Produced by Sophia Canoni









Note: The tonic system has been changed from polytonic to monotonic.
The spelling of the book has not been changed otherwise.  Single
quotation marks are left as in the edition.

Σημείωση: Το τονικό σύστημα έχει αλλάξει από πολυτονικό σε
μονοτονικό. Κατά τα άλλα έχει διατηρηθεί η ορθογραφία του βιβλίου.
Μονά εισαγωγικά έχουν παραμείνει, όπως φαίνονται στην έκδοση.



ΙΩΣΗΦ ΜΠΕΝΤΙΕ
(JOSEPH BÉDIER))

ΤΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ
ΤΟΥ ΤΡΙΣΤΑΝΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΙΖΟΛΔΗΣ
ΜΕΤΑΦΡΑΣΙΣ ΕΚ ΤΟΥ ΓΑΛΛΙΚΟΎ



ΝΙΚΟΛΑΟΥ Α Ν Τ. Β Ε Ν Τ Η Ρ Η

ΕΚΔΟΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΣ “ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΔΑΚΗΣ„ ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ 1922

Από το βιβλίο αυτό ετυπώθηκαν χωριστά, σε χαρτί πολυτελείας, εκατό
αντίτυπα αριθμημένα από 1 έως 100.


Τυπογραφείον I. Βάρτσου, Πραξιτέλους 21



Με πολλήν ευχαρίστησι παρουσιάζω στους αναγνώστες το πειο πρόσφατο
από τα ποιήματα που εγέννησεν ο θαυμάσιος θρύλος του Τριστάνου και
της Ιζόλδης. Αν και γραμμένο σε ωραία και απλή πρόζα, είναι,
αλήθεια, ένα ποίημα. Ο κ. Ι. Μπεντιέ γίνεται ο άξιος συνεχιστής των
παληών τροβαδούρων που εδοκίμασαν να χύσουν στο ελαφρό κρύσταλλο της
γλώσσης μας το μεθυστικό ποτό όπου οι δύο αγαπημένοι της Κορνουάλλης
ήπιαν, στους παληούς καιρούς, την αγάπη και τον θάνατο. Για να
ξαναπή τη θαυμασία τους ιστορία: το μάγευμά τους, της χαρές τους,
τους πόνους τους και το θάνατό τους, έτσι όπως εβγήκε από τα βάθη
του Κελτικού ονείρου και εγοήτευσε και συνετάραξε την ψυχή των
Γάλλων του δωδεκάτου αιώνος, εχρειάσθη να αναπαραστήση, με την
δύναμη μιας φαντασίας συμπαθητικής και μιας υπομονητικής σπουδής,
την ίδια εκείνη την ψυχή, την ώρα που μόλις έβγαινε από την ομίχλη,
και που η συγκινήσεις αυτές της ήτανε όλως διόλου καινούργιες. Την
ψυχή που αφηνότανε να κατακλυσθή απ' αυτές χωρίς να σκέπτεται να της
αναλύση, και προσήρμοζε χωρίς να το κατορθώνη πλήρως, το παραμύθι
που την έθελγε στης συνθήκες της συνηθισμένης υπάρξεώς της. Αν είχε
φθάσει μέχρι των ημερών μας μία πλήρης Γαλλική απόδοσις του θρύλου,
ο κ. Μπεντιέ, για να γνωρίση τον θρύλον αυτό στους σύγχρονους
αναγνώστες, θα μπορούσε να περιορισθή σε μια πιστή μετάφρασι. Η
ιδιότροπη μοίρα που θέλησε να μας φθάση μόνον σε σκορπισμένα
κομμάτια, τον υπεχρέωσε ν' αναλάβη πειο ενεργητικό ρόλο, για τον
οποίον δεν έφθανε πεια νάναι σοφός, για τον οποίον χρειαζότανε νάναι
ποιητής. Από τα μυθιστορήματα του Τριστάνου, όσων γνωρίζουμε στην
ύπαρξι, και που όλα θα ήσαν μεγάλης εκτάσεως, του Κρετιέν ντε Τροά
και του Λασέβρ εχάθησαν ολόκληρα. Από του Μπερούλ εσώθησαν τρεις
χιλιάδες στίχοι περίπου. Άλλοι τόσοι του Τομάς. Κάποιου άλλου,
ανωνύμου, χίλιοι πεντακόσιοι. Έπειτα υπάρχουν ξένες μεταφράσεις:
Τρεις απ' αυτές αποδίδουν αρκετά πλήρως, ως προς το βάθος, αλλ' όχι
κι' ως προς τη φόρμα, το έργο του Τομάς. Άλλη μας παρουσιάζει ένα
ποίημα αρκετά όμοιο με του Μπερούλ. Υπαινιγμοί πολυτιμότατοι κάποτε·
μικρά επεισοδιακά ποιήματα· και τέλος το αχώνευτο εις πεζόν
μυθιστόρημα όπου μέσα σε κυκεώνα αδιακόπως αυξημένο από τους
διαδοχικούς συντάκτες, διετηρήθησαν κάποια λείψανα των χαμένων
ποιημάτων. Τι να κάμη εκείνος που εμπρός στο σωρό όλων αυτών των
ερειπίων, θα ήθελε να ανεγείρη ένα από τα γκρεμισμένα οικοδομήματα;
Ένα από τα δύο: να προσκολληθή στον Τομάς ή στον Μπερούλ. Ο πρώτος
δρόμος παρουσίαζε το πλεονέκτημα ότι κατέληγεν ασφαλώς, χάρις στης
ξένες μεταφράσεις, στην αναδημιουργία μιας αφηγήσεως πλήρους και
ομογενούς. Είχε το μειονέκτημα να μην αποδίδη παρά το λιγώτερο
αρχαίο από τα ποιήματα του Τριστάνου, εκείνο οπού το παληό βαρβαρικό
στοιχείο είχεν εντελώς αφομοιωθή με το πνεύμα και τα έργα της
ιπποτικής Αγγλογαλλικής κοινωνίας. Ο κ. Μπεντιέ προτίμησε τη δεύτερη
λύσι την πολύ δυσκολώτερη και γι' αυτό ακριβώς πειο ελκυστική για
την τέχνη του και τη μόρφωσί του, και, ακόμη, πειο κατάλληλος ως
προς το σκοπό που είχε τάξει: ν' αναστήση για τους ανθρώπους των
ημερών μας το θρύλο του Τριστάνου υπό την αρχαιότερη μορφή που
επήρε, εκείνη τουλάχιστον που μπορούμε να φθάσουμε στην Γαλλία.
Άρχισε λοιπόν μεταφράζοντας όσο πειο πιστά μπορούσε το κομμάτι του
Μπερούλ που έφθασε μέχρι της εποχής μας, και που αποτελεί το κέντρο
της ιστορίας, περίπου. Αφού προσηνατολίσθη έτσι καλά στο πνεύμα του
αρχαίου ιστορικού, αφού αφωμοίωσε τον αφελή τρόπο του τού
αισθάνεσθαι, τον απλό τρόπο του τού σκέπτεσθαι, μέχρι ως την παιδική
κάποτε αμηχανία της αφηγήσεως και την ελαφρώς αδεξία χάρι του ύφους
του, ξανάδωσε στον κορμόν εκείνο κεφάλι και μέλη, όχι με μια
μηχανική προσαρμογή, αλλά μ' ένα είδος οργανικής αναδημιουργίας,
έτσι καθώς μας την παρουσιάζουν τα ζώα εκείνα, που ακρωτηριασμένα,
συμπληρώνονται εκ νέου με την εσωτερική τους δύναμη στο σχέδιο της
αρχικής φόρμας τους.

Αυτές η αναδημιουργίες πιτυχαίνουν — είναι γνωστό — τόσο καλλίτερα
όσο ο οργανισμός είναι λιγώτερο οριστικός και λιγώτερο ανεπτυγμένος.
Αυτή ίσα-ίσα ήταν η περίπτωσις για τον Μπερούλ. Αφωμοίωνε ο ίδιος
στοιχεία κάθε προελεύσεως, κάποτε αρκετά ανόμοια, και που η
ανομοιότης τους δεν τον στενοχωρούσε, αφού άλλωστε τα υπέβαλλε συχνά
σ' ένα είδος προσαρμογής που αρκούσε να τους δώση μια επιφανειακή
ομοιογένεια. Ο μοντέρνος Μπερούλ μπόρεσε λοιπόν να κάνη κι' αυτός το
ίδιο, εκτός φυσικά που έβαλε περισσότερη εκλεκτικότητα και
καλαισθησία. Από το ανώνυμο κομμάτι που ακολουθεί το κομμάτι του
Μπερούλ, από την Γερμανική μετάφρασι ενός ποιήματος συγγενεύοντος με
του Μπερούλ, από τον Τομάς και τους μεταφραστές του, από τους
υπαινιγμούς και τα επεισοδιακά ποιήματα, από το πεζό μυθιστόρημα
ακόμη, επήρε ό,τι χρειαζότανε για να δημιουργήση εκ νέου στο
διατηρημένο κομμάτι μια αρχή, συνέχεια και τέλος, ζητώντας πάντοτε,
μέσα στης διάφορες εκδόσεις του παραμυθιού, εκείνη που καλλίτερα
πήγαινε με το πνεύμα και τον τόνο του αυθεντικού. Έπειτα — κι' αυτή
είναι η πειο πνευματώδης κι' η λεπτότερη προσπάθεια της τέχνης του —
δοκίμασε να δώση σ' όλα αυτά τα σκόρπια μέρη τη φόρμα και το χρώμα
που θα τους έδινε ο Μπερούλ. Θα ωρκιζόμουν ότι έγραψε ολόκληρο το
ποίημα σε στίχους όσο το δυνατόν πειο όμοιους με τους στίχους του
Μπερούλ, για να τους μεταφράση έπειτα στην μοντέρνα Γαλλική με όση
επιμέλεια το είχε κάμει για τους τρεις χιλιάδες διατηρημένους
στίχους. Αν ο παληός ποιητής ξαναζούσε σήμερα, και ρωτούσε για το
έργο του, θα έμενε έκθαμβος βλέποντας με πόση ευλάβεια, ευφυία, κόπο
και επιτυχία, το ανέσυραν από την άβυσσο από την οποίαν μόλις ένα
λείψανο επέπλεε, και το έφεραν στην επιφάνεια, πληρέστερο
αναμφιβόλως, λαμπρότερο, ελαφρότερο από ότι το είχε κάμει παλαιά.

Το βιβλίο του κ. Μπεντιέ είναι λοιπόν ένα ποίημα του δωδεκάτου
αιώνος, που συνετέθη όμως στο τέλος του δεκάτου ενάτου. Έτσι έπρεπε
να παρουσιάση στους Γάλλους αναγνώστες την ιστορία του Τριστάνου και
της Ιζόλδης, αφού μ' αυτό το Γαλλικό κοστούμι του δωδεκάτου αιώνος
εκυρίευσεν έκτοτε όλες της φαντασίες, αφού όλες η φόρμες που επήρε
από τότε ανάγονται στον πρώτο εκείνο Γαλλικό τύπο, αφού,
αναγκαστικά, βλέπουμε τον Τριστάνο με πανοπλία ιππότη και την Ιζόλδη
με μακρυά ρόμπα στ' αγάλματα των Γαλλικών κατεντράλ. Αλλά το Γαλλικό
και ιπποτικό αυτό κοστούμι, δεν είναι το αρχαϊκό. Όσο ανήκει στους
ήρωες της Ελλάδος και της Ρώμης που συγχρόνως τους το φορούσε ο
μεσαίωνας, άλλο τόσο ανήκει και στους ήρωές μας. Το βλέπει κανείς σε
πολλά στοιχεία που διετήρησαν οι διασκευαστές. Ο Μπερούλ προ πάντων,
που καυχιέται πως έσβυσε μερικά ίχνη της πρωτογενούς βαρβαρότητος,
άφησε άθικτα πολλά άλλα. Κι' ο ίδιος ο Τομάς, πειο προσεκτικός
τηρητής των κανόνων της ευγενείας, μας ανοίγει μολαταύτα δω και κει
παράξενες απόψεις ως προς τον αληθινό χαρακτήρα των ηρώων του και
του περιβάλλοντος όπου κινούνται. Συνδυάζοντας της πολύ αόριστες
συνήθως ενδείξεις των Γάλλων ιστορητών, κατορθώνει κανείς να ιδή τι
θα ήταν στους Κέλτες το άγριο αυτό ποίημα, νανουρισμένο ολόκληρο από
τη θάλασσα και σκεπασμένο από το δάσος, που ο ήρωας του ημίθεος
μάλλον παρά άνθρωπος, παρουσιαζότανε κάτοχος ή μάλιστα εφευρέτης
όλων των βαρβάρων τεχνών, εσκότωνε ελάφια και αγριογούρουνα,
ετεμάχιζε σοφά το κυνήγι, ήταν παλαιστής και άλτης ασύγκριτος,
θαλασσοπόρος τολμηρός, ικανός μέσα σ' όλους να δίνη παλμούς στην
άρπα, ήξερε να μιμήται εξαίσια το κελάδημα όλων των πουλιών, και
μαζύ μ' αυτά, ήταν φυσικά ανίκητος στης μάχες, δαμαστής θηρίων,
προστάτης των πιστών του, αλύπητος στους εχθρούς του, ζώντας μια ζωή
σχεδόν υπεράνθρωπη, παντοτινό αντικείμενο θαυμασμού, αφοσιώσεως και
φθόνου. Ο τύπος αυτός είχε σχηματισθή ασφαλώς από πολύ παλαιά στον
Κελτικό κόσμο: ήταν απαραίτητο να συμπληρωθή με τον έρωτα. Δεν
πρόκειται να επαναλάβω εδώ ποιος είναι στον θρύλο του Τριστάνου και
της Ιζόλδης ο χαρακτήρας του πάθους που τους ενώνει, και τι είναι
εκείνο που κάνει αυτόν τον θρύλο, στης διάφορες μορφές του, ένα
ασύγκριτο έπος της αγάπης. Θα υπενθυμίσω μόνον ότι η ιδέα του
συμβολισμού της αθέλητης, ανίκητης και παντοτεινής αγάπης με το
ποτό, που η ενέργεια του — σ' αυτό διαφέρει από τα κοινά φίλτρα
βαστάει σ' όλη τη ζωή, και μάλιστα επιμένει και μετά τον θάνατο, η
ιδέα αυτή που δίνει στην ιστορία των δυο αγαπημένων τον μοιραίο και
μυστηριώδη χαρακτήρα της, έχει προφανώς την καταγωγή της στης τέχνες
της αρχαίας Κελτικής μαγείας. Δεν θέλω επίσης να επιμείνω στα
χαρακτηριστικά σημεία των βαρβαρικών ηθών και αισθημάτων, που κάθε
στιγμή, μέσα στην ήσυχη αφήγησι των Γάλλων ιστορητών, κάνουν τόσο
δυνατή και τόσο παράξενη εντύπωσι. Ο κ. Μπεντιέ τα περισυνέλεξε
φυσικά με στοργή. Οι αναγνώστες εύκολα θα τ' αντιληφθούν, και θα
αισθανθούν πόσο η ιστορία που οι Γάλλοι ποιηταί μας του δωδεκάτου
αιώνος αφηγούντο στους συγχρόνους τους, ήταν ξένη στο περιβάλλον
όπου την διέδιδαν και με το οποίον μάταια προσπαθούσαν να την
πλαισιώσουν.

Ό,τι τους τραβούσε από την ιστορία του Τριστάνου και της Ιζόλδης,
και τους παρεκίνει να επιχειρήσουν να τη βάλουν, μ' όλες της
δυσκολίες και της σκοτεινότητες που παρουσίαζε, στον καθιερωμένο ήδη
τύπο των εκτοσυλλάβων στίχων, ό,τι έδωσε πραγματικά την επιτυχία
στην προσπάθειά τους κ' έφερε στην ιστορία αυτή, αμέσως μόλις έγινε
γνωστή στον Ρωμανογερμανικό κόσμο, μια χωρίς προηγούμενο
δημοτικότητα, ήταν το πνεύμα που την εμψυχώνει απ' άκρη σ' άκρη, που
κυκλοφορεί σε όλα της τα επεισόδια σαν το «ερωτικό ποτό» στης φλέβες
των δυο ηρώων: η ιδέα του μοιραίου στην αγάπη, που την υψώνει πειο
ψηλά απ' όλους τους νόμους. Ενσαρκωμένη σε δυο εξαιρετικές υπάρξεις,
η ιδέα αυτή, που ανταποκρίνεται στο μυστικό αίσθημα τόσων ανδρών και
τόσων γυναικών, τόσο πειο πολύ εκυρίευσε της καρδιές, όσο
παρουσιάζεται εδώ εξαγνισμένη από τον πόνο και σαν καθηγιασμένη από
τον θάνατο. Ανάμεσα στη συνηθισμένη αστασία των ανθρωπίνων
αισθημάτων, στης διαρκείς απογοητεύσεις που παθαίνει η ερωτική
ιλλυζιόν, ολοένα αλλάζουσα αντικείμενο, το ζεύγος του Τριστάνου και
της Ιζόλδης, — εξ αρχής υποδουλωμένο από δεσμά μυστηριωδώς αδιάλυτα,
κυνηγημένο απ' όλες της καταιγίδες και παλαίβοντας εναντίον τους,
που μάταια δοκιμάζει να ξεφύγη και παραδίνεται τελικά, έξαλλο, σ'
έναν τελευταίο και αιώνιο εναγκαλισμό, — φαινότανε και φαίνεται
ακόμη σαν μια από της φόρμες του ιδανικού αυτού που ποτέ δεν
κουράζεται ο άνθρωπος να φαντάζεται πλανώμενο απάνω από την
πραγματικότητα, και που η διάφορες και αντίθετες όψεις του δεν είναι
παρά εκδηλώσεις της επιμόνου τάσεώς μας προς την ευτυχία. Αν η μορφή
αυτή είναι μια από της πειο συγκινητικές και της πειο γοητευτικές,
είναι συγχρόνως από της πειο επικίνδυνες· η ιστορία του Τριστάνου
και της Ιζόλδης σε πολλές ψυχές έχυσε παλαιικά, — δεν μπορεί κανείς
ν' αμφιβάλλη, — διαπεραστικό δηλητήριο, κι' ακόμη σήμερα καθώς το
παρεσκεύασε ο νεώτερος μάγος, που προσέθεσε και τη δύναμι της
μουσικής γοητείας, το ποτό της αγάπης ασφαλώς εζάλισε, κι' ίσως
παρεπλάνησε πολλές καρδιές. Αλλά δεν υπάρχει ιδανικό που το θέλγητρό
του νάναι ακίνδυνο, κ' εν τούτοις δεν θα μπορούσε ν' αφαιρέση κανείς
το ιδεώδες από την ζωή χωρίς να την καταδικάση στην χυδαιότητα ή στη
ζοφερή απελπισία. Πρέπει μόνον να ξέρη κανείς, περνώντας από το
άντρο των Σειρήνων, να κρατιέται στερεά δεμένος στο κατάρτι, χωρίς
να παραιτήται από το άκουσμα της θείας μελωδίας που κάνει τους
θνητούς να διαβλέπουν της υπεράνθρωπες ευδαιμονίες.

Άλλωστε, αν όλο το θέλγητρο του παληού ποιήματος διατηρείται στην
«ανανέωσι» αυτή, ο κίνδυνος που μπορούσε να παρουσιάζη για τους
συγχρόνους του Μπερούλ, είναι σημαντικά μικρότερος ως προς τους
ανθρώπους της εποχής μας. Τα πάθη είναι τόσο περισσότερο μεταδοτικά
στης ψυχές όσο παρουσιάζονται σε ψυχές όμοιες: όταν πρόκειται για
ψυχές πολύ μακρυνές και πολύ διάφορες, αν όχι στο φόντο τους
τουλάχιστον στης εξωτερικές συνθήκες της ενεργείας τους, τα πάθη
διατηρούν όλο τους το μεγαλείο κι' όλη την καλλονή τους, αλλά χάνουν
πολύ από την υποβλητική δύναμί τους. Ο Τριστάνος και η Ιζόλδη του
Μπερούλ, αναστημένοι από τον κ. Μπεντιέ με τα κοστούμια και τα
φερσίματα του αλλοτινού καιρού, με τον μεσαιωνικό τους τρόπο του
ζην, του αισθάνεσθαι και του ομιλείν, θα είναι για τους μοντέρνους
αναγνώστες σαν πρόσωπα αρχαίου vitrail, άκαμπτα, με εκφράσεις
αφελείς, και φυσιογνωμίες αινιγματικές. Αλλά πίσω από την εικόνα
αυτή τη σφραγισμένη με τον ειδικό χαρακτήρα μιας εποχής, βλέπουμε,
όπως ο ήλιος πίσω από το vitrail, να λάμπη το πάθος, αιώνια το αυτό,
που την φωτίζει και την κάνει ολόκληρη να λαμποκοπά και να ρίχνη
αστραπές. Ένα αιώνιο θέμα μελέτης και σκέψεως και ταραχής της
καρδιάς, αντιπροσωπευόμενο από μορφές που ο αρχαϊκός τύπος τους της
κάνει ακριβώς πειο ενδιαφέρουσες: να όλο το ποίημα του ανανεωτού του
Μπερούλ. Αρκεί αυτό για να θέλξη τους αναγνώστες που διψούν ιστορία
και ποίησι μαζύ. Αλλ' ό,τι δεν μπόρεσα να πω, ό,τι θ' ανακαλύψετε με
γοητεία διαβάζοντες το αρχαϊκό αυτό έργο, είναι το θέλγητρο των
λεπτομερειών, η μυστηριώδης και μυθική καλλονή κάποιων επεισοδίων, η
επιτυχής επινόησις άλλων πειο μοντέρνων, το απρόοπτο των καταστάσεων
και των αισθημάτων, ό,τι κάνει αυτό το ποίημα ένα μοναδικό μίγμα
αμνημονεύτου αρχαιότητος και διαρκώς νέας νωπότητος, Κελτικής
μελαγχολίας και Γαλλικής χάριτος, δυνατού νατουραλισμού και λεπτής
ψυχολογίας. Ανήκει αληθινά στην «φιλολογία του κόσμου» για την οποία
μιλούσε ο Γκαίτε.

                                                        GASTON PARIS



Α'.
Η ΑΡΧΕΣ ΤΟΥ ΤΡΙΣΤΑΝΟΥ



Άρχοντες, έχετε την ευχαρίστησι ν' ακούστε μια ωραία ιστορία αγάπης
και θανάτου; Την ιστορία του Τριστάνου και της Βασίλισσας Ιζόλδης;
Ακούστε πώς με μεγάλη χαρά και μεγάλη λύπη αγαπήθηκαν, και πώς
πέθαναν έπειτα την ίδια μέρα — αυτός εξ αιτίας εκείνης, αυτή εξ
αιτίας εκείνου.

Στους παληούς καιρούς, βασίλευε στην Κορνουάλλη ο Βασιληάς Μάρκος.
Μαθαίνοντας ότι οι εχθροί του τού έστησαν πόλεμο, ο Βασιληάς του
Λοοννουά ο Ριβαλάν, πέρασε τη θάλασσα για να του φέρη βοήθεια. Τον
εβοήθησε και με το σπαθί και με τη συμβουλή, σαν υποτελής, — τόσο
πιστά, που ο Μάρκος τούδωσε γι' αμοιβή την αδελφή του, την ωραία
Μπλανσεφλέρ, που ο Βασιληάς Ριβαλάν αγαπούσε μ' έναν υπερκόσμιο
έρωτα.

Οι γάμοι έγιναν στο Μοναστήρι του Τινταγκέλ. Αλλά ότι την είχε πάρει
του έφεραν την είδησι ότι ο αρχαίος εχθρός του ο Δούκας Μόργκαν
μπήκε στο Λοοννουά και κατέστρεφε τα χωράφια, τα χωριά, και της
πολιτείες. Ο Ριβαλάν αρμάτωσε βιαστικά τα καράβια του και πήρε την
Μπλανσεφλέρ, που είχε μείνη έγκυος, στην μακρυνή πατρίδα του. Άραξε
μπρος στον Πύργο του, στο Κανοέλ. Άφησε τη Βασίλισσα στη φύλαξι του
Στρατάρχου Ρόχαλτ, — του Ρόχαλτ που για την ευθύτητά του όλοι τον
ονόμαζαν μ' ένα ωραίο όνομα «Ρόχαλτ ο Πιστός». Έπειτα ο Ριβαλάν
συνάθροισε τους βαρώνους του κ' έφυγε για τον πόλεμο.

Πολύν καιρό τον περίμενε η Μπλανσεφλέρ. Αλλοίμονο! Δεν του ήτανε
γραφτό να γυρίση. Μια μέρα έμαθε ότι ο Δούκας Μόργκαν τον είχε
σκοτώσει με προδοσία. Δεν τον έκλαψε καθόλου: ούτε κλάμματα, ούτε
θρήνους, μονάχα τα μέλη της έγιναν όλα άσπρα και αδυνάτισαν. Η ψυχή
της πήρε μια δυνατή επιθυμία να χωριστή από το σώμα. Ο Ρόχαλτ
προσπαθούσε να την παρηγορήση.

 — Βασίλισσα, έλεγε, δεν θα βγη κανένα κέρδος από ένα καινούργιο
πένθος. Όσοι γεννιούνται δε θα πεθάνουν όλοι μια μέρα; Ας
παρακαλούμε μόνον να πέρνη ο Θεός τους πεθαμένους και να φυλάη τους
ζωντανούς!...

Αλλά κείνη δεν ήθελε ν' ακούση. Τρεις μέρες περίμενε, θέλοντας να
πάη με τον αγαπητό της κύριο. Την τετάρτη, γέννησε ένα παιδί, ένα
γυιό. Τον αγκάλιασε.

«Παιδί μου, του είπε, πολύν καιρό είχα επιθυμία να σε ιδώ. Και βλέπω
τώρα την ωραιότερη ύπαρξι που γέννησε ποτέ γυναίκα. Θλιμμένη σε
γέννησα. Θλιβερή είναι η πρώτη γιορτή που σου κάνω. Εξ αιτίας σου
είμαι περίλυπη μέχρι θανάτου. Κ' έτσι, αφού, γεννήθηκες με τη λύπη,
τόνομά σου θε είναι Θλιβερός, Τριστάνος».

Είπε αυτά τα λόγια, τον εφίλησε, και μόλις τον εφίλησε πέθανε.

Ο Ρόχαλτ ο Πιστός πήρε το ορφανό. Οι άνθρωποι του Μόργκαν είχαν κι'
όλας περικυκλώσει τον πύργο Κανοέλ. Πώς θα μπορούσε πεια ο Ρόχαλτ να
βαστήξη περισσότερο τον πόλεμο; Σωστά έχουνε πη ότι: «η τρέλλα δεν
είναι αντρεία». Αναγκάστηκε λοιπόν να παραδοθή στην διάκρισι του
Δουκός Μόργκαν. Αλλά από το φόβο του μήπως ο Μόργκαν σφάξη τον γυιό
του Ριβαλάν, ο Στρατάρχης τον παρουσίασε για δικό του, και τον
ανάστησε μαζύ με τα παιδιά του.

Εφτά ολόκληρα χρόνια πέρασαν, κι' όταν ήλθε ο καιρός να τον πάρη από
της γυναίκες, ο Ρόχαλτ εμπιστεύτηκε τον Τριστάνο σ' ένα γνωστικό
δάσκαλο, τον καλό ιπποκόμο Γκορνεβάλη. Ο Γκορνεβάλης σε λίγα χρόνια
του έμαθε όλες της τέχνες, που πρέπουνε στους βαρώνους. Τούμαθε να
χειρίζεται το κοντάρι, το ξίφος, την ασπίδα, και το τόξο, να ρίχνη
τους πέτρινους δίσκους, να πηδάη με μιας τα πειο πλατειά χαντάκια.
Τον έμαθε να μισή το ψέμμα και την απιστία, να βοηθή τους αδυνάτους,
να κρατάει τον όρκο του. Τούμαθε διάφορους τρόπους άσματα, τον έμαθε
να παίζη άρπα, καθώς και την τέχνη του αρχικυνηγού. Κι' όταν το
παιδί πήγαινε καβάλλα μαζύ με τους νεαρούς ιπποκόμους, θάλεγε κανείς
ότι το άλογό του, τα όπλα του κι' αυτό το ίδιο δεν ήτανε παρά ένα,
κι' ότι ποτέ δε θα χωριζόντανε. Βλέποντάς το τόσο ευγενικό και
περήφανο, με τους πλατειούς ώμους του και τη λεπτή μέση, δυνατό,
πιστό και αντρείο, όλοι παινούσαν τον Ρόχαλτ που είχε ένα τέτοιο
γυιό. Αλλά ο Ρόχαλτ θυμότανε τον Ριβαλάν και την Μπλανσεφλέρ — που
ξαναζούσε η χάρι τους και η νεότης τους — κι' αγαπούσε τον Τριστάνο
σαν παιδί του, ενώ μυστικά τον εσέβετο σαν κύριο του.

Και λοιπόν συνέβηκε να του αρπάξουν όλη τη χαρά του... Μια μέρα
κάποιοι έμποροι από την Νορβηγία τράβηξαν τον Τριστάνο στο καράβι
τους, και τον πήραν σαν ωραίο λάφυρο. Καθώς αρμένιζαν γι' άγνωστα
μέρη, ο Τριστάνος πάλαιβε σαν λυκόπουλο πιασμένο στη παγίδα. Μα αυτή
η αλήθεια έχει αποδειχθή, και την ξέρουν όλοι οι ναυτικοί: πώς η
θάλασσα οργίζεται τα άπιστα καράβια, και δεν βοηθάει ούτε της
αρπαγές ούτε της προδοσίες. Σηκώθηκε λοιπόν μανιασμένη, σκέπασε το
καράβι με σκοτάδια, κι' οχτώ μέρες κι' οχτώ νύχτες τώφερνε δω ή
εκεί, στην τύχη. Στο τέλος, οι ναυτικοί παρατήρησαν μέσα από τη
μαύρη καταχνιά μια ακτή που ύψωνε τους γκρεμούς της και της ξέρες
της: κομμάτια θα τους έκανε κει απάνω η θάλασσα. Μετάνοιωσαν.
Γνωρίζοντας ότι ο θυμός της θάλασσας ερχότανε από αυτό το παιδί —
που, ώρα μαύρη, είχαν αρπάξει — αποφάσισαν να το ελευθερώσουν, και
τώβαλαν σε μια βάρκα για να το βγάλη στη στεριά. Αμέσως έπεσαν οι
άνεμοι και τα κύματα. Έλαμψε ο ουρανός. Κι' ενώ το καράβι των
Νορβηγών έφευγε μακρυά, ήρεμα και γελαστά τα κύματα έφεραν τη βάρκα
του Τριστάνου στην άμμο της παραλίας.

Με μεγάλη προσπάθεια, ανέβηκε στους γκρεμούς και είδε, πέρα από μια
έρημη και βαθειά σαν κοιλάδα έκτασι, ένα δάσος απέραντο. Θρηνούσε
πεθυμώντας τον Γκορνεβάλη, το Ρόχαλτ τον πατέρα του, και τη γη του
Λοοννουά, όταν ο μακρυνός θόρυβος κυνηγιού με σάλπιγγες και κραυγές
χαροποίησε ξαφνικά την ψυχή του. Στην άκρη του δάσους, ένα ωραίο
ελάφι ξεπετάχτηκε. Το κοπάδι, τα λαγωνικά και οι κυνηγοί ξεχύθηκαν
πίσω του με μεγάλο θόρυβο φωνών και σαλπίγγων. Αλλά, καθώς τα
λαγωνικά είχαν κρεμαστεί από το λαιμό του, το ελάφι έπεσε χάμου και
τα παράδωκε. Ένας κυνηγός το επέρασε με τη λόγχη. Ενώ οι κυνηγοί,
στέκοντας σε κύκλο εσάλπιπιζαν με τα κέρατα, ο Τριστάνος είδεν
έκπληκτος τον αρχικυνηγό να μαχαιρώνη βαθειά το λαιμό του ελαφιού
σαν νάθελε να τον κόψη.

«Τι κάνετε, Άρχοντα; φώναξε. Πάει να κομματιάζετε ένα τόσο ευγενικό
ζώο σα σφαχτό γουρούνι; Έτσι λοιπόν το συνηθάτε σ' αυτόν τον τόπο;

 — Ωραίο αδέρφι, απάντησε ο αρχικυνηγός· τι κάνω που σας φαίνεται
παράξενο; Ναι, κόβω πρώτα το κεφάλι τον ελαφιού, έπειτα θα κόψω το
σώμα του τέσσερα κομμάτια και θα τα πάμε, κρεμασμένα από τη σέλλα
μας, στο Βασιλιά Μάρκο τον κύριό μας. Έτσι το κάνουμε πάντα κι' έτσι
έκαναν από τα παλαιικά χρόνια οι άνθρωποι της Κορνουάλης. Μολαταύτα
αν ξέρης καμμιά πειο καλή μέθοδο, δείχ'τη μας. Πάρε αυτό το μαχαίρι,
ωραίο αδέρφι. Θα την μάθουμε ευχαρίστως».

Ο Τριστάνος γονάτισε και προτού κόψη το ελάφι, του έβγαλε το τομάρι.
Έπειτα τεμάχισε το ζω, αφήνοντας τα κέρατα απείραγα. Έπειτα έκοψε τη
γλώσσα, το ρύγχος, τα νεφρά, την καρδιά, και τάλλα εντόσθια.

Κυνηγοί και οδηγοί των λαγωνικών, σκυμμένοι γύρω του, τον κύτταζαν,
γοητευμένοι.

«Φίλε, είπεν ο αρχικυνηγός, αυτές η συνήθειες είναι ωραίες. Σε ποιον
τόπο της έμαθες; Πέσε μας την πατρίδα σου και τόνομά σου.

 —  Ωραίε άρχοντα, με λένε Τριστάνο κι' αυτές της συνήθειες της
έμαθα στην πατρίδα μου, στο Λοοννουά.

 —  Τριστάνε, είπε ο αρχικυνηγός, ο Θεός ν' ανταμείψη τον πατέρα σου
που σανάστησε τόσο ευγενικά. Χωρίς άλλο, θάναι κάποιος βαρώνος
πλούσιος και δυνατός;

Αλλά ο Τριστάνος που ήξερε να μιλάη καλά και να σωπαίνη καλλίτερα,
απάντησε με πονηρία.

«Όχι, Άρχοντα, ο πατέρας μου είναι έμπορος. Έφυγα μυστικά από το
σπήτι μ' ένα καράβι που έφευγε για εμπόριο μακρυά, γιατί ήθελα να
μάθω πώς είναι και τι κάνουν οι άνθρωποι των γειτονικών τόπων. Αν με
θέλετε να με πάρετε μαζύ με τους κυνηγούς σας, θα σας ακολουθήσω
ευχαρίστως, και θα σας μάθω, ωραίε Άρχοντα, κι' άλλα ευχάριστα
συστήματα του κυνηγιού.»

 — Ωραίε Τριστάνε, παράξενο μου φαίνεται να υπάρχη τόπος όπου οι
γυιοί των εμπόρων μαθαίνουν πράγματα που αλλού δεν τα ξέρουν ούτε τα
παιδιά των ιπποτών. Έλα όμως μαζύ μας, αφού το θέλεις, και
καλοσωρισμένος νάσαι. Θα σε οδηγήσωμε μπρος στο Βασιληά Μάρκο, τον
κύριό μας».

Ο Τριστάνος τέλειωσε το κομμάτιασμα του ελαφιού. Έδωσε στους σκύλους
την καρδιά, και τάντερα, κι' έδειξε στους κυνηγούς πώς πρέπει να
γίνεται με τη σάλπιγγα η πρόσκλησις και το τάισμα των σκυλιών.
Έπειτα έβαλε απάνω σε διχάλες τα καλοκομμένα κομμάτια τον ελαφιού
και τάδωσε στους κυνηγούς: Στον ένα το κεφάλι, στον άλλο τα πισινά
και τα μεγάλα φιλέτα, σ' άλλους τους ώμους, σ' άλλους τα μπούτια,
και σ' άλλον τα πόδια. Τους έδειξε πώς έπρεπε να ταχθούν δύο-δύο για
να καλπάσουν με καλή διάταξι, αναλόγως της σπουδαιότητος του
κομματιού που κρατούσε καθένας σ' τη διχάλα του.

Τότε ξεκίνησαν, και πήραν το δρόμο κουβεντιάζοντας, μέχρις ότου
έφθασαν επί τέλους σ' έναν πλούσιο πύργο. Λειβάδια ήτανε γύρω, κήποι
με λαχανικά, νερά τρεχούμενα, εγκαταστάσεις για ψάρεμα, και χωράφια
καλλιεργημένα. Πολλά καράβια έμπαιναν στο λιμάνι. Ό Πύργος υψώνετο
αντίκρυ στη θάλασσα, ισχυρός και ωραίος καλά προφυλαγμένος από κάθε
επίθεσι και κάθε πολεμική προσβολή. Ο ψηλότερος πυργίσκος του, που
τον είχαν χτίσει, παλαιικά οι γίγαντες, ήταν φτιαγμένος από μεγάλους
και καλοκομμένους πέτρινους όγκους, πράσινους και γαλανούς.

Ο Τριστάνος ρώτησε τόνομα του Πύργου.

«Ωραίε ακόλουθε, Τινταγκέλ ονομάζεται.

 — Τινταγκέλ, φώναξε ο Τριστάνος, ο Θεός να σ' ευλογήση σένα και
τους άρχοντές σου!»

Άρχοντες, εδώ άλλοτε ο πατέρας του ο Ριβαλάν, με μεγάλη χαρά, είχε
πάρει την Μπλανσεφλέρ. Αλλά — αλλοίμονο! — ο Τριστάνος δεν το
ήξευρε.

Όταν έφθασαν κάτω από τη μεγάλη σκοπιά του πύργου, τα σαλπίσματα των
κυνηγών αντήχησαν, και αμέσως κατέβηκαν στης πόρτες οι βαρώνοι κι' ο
ίδιος ο Βασιληάς Μάρκος.

Αφού ο αρχικυνηγός του ιστόρησε τα συμβάντα, ο Μάρκος θαύμασε την
ωραία διάταξι της συνοδείας, το καλό κόψιμο του ελαφιού, και τα
σπουδαία συστήματα του κυνηγιού. Μα προ πάντων θαύμαζε το ωραίο,
ξένο αγόρι, και τα μάτια του δε μπορούσαν να ξεκολλήσουν από πάνω
του. Από πού του ερχότανε αυτή η πρώτη τρυφερότης; Ο Βασιληάς
ρωτούσε την καρδιά του και δεν μπορούσε να καταλάβη.

Άρχοντες, ήταν το αίμα του που εσυγκινείτο και μιλούσε μέσα του, και
η αγάπη που είχε άλλοτε για την αδερφή του την Μπλανσεφλέρ.

Το βράδυ, αφού σήκωσαν τα τραπέζια, ένας Ουαλλός θαυματοποιός,
μάστορης στην τέχνη του, προχώρησε ανάμεσα στους συναθροισμένους
βαρώνους, και τραγούδησε ποιήματα με την άρπα. Ο Τριστάνος ήτανε
καθισμένος στα πόδια του Βασιληά. Και καθώς ο θαυματοποιός άρχιζε
μια νέα μελωδία, ο Τριστάνος του μίλησε ως εξής:

«Πατριώτη, πολύ ωραίο είναι το τραγούδι. Γλυκός ο σκοπός του, και
γλυκά τα λόγια. Τώκαναν τον παληό καιρό οι αρχαίοι Βρεττανοί για να
υμνήσουν τον έρωτα της Γρηλέντας. Πατριώτη, η φωνή σου είναι ωραία,
τραγούδησε το καλά με την άρπα».

Ο Ουαλλός τραγούδησε, έπειτα απάντησε:

«Παιδί, πού ξέρεις λοιπόν, εσύ, από την τέχνη των οργάνων; Αν οι
έμποροι του Λοοννουά μαθαίνουν επίσης στα παιδιά τους να παίζουν την
άρπα, και την σαμβύκη, σήκω, πάρε την άρπα και δείξε την τέχνη σου.

Ο Τριστάνος πήρε την άρπα και τραγούδησε τόσο ωραία που οι βαρώνοι
συνεκινούντο ακούγοντάς τον. Και ο Βασιληάς Μάρκος θαύμαζε τον
αρπιστή που είχεν έλθει από τον τόπο του Λοοννουά, όπου άλλοτε ο
Ριβαλάν είχεν οδηγήσει την Μπλανσεφλέρ.

Όταν τελείωσε το τραγούδι, ο Βασιληάς έμεινε πολλή ώρα αμίλητος.

«Παιδί, είπε έπειτα, ευλογημένος νάναι ο δάσκαλος που σε δίδαξε,
ευλογημένος και συ από το Θεό. Ο Θεός αγαπάει τους καλούς
τραγουδιστές. Η φωνή τους και η φωνή της άρπας μπαίνουν μέσ' την
καρδιά των ανθρώπων, ξυπνάνε της πειο αγαπημένες τους αναμνήσεις,
και τους κάνουν να ξεχνάνε τόσες και τόσες λύπες και ατυχίες. Για
χαρά μας μεγάλη ήλθες εδώ σπήτι μας. Μείνε πολύν καιρό κοντά μου,
φίλε!

 — Ευχαρίστως, θα σας υπηρετήσω, Μεγαλειότατε, ως αρπιστής, ως
κυνηγός, και ως υποτελής».

Έτσι και έκαμε. Και μέσα σε τρία χρόνια μια αμοιβαία τρυφερότης
μεγάλωσε μέσ' της καρδιές τους. Την ημέρα ο Τριστάνος ακολουθούσε
τον Βασιληά στης δίκες ή στο κυνήγι, και τη νύχτα, καθώς κοιμώτανε
στο Βασιλικό θάλαμο μαζύ με τους πιστούς και τους σπιτικούς, αν ο
Βασιληάς ήτανε λυπημένος, έπαιζε με την άρπα για να γλυκάνη τη θλίψι
του. Οι βαρώνοι τον αγαπούσαν, και απ' όλους πειο πολύ, καθώς θα το
ιδούμε παρακάτω, ο Αυλάρχης Ντινάς ντε Λιντάν. Αλλά τρυφερώτερα
ακόμη από τους βαρώνους και τον Ντινάς ντε Λιντάν, τον αγαπούσε ο
Βασιληάς. Μ' όλη του όμως την τρυφερότητα, ο Τριστάνος δε μπορούσε
να παρηγορηθή που είχε χάσει τον πατέρα του το Ρόχαλτ και το δάσκαλό
του Γκορνεβάλη, και την πατρίδα του, το Λοοννουά.

Άρχοντες, δε στέκει στον ιστορητή, που θέλει να σας ευχαριστήση, να
λέη πάρα πολλά. Το θέμα αυτής της ιστορίας είναι τόσο ωραίο και έχει
τόση ποικιλία: γιατί να την μακραίνω φλυαρώντας; Θα πω λοιπόν
σύντομα πώς, αφού πέρασε βουνά και θάλασσες, και πλανήθηκε πολύν
καιρό δω και κει, ο Ρόχαλτ ο Πιστός έφθασε τέλος πάντων στην
Κορνουάλη, ξαναύρε τον Τριστάνο, και πώς, δείχνοντας στο Βασιληά το
ρουμπίνι, που άλλοτε είχε δώσει στην Μλανσεφλέρ για δώρο νυφικό, του
είπε:

«Βασιληά Μάρκο, αυτός εδώ είναι ο Τριστάνος του Λοοννουά, ανεψιός
σου, γυιός του Βασιληά Ριβαλάν και της αδερφής σου Μπλανσεφλέρ. Ο
Δούκας Μόργκαν κρατάει τον τόπο του με το άδικο. Είναι καιρός να
γυρίση στον νόμιμο κληρονόμο».

Και θα πω σύντομα πώς ο Τριστάνος πήρε από το θείο του τα άρματα του
ιππότη, πώς πέρασε τη θάλασσα μετά καράβια της Κουρνουάλης, πώς
ανεγνωρίσθη από τους αρχαίους υποτελείς του πατέρα του, πώς
προεκάλεσε το φονηά του Ριβαλάν, πώς τον εσκότωσε και ανέκτησε την
πατρίδα του.

Έπειτα σκέφτηκε πώς ο Βασιληάς Μάρκος δεν μπορούσε πεια να ζήση
ευτυχισμένος δίχως αυτόν, και καθώς η ευγενικιά καρδιά του τού
έδειχνε πάντοτε την πειο φρόνιμη απόφασι, εμάζεψε τους κόμητες και
τους βαρώνους του, και τους μίλησε έτσι:

«Άρχοντες του Λοοννουά, ανέκτησα αυτόν τον τόπο και εκδικήθηκα για
τον Βασιληά Ριβαλάν με τη βοήθεια του Θεού και την δική σας. Όμως
δυο άνθρωποι, ο Ρόχαλτ και ο Βασιληάς Μάρκος της Κορνουάλης
υπεστήριξαν τ' ορφανό και το περιπλανώμενο παιδί, και οφείλω να τους
ονομάζω πατέρες. Δεν έχω χρέος, το ίδιο, όπως απέδωκα στον πατέρα
μου τα δικαιώματά του, να τ' αποδώσω και σ' αυτούς; Λοιπόν δυο
πράγματα έχει ένας άνθρωπος σαν και μένα: τον τόπο του και το σώμα
του. Στον Ρόχαλτ από δω, δίνω τον τόπο μου. Πατέρα, θα τον κρατήσης
και ο γυιός σου κατόπιν θα τον κρατήση κατόπιν σου. Στον Βασιληά
Μάρκο θα δώσω το σώμα μου. Θ' αφήσω αυτόν τον τόπο, αν και μου είναι
πολύ αγαπητός, και θα πάω να υπηρετήσω τον κύριό μου τον Βασιληά
Μάρκο της Κορνουάλλης. Αυτή είναι η σκέψις μου. Αλλά σεις, σαν
πιστοί μου άρχοντες του Λοοννουά που είσθε, μου οφείλετε την
συμβουλήν σας: Αν λοιπόν κανείς σας θέλη να μου συμβουλέψη άλλη,
απόφασι καλλίτερη, ας σηκωθή κι' ας μιλήση!».

Αλλά όλοι οι βαρώνοι τον παίνεψαν με δάκρυα στα μάτια, και ο
Τριστάνος, παίρνοντας μαζύ του μόνον τον Γκορνεβάλη, έφυγε για τη
χώρα του Βασιληά Μάρκου.



Β'.
Ο ΜΟΡΧΟΛΤ ΤΗΣ ΙΡΛΑΝΔΙΑΣ



Όταν γύρισε ο Τριστάνος, ο Μάρκος και όλοι του οι βαρώνοι είχαν
μεγάλο πένθος. Γιατί ο Βασιληάς της Ιρλανδίας αρμάτωσε μεγάλο στόλο
για να λεηλατήση την Κορνουάλλη, αν ο Μάρκος εξακολουθούσε ν'
αρνιέται, όπως τώκανε δω και δέκα πέντε χρόνια, να πληρώση ένα φόρο
που έδιναν τον παληό καιρό οι πρόγονοί του. Λοιπόν μάθετε, ότι
σύμφωνα με παληές συνθήκες, οι Ιρλανδοί μπορούσαν να πέρνουν από την
Κορνουάλην τον πρώτο χρόνο τρακόσες λίτρες χάλκωμα, το δεύτερο
τρακόσες λίτρες καθαρό ασήμι και τον τρίτο τρακόσες λίτρες χρυσάφι.
Αλλά, κάθε τέταρτη χρονιά, έπερναν με κλήρο απ' όλες της οικογένειες
της Κορνουάλης τρακόσια παιδιά και τρακόσια κορίτσια δέκα πέντε
χρονών. Λοιπόν, αυτή τη χρονιά, ο Βασιληάς έστειλε στο Τινταγκέλ,
για να φέρη την παραγγελία του, ένα γίγαντα ιππότη, τον Μόρχολτ που
είχε πάρει την αδελφή του γυναίκα και βασίλισσα. Κανείς ποτέ δεν
μπόρεσε να νικήση τον Μόρχολτ σε μονομαχία. Αλλά ο Βασιλιάς Μάρκος
με σφραγισμένα γράμματα είχε συγκαλέσει στην Αυλή του όλους τους
βαρώνους του τόπου του, για να πάρη τη συμβουλή τους.

Την ωρισμένη μέρα, όταν οι βαρώνοι συναθροίσθηκαν στην θολωτή σάλα
του ανακτόρου, και ο Βασιληάς Μάρκος κάθησε στο θρόνο του, ο Μόρχολτ
μίλησε έτσι:

«Βασιληά Μάρκο, άκουσε για τελευταία φορά το μήνυμα του Βασιληά της
Ιρλανδίας και κυρίου μου. Σου παραγγέλνει να πληρώσης επί τέλους τον
φόρο που του οφείλεις. Επειδή τόσον καιρό τώρα τον έχεις αρνηθή,
παραγγέλνει να μου παραδώσης σήμερα τρακόσα αγόρια και τρακόσα
κορίτσια δέκα πέντε χρονών, που θα τα διαλέξουμε με τον κλήρο απ'
όλες της οικογένειες της Κορνουάλλης. Το καράβι μου, αγκυροβολημένο
στο λιμάνι του Τινταγκέλ, θα τα πάρη για να γίνουνε σκλάβοι μας.
Μολαταύτα — και δεν βγάνω έξω παρά μοναχά σένα, καθώς πρέπει,
Βασιληά Μάρκε — αν κανείς από τους βαρώνους σου θέλει ν' αποδείξη με
μονομαχία ότι αυτός ο φόρος είναι άδικος, θα δεχθώ την πρόκλησί του.
Ποιος από σας, Άρχοντες της Κορνουάλλης, θέλει να πολεμήση, για να
μη πληρώση ο τόπος σας το φόρο;»

Οι βαρώνοι κύτταζαν λαθραία ο ένας τον άλλο, και χαμήλωναν τα
κεφάλια. Ο ένας έλεγε: «Κύτταξε, δύστυχε, το ανάστημα του Μόρχολτ
της Ιρλανδίας: είναι πειο δυνατός από τέσσερες ρωμαλέους άντρες.
Κύτταξε το σπαθί του: δεν ξέρεις ότι αυτό το σπαθί, μεγεμένο, έκοψε
τα κεφάλια των πειο τολμηρών μαχητών; — τόσα χρόνια τώρα που ο
Βασιλιάς της Ιρλανδίας στέλνει το γίγαντα στους υποτελείς τόπους για
να πηγαίνη τα μηνύματά του; Κοκόμοιρε το θάνατό σου γυρεύεις;». Ο
άλλος συλλογιζότανε: «Σας ανάστησα, αγαπημένα παιδιά και αγαπημένα
κορίτσια, για να γίνετε σκλάβοι; Αλλά μήπως ο θάνατός μου θα σας
έσωζε τάχα;», Κι' όλοι σιωπούσαν.

Ο Μόρχολτ είπε πάλι:

«Ποιος από σας, άρχοντες της Κορνουάλης, θέλει να δεχθή την πρόκλησί
μου; Του προσφέρω μια ωραία μάχη: σε τρεις ημέρες θα πάμε με βάρκες
στο νησί του Αγίου Σαμψών, στο πέλαγος του Τινταγκέλ. Εκεί, ο
ιππότης σας κ' εγώ θα παλαίψουμε ολομόναχοι. Και η δόξα ότι ανάλαβε
τον αγώνα αυτό θα φωτίση όλη τη γενιά του».

Σώπαιναν πάντα εκείνοι. Ο Μόρχολτ έμοιαζε με γεράκι κλεισμένο στο
κλουβί μαζύ με μικρά πουλάκια: όταν μπη εκεί μέσα όλα σωπαίνουν.

Ο Μόρχολτ μίλησε για τρίτη φορά.

«Αί λοιπόν, ωραίοι άρχοντες της Κουρνουάλλης, αφού αυτή η απόφασις
σας φαίνεται πειο τιμητική, βάλτε τα παιδιά σας στον κλήρο και θα τα
πάρω. Αλλά όμως δεν πίστευα ότι αυτός ο τόπος κατοικείται μοναχά από
σκλάβους».

Τότε ο Τριστάνος έπεσε γονατιστός στα πόδια του Βασιληά Μάρκου, και
είπε:

«Βασιληά και κύριε, αν θέλης να μου κάνης αυτή τη χάρι, εγώ θα
πολεμήσω».

Άδικα ο Βασιληάς Μάρκος θέλησε να του αλλάξη ιδέα. Ήταν τόσο νεαρός
ιππότης: εις τι θα του εχρησίμευεν η τόλμη του; Αλλά ο Τριστάνος
έδωσε την πρόκλησί του στο Μόρχολτ, και κείνος την εδέχτη.

Την ωρισμένη μέρα, ο Τριστάνος ετοποθετήθη στο μεταξωτό βυσσινί
πάπλωμα, και κάθησε να του φορέσουν την πανοπλία του για τη μεγάλη
περιπέτεια. Εφόρεσε το θώρακα και την περικεφαλαία από μελανό
ατσάλι. Οι βαρώνοι έκλαιγαν από λύπη για τον αντρείο, και ντροπή για
τον εαυτό τους. «Α! Τριστάνε, έλεγαν, τολμηρέ βαρώνε, για τι να μη
δεχτώ καλλίτερα εγώ αυτόν τον αγώνα; Ο θάνατός μου θάρριχνε λιγώτερο
πένθος στη χώρα». Η καμπάνες χτυπάνε, και όλοι, οι βαρώνοι και οι
άνθρωποι του λαού, γέροι, παιδιά, και γυναίκες, με κλάμματα και
ευχές, συνοδεύουν τον Τριστάνο ως την παραλία. Ήλπιζαν ακόμη, γιατί
στην καρδιά του ανθρώπου η ελπίδα ζη με το τίποτε.

Ο Τριστάνος ανέβηκε μονάχος σε μια βάρκα και τράβηξε κατά το νησί
του Αγίου Σαμψών. Ο Μόρχολτ είχε υψώσει στο κατάρτι του ένα πανί από
πλούσια πορφύρα. Πρώτος έφτασε στο νησί. Έδενε τη βάρκα στην
παραλία, όταν ο Τριστάνος πηδώντας κι' αυτός στη στεριά έσπρωξε με
το πόδι τη δική του κατά τη θάλασσα, μέσα.

«Υποτελή, τι κάνεις εκεί; είπε ο Μόρχολτ. Και γιατί δεν κράτησες την
βάρκα σου, όπως εγώ;

 — Υποτελή, για ποιο λόγο; απάντησε ο Τριστάνος. Ένας από τους δυο
μας θα φύγη μονάχος του από δω. Δεν του φτάνει μια βάρκα;».

Και οι δύο, ερεθιζόμενοι για τη μάχη με υβριστικά λόγια, ετράβηξαν
μέσα στο νησί.

Κανείς δεν είδε τη φοβερή μάχη. Τρεις φορές όμως φάνηκε ότι ο
θαλασσινός άνεμος έφερνε στην παραλία μια μανιασμένη κραυγή. Τότε,
δείχνοντας το πένθος τους, η γυναίκες χτυπούσαν τα χέρια τους, ενώ
οι σύντροφοι του Μόρχολτ, μαζεμένοι παράμερα μπρος στης σκηνές τους,
γελούσαν. Κατά το δείλι, φάνηκε, στο βάθος, το πορφυρό ιστίο: Ήταν η
βάρκα του Ιρλανδού, που έφευγε από το νησί. Ξεφωνητά απελπισίας
αντηχήσανε: «Ο Μόρχολτ! Ο Μόρχολτ!» Αλλά καθώς μεγάλωνε,
πλησιάζοντας, η βάρκα, και καθώς ξαφνικά την εσήκωσε στην κορυφή του
ένα κύμα, φάνηκε ένας ιππότης που στεκότανε όρθιος στην πλώρη. Δυο
σπαθιά κρατούσε στα χέρια. Ήτανε ο Τριστάνος. Αμέσως είκοσι βάρκες
πέταξαν να τον συναντήσουν, και τ' αγόρια έτρεχαν κατ' απάνω του
κολυμπώντας. Ο αντρείος επήδησε αλαφρά στην ακτή, κ' ενώ η μητέρες
γονατιστές του φιλούσαν τα σιδερένια παπούτσια, εφώναξε στους
συντρόφους του Μόρχολτ:

«Άρχοντες της Ιρλανδίας, ο Μόρχολτ επολέμησε καλά. Δέτε: το σπαθί
μου είναι τσακισμένο στην άκρη. Ένα κομμάτι της λάμας έμεινε
βυθισμένο στα κεφάλι του. Πάρτε, άρχοντες, αυτό το κομμάτι το
ατσάλι: είνε ο φόρος της Κορνουάλλης!».

Έπειτα ανέβη κατά το Τινταγκέλ. Στο πέρασμά του, τα ελευθερωμένα
παιδιά τον εχαιρέτιζαν με μεγάλες κραυγές κινώντας πράσινα κλαδιά,
κι' από τα παράθυρα έβγαιναν η γυναίκες. Αλλά όταν, μέσα στο θόρυβο
και τον ενθουσιασμό των ασμάτων, των κωδωνοκρουσιών, των σαλπίγγων
και των κεράτων, — τόσο μεγάλο θόρυβο που ούτε τους κεραυνούς του
Θεού δε θα μπορούσε κανείς ν' ακούση — όταν ο Τριστάνος έφθασε στο
ανάκτορο, έπεσε μισολιπόθυμος στα χέρια του Βασιληά Μάρκου. Και το
αίμα έτρεχε από της πληγές του ποτάμι.

Εν μέσω μεγάλης λύπης, οι σύντροφοι του Μόρχολτ έφθασαν στην
Ιρλανδία. Άλλοτε, όταν έμπαινε στο λιμάνι του Βάιζεφορ, ο Μόρχολτ
χαιρότανε βλέποντας μεζεμένους πλήθος, τους ανθρώπους του που τον
χαιρετούσαν με ζητωκραυγές, και την αδερφή του την Βασίλισσα, και
την Ιζόλδη την ανηψιά του με τα χρυσά μαλλιά, που η καλλονή της
άρχιζε να λάμπη σαν απαλή αυγή. Τρυφερά τον υποδέχοντο, κι' αν είχε
πληγωθή πουθενά τον εγιάτρευαν: γιατί ήξεραν τα βάλσαμα και τα
γιάτρια που ανασταίνουν πληγωμένους ομοίους με νεκρούς. Αλλά τώρα
πεια τι μπορούσαν να χρησιμεύσουν η μαγικές συνταγές, και τα βότανα
τα μαγεμένα στην κατάλληλη ώρα, και τα φίλτρα όλα; Ήτανε κει νεκρός,
ραμένος μέσα σε δέρμα ελαφιού, και το κομμάτι του εχθρικού σπαθιού
έμενε ακόμη βυθισμένο στο κεφάλι. Η Ιζόλδη η Ξανθή το έβγαλε και
τώκλεισε σ' ένα φιλντισένιο κουτί, πολύτιμο σαν αγιοθήκη. Και
σκυμμένες απάνω στο πελώριο πτώμα, μητέρα και κόρη, ξανάλεγαν
ατελείωτα το παινετικό μοιρολόγι του νεκρού και ρίχνανε την ίδια
κατάρα κατά του φονηά. Και με τη σειρά της μία μία γυναίκα έπαιρνε
το μοιρολόγι. Από κείνη την ημέρα, η Ιζόλδη η Ξανθή έμαθε να μισή το
όνομα του Τριστάνου του Λοοννουά.

Αλλά στο Τινταγκέλ, ο Τριστάνος έλυωνε: φαρμακωμένο αίμα έτρεχε από
της πληγές του. Οι γιατροί είπαν ότι ο Μόρχολτ είχε βυθίσει στη
σάρκα του δηλητηριασμένο ξίφος, και καθώς με τα φάρμακά τους και τη
θεριακή τους δεν μπορούσαν να τον κάμουν καλά, τον άφησαν στη φύλαξι
του Θεού. Μια τόσο απαίσια βρώμα έβγαινε από της πληγές του, ώστε
και οι πειο αγαπημένοι του φίλοι έφευγαν από κοντά του, όλοι εκτός
από τον Βασιληά Μάρκο, τον Γκορνεβάλη, και τον Νανάς ντε Λιντάν, που
μόνοι μπορούσαν κ' έμεναν στο προσκέφαλό του: η αγάπη τους
υπερνικούσε τη φρίκη. Επί τέλους ο Τριστάνος είπε και τον μετέφεραν
σε μια καλύβα χτισμένη απόμερα, στην παραλία. Κατάκοιτος μπρος στα
κύματα περίμενε το θάνατο. Σκεφτότανε: «Μ' εγκαταλείψατε λοιπόν,
Βασιληά Μάρκε, μένα που έσωσα την τιμή του τόπου σας; Όχι, το
γνωρίζω, ωραίε θείε, ότι θα δίνατε την ζωή σας για τη δική μου. Αλλά
τι μπορεί η αγάπη σας; Πρέπει να πεθάνω. Μολαταύτα είνε γλυκό πράγμα
να βλέπη κάνεις τον ήλιο, και η καρδιά μου είναι τολμηρή ακόμη. Θέλω
ν' αρμενίσω στην άγνωστη θάλασσα... Θέλω να με πάνε τα κύματα
μακρυά, μακρυά, καταμόναχο. Σε ποιον τόπο; δεν ξέρω, αλλά κει που
ίσως θα βρω τη γιατρειά μου. Και ίσως μια μέρα θα σας υπηρετήσω
ακόμη, ωραίε θείε, ως αρπιστής, ως κυνηγός, και ως υποτελής».

Παρακάλεσε τόσο θερμά, που στο τέλος ο Βασιληάς Μάρκος τούκανε το
θέλημά του. Τον έφερε σε μια βάρκα δίχως πανιά και δίχως κουπιά. Και
ο Τριστάνος θέλησε να του βάλουν μονάχα κοντά του την άρπα του. Τι
να τα κάνη τα πανιά που τα χέρια του δε θα μπορούσαν να τα σηκώσουν;
Τι να τα κάνη τα κουπιά; Και τι το σπαθί; Όπως οι ναυτικοί, στα
μεγάλα ταξίδια, ρίχνουν από το κατάστρωμα στη θάλασσα το πτώμα
κάποιου παληού τους συντρόφου, έτσι και ο Γκορνεβάλης, με
τρεμουλιαστά χέρια, έσπρωξε προς το πέλαγος τη βάρκα που ήτανε
κατάκοιτος μέσα ο αγαπημένος του γυιός· και η θάλασσα τον επήρε και
τον τράβηξε.

Εφτά μέρες κ' εφτά νύχτες η θάλασσα τον έφερνε αλαφρά. Κάποτε, ο
Τριστάνος για να γλυκαίνη τον πόνο του έπαιζε με την άρπα. Επί
τέλους, χωρίς να το καταλάβη, η θάλασσα τον έφερε κοντά σε μια
παραλία. Ακριβώς εκείνη τη νύχτα κάτι ψαράδες είχαν αφήσει το
λιμάνι, για να ρίξουν τα δίχτυα στα βαθειά, και τράβαγαν με τα
κουπιά, όταν ξαφνικά άκουσαν μια γλυκειά μελωδία, ζωηρή και δυνατή,
που κυλούσε απάνου στα κύματα. Ακίνητοι, με τα κουπιά κρεμασμένα
απάνου από τα κύματα, άκουγαν. Με τα πρώτα θαμπά φώτα της αυγής
παρατήρησαν την περιπλανημένη βάρκα.

«Έτσι, είπαν μέσα τους, μια υπερφυσική μουσική εσκέπαζε το καράβι
του Αγίου Βρεντάν όταν αρμένιζε κοντά στα Νησιά της Τύχης απάνω σε
μια θάλασσα άσπρη όπως το γάλα». Πήραν τα κουπιά και τράβηξαν
γρήγωρα για να φθάσουν τη βάρκα, που πήγαινε στην τύχη και τίποτα δε
φαινότανε να ζη μέσα εκτός από τη φωνή της άρπας. Μα όσο επλησίαζαν,
η μελωδία αδυνάτιζε, στο τέλος έπαψε, κι' όταν επλεύρισαν, τα χέρια
του Τριστάνου είχανε πέσει νεκρά απάνω στης χορδές που έφρισσαν
ακόμη. Τον επεριμάζεψαν και γύρισαν ατό λιμάνι για να παραδώσουν τον
πληγωμένο στην σπλαχνική κυρία τους που ίσως θα μπορούσε να τον
γιατρέψη.

Αλλοίμονο! Αυτό το λιμάνι ήτανε το Βάιζεφορ, όπου κοίτονταν νεκρός ο
Μόρχολτ, και η κυρία τους ήτανε η Ιζόλδη η Ξανθή. Μόνη αυτή,
γνωρίζοντας τα φίλτρα, μπορούσε να σώση τον Τριστάνο. Αλλά μόνη αυτή
μέσα σ' όλες της γυναίκες ήθελε το θάνατό του. Όταν ο Τριστάνος,
ζωογονημένος από τα γιατρικά της, ανέλαβε και ξαναύρε της αισθήσεις
του, κατάλαβε ότι τα κύματα τον είχαν ρίξει σ' ένα τόπο γεμάτο
κινδύνους. Αλλά τολμηρός ακόμη, προκειμένου να υπερασπισθή τη ζωή
του, μπόρεσε γρήγωρα να βρη ωραία πονηρά λόγια. Διηγήθη ότι ήτανε
τραγουδιστής, και ταξίδευε μ' ένα εμπορικό καράβι για την Ισπανία
όπου ήθελε να μάθη να διαβάζη στ' αστέρια. Πειραταί είχαν προσβάλει
το καράβι, κι' αυτός πληγωμένος ξέφυγε μ' αυτή τη βάρκα. Τον
πίστεψαν. Κανείς από τους συντρόφους του Μόρχολτ δεν ανεγνώρισε τον
ωραίο ιππότη του Νησιού Αγίου Σαμψών. Τόσο άσχημα το φαρμάκι είχε
παραμορφώσει τα χαρακτηριστικά του. Αλλά όταν, έπειτα από σαράντα
μέρες, η Ιζόλδη με τα χρυσά μαλλιά τον είχε σχεδόν όλως διόλου
γιατρέψει, κι' άρχιζε στα ξανανεωμένα μέλη του να φαίνεται η χάρη
και η δύναμη, κατάλαβε ότι έπρεπε να φύγη.

Έφυγε κρυφά. Κι' έπειτα από χίλιους κινδύνους, μια μέρα
παρουσιάστηκε πάλι μπρος στον Βασιληά Μάρκο.



Γ'.
Η ΩΡΑΙΑ ΜΕ ΤΑ ΧΡΥΣΑ ΜΑΛΛΙΑ



Μέσ' την αυλή του Βασιληά Μάρκου ήτανε τέσσερες βαρώνοι — οι πειο
άπιστοι των ανθρώπων — που μισούσαν με μαύρο μίσος τον Τριστάνο για
την αντρεία του και για την τρυφερή αγάπη που του είχε ο Βασιληάς.
Και ξέρω καλά να σας ξαναπώ τα ονόματά τους: Αντρέ, Γκενελόν,
Γοντοΐν, και Ντενοαλέν. Λοιπόν ο Δούκας Αντρέ ήταν όπως και ο
Τριστάνος, ανηψιός του Βασιληά Μάρκου. Γνωρίζοντας ότι ο Βασιληάς
μελετούσε να γεράση άτεκνος για ν' αφήση την χώρα του στον Τριστάνο,
ο φθόνος τους άναψε και με ψέμματα ερέθιζαν κατά του Τριστάνου τους
Άρχοντες της Κορνουάλλης.

«Πόσα θαύματα στη ζωή του! έλεγαν οι άπιστοι. Αλλ' είσαστε,
άρχοντες, άνδρες με μεγάλη γνώσι και μπορείτε καλά να κρίνετε αυτά
τα θαύματα. Ενίκησε τον Μόρχολτ: να ένα ωραίο ανδραγάθημα. Αλλά με
ποιες μαγείες κατώρθωσε, σχεδόν πεθαμμένος, να ταξιδέψη καταμόναχος
μέσα στη θάλασσα; Ποιος από μας, άρχοντες, θα μπορούσε να διευθύνη
μια βάρκα χωρίς πανιά και χωρίς κουπιά; Οι μάγοι μπορούν μοναχά,
καθώς λένε. Έπειτα σε ποιον τόπο μάγων κατώρθωσε να βρη φάρμακο για
της πληγές του. Ασφαλώς είναι κάποιος μάγος. Ναι, η βάρκα του ήταν
νεράιδα καθώς και το ξίφος του, και μαγεμένη είναι η άρπα του που
κάθε μέρα σταλάζει δηλητήρια μέσ' την καρδιά του Βασιληά Μάρκου. Πώς
μπόρεσε να δαμάση αυτή την καρδιά με τη δύναμι και τα θέλγητρα της
μαγείας; Θα γίνη Βασιληάς, άρχοντες, και τα εδάφη σας θα εξαρτώνται
από ένα μάγο!»

Έπεισαν τους πειο πολλούς βαρώνους: γιατί πολλοί άνθρωποι δεν ξέρουν
ότι όσα ανήκουν στην εξουσία των μάγων, μπορεί και η καρδιά να τα
κατορθώση με τη δύναμι της αγάπης και της τόλμης. Γι' αυτό οι
βαρώνοι επίεσαν τον Βασιλέα Μάρκο να πάρη γυναίκα μια βασιλοπούλα,
που θα τούδινε νόμιμους κληρονόμους. Αν αρνιότανε, θα πηγαίνανε
στους πύργους των, να του στήσουν πόλεμο. Ο Βασιληάς αντιστεκότανε
και έκανε όρκους ότι όσο ζούσε ο αγαπημένος του ανηψιός, ποτέ,
καμμιά βασιλοπούλα δε θα γινότανε γυναίκα του. Αλλά και ο Τριστάνος,
που πολύ τον ντρόπιαζε η υποψία ότι αγαπούσε το θείο του με
υστεροβουλία, τον ηπείλησε: ότι αν ο Βασιληάς δεν κάνη το θέλημα των
βαρώνων, θάφευγε από την αυλή και θα πήγαινε να υπηρετήση τον
πλούσιο Βασιλέα της Γαβοΐας. Τότε ο Βασιληάς έβαλε προθεσμία στους
βαρώνους του: σε σαράντα μέρες θάλεγε την απόφασί του.

Την ωρισμένη μέρα μόνος μέσ' το δωμάτιο του τους περίμενε νάλθουν,
και συλλογιζότανε θλιμμένος: «Πού να βρω λοιπόν κάποια βασιλοπούλα
πάρα πολύ μακρυνή, ώστε να υποκριθώ, μα μονάχα να υποκριθώ, πως τη
θέλω για γυναίκα;»

Εκείνη τη στιγμή από το ανοιχτό παράθυρο που έβλεπε προς τη θάλασσα,
δυο χελιδόνια πούχτιζαν τη φωληά τους, μπήκαν μέσα και εμαλώνανε.

Έπειτα τρομαγμένα ξαφνικά, έγιναν άφαντα.

Αλλά από τα ράμφη τους ξέφυγε μια μακρυά γυναικεία τρίχα, πειο λεπτή
από κλωστή μεταξωτή, και λαμπρή σαν ακτίνα του ήλιου.

Ο Μάρκος, παίρνοντάς την στα δάκτυλά του, εκάλεσε μέσα τους βαρώνους
και τους είπε:

«Για να σας κάμω τη χάρι, βαρώνοι, θα πάρω γυναίκα. Μόνον όμως αν
θέλετε να ζητήστε εκείνη που διάλεξα.

 —  Και βέβαια θέλουμε, ωραίε άρχοντα. Ποια διάλεξες λοιπόν;

 —  Διάλεξα εκείνη που έπεσε από τα μαλλιά της αυτή η χρυσή τρίχα,
και μάθετε ότι δε θέλω καμμιά άλλη.

 —  Κι' από που, ωραίε άρχοντα, έρχεται αυτή η χρυσή τρίχα;

 —  Έρχεται, άρχοντες, από την ωραία με τα χρυσά μαλλιά. Δυο
χελιδόνια μου την έφεραν. Αυτά ξέρουν από ποιον τόπο».

Οι βαρώνοι κατάλαβαν ότι τους εκορόιδευε. Εκύτταζαν τον Τριστάνο με
πείσμα. Γιατί τον υπωπτευόντανε ότι αυτός είχε συμβουλέψει την
πανουργία. Αλλά ο Τριστάνος, κυττάζοντας τη χρυσή τρίχα, θυμήθηκε
την Ιζόλδη την Ξανθή, εχαμογέλασε και μίλησε έτσι:

«Βασιλέα Μάρκε, κακά και άδικα φέρεσαι. Δε βλέπεις ότι η υποψίες των
αρχόντων από δω με εξευτελίζουν; Αλλά μάταια ετοίμασες αυτό το
τέχνασμα: Θα πάω να ζητήσω την ωραία με τα χρυσά μαλλιά. Μάθετε ότι
το διάβημα είναι επικίνδυνο και ότι θα είναι δυσκολότερο να γυρίσω
από τον τόπο της παρά από το νησί που σκότωσα τον Μόρχολτ. Αλλά και
πάλι θέλω, ωραίε θείε, να βάλω προς χάρι σου το σώμα μου και τη ζωή
μου στο ρεφούδο. Για να ξέρουν οι βαρώνοι σου αν σ' αγαπάω με πιστή
και τίμια αγάπη, κάνω αυτόν τον όρκο: ή θα πεθάνω σ' αυτήν την
επιχείρησι ή θα φέρω 'δώ στο ανάκτορο του Τινταγκέλ τη Βασίλισσα με
τα χρυσά μαλλιά».

Αρμάτωσε ένα ωραίο καράβι, και το γέμισε με στάρι, κρασί, μέλι, και
άλλες καλές τροφές. Πήρε μαζύ του, εκτός από τον Γκορνεβάλη, εκατό
ιππότες από μεγάλες γενιές, διαλεγμένους μέσα στους πειο αντρείους,
και τους έβαλε και φόρεσαν κοντοκάπια και μαντύες από χοντρά
πρόστυχα πανιά, ώστε να μοιάζουν με εμπόρους. Αλλά κάτω από τη
γέφυρα του καραβιού έκρυβαν της πλούσιες στολές από διάχρυσο ύφασμα,
βελούδο, και πορφύρα, που αρμόζουν στους απεσταλμένους ενός Βασιληά
ισχυρού και μεγάλου.

Όταν το καράβι μπήκε στο πέλαγος, ερώτησε ο πιλότος:

«Ωραίε άρχοντα, για ποιον τόπο να βάλω πλώρη;

 — Φίλε, τράβα κατά την Ιρλανδία, κατευθείαν για το λιμάνι του
Βάιζεφορ».

Ανατρίχιασε ο πιλότος. Δεν ήξερε ο Τριστάνος, ότι έπειτα από τον
φόνο του Μόρχολτ ο Βασιληάς της Ιρλανδίας κυνηγούσε τα πλοία της
Κορνουάλλης; Κι' όσους ναυτικούς έπιανε, τους κρεμούσε σε δίκρανα;
Μολαταύτα ο πιλότος υπάκουσε και έπλευσε στον επικίνδυνο τόπο.

Πρώτα-πρώτα ο Τριστάνος έπεισε τους ανθρώπους του Βάιζεφορ ότι οι
σύντροφοι του ήτανε έμποροι από την Αγγλία κι' είχαν έλθει για
ειρηνικό εμπόριο. Αλλά, καθώς οι παράξενοι αυτοί εμπόροι όλη την
ημέρα έτρεχαν στα ευγενικά παιχνίδια, στο ζατρίκι, και στο τάβλι,
και ξέρανε καλλίτερα να ρίχνουν τους κύβους παρά να μετράνε το
σιτάρι, ο Τριστάνος φοβώτανε μη τους ανακαλύψουν, και δεν ήξερε πώς
να κάνη.

Λοιπόν, ένα πρωί, κατά τα ξημερώματα, άκουσε μια φωνή τόσο τρομερή
που θάλεγε κανείς ότι ήταν η κραυγή κάποιου δαίμονα. Ποτέ δεν είχεν
ακούσει ζωντανό να μουγκρίζη με τέτοιον τρόπο, φρικαλέο και
καταπληκτικό. Φώναξε μια γυναίκα που περνούσε στο λιμάνι:

«Πέστε μου, κυρία, από πού βγαίνει, αυτή η φωνή που άκουσα; Μη μου
το κρύβετε.

 —  Και βέβαια, δίχως ψέμμα, θα σας το πω, κύριε. Βγαίνει από το
πειο αγέρωχο και το πειο φρικτό θηρίο που υπάρχει στον κόσμο. Κάθε
μέρα κατεβαίνει από τη σπηλιά του και στέκεται σε μια από της πύλες
της Πολιτείας. Κανείς δεν μπορεί να μπη, κανείς να βγη, αν δε
δώσουν, πρώτα, στο δράκοντα μια τρυφερή κόρη. Κι' όταν την πάρη στα
νύχια του την καταπίνει σε λιγώτερη ώρα απ' όση χρειάζεται κανείς
για να πη τον πάτερ ημών.

 —  Κυρία, είπεν ο Τριστάνος, μη με ειρωνεύεσθε, αλλά πέστε μου αν
θα μπορούσε ένας άντρας γεννημένος από μάννα να πολεμήση το θεριό
και να το σκοτώση.

 —  Αλήθεια, ωραίε και γλυκέ μου κύριε, δεν ξέρω. Το βέβαιο είναι,
ότι είκοσι δοκιμασμένοι ιππότες δοκίμασαν μέχρι τώρα. Γιατί ο
Βασιληάς της Ιρλανδίας εδήλωσε με το δημόσιο κήρυκα ότι θα δώση την
κόρη του την Ιζόλδη την Ξανθή σε όποιον σκοτώση το τέρας, Αλλά το
τέρας τους έφαγε όλους».

Ο Τριστάνος αφήνει τη γυναίκα και γυρίζει στο καράβι του. Οπλίζεται
μυστικά, και θάτανε ώμορφο νάβλεπε κανείς από αυτό το καράβι των
εμπόρων να βγαίνη τόσο πλούσιο πολεμικό άτι και τόσο υπερήφανος
καβαλλάρης. Αλλά το λιμάνι ήταν έρημο, γιατί μόλις είχε χαράξει, κ'
έτσι κανείς δεν είδε τον αντρείο να καλπάζη κατά το μέρος που
τούδειξε η γυναίκα. Ξαφνικά, πέντε άνδρες ξεχύθηκαν στο δρόμο.
Σπηρούνιζαν τάλογά τους, με τα χαλινάρια αμπολημένα, και έφευγαν
κατά την πόλι. Ο Τριστάνος έπιασε στο πέρασμα ένα απ' αυτούς από τα
ορθωμένα κόκκινα μαλλιά τόσο δυνατά ώστε αναποδογύρισε στα καπούλια
του αλόγου του, και τον εσταμάτησε.

 — Ο Θεός να σας σώση, ωραίε κύριε! είπεν ο Τριστάνος. Από ποιο
δρόμο έρχεται ο δράκοντας;»

Και όταν ο φυγάς τούδειξε το δρόμο, ο Τριστάνος τον άφησε.

Το τέρας επλησίαζε. Είχε κεφάλι πελωρίου φειδιού, μάτια κόκκινα σαν
κάρβουνα αναμμένα, κέρατα στο κούτελο, αυτιά μακρυά και τριχωτά,
νύχια λέοντα, ουρά ερπετού, και το σώμα του ήταν λεπιδωτό.

Ο Τριστάνος έρριξε κατά πάνω του το άτι με τέτοια δύναμι, ώστε
κείνο, με της τρίχες ολόρθες από τον τρόμο, ώρμησε μολαταύτα κατά
του τέρατος. Το κοντάρι του Τριστάνου χτυπάει απάνου στα χοντρά
λέπια και γίνεται κομμάτια. Τότε ο αντρειωμένος τραβάει το σπαθί
του, το σηκώνει, και το κατεβάζει στο κεφάλι του δράκοντα, χωρίς
όμως ούτε το τομάρι να σκίση. Μολαταύτα το θεριό αισθάνθηκε τα
χτυπήματα. Ρίχνει να νύχια του στην ασπίδα και τη σκίζει. Με το
στήθος ξέσκεπο ο Τριστάνος, σημαδεύει πάλι με το σπαθί, και χτυπάει
το θεριό στα πλευρά με τόση δύναμι που σείεται ο αέρας. Άδικα. Δεν
μπορεί να το πληγώση. Τότε ο Δράκοντας ξέρασε από τα ρουθούνια ένα
διπλόν πίδακα φαρμακερές φωτιές: Ο θώρακας του Τριστάνου μαυρίζει
σαν σβυμένο κάρβουνο, τ' άλογο του κυλιέται χάμου και ψοφάει. Αλλά ο
Τριστάνος ξανασηκώνεται αμέσως και χώνει το γερό ξίφος του μέσα στο
στόμα του θηρίου: το ξίφος περνάει πέρα για πέρα και του κόβει την
καρδιά στα δύο. Ο δράκοντας βγάζει, μια τελευταία φορά, το φρικτό
μουγκρητό του και ψοφάει.

Ο Τριστάνος τούκοψε την γλώσσα και την έβαλε μέσα στη μπότα του.
Έπειτα, ζαλισμένος από τον καυτερό καπνό, τράβηξε, για να πιή, σ'
ένα λάκκο με νερό στάσιμο που έβλεπε να γυαλίζη λίγο πάρα πέρα. Αλλά
το διαλυμένο δηλητήριο που βγήκε από την γλώσσα του τέρατος άναψε
απάνου στο σώμα του, και ο αντρείος έπεσε λιποθυμισμένος στα ψηλά
χορτάρια που ήσαν γύρω από τον βάλτο.

Λοιπόν μάθετε, ότι ο φυγάς με τα σηκωμένα κόκκινα μαλλιά ήταν ο
Αγκυγκεράν ο Ρούσσος, αυλάρχης του Βασιλέα της Ιρλανδίας, κι' ότι
γύρευε την Ιζόλδη την Ξανθή. Ήτανε δειλός, αλλά τόση είναι η δύναμις
της αγάπης, ώστε κάθε πρωί παραμόνευε για να σκοτώση το θερίο.
Μολαταύτα σαν άκουγε από πολύ μακρυά το μουγκρητό του, ο ήρωας
έφευγε. Εκείνη την ημέρα, ακολουθούμενος από τους τέσσερες
συντρόφους του, ετόλμησε να γυρίση πίσω. Ηύρε τον δράκοντα
σκοτωμένο, το νεκρό άλογο, την σπασμένη ασπίδα, και σκέφτηκε ότι ο
νικητής θα πέθανε κι' όλα κάπου. Τότε έκοψε το κεφάλι του τέρατος,
τώφερε στον Βασιλέα, και ζήτησε την ωραία αμοιβή που είχε υποσχεθή.

Ο Βασιλέας δεν πίστεψε καθόλου στο ανδραγάθημα. Μολαταύτα μη
θέλοντας και να τον αδικήση έστειλε παραγγελία στους υποτελείς του
να συναθροισθούν σε τρεις ημέρες στην αυλή του. Εκεί εμπρός στο
συνέδριο των αρχόντων, ο αυλάρχης Αγκυγκεράν θάδινε αποδείξεις της
νίκης του.

Όταν η Ιζόλδη η Ξανθή έμαθε ότι θα την έδιναν γυναίκα σ' αυτόν το
θρασύδειλο, πρώτα γέλασε ώρα πολλή κ' έπειτα έκλαψε. Αλλά την άλλη
μέρα καθώς υποπτευότανε την απάτη, πήρε μαζύ της τον ακόλουθό της,
τον ξανθό Περινίς, και την Βραγγίνα, την νεαρά υπηρέτρια και
σύντροφό της, και οι τρεις μαζύ πήγαν καβάλλα μυστικά κατά την
σπηλιά του θερίου, μέχρις ότου η Ιζόλδη παρατήρησε στο δρόμο κάτι
ίχνη με περίεργο σχήμα. Έπειτα ηύρε το θερίο χωρίς κεφάλι και το
νεκρό άλογο: δεν ήτανε σελωμένο κατά τα έθιμα της Ιρλανδίας.
Βεβαίως, κάποιος ξένος είχε σκοτώσει τον δράκοντα. Ζούσε όμως ακόμη;

Η Ιζόλδη, ο Περινίς, και η Βραγγίνα έψαξαν πολλή ώρα: στο τέλος,
μέσ' τα χορτάρια του βάλτου η Βραγγίνα είδε να λάμπη το κράνος του
αντρειωμένου. Ανέπνεε ακόμη. Ο Περινίς τον πήρε στο άλογό του και
τον επήγε μυστικά στην αίθουσα των γυναικών. Εκεί η Ιζόλδη αφηγήθη
την περιπέτεια στη μητέρα της, και της εμπιστεύτηκε τον ξένο. Καθώς
η Βασίλισσα του έβγαζε την πανοπλία του, η φαρμακωμένη γλώσσα του
δράκοντα έπεσε από την μπότα. Τότε η Βασίλισσα της Ιρλανδίας ξύπνησε
τον πληγωμένο με κάποιο βότανο, και του είπε:

«Ξένε, γνωρίζω ότι συ πραγματικώς σκότωσες το θεριό. Όμως, ο
αυλάρχης μας, ένας άπιστος, ένας τιποτένιος, τούκοψε το κεφάλι, και
ζητάει γι' αμοιβή την κόρη μου την Ιζόλδη την Ξανθή. Θα μπορέσης, σε
δυο μέρες να του αποδείξης το άδικό του με μονομαχία;

 — Βασίλισσα, είπεν ο Τριστάνος, η προθεσμία είναι μικρή. Αλλά
βέβαια σε δυο μέρες θα μπορέστε να με γιατρέψετε. Κατάκτησα την
Ιζόλδη παλαίβοντας προς το δράκοντα. Ίσως θα την κατακτήσω
παλαίβοντας τώρα και προς τον αυλάρχη».

Τότε πλούσια τον επεριποιήθη η Βασίλισσα και του ετοίμασε
αποτελεσματικά φάρμακα. Την άλλη μέρα, η Ιζόλδη η Ξανθή του ετοίμασε
μπάνιο και απαλά άλειψε το σώμα του με ένα φίλτρο που είχε φτιάσει η
μητέρα της. Έρριξε τα μάτια της στο πρόσωπο του πληγωμένου, είδε
πόσο ήταν ωραίος, και συλλογίστηκε:

«Σίγουρα, αν η αντρεία του είναι ίση με την ωμορφιά του, ο ιππότης
μου θα πολεμήση καλά και γερά». Αλλά ο Τριστάνος ζωογονημένος από τη
ζέστα του νερού και τα δυνατά αρώματα, την εκύτταζε και σκεπτόμενος
ότι είχε κατακτήσει την Βασίλισσα με τα χρυσά μαλλιά, άρχισε να
χαμογελάη.

Η Ιζόλδη το πρόσεξε και είπε μέσα της. «Γιατί τάχα να γέλασε αυτός ο
ξένος; Μήπως έκανα τάχα τίποτε που να μη στέκη; Μην παραμέλησα
καμμιά από της περιποιήσεις που μια κόρη ώφειλε να του κάμη; Ναι,
ίσως να γέλασε επειδή ξέχασα να γυαλίσω τα όπλα του που τα μαύρισε
το δηλητήριο».

Πήγε λοιπόν στο μέρος όπου είχαν αποθέσει τα όπλα του Τριστάνου:
«Αυτή η περικεφαλαία είνε από καλό ατσάλι, σκέφτηκε, γερή και
σίγουρη. Κι' αυτός ο θώρακας δυνατός, αλαφρός, άξιος να τον φορή
ένας ήρωας». Πήρε το ξίφος από την λαβή. «Βέβαια ωραίο σπαθί κι'
αυτό, όπως πρέπει σ' έναν τολμηρό βαρώνο».

Βγάζει από το πλούσιο φυκάρι, για να την καθαρίση, τη ματωμένη λάμα.
Βλέπει ότι έχει ένα μεγάλο τσάκισμα. Κυττάζει το σχήμα του
τσακίσματος: μήπως τάχα είναι το ξίφος που έσπασε μέσα στο κεφάλι
του Μόρχολτ; Διστάζει, κυττάζει πάλι, και θέλει να βεβαιωθή. Τρέχει
στο δωμάτιο όπου φύλαγε το ατσαλένιο κομμάτι που είχαν άλλοτε βγάλει
από το κρανίο του Μόρχολτ. Ενώνει το κομμάτι με το ξίφος στο μέρος
που ήτανε τσακισμένο: μόλις που μπορούσε να διακρίνη το ίχνος του
τσακίσματος. Τόσο καλά εφαρμόζανε!

Τότε ώρμησε κατ' απάνου στον Τριστάνο και στριφογυρίζοντας γύρω από
το κεφάλι του πληγωμένου το μεγάλο σπαθί, του φώναξε:

«Είσαι ο Τριστάνος του Λοοννουά, ο φονηάς του Μόρχολτ, του
αγαπημένου μου θείου. Πέθανε λοιπόν τώρα και συ με τη σειρά σου!

Ο Τριστάνος προσπάθησε να συγκρατήση το χέρι της: άδικα. Το σώμα του
ήταν ακόμη σαν παράλυτο. Το πνεύμα του όμως έμεινε ευκίνητο. Μίλησε
λοιπόν με τέχνη:

«Έστω, θα πεθάνω. Μα, για να μην έχης βαρειές τύψεις, άκουσε.
Βασιληά κόρη, μάθε ότι δεν έχεις μοναχά την εξουσία, αλλά και το
δικαίωμα να με σκοτώσης. Ναι, έχεις δικαίωμα απάνω στη ζωή μου αφού
δυο φορές μου την έσωσες και μου την απέδωκες. Μια φορά, άλλοτε:
ήμουν ο πληγωμένος τραγουδιστής που έσωσες όταν έβγαλες από το σώμα
του το φαρμάκι με το οποίο ήταν δηλητηριασμένη η λόγχη του Μόρχολτ.
Μην κοκκινίζης, τρυφερή κόρη, όπου γιάτρεψες αυτές της πληγές. Δεν
της επήρα μήπως, πολεμώντας τίμια και αντρίκια; Μήπως σκότωσα τον
Μόρχολτ με προδοσία; Δεν με προεκάλεσε; Δεν ώφειλα να υπερασπίσω το
σώμα μου; Για δεύτερη φορά μ' έσωσες που με περιμάζεψες στο βάλτο.
Α! κόρη, για σένα πολέμησα το δράκοντα... Μα ας αφήσουμε αυτά. Ήθελα
μοναχά να σου αποδείξω ότι αφού με έσωσες δυο φορές από κίνδυνο
θανάτου, έχεις δικαίωμα στη ζωή μου. Σκότωσέ με λοιπόν, αν σκέπτεσαι
ότι θα σε παινέσουν και θα δοξασθής γι' αυτό. Χωρίς άλλο, όταν θα
βρίσκεσαι στην αγκαλιά του αυλάρχη, θα σου είναι γλυκό να
συλλογιέσαι τον πληγωμένο ιππότη, που είχε βάλει τη ζωή του στο
ρεφούδο για να σε κατακτήση, σε είχε κατακτήσει, και συ τον
εσκότωσες έτσι ανυπεράσπιστο μέσα σ' αυτό το μπάνιο!»

Η Ιζόλδη εφώναξε:

«Αλλόκοτα λόγια ακούω. Γιατί ο φονηάς του Μόρχολτ θέλησε να με
κατακτήση; Α! δίχως άλλο, — όπως ο Μόρχολτ ήθελε τότε να πάρη στο
καράβι του τα τρυφερά κορίτσια της Κορνουάλλης, έτσι και συ τώρα με
τη σειρά σου, για ωραία εκδίκησι καυχήθηκεςν να πάρης σκλάβα σου
εκείνη που ο Μόρχολτ περισσότερο απ' όλες αγαπούσε...

 — Όχι, κόρη Βασιληά, είπεν ο Τριστάνος. Αλλά μια μέρα δυο χελιδόνια
πέταξαν μέχρι το Τινταγκέλ κ' έφεραν μια τρίχα από τα χρυσά μαλλιά
σου. Πίστεψα ότι ερχόντανε να μου αναγγείλουν ειρήνη και αγάπη. Να
γιατί πέρασα τη θάλασσα κι' ήρθα να σε ζητήσω. Να γιατί αντιμετώπισα
το θερίο και το φαρμάκι του. Κύτταξε αυτή την τρίχα, ραμμένη μέσα
στης χρυσές κλωστές του επενδύτη μου. Η χρυσές κλωστές ξέβαψαν, αλλά
όχι και η χρυσή τρίχα των μαλλιών σου».

Η Ιζόλδη έρριξε μακρυά το μεγάλο σπαθί και πήρε στα χέρια τον
επενδύτη του Τριστάνου. Είδε τη χρυσή τρίχα και σώπασε ώρα πολλή.
Έπειτα φίλησε τον πληγωμένο στα χείλη, για σημείο ειρήνης, και του
φόρεσε τα πλούσια ρούχα του.

Την ημέρα της συναθροίσεως των βαρώνων, ο Τριστάνος έστειλε μυστικά
στο καράβι του τον Περινίς, τον ακόλουθο της Ιζόλδης, για να
παραγγείλη στους συντρόφους του να βρεθούν στην αυλή, στολισμένοι
όπως έπρεπε στους απεσταλμένους πλουσίου Βασιληά: γιατί ήλπιζε την
ίδια μέρα κι' όλας να φθάση στο τέρμα της περιπετείας. Ο Γκορνεβάλης
και οι εκατό ιππότες θρηνούσαν από τέσσερες ημέρες που έχασαν τον
Τριστάνο. Και πολύ χάρηκαν με την παραγγελία του.

Ένας-ένας, στην αίθουσα όπου άρχιζαν να μαζεύονται αναρίθμητοι οι
βαρώνοι της Ιρλανδίας, μπήκαν και κάθησαν γραμμή στην ίδια σειρά.
Και τα πολύτιμα πετράδια λαμποκοπούσαν απάνω στα πλούσια πορφυρά
ενδύματά τους, τα μεταξωτά και βελουδένια. Οι Ιρλανδοί ρωτούσαν.
«Ποιοι είναι λοιπόν αυτοί οι μεγαλόπρεποι άρχοντες; Τους γνωρίζει
κανείς; Κυττάχτε τι βαρύτιμοι μαντύες, στολισμένοι με γουναρικό και
με χρυσάφι. Κυττάχτε στη λαβή των σπαθιών, στης πόρπες των
γουναρικών, πώς αστραποβολούν και τι νερά κάνουνε τα ρουμπίνια, τα
σμαράγδια, τα μπερούλια, και χίλιες άλλες πολύτιμες πέτρες που ούτε
τόνομά τους δεν ξέρουμε! Ποιος λοιπόν είδε ποτέ τόση λαμπρότητα; Από
πού έρχονται όλοι αυτοί οι άρχοντες; Και τίνος είναι;» Αλλά οι εκατό
ιππότες έστεκαν αμίλητοι και δεν εσηκώνοντο από τα καθίσματά τους,
οποίος και νάμπαινε.

Όταν ο βασιληάς της Ιρλανδίας κάθησε κάτω από το θόλο του θρόνου
του, ο αυλάρχης Αγκυγκεράν ο Ρούσσος προσεφέρθη ν' αποδείξη με
μάρτυρες ή και να υποστηρίξη με μονομαχία ότι αυτός εσκότωσε το
θερίο κι' ότι έπρεπε να του δώσουν την Iζόλδη γυναίκα. Τότε η Ιζόλδη
υπεκλίθη μπρος σ' τον πατέρα της, και είπε:

« Βασιληά, υπάρχει εδώ ένας άνθρωπος, που ισχυρίζεται ότι μπορεί ν'
αποδείξη τον αυλάρχη σας ψεύτη και άπιστο. Σ' αυτόν τον άνδρα,
έτοιμο ν' αποδείξη ότι ελευθέρωσε τον τόπο από το κακό, και ότι η
κόρη σας δεν πρέπει να παραδοθή σ' έναν τιποτένιο, δίνετε υπόσχεσι
να του συγχωρήστε όλα τα παληά σφάλματα του, όσο μεγάλα κι' αν
είναι, και να του δώστε την ειρήνη και την ευχαριστία σας;»

Ο Βασιληάς συλλογίστηκε και δε βιαζότανε καθόλου ν' απαντήση. Αλλά
οι βαρώνοι φώναξαν όλοι μαζύ, πλήθος:

 — Κάμετέ το, Μεγαλειότατε, κάμετέ το!

Ό Βασιληάς είπε:

«Το υπόσχομαι!»

Μα η Ιζόλδη γονάτισε τότε στα πόδια του.

«Πατέρα, δώσε μου πρώτα το φίλημα της ευχαριστίας και της ειρήνης,
ως σημείο ότι θα το δώστε όμοια και σ' αυτόν τον άνθρωπο!»

Όταν πήρε το φίλημα, πήγε και ηύρε τον Τριστάνο, και τον ωδήγησεν
από το χέρι στη συνάθροισι. Στη θέα του, οι εκατό ιππότες σηκώθηκαν
όλοι μαζύ, τον εχαιρέτισαν με τα χέρια σταυρωμένα στο στήθος, και οι
Ιρλανδοί είδαν ότι ήτανε ο αρχηγός τους. Πολλοί τον ανεγνώρισαν όμως
τότε, και μεγάλη κραυγή σηκώθηκε απ' όλες της μεριές:

 —  Είναι ο Τριστάνος του Λοοννουά, ο φονηάς του Μόρχολτ!

Γυμνά λάμψανε τα σπαθιά, και μανιασμένες φωνές επανελάμβαναν:

 —  Θάνατος! Θάνατος!

 —  Βασιληά, φώναξε η Ιζόλδη, φίλησε αυτόν τον άνθρωπο στο στόμα
καθώς το υπεσχέθης.

Ο Βασιληάς τον εφίλησε στο στόμα, και η βουή εγαλήνεψε.

Τότε ο Τριστάνος έδειξε τη γλώσσα του δράκοντα και προεκάλεσε τον
αυλάρχη να πολεμήσουν· μα εκείνος δεν ετόλμησε να δεχτή, και
ωμολόγησε την ψευτιά του.

Έπειτα ο Τριστάνος μίλησε έτσι:

«Άρχοντες, ναι, εσκότωσα το Μόρχολτ, αλλά πέρασα τη θάλασσα για να
σας προσφέρω λαμπρή ικανοποίησι. Για να ξεπλύνω το άδικο, έβαλα τη
ζωή μου σε κίνδυνο θανάτου και σας ελευθέρωσα από το θεριό. Και να
που κατέκτησα έτσι την Ιζόλδη την Ξανθή. Θα την πάρω λοιπόν στο
καράβι μου. Μολαταύτα, για να μη βασιλεύη πεια από δω και πέρα στης
χώρες της Ιρλανδίας και της Κορνουάλλης το μίσος αλλά η αγάπη,
μάθετε ότι ο Βασιληάς Μάρκος, ο αγαπητός μου κύριος, θα την πάρη
γυναίκα. Κυττάχτε κει εκατό ιππότες από ψηλή γενειά έτοιμους να
ορκισθούν στα λείψανα των Αγίων: ότι ο Βασιληάς Μάρκος στέλνει
ειρήνη και αγάπη, και ότι το θέλημά του είναι να τιμήση την Ιζόλδη
σαν αγαπημένη του νόμιμη γυναίκα. Και ότι όλοι οι άντρες της
Κορνουάλλης θα την υπηρετήσουν σαν κυρία τους και σαν βασίλισσά
τους!»

Με μεγάλη χαρά, φέρανε τα λείψανα των Αγίων, και οι εκατό ιππότες
ωρκίσθηκαν ότι είπε την αλήθεια.

Ο Βασιληάς πήρε την Ιζόλδη από τα χέρια και ρώτησε τον Τριστάνο αν
θα την ωδηγούσε τίμια στον κύριό του. Μπρος στους βαρώνους της
Ιρλανδίας και τους εκατό ιππότες του, ο Τριστάνος ωρκίστη. Η Ιζόλδη
η Ξανθή ανατρίχιαζε από ντροπή και αγωνία. Ώστε ο Τριστάνος αφού την
κατέκτησε, την περιφρονούσε! Η ωραία ιστορία της χρυσής τρίχας δεν
ήτανε παρά ένα ψέμμα... Και λοιπόν θα την παρέδινε σε άλλον... Αλλά
ο Βασιληάς έβαλε το δεξί χέρι της Ιζόλδης στο δεξί χέρι του
Τριστάνου. Και ο Τριστάνος το εκράτησε ως σημείο ότι εξ ονόματος του
Βασιληά της Κορνουάλλης την έπαιρνε στην κατοχή του.

Έτσι για την αγάπη του Βασιληά Μάρκου, με την πονηρία και με τη
δύναμι, ο Τριστάνος επραγματοποίησε την αίτησι της Βασίλισσας με τα
χρυσά μαλλιά.




Δ'.
ΤΟ ΦΙΛΤΡΟ



Όταν επλησίασε ο καιρός να παραδώση την Ιζόλδη στους ιππότες της
Κορνουάλης, η μητέρα της εμάζεψε χόρτα, άνθη και ρίζες, τα ανακάτεψε
μέσα σε κρασί, και ετοίμασε ένα δυνατό ποτό. Αφού το αποτελείωσε με
μαγικές τέχνες, τώκλεισε μέσα σ' ένα μπουκαλάκι και είπε κρυφά στη
Βραγγίνα.

 — Κόρη, θακολουθήσης την Ιζόλδη στη χώρα του Βασιληά Μάρκου, και θα
την αγαπάς με πιστή αγάπη. Πάρε λοιπόν αυτό το μπουκαλάκι με το
κρασί και κράτα καλά τα λόγια μου. Κρύφ' το με τέτοιον τρόπο ώστε
κανένα μάτι να μη το ιδή και κανένα χείλι να μη τ' αγγίση. Αλλά όταν
τη νύχτα του γάμου έρθη η στιγμή που αφήνουν μοναχούς τους συζύγους,
θα χύσης αυτό το κρασί σ' ένα ποτήρι, και θα το παρουσιάσης στο
Βασιληά Μάρκο και στην Ιζόλδη να το πιούν μαζύ. Πρόσεξε, κόρη, καλά
ώστε μονάχα οι δυο τους να μπορέσουν να πιούν απ' αυτό το ποτό.
Γιατί τέτοια είναι η δύναμί του: κείνοι που θα πιούν μαζύ, θ'
αγαπηθούν με όλες της αισθήσεις τους και όλη τους την ψυχή, πάντα,
στη ζωή και στο θάνατο».

Η Βραγγίνα υπεσχέθη στη Βασίλισσα ότι θάκανε κατά το θέλημά της.

Το καράβι έσχιζε τα βαθειά κύματα κ' έφερνε μακρυά την Ιζόλδη. Αλλά
όσο έφευγε μακρύτερα από την Ιρλανδική γη, τόσο θλιβερώτερα θρηνούσε
η τρυφερή κόρη. Καθισμένη κάτω από τη σκηνή όπου είχε κλειστή μαζύ
με τη Βραγγίνα, την υπηρέτρια της, θυμότανε την πατρίδα της κ'
έκλαιγε.

«Πού την επήγαιναν αυτοί οι ξένοι; Σε ποιον; Τι την περίμενε;» Όταν
την επλησίαζε ο Τριστάνος κ' ήθελε να την ησυχάση με γλυκά λόγια,
εθύμωνε, τον έδιωχνε, και το μίσος εφούσκωνε την καρδιά της. Είχ'
ερθή αυτός ο άρπαγας, ο φονηάς του Μόρχολτ, και την επήρε με
πανουργίες από τη μητέρα της και την πατρίδα της. Δεν κατεδέχτη να
την κρατήση για τον εαυτό του, παρά να που την έπερνε σαν λάφυρο στα
κύματα, για τον εχθρικό του τόπο. «Κακομοίρα! έλεγε μέσα της.
Καταραμένη νάναι η θάλασσα που με βαστάει. Καλλίτερα θα προτιμούσα
να πεθάνω στον τόπο που γεννήθηκα παρά να ζήσω κει κάτω!...»

Μια μέρα, οι άνεμοι έπεσαν, και τα πανιά κρεμόντανε, χαλαρωμένα, σ'
τα κατάρτια. Ο Τριστάνος είπε κι' άραξαν σ' ένα νησί. Βαρυεστημένοι
από τη θάλασσα, οι εκατό ιππότες της Κορνουάλλης και οι ναυτικοί
κατέβηκαν στην παραλία. Μοναχά η Ιζόλδη με μια μικρή υπηρέτρια
είχανε μείνει στο καράβι. Ο Τριστάνος ήρθε στη Βασίλισσα και
προσπαθούσε να γαληνέψη την καρδιά της. Καθώς έκαιγε ο ήλιος και
διψούσαν, ζητήσανε να πιούν. Η μικρή υπηρέτρια έψαξε να βρη κανένα
ποτό, μέχρις ότου ανακάλυψε το μπουκαλάκι που είχεν εμπιστευτή η
μητέρα της Ιζόλδης στη Βραγγίνα.

 — Ηύρα κρασί! τους εφώναξε.

Όχι δεν ήτανε κρασί. Ήτανε το πάθος, η τραχειά χαρά, και η αγωνία η
ατελείωτη, κι' ο θάνατος. Η μικρή γέμισε ένα ποτήρι και τώδωσε στην
κυρία της. Εκείνη ήπιε με μεγάλες ρουφηξιές, κ' έπειτα τώδωσε στον
Τριστάνο, ο οποίος το άδειασε.

Εκείνη τη στιγμή εμπήκε η Βραγγίνα και τους είδε που κύτταζαν ο ένας
τον άλλο αμίλητοι, σαν ζαλισμένοι και σαν μαγεμένοι. Είδε μπροστά
τους το μπουκαλάκι, σχεδόν άδειο, και το ποτήρι. Πήρε το μπουκαλάκι,
έτρεξε στην πρύμη, το πέταξε στη θάλασσα και φώναξε θρηνώντας:

«Δυστυχισμένη εγώ! Καταραμένη νάναι η μέρα που γεννήθηκα, καταραμένη
η μέρα που μπήκα σ' αυτό το καράβι! Ιζόλδη, φίλη, και σεις,
Τριστάνε, το θάνατό σας ήπιατε!»

... Και πάλι το καράβι αρμένιζε για το Τινταγκέλ. Φαινότανε στον
Τριστάνο ότι ολοζώντανος βάτος με κοφτερά αγκάθια και μεθυστικά άνθη
εβύθιζε της ρίζες του στο αίμα της καρδιάς του και με δυνατά δεσμά
ένωνε το σώμα του στο ωραίο σώμα της Ιζόλδης, και μαζύ όλη τη σκέψι
του κι' όλες της επιθυμίες του. Σκεφτότανε: «Αντρέ, Ντενοαλέν,
Γκενελόν, και Γοντοΐν, άπιστοι που με κατηγορούσατε ότι είχα στο
μάτι τη χώρα του Βασιληά Μάρκου! Α! είμαι ακόμα πειο τιποτένιος, κ'
έχω άλλο πράγμα παρά τη χώρα του βάλει στο μάτι! Ωραίε θείε, που μ'
αγάπησες ορφανό, προτού ακόμη ν' αναγνωρίσης το αίμα της αδερφής σου
Μπλανσεφλέρ. Συ που μέκλαιγες τρυφερά όταν με τα ίδια σου τα χέρια
με πήγαινες στη βάρκα που δεν είχε ούτε κουπιά ούτε πανιά. .. Γιατί
καλλίτερα να μη διώξης από την πρώτη μέρα το περιπλανημένο παιδί,
που ήρθε να σε προδώση; Α! μα τι έβαλα λοιπόν με το νου μου; Η
Ιζόλδη είναι γυναίκα σου, κ' εγώ γυιός σου. Η Ιζόλδη είναι γυναίκα
σου και δεν μπορεί να μ' αγαπήση!».

Η Ιζόλδη τον αγαπούσε. Ήθελε να τον μισή μολαταύτα: δεν την είχε
περιφρονήσει κατά ένα χυδαίο τρόπο; Ήθελε να τον μισή. Και δεν
μπορούσε. Και η καρδιά της ήτανε θυμωμένη για την τρυφερότητα αυτή,
την πειο οδυνηρή από το μίσος.

Με αγωνία τους παρατηρούσε η Βραγγίνα. Και πειο σκληρά ακόμη
βασανιζότανε αυτή, που μόνη ήξερε τι κακό είχε κάμει. Δυο μέρες τους
παρακολούθησε, και τους είδε να διώχνουν κάθε τροφή, κάθε ποτό, πάθε
στυλωτικό, και να ζητάη ο ένας τον άλλον σαν τυφλοί που βαδίζουν
ψηλαφητά ο ένας προς τον άλλο: δυστυχισμένοι όταν εμαραίνοντο
χωρισμένοι, και πειο πολύ δυστυχισμένοι όταν βρισκόντανε μαζύ και
τρέμανε μπρος σ' τη φρίκη της πρώτης ομολογίας.

Την τρίτη μέρα, καθώς ο Τριστάνος πήγαινε κατά τη σκηνή τη στημένη
στη γέφυρα του καραβιού, τον είδε η Ιζόλδη να πλησιάζη, και ταπεινά
του είπε:

«Εμπάτε μέσα, κύριε.

 —  Βασίλισσα, απάντησε ο Τριστάνος, γιατί με λέτε κύριο. Δεν είμαι
ίσα-ίσα υποτελής και υποταχτικός σας; υποχρεωμένος να σας σέβωμαι,
να σας υπηρετώ και να σας αγαπώ σαν βασίλισσα μου και σαν κυρία μου;

Η Ιζόλδη απάντησε:

 — Όχι, το γνωρίζεις ότι είσαι ο άρχοντάς μου και ο κύριός μου. Το
γνωρίζεις ότι η δύναμί σου με κατέχει ολόκληρη και ότι είμαι σκλάβα
σου. Α! γιατί καλλίτερα να μην ανοίξω τότε της πληγές του λαβωμένου
τραγουδιστή; Γιατί να μην αφήσω να πεθάνη το φονηά του θεριού μέσα
στα χόρτα του βάλτου; Γιατί να μην τον χτυπήσω, όταν ήτανε
κατάκοιτος στο λουτρό, με το ξίφος που τώχα κι' όλα σηκώσει;
Αλλοίμονο! δεν ήξερα τότε αυτό που ξέρω σήμερα!

 —  Ιζόλδη, τι ξέρετε λοιπόν σήμερα; τι είναι αυτό που σας
βασανίζει;

 —  Α! όλα όσα ξέρω με βασανίζουν, κι' όλα όσα βλέπω. Κι' ο ουρανός
αυτός με βασανίζει, κι' η θάλασσα και το σώμα μου κι' η ζωή μου.

Έβαλε το χέρι της στον ώμο του Τριστάνου.

Δάκρυα έσβυσαν της αστραπές των ματιών της. Τα χείλη της έτρεμαν.

Εκείνος ξανάπε:

 —  Φίλη, τι είναι λοιπόν αυτό που σας βασανίζει;

 —  Η αγάπη για σένα! απάντησε.

Τότε ακούμπησε τα χείλη του στα δικά της. Αλλά καθώς, για πρώτη φορά
κι' οι δυο τους, ροφούσαν τη χαρά της αγάπης, η Βραγγίνα που τους
παρακολουθούσε, άφησε μια φωνή, και με τα χέρια τεντωμένα
ικετευτικά, με το πρόσωπο πλημμυρισμένο από δάκρυα, ερρίχτηκε στα
πόδια τους:

«Δυστυχισμένοι! σταματήστε, και γυρίστε πίσω αν μπορείτε ακόμη! Αλλά
όχι. Ο δρόμος δεν έχει γυρισμό, γιατί η δύναμι της αγάπης από τώρα
κι' όλα ανίκητα σας τραβάει, και ποτέ πεια δε θα βρήτε χαρά δίχως
λύπη. Σας κατέχει το μαγεμένο κρασί που ήπιατε, το ερωτικό ποτό που
η μητέρα σας, Ιζόλδη, μου είχεν εμπιστευθή. Μονάχα ο Βασιληάς Μάρκος
ώφειλε να το πιή με σας. Αλλά ο Σατανάς μας εκορόιδεψε και τους
τρεις, κ' έτσι αδειάσατε σεις το ποτήρι. Φίλε Τριστάνε, φίλη Ιζόλδη,
τιμωρήστε με για την κακή φύλαξι που έκαμα. Σας παραδίνω το σώμα
μου, τη ζωή μου. Γιατί από δικό μου έγκλημα ήπιατε, στο καταραμένο
ποτήρι, την αγάπη και το θάνατο!»

Οι αγαπημένοι εσφίχτηκαν δυνατά. Στα ωραία κορμιά τους ανατρίχιαζε η
επιθυμία και η ζωή.

Ο Τριστάνος είπε:

 — Ας έλθη λοιπόν ο θάνατος!

Και όταν η βραδυνή σκοτεινιά ετύλιξε το καράβι, — που ταχύτερα τώρα
πηδούσε σ' τα κύματα για τη χώρα του Βασιληά Μάρκου, — αιώνια
ενωμένοι, αφέθηκαν στον έρωτα!



Η ΒΡΑΓΓΙΝΑ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΣΚΛΑΒΩΝ



Ο Βασιληάς Μάρκος υπεδέχθη την Ιζόλδη την Ξανθή στην παραλία. Ο
Τριστάνος την επήρε από το χέρι και την ωδήγησε μπρος στο Βασιληά. Ο
Βασιληάς την πήρε στην κατοχή του πιάνοντάς την κι' αυτός από το
χέρι. Με μεγάλες τιμές, την ωδήγησε στο παλάτι του Τινταγκέλ. Κι'
όταν η Ιζόλδη παρουσιάστηκε στην αίθουσα, εν τω μέσω των υποτελών,
τέτοια λάμψι έρριξε η ωμορφιά της όπου άστραψαν οι τοίχοι της σάλας
σαν να τους φώτισε ξαφνικά ο ήλιος της ανατολής. Τότε ο Βασιληάς
Μάρκος ευλόγησε τα χελιδόνια που τόσο ευγενικά είχανε φέρει τη χρυσή
τρίχα. Ευλόγησε τον Τριστάνο και τους εκατό ιππότες που με το καράβι
του κινδύνου είχανε πάει να βρουν τη χαρά των ματιών του και της
καρδιάς του. Αλλοίμονο! Το καράβι σου κομίζει και σένα, ευγενικέ
Βασιληά, το τραχύ πένθος και τα μεγάλα μαρτύρια.

Δέκα οχτώ μέρες αργότερα, συνάθροισε όλους τους βαρώνους, και έκανε
το γάμο του με την Ιζόλδη την Ξανθή. Άλλα όταν ήρθε η νύχτα, η
Βραγγίνα για να κρύψη την ντροπή της Βασίλισσας και για να ν' τη
σώση από το θάνατο, επήρε τη θέσι της Ιζόλδης, στο γαμήλιο κρεβάτι.
Για να τιμωρηθή που δε φύλαξε καλά το μαγεμένο ποτό, και από αγάπη
για τη φίλη και κυρία της, εθυσίασε, η πιστή, την αγνότητα του
κορμιού της. Το σκοτάδι της νύχτας έκρυψε από το Βασιληά την
πανουργία της και την ντροπή της.

Οι ιστορητές ισχυρίζονται εδώ ότι η Βραγγίνα δεν είχε ρίξει στη
θάλασσα το μπουκάλι το μισοαδειασμένο από τους αγαπημένους, το
μπουκάλι με το μαγικό ποτό. Παρά ότι το πρωί όταν η κυρία της επήγε
στο κρεβάτι του Βασιληά Μάρκου, η Βραγγίνα έχυσε σ' ένα ποτήρι, ό,τι
έμενε από το φίλτρο και τώδωσε στους συζύγους. Και ότι ο μεν
Βασιληάς Μάρκος ήπιε πολύ, ενώ η Ιζόλδη έχυσε κρυφά το δικό της
χάμου. Αλλά μάθετε, άρχοντες, ότι όσοι τα λένε αυτά επλαστογράφησαν
και ενόθεψαν την ιστορία. Αν επενόησαν αυτό το ψέμμα, τώκαναν γιατί
δεν μπορούσαν να καταλάβουν τον υπερκόσμιο έρωτα που ο Μάρκος
αισθάνθηκε πάντα για τη Βασίλισσα. Βέβαια, καθώς θα το ακούστε σε
λίγο, ποτέ ο Βασιληάς Μάρκος, με όλη την αγωνία, τα μαρτύρια, και τα
τρομερά αντίποινα, ποτέ δε μπόρεσε να βγάλη από την καρδιά του ούτε
την Ιζόλδη ούτε τον Τριστάνο: αλλά μάθετε, άρχοντες, ότι δεν είχε
πιεί από το μαγεμένο κρασί. Ούτε φαρμάκι, ούτε μαγεία: μονάχα η
ευγενική τρυφερότης της καρδιάς του τού ενέπνευσεν αυτήν την αγάπη.

Η Ιζόλδη είναι, βασίλισσα και φαίνεται να ζη ευτυχισμένη. Η Ιζόλδη
είναι βασίλισσα και ζη με τον πόνο. Η Ιζόλδη έχει την τρυφερότητα
του Βασιληά Μάρκου. Οι βαρώνοι την τιμούν. Και οι άνθρωποι του λαού
την αγαπούν. Η Ιζόλδη περνάει την ημέρα της στης πλούσιες
ζωγραφιστές αίθουσες της σπαρμένες με άνθη. Η Ιζόλδη έχει τα
ευγενικά στολίδια, τα πορφυρά υφάσματα και τους τάπητες της
Θεσσαλίας, τα τραγούδια των αρπιστών, και της κουρτίνες όπου είναι
κεντημένες λεοπαρδάλεις, αετοί, παπαγάλοι της Αμερικής, κι' όλα
τάλλα ζώα και τα θερία της θάλασσας και των δασών. Η Ιζόλδη έχει
τους φλογερούς κι' ωραίους έρωτές της και ο Τριστάνος κοντά της, τη
χαίρεται, και τη νύχτα και την ημέρα: γιατί, όπως είναι συνήθεια
στους μεγάλους άρχοντες, κοιμάται μέσα στη βασιλική αίθουσα, μαζύ με
τους πιστούς και τους σπιτικούς. Η Ιζόλδη τρέμει μολαταύτα. Γιατί να
τρέμη; Δεν κρατεί μυστικούς τους έρωτές της; Ποιος θα μπορούσε να
υποπτευθή τον Τριστάνο; Ποιος θα μπορούσε να υποπτευθή τον ίδιο το
γυιό του Βασιληά; Ποιος τηνέ βλέπει; Ποιος την κατασκοπεύει; Ποιος
μάρτυρας; Ναι, ένας μάρτυρας την κατασκοπεύει, η Βραγγίνα. Η
Βραγγίνα την παραμονεύει. Η Βραγγίνα μοναχά γνωρίζει την ζωή της. Η
Βραγγίνα την κρατεί στη διάκρισί της. Θεέ! Αν, βαρυεστημένη να
ετοιμάζη το κρεββάτι όπου πρώτη αυτή κοιμήθηκε την νύχτα του γάμου,
αν τους μαρτυρούσε στον Βασιλέα; Αν ο Τριστάνος πέθαινε, από την
απιστία της! . . . Έτσι, ο φόβος κάνει τρελλή τη Βασίλισσα. Όχι, δεν
προέρχεται από την Βραγγίνα την πιστή, αλλά από την ίδια την καρδιά
της, το βασανιστήριο. Ακούστε, άρχοντες, τη μεγάλη προδοσία που
εσχεδίασε. Αλλά ο Θεός, καθώς θα το ακούστε, την ελυπήθηκε. Λυπηθήτε
την, και σεις άρχοντες!

Εκείνη την ημέρα, ο Τριστάνος κι' ο Βασιληάς κυνηγούσαν μακρυά, κι'
ο Τριστάνος δεν έμαθε αυτό το έγκλημα. Η Ιζόλδη εκάλεσε δυο
σκλάβους: τους έταξε ελευθερία και εξήντα χρυσά Βυζαντινά, αν έδιναν
όρκο ότι θα κάνουν το θέλημά της. Ωρκίσθηκαν.

«Θα σας παραδώσω λοιπόν, είπε, μια κόρη. Θα την πάτε στο δάσος,
μακρυά ή κοντά, αλλά σε τέτοιο μέρος που ποτέ κανείς να μην
ανακαλύψη τίποτε. Εκεί θα την σκοτώσετε και θα μου φέρετε τη γλώσσα
της. Θυμηθήτε, για να μου τα επαναλάβετε, τα λόγια που θα πη.
Πηγαίνετε. Στο γυρισμό θάσαστε ελεύθεροι και πλούσιοι».

Έπειτα εκάλεσε τη Βραγγίνα.

«Φίλη, βλέπεις πώς υποφέρει το σώμα μου, και πώς λυώνει. Θέλεις να
πας στο δάσος να βρης τα χόρτα που χρειάζονται στην αρρώστεια μου;
Δυο σκλάβοι που είναι δω, θα σε οδηγήσουν. Γνωρίζουν πού φυτρώνουν
τα μαγικά βότανα. Ακολούθησέ τους. λοιπόν. Αδερφή, πίστεψέ με: αν σε
στέλνω στο δάσος, το κάνω επειδή πρόκειται για τη ζωή μου και την
ησυχία μου».

Οι σκλάβοι την επήραν μαζύ τους. Όταν έφτασαν στο δάσος, εκείνη
θέλησε να σταματήσουν, γιατί τα σωτήρια βότανα φύτρωναν γύρω τους
άφθονα. Αλλά την ετράβηξαν πειο μακρυά.

Έλα, κόρη, δεν είναι δω το κατάλληλο μέρος».

Ο ένας σκλάβος εβάδιζε μπροστά της, ο άλλος την ακολουθούσε. Άφησαν
τα πατημένο μονοπάτι, και μπήκαν μέσα σε βάτους, αγκάθια και
γαϊδουράγκαθα ανακατωμένα. Τότε ο σκλάβος που βάδιζε μπροστά γύρισε
κατά πίσω και τράβηξε το σπαθί του. Η Βραγγίνα γύρισε προς τον άλλο
δούλο ζητώντας βοήθεια. Κρατούσε κι' αυτός γυμνό το σπαθί στο χέρι,
και είπε:

 — Κόρη, πρέπει να σε σκοτώσουμε.

Η Βραγγίνα έπεσε στα χόρτα και με τα χέρια της πολεμούσε ν'
απομακρύνη της αιχμές των σπαθιών. Ζητούσε έλεος, με τόσο λυπητερή
και τρυφερή φωνή, που τη λυπηθήκανε και της είπαν:

«Κόρη, για να θέλη η Βασίλισσα Ιζόλδη το θάνατό σου, η κυρία η δική
σου και η δική μας, χωρίς άλλο, κάποιο μεγάλο άδικο της έχεις
κάνει».

Απάντησε:

«Δε γνωρίζω, φίλοι. Μοναχά ένα άδικο θυμάμαι. Όταν φύγαμε από την
Ιρλανδία πήραμε καθεμία, σαν το πολυτιμότερο στολίδι, ένα πουκάμισο
άσπρο σαν το χιόνι, ένα πουκάμισο για την νύχτα των γάμων μας. Στη
θάλασσα, συνέβη να σχίση η Ιζόλδη το γαμήλιο πουκάμισό της, και τη
νύχτα των γάμων της, της εδάνεισα εγώ το δικό μου. Φίλοι, να όλο το
άδικο που της έκαμα. Αλλ' αφού θέλει να πεθάνω, πέστε της ότι της
στέλνω αγάπη και ειρήνη, και την ευχαριστώ για όλα τα καλά και της
τιμές που μου έκαμε από τότε που παιδί με άρπαξαν οι πειρατές, με
πούλησαν στη μητέρα της, κι' αφωσιώθηκα στην υπηρεσία της. Ο καλός
Θεός ας φυλάη την τιμή της, το σώμα της, και τη ζωή της. Αδερφοί,
χτυπάτε με τώρα».

Οι δούλοι την ελυπήθηκαν. Σκεφθήκανε, και βρίσκοντας ότι ίσως ένα
τέτοιο έγκλημα δεν άξιζε καθόλου το θάνατο, την έδεσαν σ' ένα
δένδρο.

Έπειτα εσκότωσαν ένα μικρό σκυλί. Ο ένας του έκοψε τη γλώσσα, την
έβαλε στη τσέπη του κοντοκακιού του, και παρουσιάσθηκαν έτσι πάλι
στην Ιζόλδη.

 —  Εμίλησε καθόλου; ρώτησε κείνη, ανήσυχη.

 —  Ναι, Βασίλισσα, εμίλησε. Είπε ότι είσαστε ωργισμένη εξ αιτίας
αυτού μοναχά του αδικήματος: ξεσχίσατε στη θάλασσα ένα πουκάμισο
άσπρο σαν το χιόνι που φέρνατε από την Ιρλανδία, και σας δάνεισε το
δικό της τη βραδυά των γάμων σας. Αυτό ήταν, έλεγε, το μόνο της
έγκλημα. Είπε την ευγνωμοσύνη της σε σας για τόσα καλά που της
κάνατε, και παρακάλεσε το Θεό να προστατεύση την τιμή σας και τη ζωή
σας. Σας παραγγέλνει αγάπη και σωτηρία. Βασίλισσα, να η γλώσσα της
που τη φέρνουμε.

 —  Φονηάδες, εφώναξε η Ιζόλδη, δώστε μου πίσω τη Βραγγίνα, την
αγαπητή μου υπηρέτρια. Δεν ξέρατε ότι ήτανε η μόνη μου φίλη;
Φονηάδες, δώστετή μου πίσω.

 —  Βασίλισσα, σωστά έχουνε πη: «Η γυναίκα αλλάζει σε λίγες ώρες.
Την ίδια ώρα η γυναίκα γελάει, κλαίει, αγαπάει, μισεί». Την
εσκοτώσαμε, καθώς διατάξατε.

 — Γιατί θα το διάταζα; Για ποιο έγκλημα; Δεν ήταν η αγαπημένη μου
σύντροφος, η γλυκειά, η πιστή, η ωραία; Το ξέρατε κακούργοι. Την
είχα στείλη να βρη σωτήρια βότανα. Και σας την εμπιστεύτηκα για να
την προστατέψετε στο δρόμο, θα πω ότι την εσκοτώσατε, και θα σας
κάψουνε απάνου στα κάρβουνα.

 — Βασίλισσα, μάθετε λοιπόν ότι ζη και ότι θα σας την ξαναφέρουμε
σώα και απείραγη».

Αλλά η Ιζόλδη δεν τους επίστευε. Και σαν άλλη στρατισμένη, πότε
καταριώτανε τους φονηάδες και πότε τον ίδιο τον εαυτό της. Κράτησε
τον ένα σκλάβο κοντά της, ενώ ο άλλος έτρεξε στο δένδρο που ήτανε
δεμένη η Βραγγίνα.

 — Ωραία, ο Θεός σε λυπήθηκε και να που η κυρία σου σε ξαναφωνάζει».

Όταν παρουσιάστηκε μπροστά στην Ιζόλδη, η Βραγγίνα γοτάτισε,
ζητώντας να της συγχωρήση τ' άδικά της. Αλλά η Βασίλισσα έπεσε κι'
αυτή στα γόνατα μπροστά της και, αγκαλιασμένες, ώρα πολλή έμειναν
λιπόθυμες.



ΣΤ'.
ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΠΕΥΚΟ



Δεν είναι η Βραγγίνα η πιστή, είναι ο ίδιος ο εαυτός τους που πρέπει
να φοβούνται οι αγαπημένοι. Αλλά πώς θα μπορούσαν η μεθυσμένες
καρδιές τους να γίνουν προσεκτικές; Η αγάπη τους σπρώχνει, όπως η
δίψα σπρώχνει το ελάφι προς το ποτάμι. Κ' έτσι ακόμη, το γεράκι
έπειτα από μακρυά νηστεία ρίχνεται στη λεία του. Αλλοίμονο! η αγάπη
ποτέ δεν κρύβεται. Βέβαια, χάρις στης προφυλάξεις της Βραγγίνας,
κανείς δεν έπιασε τη Βασίλισσα στα χέρια του φίλου της. Αλλά σε κάθε
ώρα και σε κάθε τόπο, καθένας δε μπορεί να ιδή πώς τους ζαλίζει ο
πόθος, πώς τους σφίγγει, και ξεχειλίζει από της αισθήσεις τους όπως
το καινούργιο κρασί ξεχειλίζει από το βαρέλι;

Ήδη οι τέσσερες προδότες της αυλής, που μισούσαν τον Τριστάνο για τα
κατορθώματά του, τριγυρίζουν τη Βασίλισσα. Γνωρίζουν κι' όλα το
μυστικό των ωραίων ερώτων της. Καίγονται από επιθυμία, μίσος, και
χαρά. Θα φέρουν την είδησι στο Βασιληά: θα ιδούν την τρυφερότητα να
γίνεται μανία, τον Τριστάνο διωγμένο ή σκοτωμένο, και της Βασίλισσας
τα μαρτύρια. Εφοβούντο μολαταύτα το θυμό του Τριστάνου. Αλλά στο
τέλος το μίσος ενίκησε τον τρόμο: μια μέρα οι τέσσερες βαρώνοι
εζήτησαν ακρόασι από το Βασιληά Μάρκο. Και ο Αντρέ του είπε:

 — Ωραίε Βασιληά, δίχως άλλο η καρδιά σου θα οργισθή. Λυπόμαστε και
οι τέσσερες γι' αυτό πολύ. Αλλ' οφείλουμε να σου αποκαλύψουμε ό,τι
ξαφνικά, εμάθαμε. Έδωσες την καρδιά σου στον Τριστάνο. Κι' ο
Τριστάνος θέλει να σ' εξευτελίση. Άδικα σε είχαμε ειδοποιήσει. Για
την αγάπη ενός ανθρώπου, περιφρονείς όλους σου τους συγγενείς κι'
όλους σου τους βαρώνους, και μας αφήνεις μόνους. Μάθε λοιπόν, ότι ο
Τριστάνος αγαπάει τη Βασίλισσα. Είναι πράγμα αποδειγμένο, και χίλια
λόγια άρχισαν να λέγωνται δω και κει.

Ο ευγενικός Βασιληάς κλονίσθηκε, και απάντησε.

 — Άναντρε! Τι ατιμία σκέφτηκες; Βέβαια έδωσα την καρδιά μου στον
Τριστάνο. Την ημέρα όπου ο Μόρχολτ σας προκάλεσε σε μάχη, κατεβάζατε
όλοι τα κεφάλια τρέμοντας, και μένατε αμίλητοι σαν μουγγοί. Αλλά ο
Τριστάνος, για την τιμή αυτού του τόπου, πήγε και τον αντιμετώπισε,
και κάθε μια από της πληγές που πήρε τότε έφτανε για να πεθάνη.
Αυτός είναι ο λόγος που τον μισείτε, και γι' αυτό τον αγαπώ εγώ
περισσότερο από σένα, Αντρέ, περισσότερο από όλους σας, περισσότερο
από κάθε τι. Αλλά τι ισχυρίζεσθε πως ανακαλύψατε; Τι είδατε; Τι
ακούσατε;

 — Τίποτε, Μεγαλειότατε, μα την αλήθεια, που να μη μπορής να το ιδής
με τα μάτια σου και να τ' ακούσης με τ' αυτιά σου. Κύτταξε, άκουσε,
ωραίε Βασιληά. Ίσως είναι ακόμη καιρός.

Απεσύρθησαν, και με χαρά τον άφησαν να καταπίνη το φαρμάκι.

Ο Βασιληάς Μάρκος δε μπόρεσε ν' αντισταθή στον πειρασμό. Αθέλητα
κατασκόπευσε τον ανηψιό του, παραμόνεψε τη Βασίλισσα. Αλλά η
Βραγγίνα τα κατάλαβε, τους ειδοποίησε, και μάταια ο Βασιληάς
προσπάθησε να πιάση την Ιζόλδη με πονηρίες. Έπειτα από λίγο
αγανάκτησε μ' αυτήν τη χυδαία ιστορία, και καταλαβαίνοντας ότι δε θα
μπορούσε πεια να διώξη της υποψίες του, εκάλεσε τον Τριστάνο και του
είπε:

 — Τριστάνε, φύγε από το ανάκτορο. Κι' όταν θα το αφήσης, μη σούλθη
πεια η τόλμη να περάσης την τάφρο του και της γέφυρές του. Άπιστοι
άνθρωποι σε κατηγορούν για μεγάλη προδοσία. Μη ρωτάς: δε θα μπορούσα
να επαναλάβω τα λόγια τους χωρίς και οι δυο μας να εξευτελισθούμε.
Μη ζητάς λόγια να με καταπραΰνουν. Αισθάνομαι πώς θάμεναν χωρίς
αποτέλεσμα. Μολαταύτα δεν πιστεύω τους προδότες. Αν τους πίστευα, θα
σε είχα κι' όλας σκοτώσει με θάνατο ατιμωτικό. Αλλά τα σατανικά
λόγια τους μου τάραξαν την καρδιά, και μόνη η αναχώρησίς σου θα με
ησυχάση. Φεύγα. Και βέβαια πάλι θα σε καλέσω σε λίγο. Πήγαινε,
πάντοτε αγαπημένο παιδί μου!»

Όταν οι προδότες έμαθαν το νέο:

Έφυγε, είπαν μεταξύ τους, έφυγε ο μάγος, διωγμένος σαν λωποδύτης. Τι
θα καταντήση στο μέλλον; Δίχως άλλο θα περάση τη θάλασσα για να
ζητήση περιπέτειες και να προσφέρη της άπιστες υπηρεσίες του σε
κάποιον μακρυνό Βασιλέα!»

Όχι! Ο Τριστάνος δεν είχε τη δύναμι να φύγη. Όταν πέρασε την τάφρο
και της γέφυρες του ανακτορικού πύργου, κατάλαβε ότι δεν μπορούσε ν'
απομακρυνθή περισσότερο. Εσταμάτησε μέσα στη μικρή πολιτεία του
Τινταγκέλ, εγκατεστάθη στο σπήτι κάποιου αστού μαζύ με τον
Γκορνεβάλη, κ' έλυωνε εκεί βασανισμένος από τον πυρετό, σκληρότερα
πληγωμένος παρά άλλοτε, τον καιρό που η λόγχη του Μόρχολτ είχε
δηλητηριάσει το σώμα του. Άλλοτε, όταν ήταν κατάκοιτος στην καλύβη
μπρος στα κύματα και όλοι έφευγαν μακρυά από τη βρώμα των φρικτών
πληγών του, τρεις άνθρωποι μολαταύτα τον παράστεκαν: ο Γκορνεβάλης,
ο Ντινάς ντε Λιντάν, και ο Βασιληάς Μάρκος. Τώρα ο Ντινάς ντε Λιντάν
και ο Γκορνεβάλης μένανε πάλι στο προσκέφαλό του. Αλλά ο Βασιληάς
Μάρκος δεν ερχότανε πεια, και ο Τριστάνος θρηνούσε:

 — Βέβαια, ωραίε θείε, τώρα το σώμα μου βγάζει τη βρώμα κάποιου
φαρμακιού πειο αποκρουστικού ακόμη, και η αγάπη σου δεν μπορεί πεια
να υπερνικήση τη φρίκη.

Αλλά απάνω στη φλόγα του πυρετού, ακατάπαυστα η επιθυμία, σαν
μανιασμένο άλογο τον έσπρωχνε κατά τους πύργους τους καλοφτιαγμένους
όπου βρισκότανε κλεισμένη η Βασίλισσα: άλογο και καβαλάρης
τσακιζόντανε στους πέτρινους τοίχους. Άλογο και καβαλάρης
σηκωνόντανε αμέσως και ξανάρχιζαν τον ίδιο καλπασμό.

Πίσω από τους καλοκλεισμένους πύργους, η Ιζόλδη η Ξανθή λυώνει κι'
αυτή, πειο πολύ δυστυχισμένη ακόμη: γιατί ανάμεσα στους ξένους που
την παραμονεύουν είναι αναγκασμένη να φαίνεται διαρκώς χαρούμενη και
γελαστή. Και τη νύχτα, ξαπλωμένη στο πλευρό του Βασιληά Μάρκου,
αναγκάζεται να δαμάζη ακίνητη την ταραχή των μελών της και της
ανατριχίλες του πυρετού. Θέλει να φύγη προς τον Τριστάνο. Της
φαίνεται ότι σηκώνεται και τρέχει έως την πόρτα: αλλά οι προδότες
έχουνε στήσει στο σκοτεινό κατώφλι μεγάλα κοφτερά δρέπανα. Η
ακονισμένες και κακές λάμες πιάνουν, στο πέρασμα, τα λεπτά γόνατα
της. Της φαίνεται ότι πέφτει, και ότι από τα κομμένα γόνατά της
ξεχύνονται δυο κόκκινες βρύσες.

Σε λίγο οι ερασταί θα πεθάνουν, αν κανείς δεν τους βοηθήση. Και
ποιος άλλος θα τους βοηθήση λοιπόν εκτός από τη Βραγγίνα. Με κίνδυνο
της ζωής της εγλύστρησε ως το σπήτι που έλυωνε ο Τριστάνος. Ο
Γκορνεβάλης της ανοίγει με χαρά, και για να σώση τους αγαπημένους η
Βραγγίνα συμβουλεύει ένα πονηρό τέχνασμα.

Όχι, Άρχοντες, ποτέ δε θ' ακούσατε να μιλούν για ωραιότερο ερωτικό
τέχνασμα.

Πίσω από τον πύργο του Τινταγκέλ απλώνεται ένας κήπος, μεγάλος και
κλεισμένος με γερούς πασσάλους. Αναρίθμητα ωραία δέντρα τονέ
στολίζουν, φορτωμένα από καρπούς, άνθη, και πουλιά. Στο πειο μακρυνό
από τον πύργο μέρος, πολύ κοντά στους πασσάλους του φράχτη,
βρίσκεται ίσο και ψηλό ένα πεύκο: ο ρωμαλέος κορμός του βαστάει
άφθονα κλαδιά και φύλλα. Στην ρίζα του, τρέχει γρήγορο το νερό
καθαρής βρυσούλας, και πέφτει σε μαρμάρινη μικρή λίμνη, ήρεμο και
διαυγές. Έπειτα ακολουθεί μια στενή κοίτη, περνάει έτσι όλον τον
κήπο και φθάνει ως τον πύργο, περνώντας μέσα στο εσωτερικό του και
μάλιστα μέσα στο διαμέρισμα των γυναικών. Λοιπόν, σύμφωνα με τη
συμβουλή της Βραγγίνας, ο Τριστάνος έκοβε με τέχνη κομματάκια ξύλο
και λεπτά κλαράκια. Περνούσε τους αιχμηρούς στύλους, ερχότανε κάτω
από το πεύκο, κ' έρριχνε τα κομματάκια μέσ' την πηγή. Ελαφρά σαν τον
αφρό πήγαιναν απάνω-απάνω, και κυλούσαν μαζύ του μέχρι πέρα, ως τα
δωμάτια των γυναικών, όπου η Ιζόλδη παραμόνευε τον ερχομό τους.
Αμέσως, — τα βράδυα που η Βραγγίνα είχε καταφέρει ν' απομακρύνη το
Βασιληά Μάρκο και τους προδότες, — η Ιζόλδη έτρεχε στο φίλο της.

Ευκίνητη πηγαίνει κι' όμως περίφοβη, κυττάζοντας σε κάθε βήμα μήπως
πίσω από τα δέντρα προδότες είναι κρυμμένοι. Μόλις τη βλέπει ο
Τριστάνος με τα χέρια ανοιχτά, τρέχει απάνω της. Τότε η νύχτα κι' ο
φιλικός ίσκιος του μεγάλου πεύκου τους προστατεύουν. . ..

 —  Τριστάνε, λέει η Βασίλισσα, δεν παρασταίνουν οι θαλασσινοί πως ο
πύργος του Τινταγκέλ είναι στοιχειωμένος, κι' ότι με μάγια δυο φορές
το χρόνο, το χειμώνα και το καλοκαίρι, χάνεται και φεύγει από τα
μάτια; Τώρα έχει χαθή. Αυτός δεν είναι ο θαυμάσιος κήπος για τον
οποίο μιλάνε τα τραγούδια της άρπας; τοίχος από αέρα τον κλείνει απ'
όλες της μεριές. Δέντρα ανθισμένα, χώμα που μυρίζει μαγευτικά. Ο
ήρωας ζη μέσα, χωρίς να γερνάη ποτέ, στην αγκαλιά της φίλης του, και
καμμιά εχθρική δύναμις δε μπορεί ποτέ να σπάση το αέρινο τοίχωμα...»

Στης επάλξεις του Τινταγκέλ αντηχούν η σάλπιγγες των σκοπών που
χαιρετούν την αυγή.

 — Όχι, λέει ο Τριστάνος, το αέρινο τοίχωμα έσπασε κι' όλα. Δεν είν'
αυτός ο κήπος των θαυμάτων. Μια μέρα, ω φίλη, θα πάμε μαζύ στον
ευτυχισμένον τόπο απ' όπου κανείς δε γυρίζει πίσω. Εκεί υψώνεται
ένας μαρμάρινος άσπρος πύργος. Σε καθένα από τα χίλια παράθυρα του
λάμπει αναμμένη λαμπάδα. Σε καθένα, τραγουδιστές παίζουν, και
τραγουδάνε μελωδίες χωρίς τέλος. Ο ήλιος δε λάμπει εκεί, όμως κανείς
δεν πεθυμάει το φως του. Είναι ο ευτυχισμένος τόπος των ζωντανών».

... Στην κορυφή των επάλξεων και των πυργίσκων του Τινταγκέλ, η αυγή
φωτίζει της μεγάλες πράσινες και βαθυκύανες πέτρες . . .

Η Ιζόλδη ξαναηύρε τη χαρά της: η υποψίες του Βασιληά Μάρκου
διαλύονται. Απ' εναντίας οι προδότες καταλαβαίνουν, ότι ο Τριστάνος
είδε τη Βασίλισσα. Αλλά η Βραγγίνα φυλάει καλά, και άδικα
παραμονεύουν. Στο τέλος, ο Δούκας Αντρέ — ο Θεός να τον παιδέψη! —
λέει σ' τους συντρόφους του:

«Άρχοντες, ας συμβουλευτούμε το νάνο Φροσίνο, τον καμπούρη. Γνωρίζει
της εφτά τέχνες και όλα τα είδη της μαγείας. Ξέρει, όταν γεννιέται
ένα παιδί, να κυττάζη τόσο καλά τους εφτά πλανήτες ώστε
προκαταβολικώς απαριθμεί όλα τα γεγονότα της ζωής του. Με τη δύναμι
του Βουγιβού και του Νουαρού, ανακαλύπτει όλα τα κρυφά πράγματα. Αν
θέλη θα μας πη της πανουργίες της Ιζόλδης της Ξανθής».

Από μίσος της ωμορφιάς και της αντρείας, ο μικρόσωμος μοχθηρός
άνθρωπος, εχάραξε τα σημεία της μαγείας, έρριξε όλα τα μάγια του,
εκύτταξε την τροχιά του Ωρίωνος και του Αυγερινού και είπε:

 — Χαρήτε, ωραίοι άρχοντες. Αυτή τη νύχτα θα μπορέσετε να τους
πιάσετε.

Τον επήγαν μπροστά στο Βασιληά.

«Μεγαλειότατε, είπεν ο μάγος, διατάχτε τους κυνηγούς σας νάχουν
έτοιμα τα λαγωνικά και να σελλώσουν τάλογα. Πέστε ότι εφτά μέρες κ'
εφτά νύχτες θα λείψετε στο δάσος για κυνήγι, και να με κρεμάστε από
της διχάλες, αν απόψε κι' όλα δεν ακούστε τι λόγια λέει ο Τριστάνος
στη Βασίλισσα».

Έτσι κ' έκανε ο Βασιληάς, αν και όχι με την καρδιά του. Σαν έπεσε η
νύχτα, άφησε τους κυνηγούς του στο δάσος, πήρε το νάνο πισοκάπουλα,
και γύρισε στο Τινταγκέλ. Από μια είσοδο που ήξερε, μπήκε στον κήπο
κι' ο νάνος τον ωδήγησε κάτω από το μεγάλο πεύκο.

«Ωραίε Βασιληά, πρέπει ν' ανεβήτε στα κλαδιά αυτού του δένδρου.
Πάρ'τε κει πάνω το τόξο και τα βέλη σας: ίσως σας χρειασθούν. Και
ησυχάστε, δε θα περιμένετε πολύ.

 — Φεύγα, σκύλλε του Σατανά! απάντησε ο Βασιληάς.

Ο νάνος επήρε το άλογο κ' έφυγε.

Είχε πη αλήθεια: ο Βασιληάς δεν περίμενε πολύ. Εκείνη τη νύχτα,
καθαρό και ωραίο, έλαμπε το φεγγάρι. Κρυμμένος στα κλαδιά, ο
Βασιληάς είδε τον ανηψιό του να πηδάη τους αιχμηρούς στύλους. Ο
Τριστάνος ήλθε κάτω από το πεύκο και έρριξε στο νερό τα ξύλινα
κομματάκια και τα κλαράκια. Αλλά, καθώς ήταν σκυμμένος στο νερό της
πηγής, είδε να καθρεφτίζεται μέσα η εικόνα του Βασιληά. Α! αν
μπορούσε να σταματήση τα ξυλαράκια που φεύγουν. Αλλά όχι, τρέχουν
γρήγορα, διά μέσου του κήπου. Κει κάτω στην αίθουσα των γυναικών η
Ιζόλδη παραμονεύει τον ερχομό τους. Τώρα, δίχως άλλο, θα τα είδε,
θάρχεται! Ο Θεός να προστατέψη τους αγαπημένους.

Έρχεται! Καθισμένος, ακίνητος, ο Τριστάνος την παρατηρεί, και απάνω
στο δένδρο ακούει το τρίξιμο του βέλους που τεντώνεται στην κόρδα
του τόξου.

Έρχεται, ευκίνητη μα και προσεχτική, όπως συνηθίζει πάντα. «Τι
συμβαίνει λοιπόν, σκέπτεται. Γιατί απόψε δεν τρέχει ο Τριστάνος να
με προϋπαντήση. Μην είδε τάχα κανένα;»

Στέκεται, ψάχνει με το βλέμμα τα μαύρα φυλλώματα. Ξαφνικά, στο φως
του φεγγαριού, βλέπει τη σκιά του Βασιληά στην πηγή. Γνωστική όπως
όλες η γυναίκες, ούτε σηκώνει τα μάτια κατά το φύλλωμα του δέντρου.
«Θεέ και κύριε μου! λέει χαμηλόφωνα, κάνετε μοναχά ώστε να μιλήσω
εγώ πρώτη!»

Πλησιάζει ακόμη. Ακούστε πώς προλαμβάνει και ειδοποιεί τον φίλο της:

«Άρχοντα Τριστάνε, τι τόλμη πήρατε; Να με τραβήχτε τέτοια ώρα σ'
αυτό το μέρος; Χίλιες φορές μ' έχετε προσκαλέσει για να με
ικετεύσετε, λέγατε. Τι να με ικετεύσετε; Τι περιμένετε από μένα; Επί
τέλους ήρθα: γιατί, δε μπορώ να το λησμονήσω, ως Βασίλισσα είχα
αυτήν την υποχρέωσι. Να με λοιπόν. Τι θέλετε;

 — Βασίλισσα, να σας ικετεύσω να μαλακώστε το θυμό του Βασιληά.

Τρέμει η Ιζόλδη και κλαίει. Αλλά ο Τριστάνος ευλογεί το Θεό που
έδειξε στη φίλη του τον κίνδυνο.

 — Ναι, Βασίλισσα, σας προσκάλεσα πολλές φορές και πάντοτε άδικα.
Αφ' ότου μ' έδιωξε ο Βασιλιάς, ποτέ δεν καταδεχτήκατε ναρθήτε στην
πρόσκλησί μου. Λυπηθήτε με το δυστυχισμένον. Ο Βασιληάς με μισεί,
δεν ξέρω για ποιο λόγο, σεις τον ξέρετε ίσως. Ποίος άλλος θα
μπορούσε να μαλακώση το θυμό του, εκτός από σας, ω τιμιωτάτη
Βασίλισσα, ευγενική Ιζόλδη, που μοναχά σε σας εμπιστεύεται η καρδιά
του;

 — Αλήθεια, άρχοντα Τριστάνε, δεν ξέρετε ότι μας υποπτεύεται και
τους δυο; Και για ποία προδοσία! Πρέπει, γι' ακόμη μεγαλύτερη
ντροπή, εγώ να σας το πω; Ο κύριος μου πιστεύει ότι σας αγαπώ με
ένοχο έρωτα. Ο Θεός το ξέρει μολαταύτα, κι' αν λέω ψέμματα, ας
παιδέψη το κορμί μου, ποτέ δεν έδωσα την αγάπη μου σε κανέναν
άνθρωπο εκτός σ' εκείνον που πρώτος με πήρε παρθένα στα χέρια του.
Και θέλετε, Τριστάνε, να ζητήσω εγώ από το Βασιληά να σε συχωρέση;
Αλλ' αν ήξερε μοναχά, ότι ήρθα κάτω απ' αυτό το πεύκο, θάρριχνε
αύριο τη στάχτη μου στους τέσσερες ανέμους!»

Ο Τριστάνος είπε θρηνώντας:

 — Α! ωραίε θείε! λένε ότι «κανείς δεν είναι παληάνθρωπος, αν δεν
κάνη παληανθρωπιές». Μα σε ποία καρδιά μπόρεσε να γεννηθή τέτοια
υποψία!

 — Τι θέλετε να πήτε, άρχοντα Τριστάνε; Όχι, ο Βασιληάς και κύριος
μου, ποτέ δεν θα φανταζότανε μόνος του τέτοια ατιμία. Αλλά οι
προδότες αυτού του τόπου τον έκαναν να πιστέψη το ψέμμα, γιατί είναι
εύκολο να ξεγελιούνται η τίμιες καρδιές. Αγαπιούνται, του είπαν, και
οι προδότες του το παράστησαν ως έγκλημα. Ναι, με αγαπούσατε,
Τριστάνε, γιατί να το αρνηθούμε; Δεν είμαι η γυναίκα του θείου σας
και δε σας έσωσα δυο φορές τη ζωή; Κ' εγώ πάλι σας αγαπούσα. Δεν
είσαστε από τη γενιά του Βασιληά, και δεν άκουσα χίλιες φορές τη
μητέρα μου να λέη ότι μια γυναίκα δεν αγαπάει τον άντρα της αν δεν
αγαπάη κι' όλο του το σώι; Γι' αγάπη του Βασιλιά, σας αγαπούσα,
Τριστάνε. Ακόμη και τώρα αν σας συχωρέση, θα χαρώ. Αλλά το σώμα μου
τρέμει, φοβάμαι πολύ, φεύγω, έμεινα κι' όλα πάρα πολύ».

Ο Βασιληάς, μέσ' τα κλαδιά, λυπήθηκε, και γέλασε γλυκά.

Η Ιζόλδη φεύγει, και ο Τριστάνος τη φωνάζει.

 — Βασίλισσα, για τόνομα του Χριστού, λυπηθήτε με, βοηθήστε με! Οι
τιποτένιοι προδότες ήθελαν να διώξουν μακρυά από το Βασιληά όλους
όσοι τον αγαπούν. Επέτυχαν το σκοπό τους, και τώρα τον περιγελούν.
Έστω, θα φύγω λοιπόν μακρυά απ' αυτό τον τόπο, μακρυά, — άθλιος όπως
ήρθα άλλοτε. Αλλά τουλάχιστον, πήτε στο Βασιληά, γι' ανταμοιβή των
περασμένων υπηρεσιών μου και για να μπορώ δίχως ντροπή να φύγω
μακρυά από δω, να μου δώση λίγα χρήματα να πληρώσω τα έξοδά μου, και
να εξοφλήσω το άλογό μου και τα όπλα μου.

 — Όχι, Τριστάνε, δεν έπρεπε να μου κάμετε αυτή την αίτηση. Είμαι
ολομόναχη σ' αυτόν τον τόπο, ολομόναχη σ' αυτό το παλάτι όπου κανείς
δε μ' αγαπά, χωρίς στήριγμα κανένα, στη διάκρισι του Βασιληά. Αν του
πω μια λέξι για σας, δε βλέπετε ότι κινδυνεύω να βρω ατιμωτικό
θάνατο; Φίλε, ο Θεός να σας προστατεύη. Ο Βασιληάς σας μισεί, πολύ
άδικα. Αλλά σ' όποιον τόπο και να πάτε, ο Μεγάλος Θεός θα σας είναι
αληθινός φίλος».

Φεύγει η Ιζόλδη και τρέχει έως το δωμάτιό της όπου η Βραγγίνα την
πέρνει ολότρεμη στα χέρια της. Η Βασίλισσα της διηγείται την
περιπέτεια. Η Βραγγίνα φωνάζει:

«Ιζόλδη, κυρία μου, ο Θεός έκανε μεγάλο θαύμα για σας. Είναι πατέρας
πονετικός και δε θέλει το κακό των αθώων.»

Κάτω από το μεγάλο πεύκο, ο Τριστάνος, στηριγμένος στο μαρμάρινο
χείλος της λίμνης, θρηνούσε:

 — Ας με λυπηθή ο Θεός κι' ας επανορθώση τη μεγάλη αδικία που μου
κάνει ο αγαπητός μου κύριος!

Όταν πέρασε το φράχτη του κήπου, ο Βασιληάς είπε γελώντας:

 — Ωραίε ανηψιέ, ευλογημένη νάναι αυτή η ώρα. Να, το μακρυνό ταξίδι
που ετοίμαζες γι' αύριο πρωί, τελείωσε κι' όλα.

Κει κάτω, σ' ένα πλάτωμα του δάσους, ο νάνος Φροσίνος εξέταζε την
τροχιά των άστρων: Εδιάβασε κει, ότι ο Βασιληάς τον απειλούσε με
θάνατο. Μαύρισε από το φόβο και τη ντροπή, φούσκωσε από θυμό, και
γρήγορα-γρήγορα τούδωσε για τη γη της Ουαλλίας.




Ζ'.
Ο ΝΑΝΟΣ ΦΡΟΣΙΝΟΣ



Ο Βασιληάς Μάρκος έκαμε ειρήνη με τον Τριστάνο. Του έδωσε την άδεια
να γυρίση πίσω στο παλάτι, και όπως άλλοτε, ο Τριστάνος κοιμάται στο
Βασιλικό θάλαμο μαζύ με τους πιστούς και τους σπητικούς. Όποτε
θέλει, μπορεί να μπαίνη και να βγαίνη. Ο Βασιληάς δεν έχει πεια
καμμιά ανησυχία. Αλλά ποιος λοιπόν μπορεί πολύν καιρό να κρατήση
μυστικούς τους έρωτές του; Αλλοίμονο, ο έρωτας δεν κρύβεται.

Ο Βασιληάς είχε συχωρέσει τους προδότες, και καθώς ο αυλάρχης Ντινάς
ντε Λιντάν ηύρε μια μέρα σε κάποιο μακρυνό δάσος να πλανάται, άθλιο
και ελεεινό, το νάνο καμπούρη, τον ξανάφερε στο Βασιληά, ο οποίος
τον ελυπήθη και του συχώρεσε το σφάλμα του.

Αλλά η καλωσύνη του δεν είχε άλλο αποτέλεσμα παρά να μεγαλώση το
μίσος των βαρώνων. Κάποια μέρα που ξανάπιασαν τον Τριστάνο με τη
Βασίλισσα, έκαμαν αυτό τον όρκο: αν ο Βασιληάς δεν έδιωχνε τον
ανηψιό του μακρυά από τη χώρα, αυτοί θ' αποτραβιώντανε στους οχυρούς
πύργους των για να τον πολεμήσουν. Παρουσιασθήκανε στο Βασιληά:

«Μεγαλειότατε, μπορεί να μας αγαπάς ή να μας μισής, όπως θέλεις.
Αλλά θέλουμε να διώξης τον Τριστάνο. Αγαπάει τη Βασίλισσα, κι' είναι
φανερό για όποιονε θέλει να κυττάξη. Μεις δε θάν' το ανεχθούμε
ποτέ».

Ο Βασιληάς τους ακούει, αναστενάζει, χαμηλώνει το κεφάλι κατά τη γη,
σωπαίνει.

«Όχι Βασιληά, δε θάν' το ανεχθούμε πεια. Γιατί ξέρουμε τώρα ότι αυτή
η είδησι, αλλόκοτη άλλοτε, έπαυσε πεια να σου φαίνεται παράξενη.
Βλέπουμε ότι ανέχεσαι το έγκλημά τους. Τι θα κάμης; Σκέψου και
συμβουλέψου. Όσο για μας, αν δεν απομακρύνης μια για πάντα τον
ανηψιό σου, θα τραβηχτούμε στης βαρωνείες μες παίρνοντας και τους
γείτονες μας μακρυά από την αυλή σου, γιατί δεν μπορούμε ν'
ανεχτούμε να μένη περισσότερο εδώ. Βασιληά, διάλεξε μεταξύ των δυο!

 — Άρχοντες, μια φορά επίστεψα στα βρωμερά λόγια που λέγατε για τον
Τριστάνο, και μετάνοιωσα. Αλλά είστε υποτελείς μου, και δε θέλω να
χάσω την υπηρεσία των ανθρώπων μου. Συμβουλεύτε με λοιπόν, σας
παρακαλώ, σεις που μου οφείλετε συμβουλή. Καλά γνωρίζετε ότι
αποφεύγω κάθε υπερβολή και κάθε αγέρωχο εγωισμό.

 — Λοιπόν, Άρχοντα, καλέστε δω το νάνο Φροσίνο. Δεν τούχετε
εμπιστοσύνη, από την ιστορία του κήπου. Μολαταύτα δεν είχε διαβάσει
στάστρα ότι η Βασίλισσα θαρχότανε κείνο το βράδυ κάτω από το πεύκο;
Ξέρει χίλια πράγματα. Πάρτε συμβουλή απ' αυτόν».

Τρεχάτος ήρθε ο καταραμένος καμπούρης. Ο Ντενοαλέν τον αγκάλιασε.
Ακούστε τι άτιμη προδοσία συμβούλεψε στο Βασιληά.

«Μεγαλειότατε, διάταξε τον ανηψιό σου να πάη αύριο την αυγή καλπασμό
στο Καρδουέλ μια επιστολή σε περγαμηνή καλοσφραγισμένη με κερί, για
το Βασιληά Αρθούρο. Ο Τριστάνος κοιμάται κοντά στο κρεββάτι σου. Βγε
από το δωμάτιό σου την ώρα του πρώτου ύπνου, και σ' το ορκίζομαι στο
Θεό και στο νόμο της Ρώμης, πώς αν αγαπάη την Ιζόλδη με τρελλή αγάπη
θα θελήση να της μιλήση προτού φύγη. Κι' αν έλθη χωρίς να το πάρω
κάβο και χωρίς να τον δης και συ, τότε σκότωσέ με. Για τ' άλλα,
άφησέ με να κάνω εγώ όπως ξέρω και φυλάξου μοναχά μην πης τίποτε
στον Τριστάνο γι' αυτήν την επιστολή προ της ώρας του ύπνου.

 — Ναι, απήντησε ο Μάρκος, έτσι ας γίνη».

Τότε ο νάνος σοφίστηκε μια βρωμερή ατιμία. Πήγε σ' ένα φούρνο,
αγόρασε ψιλή φαρίνα αλεύρι και τώκρυψε στην τσέπη της ρόμπας του. Α!
ποιος θάβανε ποτέ με το νου του τέτοια προδοσία. Τη νύχτα, σαν
απόφαγε ο Βασιλιάς και οι άνθρωποι του κοιμήθηκαν στην αίθουσα που
ήτανε κολλητά στη δική του, ο Τριστάνος, κατά τη συνήθειά του, ήρθε
στο δωμάτιο του Βασιληά Μάρκου.

«Ωραίε ανηψιέ, κάνετε το θέλημά μου: την αυγή θα καβαλήστε και θα
πάτε στο Καρδουέλ αυτή την επιστολή στο Βασιληά Αρθούρο, να την
ανοίξη μπροστά σας. Χαιρετήστε τον από μέρος μου και μείνετε μια
μέρα μονάχα κοντά του.

 —  Βασιληά, θα την πάω αύριο.

 —  Ναι, αύριο την αυγή».

Σε μεγάλη συγκίνησι βρίσκεται ο Τριστάνος. Από το κρεββάτι του έως
το κρεββάτι του Βασιληά Μάρκου τόνε χώριζε απόστασις κονταριού.
Τρελλή επιθυμία τον έπιασε να μιλήση της Βασίλισσας, κι' αποφάσισε
αν κατά την αυγή κοιμώτανε ο Μάρκος, να την πλησιάση. Α! Θεέ! Τι
τρελλή σκέψις.

Ό νάνος κοιμώτανε, όπως πάντα, στο δωμάτιο του Βασιληά. Όταν πίστεψε
ότι όλοι κοιμώντανε, σηκώθη και ανάμεσα στο κρεββάτι του Τριστάνου
και της Βασίλισσας έχυσε την ψιλή φαρίνα. Αν ο ένας από τους
αγαπητικούς πήγαινε να σμίξη τον άλλο, η φαρίνα θα έδειχνε το ίχνος
των βημάτων. Αλλά καθώς τη σκορπούσε, ο Τριστάνος, που έμεινε
ξύπνιος τον είδε.

«Τι πα να πη αυτό; Αυτός ο νάνος δεν συνηθίζει να με υπηρετή για το
καλό μου. Αλλά θα την πάθη. Πολύ τρελλός θάταν όποιος θάφηνε να του
πιάσουν τ' αχνάρια των βημάτων του».

Κατά τα μεσάνυχτα, ο Βασιληάς σηκώθηκε και βγήκε έξω, ακολουθούμενος
από τον νάνο καμπούρη. Σκοτάδι ήταν μέσ' το δωμάτιο. Ούτε κερί
αναμμένο, ούτε λάμπα. Ο Τριστάνος σηκώθηκε όρθιος στο κρεββάτι του.
Θεέ, γιατί του πέρασε αυτή η σκέψις; Ενώνει τα πόδια, μετράει την
απόστασι, πηδάει, και ξαναπέφτει στο κρεββάτι του Βασιληά.
Αλλοίμονο! την προηγουμένη, στο δάσος, ένα μεγάλο αγριογούρουνο τον
είχε χτυπήσει στη γάμπα με το δόντι του, και, για τη δυστυχία του, η
πληγή δεν ήταν δεμένη. Στο τάνημα του πηδήματος, άνοιξε κι' άρχισε
να τρέχη. Αλλά ο Τριστάνος δε βλέπει το αίμα που ξεβρυσάει και
κοκκινίζει, τα σεντόνια. Έξω στο φως του φεγγαριού, ο νάνος είδε με
τα μάγια του ότι είχαν σμίξει οι αγαπητικοί. Τρεμούλιασε από τη χαρά
του, και είπε στο Βασιληά:

«Πήγαινε, κι' αν αυτή τη φορά δεν τους πιάσης στα φόρα, κρέμασέ με!»

Πηγαίνουν λοιπόν στο δωμάτιο, ο Βασιλιάς, ο νάνος, και οι τέσσερες
προδότες. Ο Τριστάνος τους ακούει. Σηκώνεται, πηδάει, φτάνει στο
κρεββάτι του. Αλλοίμονο, κατά το πέρασμα, το αίμα χύθηκε άφθονο από
την πληγή, στη φαρίνα.

Να, ο Βασιληάς, οι βαρώνοι, και ο νάνος που κρατεί ένα φως. Ο
Τριστάνος και η Ιζόλδη έκαμαν πώς κοιμούνται. Είχαν μείνει μόνοι στο
δωμάτιο με τον Περινίς που κοιμώτανε στα πόδια του Τριστάνου και
έμενεν ακίνητος.

Ο Βασιληάς βλέπει στο κρεββάτι κατακκόκινα τα σεντόνια και στο
πάτωμα την ψιλή φαρίνα βρεγμένη από φρέσκο αίμα.

Οι τέσσερες βαρόνοι που μισούσαν τον Τριστάνο για την αντρεία του,
τον κρατούν στο κρεββάτι, κι' απειλούν τη Βασίλισσα και την
κοροϊδεύουν, την περιγελούν και της υπόσχονται καλή δικαιοσύνη.
Ανακαλύπτουν την πληγή που τρέχει.

«Τριστάνε, λέγει ο Βασιληάς, τώρα πεια καμμιά διάψευσι δεν περνάει.
Αύριο θα πεθάνετε».

Του φωνάζει:

«Μεγαλειότατε, χάρι ζητώ. Για τόνομα και για τα πάθη του Χριστού,
Μεγαλειότατε, έλεος για μας!

 —  Μεγαλειότατε, εκδίκησι! φωνάζουν οι προδότες.

 —  Ωραίε θείε, δε σας ικετεύω για τον εαυτό μου. Τι με νοιάζει για
το θάνατο; Βέβαια, αν δεν ήτανε ο φόβος μη θυμώστε, αυτοί οι
τέσσερες παληανθρώποι θα πλήρωναν ακριβά το θράσος τους, αυτοί, που
δίχως τη δική σας προστασία, ούτε να μ' αγγίξουν δε θα τολμούσαν.
Αλλά, από σεβασμό και αγάπη για σας, παραδίνομαι στη διάκρισί σας.
Κάμετέ με ό,τι θέλετε. Να με, Μεγαλειότατε. Αλλά λυπηθήτε τη
Βασίλισσα!»

Και ο Τριστάνος γονατίζει και ταπεινώνεται στα πόδια του.

«Έλεος για τη Βασίλισσα. Γιατί αν στο παλάτι σου βρίσκεται κανείς
που νάχη την τόλμη να υποστηρίξη το ψέμμα ότι την αγάπησα ποτέ
μένοχο έρωτα θα μεύρη μπροστά του ολόρθο, σε κλειστό χώρο.
Μεγαλειότατε, χάρι γι' αυτήν, για τόνομα του Μεγάλου Θεού».

Αλλά οι τρεις βαρώνοι τον δένουν με σκοινιά, αυτόν και τη Βασίλισσα.
Α! αν ήξερε ότι δεν θα του επέτρεπαν ν' αποδείξη με μονομαχία την
αθωότητά του, κομμάτια θα τον έκαναν προτού ανεχτή να τόνε δέσουν
έτσι χυδαία.

Αλλ' εμπιστευότανε στο Θεό, και ήξερε ότι κανείς δε θα τολμούσε να
σηκώση απάνω του σπαθί, μέσα σε κλειστό χώρο. Και βέβαια, με το
δίκηο του, είχε την πεποίθησι στο Θεό. Όταν έκανε όρκο ότι ποτέ δεν
είχε αγαπήσει τη Βασίλισσα μένοχο έρωτα, οι προδότες γελούσαν για
την αδιάντροπη αγυρτεία του. Αλλά σας επικαλούμαι, Άρχοντες: σεις
που ξέρετε την αλήθεια για το φίλτρο που ήπιανε στη θάλασσα, σεις
που καταλαβαίνετε, — έλεγε ψέμματα; Το έγκλημα δεν αποδεικνύεται από
το πράγμα, παρά από την κρίσι. Οι άνθρωποι βλέπουν το πράγμα, μα ο
Θεός βλέπει της καρδιές, και μόνος αυτός είναι δίκαιος κριτής. Γι'
αυτό κι' όλα ώρισε πως ότι κάθε κατηγορούμενος θα μπορούσε με
μονομαχία να υποστηρίζη το δίκηο του, και γι' αυτό ο Θεός πέρνει
στης μονομαχίες το μέρος του αθώου. Γι' αυτό και ο Τριστάνος ζητούσε
δικαιοσύνη και μονομαχία, και γι' αυτό παραδόθηκε έτσι στο Βασιλέα
Μάρκο. Μα αν είχε προΐδει τι θα γινότανε, σίγουρα θα σκότωνε τους
προδότες. Α! Θεέ! γιατί δεν τους σκότωνε;



Η'.
ΤΟ ΠΗΔΗΜΑ



Μέσα στην κατάμαυρη νύχτα, τρέχει το κακό μαντάτο κατά την πολιτεία:
πιάσανε τον Τριστάνο και τη Βασίλισσα, κι' ο Βασιληάς θέλει να τους
σκοτώση. Πλούσιοι αστοί και άνθρωποι του λαού, όλοι κλαίνε:

«Αλλοίμονο! Πώς να μην κλαίμε; Τριστάνε, αντρειωμένε βαρώνε, θα
πεθάνης λοιπόν με τόσο άτιμη προδοσία; Και συ, Βασίλισσα αγνή,
Βασίλισσα τιμημένη, σε ποιον τόπο θα γεννηθή ποτέ βασιλοπούλα τόσο
ώμορφη και τόσο αξιολάτρευτη; Αυτά λοιπόν κατώρθωσε με τα μάγια του
ο νάνος καμπούρης; Ω! που να μη δη ποτέ Θεού πρόσωπο όποιος τον
απαντήση στο δρόμο του και δεν του χώση το σπαθί στην κοιλιά του!
Τριστάνε, αγαπημένε ώμορφε φίλε, όταν ο Μόρχολτ ήρθε στον τόπο μας
για ν' αρπάξη τα παιδιά μας, κανένας από τους βαρώνους μας δεν
ετόλμησε να ζώση τ' άρματα, κι' όλοι, σαν τους μουγγούς, έμεναν
αμίλητοι. Και μοναχά συ, Τριστάνε, πολέμησες για όλους μας, για όλη
την Κορνουάλλη, και σκότωσες το Μόρχολτ. Και λίγο έλειψε να πεθάνης
από της πληγές που σούδωκε με το φαρμακωμένο σπαθί του. Σήμερα,
ξεχνώντας όλα αυτά θα ανεχτούμε το θάνατό σου;»

Οι θρήνοι, η κραυγές, περνούν όλη την πολιτεία. Όλοι τρέχουνε στο
παλάτι. Αλλά ο θυμός του Βασιληά είναι τέτοιος που κανείς βαρώνος —
όσο δυνατός και νάναι κι' όσο αγέρωχος — δεν τολμά να πη κουβέντα
για να τον μαλακώση.

Η μέρα πλησιάζει. Φεύγει η νύχτα. Προτού σηκωθή ο ήλιος, ο Βασιληάς
καλπάζει όξω από την πόλι, στον τόπο οπού συνήθιζε να δικάζη!
Διατάζει να σκάψουν λάκκο στο χώμα και να τον γεμίσουν με χοντρές
και κοφτερές κληματόβεργες κι' αγκάθια άσπρα και μαύρα, βγαλμένα από
την γη μαζύ με της ρίζες τους.

Πρωί-πρωί, χτυπάνε τα τύμπανα για να μαζευτούν αμέσως οι άνθρωποι
της Κορνουάλλης. Με μεγάλη βουή μαζεύονται: όλοι κλαίνε εκτός από
τον νάνο του Τινταγκέλ. Τότε ο Βασιληάς τους μίλησε έτσι:

«Άρχοντες, αυτή η πυρά είναι για τον Τριστάνο και τη Βασίλισσα,
γιατί εγκλημάτησαν».

Όλοι φώναξαν:

«Δίκη, Βασιληά. Να γίνη δίκη πρώτα. Είναι ντροπή και κρίμα, να τους
σκοτώσουμε χωρίς δίκη. Βασιληά, αναβολή και έλεος γι' αυτούς!»

Θυμωμένος απάντησε ο Βασιλιάς:

«Όχι, ούτε αναβολή, ούτε έλεος, ούτε δίκη. Μα τον Ύψιστο Θεό που
έφτιασε τον κόσμο, αν κανείς τολμήση να δευτερώση αυτήν την αίτησι,
πρώτος θα καή απάνω σ' τη φωτιά!»

Διατάζει ν' ανάψουνε τη φωτιά και να πάνε στο παλάτι να φέρουνε
πρώτον τον Τριστάνο.

Καίνε ταγκάθια, όλοι μένουν αμίλητοι, κι' ο Βασιληάς περιμένει.

Οι υπηρέτες τρέχουνε στο δωμάτιο όπου με αυστηρή επίβλεψι φυλάνε
τους αγαπητικούς. Τραβάνε τον Τριστάνο από τα σκοινιά. Καλέ Θεέ! τι
χυδαιότης να τόνε δέσουν έτσι. Κλαίει για την προσβολή, μα τι
ωφελούν τα δάκρυα; Αισχρά τον πέρνουν και τον πάνε. Και η Βασίλισσα,
σχεδόν τρελλή από αγωνία, φωνάζει:

«Αν μπορούσα να σκοτωθώ, φίλε, για να σωθής, τι μεγάλη χαρά!»

Οι φύλακες κι' ο Τριστάνος κατεβαίνουν στην πόλι, για τον τόπο της
φωτιάς. Ένας καβαλλάρης τρέχει κατά πίσω τους, τους φτάνει, πηδάει
από το άτι που τρέχει ακόμη. Είναι ο Ντινάς, ο καλός αυλάρχης. Στο
άκουσμα των συμβάντων, άφησε αμέσως τον πύργο του Λιντάν. Ο αφρός, ο
ιδρώτας, και το αίμα αυλάκια κυλάνε στα πλευρά του αλόγου του:

«Υγιέ, πάω στο δικαστήριο του Βασιληά. Ο Θεός θα με βοηθήση ίσως να
δώσω κάποια συμβουλή που θα βγη σε καλό και των δυο σας. Για την
ώρα, μου επέτρεψε τουλάχιστον να σας κάνω αυτήν τη μικρή υπηρεσία:
Φίλοι, είπε στους υπηρέτες, δεν μπορώ να βλέπω αυτά τα σκοινιά, —
κι' ο Ντινάς, έκοψε τα σκοινιά με το σπαθί του. Αν δοκιμάση να φύγη,
μήπως δεν έχετε τα σπαθιά σας;»

Φιλάει τον Τριστάνο στα χείλη, ξανακαβαλλικεύει και φεύγει.

Λοιπόν, ακούστε πώς ο καλός Θεός λυπάται τους ανθρώπους. Αυτός, που
ούτε του αμαρτωλού δε θέλει το θάνατο, δέχτηκε ευνοϊκά τα δάκρυα και
της ικεσίες των φτωχών ανθρώπων που τον παρακαλούσαν για τους
βασανισμένους εραστές. Κοντά στο δρόμο που περνούσε ο Τριστάνος,
στην κορυφή ενός βράχου και φάτσα κατά το βορρηά, βρισκότανε ένα
εκκλησάκι απάνω από τη θάλασσα. Ο κυκλικός τοίχος του ιερού ήτανε
χτισμένος απάνω σ' ένα ψηλό γκρεμό του γυαλού, βραχώδη, με απότομες
κατωφερειές.

Στο ιερό, βλέποντας κατά το βάραθρο ήτανε μια χρωματιστή τζαμαρία,
περίτεχνο έργο κάποιου αγίου ερημίτη.

«Κύριοι, είπεν ο Τριστάνος στους οδηγούς του, αφήστε με να μπω σ'
αυτό το εξωκκλήσι. Σε λίγο θα πεθάνω. Θέλω να παρακαλέσω το Θεό να
με συγχωρήση για τα τόσα κρίματά μου. Κύριοι, το εκκλησάκι δεν έχει
άλλη έξοδο απ' αυτή. Καθένας σας κρατάει το σπαθί του στα χέρια.
Ξέρετε καλά ότι μόνον απ' αυτήν την πόρτα μπορώ να περάσω, κι' άμα
παρακαλέσω το Θεό, θέλοντας και μη θα ξαναπέσω πάλι στα χέρια σας!»

«Μπορούμε να τον αφήσουμε!» είπεν ένας από τους φύλακες.

Τον αφήκαν να μπη. Τρέχει μέσ' το εκκλησάκι, περνάει το χορό, φθάνει
στην τζαμαρία του ιερού, πιάνει το παράθυρο, το ανοίγει και πηδάει
στο γκρεμό... Καλλίτερα αυτό το πήδημα παρά ο θάνατος στη φωτιά,
μπροστά σ' εκείνη τη συνάθροισι.

Αλλά, μάθετε, Άρχοντες, ότι ο Θεός τον ελυπήθη. Ο άνεμος πιάνεται
στα ρούχα του, τον σηκώνει και τον αποθέτει σε μια πλατειά πέτρα στα
πόδια του γκρεμού. Οι άνθρωποι της Κορνουάλλης ακόμη ονομάζουν αυτήν
την πέτρα «Πήδημα του Τριστάνου».

Μπρος στην εκκλησιά, οι άλλοι όλο τον περίμεναν. Άδικα όμως, — γιατί
τώρα πεια τον πήρε ο Θεός στη φύλαξί του. Φεύγει... Ο αλαφρός άμμος
βουλιάζει στα πόδια του. Πέφτει χάμω, γυρίζει πίσω, βλέπει μακρυά τη
φωτιά. Τριζομανάνε η φλόγες και ψηλά ανεβαίνει ο μαύρος καπνός. Κι'
ο Τριστάνος φεύγει..

Ζωσμένος το σπαθί του, μ' αμπολυμένα χαλινάρια, — στα τέσσερα, —
είχε φύγει ο Γκορνεβάλης από την πολιτεία. Ο Βασιληάς θα τον έψηνε
ζωντανό, αντί του αφεντικού του. Απάντησε τον Τριστάνο στο γιαλό κι'
ο Τριστάνος φώναξε:

«Δάσκαλε, ο Θεός με λυπήθηκε! Α! δυστυχισμένος εγώ! Τι με ωφελεί;
Χωρίς την Ιζόλδη, τι μ' ωφελεί; Γιατί καλλίτερα να μην γίνω κομμάτια
στο πέσιμο! Εγώ ξέφυγα, Ιζόλδη, και σένα θα σε σκοτώση. Για μένα την
καίνε! Γι' αυτή, πρέπει κ' εγώ να πεθάνω».

Ο Γκορνεβάλης του είπε:

«Ωραίε άρχοντα, ησυχάστε, μην ακούτε το θυμό σας. Κυττάχτε αυτόν τον
πυκνό θάμνο, το φραγμένο από πλατύ αυλάκι. Ας κρυφτούμε κει. Πολλοί
περνάνε από το δρόμο. Θα μας πουν νέα. Κι' αν κάψουν την Ιζόλδη,
ορκίζομαι στο Χριστό, τον υγιό της Μαρίας, ποτέ να μην κοιμηθώ κάτω
από στέγη αν δεν την εκδικηθούμε πρώτα».

 — Ωραίε μου δάσκαλε, δεν έχω το σπαθί μου.

 —  Να το, σου το έφερα.

 —  Καλά, δάσκαλε. Δε φοβάμαι τίποτα πεια εκτός από το Θεό!

 —  Γιε, έχω ακόμη κάτω από το κοντοκάπι μου ένα πράγμα που θα σ'
ευχαριστήση: αυτόν το στερεό και ελαφρό θώρακα που ίσως σου
χρειαστή.

 —  Φέρε δω, ωραίε δάσκαλε, Μα το Θεό στον οποίο πιστεύω, θα πάω
τώρα να ελευτερώσω τη φίλη μου.

 —  Όχι, μη βιάζεσαι έτσι, είπε ο Γκορνεβάλης. Ο Θεός βέβαια σου
φυλάει πειο σίγουρη εκδίκησι. Σκέψου ότι δεν είναι στο χέρι σου να
ζυγώσης στη φωτιά. Γύρω είναι οι αστοί, και φοβούνται το Βασιληά. Σ'
αγαπούν και θέλουν την ελευτερία σου, κι' όμως όλοι θα σε χτυπήσουν.
Γιε μου, καλά έχουνε πη: «η τρέλλα δεν είναι αντρεία». Περίμενε
λίγο! .. .»

Όταν πήδησε ο Τριστάνος από το γκρεμό, ένας φτωχός άνθρωπος του λαού
τον είδε να σηκώνεται και να φεύγη. Έτρεξε στο Τινταγκέλ και
γλύστρησε ως το δωμάτιο της Ιζόλδης.

 —  Βασίλισσα, πάψε πεια τα κλάμματα. Ο φίλος σου ξέφυγε.

 —  Δόξα τω θεώ, είπε η Ιζόλδη. Τώρα ας με δέσουν ας με κάνουν ό,τι
θέλουν, ας με σκοτώσουν, δε με μέλει πεια».

Οι άπιστοι προδότες τόσο σφιχτά της είχαν δέσει τα σκοινιά που το
αίμα έτρεχε από τα χέρια της αυλάκι. Αλλά εκείνη είπε γελαστή:

«Αν έκλαιγα γι' αυτόν τον πόνο, την ώρα που ο καλός Θεός πήρε το
φίλο μου από τα νύχια των απίστων, βέβαια, δε θάξιζα τίποτα!»

Όταν πήγανε στο Βασιληά την είδησι ότι ο Τριστάνος ξέφυγε από τη
τζαμαρία της μικρής εκκλησίας, πρασίνισε από το θυμό του, και
διέταξε τους ανθρώπους του να φέρουν την Ιζόλδη.

Τη σέρνουν. Και εμφανίζεται η Ιζόλδη στο κατώφλι της αιθούσης,
απλώνοντας τα λεπτά χέρια της που στάζουν αίμα. Μεγάλη βουή
ανεβαίνει από το δρόμο: «Ω! Θεέ, λυπηθήτε την. Αγνή Βασίλισσα,
Βασίλισσα τιμημένη. Τι πένθος έρριξαν στον τόπο αυτοί που σας
πρόδωσαν! Καταραμένοι να είναι!»

Σέρνοντας φέρνουν τη Βασίλισσα έως τ' αναμμένα αγκάθια, που βγάνουν
μεγάλες φλόγες.

Ο Ντινάς, ο άρχοντας του Λιντάν, πέφτει στα πόδια του Βασιλιά.

«Βασιληά, άκουσέ με. Πολύν καιρό σε υπηρέτησα πιστά και τίμια, χωρίς
κέρδος κανένα: ποιος φτωχός ή ποιος ορφανός ή ποια γρηά γυναίκα θα
μούδινε μια πεντάρα για όλη την αυλαρχεία που κράτησα στη ζωή μου;
Για αμοιβή, κάνε μου, Μεγαλειότατε, τη χάρι να λύπηθής τη Βασίλισσα.
Θέλεις ζωντανή να την κάψης, χωρίς δίκη. Είναι άδικο πράγμα, αφού
δεν αναγνωρίζει το έγκλημα για το οποίο την κατηγορείς. Σκέψου
άλλωστε: αν κάψης το σώμα της, καμμιά ασφάλεια δε θα υπάρξη πεια
στον τόπο. Ο Τριστάνος ξέφυγε. Σπιθαμή προς σπιθαμή γνωρίζει της
πεδιάδες, τα δάση, τους πόρους, τα στενά. Κ' είναι τολμηρός. Βέβαια
είσαι θείος του, και δε θα επιτεθή ποτέ εναντίον σου. Αλλά όλους
τους βαρώνους, τους υποτελείς σου, που θα πιάση, θα τους σκοτώση».

Οι τέσσερες άπιστοι προδότες χλωμιάζουν, σαν ακούνε αυτά τα λόγια.
Βλέπουν κι' όλα κρυμμένο τον Τριστάνο να τους παραμονεύη.

«Μεγαλειότατε, λέει ο αυλάρχης, αν αλήθεια σε υπηρέτησα σ' όλη μου
τη ζωή παράδωσέ μου την Ιζόλδη. Αναλαμβάνω γι' αυτή σα φύλακας και
σαν Εγγυητής της».

Αλλά, αλύγιστος, ο Βασιληάς πιάνει το Ντινάν από το χέρι κι'
ορκίζεται στους αγίους πως θα τιμωρήση δίχως αναβολή.

Τότε ο Ντινάς σηκώθηκε:

«Βασιληά, ξαναγυρίζω στο Λιντάν, και παραιτούμαι από την υπηρεσία
σου».

Κ' ενώ η Ιζόλδη του στέλνει θλιβερό μειδίαμα, ανεβαίνει στο άτι του
κι' απομακρύνεται, περίλυπος και σκυθρωπός, με το κεφάλι σκυφτό.

Όρθια στέκει η Ιζόλδη κοντά στην πυρά. Το πλήθος γύρω, φωνάζει,
καταριέται το Βασιληά, καταριέται τους προδότες.

Δάκρυα βρέχουν το πρόσωπό της. Φορεί στενό επενδύτη, πλεγμένο με
λεπτό χρυσάφι. Χρυσοΰφαντη ελαφρή εσάρπα είναι πλεγμένη στα μαλλιά
της που πέφτουν ως τα πόδια. Όποιος μπορούσε να τη δη χωρίς να τη
λυπηθή, δίχως άλλο θα είχε καρδιά προδότη. Θεέ, θεέ! Τι σφιχτά που
της έχουνε δέσει τα χέρια!

Εκατό λεπροί, παραμορφωμένοι, με το κρέας φαγωμένο και
ξασπρουλιασμένο, είχανε τρέξει με τα δεκανίκια τους, και
στριφογύριζαν μπροστά στη φωτιά, και τα αιματηρά μάτια τους, κάτω
από τα πρισμένα βλέφαρα, έχαιραν με το θέαμα.

Ο Ύβαινος ο απαισιώτερος από τους λεπρούς, φώναζε στο Βασιληά με τη
στριγγιά φωνή του:

«Μεγαλειότατε, θέλεις να ρίξης τη γυναίκα σου σ' αυτό το καμίνι.
Καλή είναι η τιμωρία, μα πολύ σύντομη. Η μεγάλη φωτιά θα την κάψη
αμέσως, κι' ο δυνατός άνεμος θα σκορπίση γρήγορα την στάχτη της. Κι'
όταν σε λίγο θα πέση η φλόγα, η τιμωρία της θα τελειώση κι' όλα.
Θέλεις να σου μάθω εγώ ακόμη χειρότερη τιμωρία: τέτοια που να ζη,
αλλά στην ατιμία κι' όλο ένα παρακαλώντας το θάνατο; Βασιληά, το
θέλεις;»

Απάντησε ο Βασιληάς:

«Ναι, να της αφήσουμε την ζωή, αλλά με μεγάλη ατίμωσι, χειρότερη από
το θάνατο. Όποιος με συμβουλέψη τέτοιο μαρτύριο, πειο πολύ θα τον
αγαπήσω.

 — Μεγαλειότατε, θα σου πω λοιπόν σύντομα τη σκέψι μου. Να, έχω δω
εκατό συντρόφους. Δώσε μας την Ιζόλδη, να την έχουμε όλοι μαζική. Η
αρρώστεια ανάβει της ορμές μας. Δώσ' τη στους λεπρούς σου, ποτέ
γυναίκα δεν θάχη βρη χειρότερο τέλος. Να, τα κουρέλια μας είναι
κολλημένα στης πληγές μας που βγάνουν κακό ιδρώτα. Αυτή που κοντά
σου ευχαριστιότανε με τα πλούσια υφάσματα, με τα λευκά γουναρικά, με
τα στολίδια, με της μαρμάρινες σάλλες, τα καλά κρασιά, της τιμές και
της χαρές, α! όταν θα δη την αυλή των λεπρών σου, όταν θ' αναγκασθή
να μπη στης χαμηλές μας τρώγλες και να κοιμηθή μαζύ μας, τότε η
Ιζόλδη η Ωραία, η Ξανθή, θ' αναγνωρίση την αμαρτία της, και θα
πεθυμήση χίλιες φορές αυτήν την ωραία φωτιά των αγκαθιών!»

Ο Βασιληάς ακούει, σηκώνεται και πολλή ώρα μένει ακίνητος. Επί
τέλους ορμάει κατά τη Βασίλισσα και την πιάνει από το χέρι. Κείνη
φωνάζει:

 — Έλεος, Μεγαλειότατε, καλλίτερα να καώ, καλλίτερα να καώ!»

Ο Βασιληάς την παραδίνει. Ο Ύβαινος την παίρνει κι' οι εκατό λεπροί
αναδεύουνε γύρω της.

Ακούγοντάς τους να φωνάζουν και να γαυγίζουν γύρω της, όλες η
καρδιές λυώνουν από οίκτο. Αλλά ο Ύβαινος είναι χαρούμενος. Η Ιζόλδη
φεύγει και ο Ύβαινος την οδηγεί. Η απαισία συνοδεία κατεβαίνει έξω
από την πόλι.

 — Πήραν το δρόμο που είναι κρυμμένος ο Τριστάνος. Ο Γκορνεβάλης
αφήνει κραυγή:

 —  «Τι θα κάμης; Να η φίλη σου!»

Ο Τριστάνος τραβάει τάλογό του όξω από το θάμνο.

 —  Ύβαινε, αρκετά της κράτησες συντροφιά. Τώρα άφησέ τη, αν θέλης
να ζήσης!»

Ο Ύβαινος ξεκουμπώνει το μαντύα του.

«Θάρρος, σύντροφοι! Τα μπαστούνια σας! Τα δεκανίκια σας. Να η στιγμή
να δείχτε την αντρεία σας!»

Τότε, ήτανε αλλόκοτο πράγμα να βλέπη κανείς τους λεπρούς να ρίχνουνε
κάτω τους μαντύες, να στεριώνουνται στ' άρρωστα πόδια τους, να
φυσοκοπάνε, να φωνάζουν, να στριφογυρίζουν τα δεκανίκια τους: άλλοι
απειλούν, άλλοι ουρλιάζουν. Αλλά ο Τριστάνος συχαινότανε να τους
χτυπήση. Μερικοί ισχυρίζονται ότι ο Τριστάνος εσκότωσε τον Ύβαινο:
βρωμερό ψέμμα. Τέτοιος ήρωας δε θάπλωνε το χέρι να σκοτώση τέτοιο
σκυλλολόι. Ο Γκορνεβάλης τον εσκότωσε μ' ένα χοντρό ξύλο, που του
κατάφερε στο κεφάλι το μαύρο αίμα τινάχτηκε κ' έτρεξε μέχρι τα
κακοφτιαγμένα πόδια του.

Ο Τριστάνος ξαναπήρε τη Βασίλισσα, η οποία δεν υποφέρει πεια
καθόλου. Έκοψε τα σκοινιά των χεριών της, και αφήνοντας την πεδιάδα,
μπήκαν στο δάσος του Μορουά. Εκεί, στα μεγάλα δάση, ο Τριστάνος
αισθάνεται ασφάλεια σα να βρίσκεται πίσω από τείχη φρουρίου.

Με τη δύσι του ηλίου, σταμάτησαν στους πρόποδες κάποιου βουνού. Ο
φόβος είχε κουράσει τη Βασίλισσα. Ανάπαυσε το κεφάλι της στο σώμα
του Τριστάνου και απεκοιμήθη.

Το πρωί, ο Γκορνεβάλης πήρε από κάποιο δασοφύλακα το τόξο του και
δυο καλοφτιαγμένα βέλη, και τάδωσε στον Τριστάνο, τον καλό τοξότη,
που ξεπέταξε ένα ελάφι και το σκότωσε. Ο Γκορνεβάλης άναψε φωτιά από
ξερά κλαδιά για να ψήση το κυνήγι. Ο Τριστάνος έκοψε φυλλώματα,
έφτιασε μια καλύβα και τη σκέπασε με φύλλα.

Τότε, στο βάθος του αγρίου δάσους, άρχισε για τους φυγάδες η τραχειά
ζωή, — αγαπημένη μολαταύτα.



Θ'.
ΤΟ ΔΑΣΟΣ ΤΟΥ ΜΟΡΟΥΑ



Στο βάθος του αγρίου δάσους, με μεγάλους μόχθους, σαν κυνηγημένα
ζώα, γυρίζουν δω κ' εκεί, και σπάνια τολμούν να ξαναπάνε το βράδυ
στο άσυλο της προηγουμένης. Τρώνε όλο κρέας των αγριμιών και
πιθυμούν τη γεύσι τ' αλατιού. Τ' αδυνατισμένα πρόσωπά τους γίνονται
χλωμά, τα ρούχα τους πέφτουν κυρέλια, ξεσκισμένα από τ' αγκάθια.
Αγαπιούνται όμως. Δεν υποφέρουν.

Μια μέρα, καθώς περνούσαν τα μεγάλα απάτητα δάση, έφθασαν κατά τύχη
στο ερημητήριο του αδελφού Ογκρίν.

Στον ήλιο, σ' ένα ελαφρό δάσος ιτιών, κοντά στο εκκλησάκι του, ο
σεβαστός γέρως στηριγμένος στο δεκανίκι του, πήγαινε με μικρά
βήματα.

«Άρχοντα Τριστάνε, φώναξε, μάθετε τι μεγάλο όρκο έκαμαν οι άνθρωποι
της Κουρνουάλλης. Ο Βασιληάς έβαλε προκήρυξι σ' όλο τον τόπο. Όποιος
σας πιάση θα πάρη εκατό χρυσά μάρκα κι' όλοι οι βαρώνοι ορκίστηκαν
να σας παραδώσουν νεκρό ή ζωντανό. Μετανοήστε, Τριστάνε! Ο Θεός
συγχωρεί τον αμαρτωλό όταν μετανοή.

 —  Να μετανοήσω, άρχοντα Ογκρίν; Και για ποιο έγκλημα; Σεις
μπορείτε και κρίνετε: ξέρετε τι ποτό ήπιαμε στη θάλασσα; Ναι, το
καλό ποτό μας έχει μεθύσει, και θα προτιμούσα να ζητανιεύω όλη μου
τη ζωή στους πέντε δρόμους και να ζω με χόρτα και με ρίζες μαζύ με
την Ιζόλδη παρά νάμαι, δίχως αυτή, Βασιληάς της πειο μεγάλης χώρας.

 —  Άρχοντα Τριστάνε, ο Θεός να σας βοηθήση· γιατί εχάσατε τούτον
τον κόσμο και τον άλλο. Όποιος προδίνει τον κύριό του, τον
διαμελίζουν με δυο άλογα, ή τον καίνε στην πυρά, και όπου πέση η
στάχτη του τίποτε πεια δε φυτρώνει, και τ' όργωμα μένει μάταιο. Τα
δέντρα κ' η χλόη μαραίνονται. Τριστάνε, δώσε πάλι τη Βασίλισσα σε
κείνον που την πήρε γυναίκα, κατά τον νόμο της Ρώμης.

 —  Τώρα πεια δεν του ανήκει. Την έδωκε στους λεπρούς του. Από τα
χέρια τους την πήρα. Από δω και πέρα είναι δική μου. Δε μπορώ να την
χωριστώ, ούτε αυτή μπορεί να χωριστή από μένα.

Ο Ογκρίν είχε καθήσει χάμω. Στα πόδια του η Ιζόλδη έκλαιγε, με το
κεφάλι στα γόνατα του ανθρώπου που υποφέρει για το Θεό. Ο ερημίτης
της έλεγε τα άγια λόγια της Βίβλου. Αλλά, με κλάμματα εκείνη
κουνούσε το κεφάλι και δεν ήθελε να τον πιστέψη.

 — Αλλοίμονο, είπε ο Ογκρίν, πώς να παρηγορήση κανείς πεθαμένους;
Μετανόησε, Τριστάνε· γιατί, όποιος ζη στην αμαρτία χωρίς να μετανοή,
είναι πεθαμένος.

 — Όχι! είμαι ζωντανός, και ούτε μετανοώ. Θα γυρίσουμε στο δάσος που
μας προστατεύει και μας φυλάει. Έλα, Ιζόλδη, φίλη!»

Σηκώθηκε η Ιζόλδη. Πιάσθηκαν από τα χέρια. Μπήκαν στα ψηλά χόρτα και
της φτέρες. Τα δέντρα ξανάκλεισαν πίσω τα κλαδιά τους. Και χαθήκανε
μέσ' τα φυλλώματα.

Ακούστε μια ωραία περιπέτεια, Άρχοντες. Ο Τριστάνος είχε αναστήσει
ένα σκυλλί: ένα λαγωνικό, ώμορφο, ζωηρό, ελαφρό στην τρεχάλα.
Κανένας κόμης κι' ούτε ο ίδιος ο Βασιληάς δεν έχει το όμοιό του για
το κυνήγι με το τόξο. Τον έλεγαν Χουσδάν. Τον είχαν κλείσει στον
ψηλότερο πύργο του φρουρίου, μ' ένα βαρύ ξύλο κρεμασμένο στο λαιμό.
Από την ημέρα που έχασε τον κύριό του, δεν ήθελε καμμιά τροφή, έξυνε
το χώμα με τα πόδια, τα μάτια του έτρεχαν, ούρλιαζε. Πολλοί τον
ελυπήθηπαν.

«Χουσδάν, έλεγαν, κανένα σκυλί δεν αγάπησε ποτέ έτσι τον κύριό του,
σαν εσένα. Ναι, σωστά είπε ο Σολομών: «ο αληθινός μου φίλος, είναι
το λαγωνικό μου».

Κι' ο Βασιληάς Μάρκος, συλλογιζότανε τα περασμένα, κ' έλεγε μέσα
του: «Μεγάλη γνώσι δείχνει τούτο το σκυλί που κλαίει έτσι τον
αφεντικό του. Μήπως δα υπάρχει κανείς σ' όλη την Κορνουάλλη που
ναξίζη το νύχι του Τριστάνου;»

Τρεις βαρώνοι ήρθαν στο Βασιληά:

«Μεγαλειότατε, διατάχτε να λύσουν τον Χουσδάν. Θα ιδούμε αν κάνη
έτσι γιατί πεθυμάει τον κύριό του. Αν όχι, θα τον δήτε, μόλις λυθή,
με το στόμα ανοικτό, με τη γλώσσα μια πήχυ έξω, να κυνηγάη, για να
δαγκώση, ζώα και ανθρώπους».

Τον λύνουν. Πηδάει στην πόρτα και τρέχει στο δωμάτιο όπου άλλοτε
βρισκότανε ο Τριστάνος. Γαυγίζει, κλαίει, ψάχνει, επί τέλους βρίσκει
τα ίχνη του κυρίου του. Διασχίζει βήμα προς βήμα το δρόμο που είχε
ακολουθήσει ο Τριστάνος ως τον τόπο της φωτιάς. Όλοι τον πέρνουν από
πίσω. Γαυγίζει δυνατά, και σκαρφαλώνει κατά την ακτή. Μπαίνει στην
εκκλησιά και πηδάει στο βωμό. Ξαφνικά ρίχνεται από την τζαμαρία,
πέφτει στα πόδια του βράχου, ξαναβρίσκει τα ίχνη στην παραλία,
στέκει μια στιγμή στο θάμνο που είχε κρυφτεί ο Τριστάνος, έπειτα
φεύγει για το δάσος. Όλοι συγκινούνται.

«Ωραίε Βασιληά, λένε οι ιππότες, ας πάψουμε πεια να τον ακολουθούμε.
Θα μπορούσε να μας πάη σε μέρος όπου ο γυρισμός δεν θάταν εύκολος».

Τον αφήνουν και γυρίζουν πίσω. Το δάσος αντιλαλούσε από τα γαυγητά
του Χουσδάν, κι' από μακρυά ο Τριστάνος, η Βασίλισσα κι' ο
Γκορνεβάλης τον ακούνε· «ο Χουσδάν!» Τρομάζουν: δίχως άλλο ο
βασιληάς τους κυνηγάει, σαν άγρια θερία, με λαγωνικά. Βυθίζονται σε
κάτι πυκνά φυλλώματα. Στην άκρη στέκεται όρθιος ο Τριστάνος με
τεντωμένο το τόξο του. Αλλά ο Χουσδάν, βλέποντας και αναγνωρίζοντας
τον κύριο του, πηδάει απάνω του, κουνάει το κεφάλι και την ουρά,
τεντώνεται, κυλιέται χάμου. Ποιος είδε ποτέ τέτοια χαρά; Έπειτα
τρέχει στην Ιζόλδη την Ξανθή, στον Γκορνεβάλη, ακόμη και στο άλογο,
και κάνει χαρές. Βαθειά συγκινήθηκε ο Τριστάνος.

«Αλλοίμονο! Τι δυστυχία να μας ανακαλύψη. Τι να το κάνη αυτό το
σκυλί που δεν μπορεί να μείνη ήσυχο, ένας άνθρωπος καταδιωγμένος;
Στης πεδιάδες και στα δάση, σ' όλη τη χώρα του, ο Βασιληάς μας
κυνηγάει: ο Χουσδάν με τα γαυγητά του θα μας προδώση. Α! η αγάπη κ'
η ευγενική φύσι του τον έσπρωχναν εδώ να βρη το θάνατο. Μολαταύτα,
πρέπει να φυλαχτούμε. Τι να κάνουμε; Συμβουλεύτε με!»

Η Ιζόλδη χάιδεψε το Χουσδάν με το χέρι και είπε:

«Λυπηθήτε τον, άρχοντα! Άκουσα άλλοτε να μιλούν για έναν Ουαλλό
δασοφύλακα που είχε συνηθίσει το σκύλλο του ν' ακολουθή χωρίς
γαυγητά τα ίχνη των πληγωμένων ελαφιών. Φίλε Τριστάνε, τι χαρά αν
κατωρθώναμε, σιγά-σιγά με υπομονή, να γυμνάσουμε έτσι τον Χουσδάν!»

Σκέφτηκε μια στιγμή, ενώ ο Χουσδάν έγλυφε τα χέρια της Ιζόλδης.
Λυπήθη ο Τριστάνος και είπε:

«Θα δοκιμάσω. Δεν μου κάνει καρδιά να τον σκοτώσω!»

Σε λίγο, ο Τριστάνος βγαίνει στο κυνήγι, ξεπετάει ένα ζαρκάδι, και
το πληγώνει μ' ένα βέλος. Το λαγωνικό θέλει να τρέξη πίσω του και
γαυγίζει τόσο δυνατά που όλο το δάσος αντιλαλεί. Ο Τριστάνος,
χτυπώντας, το κάνει να σωπάση. Ο Χουσδάν σηκώνει το κεφάλι προς τον
κύριό του, παραξενεύεται και μην τολμώντας πεια να γαυγίση, αφήνει
ταχνάρια. Ο Τριστάνος τον βάζει μέσα στα πόδια του, έπειτα χτυπά την
μπότα του με την καρυδένια μπαγκέτα, καθώς συνηθίζουν να κάνουν οι
κυνηγοί για να ερεθίσουν τα σκυλιά. Μ' αυτό το σύνθημα, ο Χουσδάν
θέλει πάλι να γαυγίση, κι' ο Τριστάνος τον χτυπά. Μ' αυτή τη
διδασκαλία, σ' ένα μήνα μοναχά, τον εγύμνασε να κυνηγάη στα μουγγά.
Όταν το βέλος του πλήγωνε κανένα ζαρκάδι ή αγριοκάτσικο, ο Χουσδάν
χωρίς πεια να γαυγίζη, ακολουθούσε ταχνάρια στον πάγο, στο χιόνι ή
στα χορτάρια. Αν πρόφταινε το αγρίμι στα δάση, ήξερε να σημαδεύη το
μέρος μαζεύοντας φύλλα. Αν τώπιανε στην πεδιάδα, εσώρευε χόρτα απάνω
στο σκοτωμένο αγρίμι και χωρίς γαυγητό, γύριζε να βρη τον κύριό του.

Το καλοκαίρι φεύγει, κι' έρχεται ο χειμώνας. Οι αγαπητικοί έζησαν
χωμένοι στη σπηλιά ενός βράχου. Στο χώμα, σκληρό από την ψύχρα, η
παγωνιά άπλωνε το στρώμα των πεθαμμένων φύλλων. Με τη δύναμι της
αγάπης, ούτε ο ένας ούτε άλλος δεν αισθάνθηκαν την αθλιότητα της
θέσεως τους.

Αλλά, όταν ξαναγύρισε η καλοκαιρία, έστησαν κάτω από τα μεγάλα
δέντρα την καλύβα με τα πρασινισμένα φύλλα. Ο Τριστάνος ήξερε από
παιδί να κάνη τη φωνή των πουλιών του δάσους. Μπορούσε να κάνη το
αηδόνι, το μελισσοφάγο, το φλώρο, κι' όλο το βασίλειο των πουλιών!..

Και, συχνά, πολυάριθμα πουλιά, τραβηγμένα από τη φωνή του,
κελαδούσαν απάνω στα κλαδιά της καλύβας, με το λαιμό φουσκωμένο, τα
τραγούδια τους, — μέσα στο φως.

Οι εραστές έπαψαν πεια να γυρίζουν εδώ κ' εκεί μέσα στο δάσος. Γιατί
κανείς από τους βαρώνους δεν τολμούσε να τους κυνηγήση. Εγνώριζαν
ότι ο Τριστάνος θα τους κρεμούσε στα κλαδιά των δέντρων. Μια μέρα
μολαταύτα, ένας από τους άπιστους προδότες, ο Γκενελόν, — που
καταραμένος νάναι από το Θεό — παρασύρθηκε από την ορμή του
κυνηγίου, κι' ετόλμησε να προχωρήση μέχρι απ' έξω από το δάσος του
Μορουά. Εκείνο το πρωί, στην παρυφή του δάσους, ο Γκορνεβάλης είχε
ξεσελλώσει το άτι του και τάφησε να βόσκη στη δροσερή χλόη. Κει
κάτω, στην καλύβα, ο Τριστάνος και η Βασίλισσα κοιμώντανε σφιχτά
αγκαλιασμένοι.

Ξαφνικά, ο Γκορνεβάλης άκουσε το θόρυβο κοπαδιού σκυλιών: με μεγάλη
ορμή τα λαγωνικά κυνηγούσαν ένα ελάφι, που είχε ριχτεί στη χαράδρα.
Μακρυά, στην πεδιάδα, φάνηκε ένας κυνηγός. Ο Γκορνεβάλης τον
εγνώρισε: ήτανε ο Γκενελόν, ο άνθρωπος που περισσότερο απ' όλους
μισούσε ο Τριστάνος. Μόνος, χωρίς ιπποκόμο, με τα σπηρούνια
βυθισμένα στα ματωμένα πλευρά του αλόγου του, έτρεχε στα τέσσερα.

Κρυμμένος πίσω από ένα δέντρο, ο Γκορνεβάλης, τον παραμονεύει:
γρήγορα έρχεται, αργά θα γυρίση.

Περνάει. Ο Γκορνεβάλης ξεπετιέται από τον κρυψώνα του, πιάνει το
χαλινό, και συλλογιζόμενος στη στιγμή όλο το κακό πούχε κάμει αυτός
ο άνθρωπος, τόνε ρίχνει κάτω, τον κάνει κομμάτια, και φεύγει,
πέρνοντας μαζύ του το κομμένο κεφάλι.

Κει κάτω στη χορταρένια καλύβα, ο Τριστάνος και η Βασίλισσα
κοιμούνται σφιχτά αγκαλιασμένοι, απάνω στην ανθισμένη χλόη. Ο
Γκορνεβάλης έρχεται αθόρυβα, με το κεφάλι του σκοτωμένου στο χέρι.

Όταν οι κυνηγοί ηύραν κάτω από το δέντρο το ακέφαλο σώμα,
αλληστρατισμένοι, σα να τους κυνηγούσε κι' όλα ο Τριστάνος, τούδωσαν
στα τέσσερα, καταπράσινοι από το φόβο. Από τότε, κανείς πεια δεν
ήρθε να κυνηγήση στο δάσος.

Για να χαρεθή ο κύριός του όταν θα ξυπνούσε, ο Γκορνεβάλης κρέμασε
από τα μαλλιά το κεφάλι στη διχάλα της καλύβας, και τα πυκνά φύλλα
το επλαισίωναν γύρω-γύρω.

Ο Τριστάνος ξύπνησε και είδε μισοκρυμμένο πίσω από τα φύλλα, το
κεφάλι που τον εκύτταζε. Αναγνωρίζει τον Γκενελόν. Ταραγμένος,
σηκώνεται όρθιος. Αλλά ο Γκορνεβάλης του φωνάζει:

«Ησύχασε, είναι νεκρός. Μ' αυτό το σπαθί τον σκότωσα. Γιε, ήταν
εχθρός σου!».

Κι' ο Τριστάνος χαίρεται: ο χειρότερος εχθρός του, ο πειο μισητός, ο
Γκενελόν, είναι σκοτωμένος!

Από τότε κανείς πεια δεν ετόλμησε να μπη στο άγριο δάσος. Ο τρόμος
φυλάει της πόρτες του κι' οι δυο εραστές είναι κύριοι κει μέσα.
Εκείνη την εποχή ο Τριστάνος έφτιασε το «α λ ά θ ε υ τ ο» τόξο, που
πάντοτε πετύχαινε το στόχο, άνθρωπο ή αγρίμι στο σημαδεμένο μέρος.

Άρχοντες, ήτανε μια καλοκαιρινή ημέρα, στην εποχή του θερισμού, λίγο
μετά την Πεντηκοστή· και τα πουλιά στη δροσιά, χαιρέτιζαν κελαδώντας
την αυγή που άρχιζε να χαράζη. Ο Τριστάνος βγήκε από την καλύβα,
έζωσε το σπαθί του, ετοίμασε το «Αλάθευτο», και έφυγε να κυνηγήση
στο δάσος. Μέχρι το βράδυ κατακόπηκε από την κούρασι. Ω! όχι ποτέ
άνθρωποι δεν αγαπήθηκαν τόσο πολύ και δε βασανίστηκαν τόσο σκληρά.

Όταν ο Τριστάνος γύρισε από το κυνήγι, τσακισμένος από τη βαρειά
ζέστη, αγκάλιασε τη Βασίλισσα με τα χέρια του.

«Φίλε, που έλειπες όλη την ημέρα;»

 — Κυνηγούσα ένα ελάφι, κ' είμαι σκοτωμένος από την κούρασι. Κύττα,
ο ιδρώτας τρέχει από το σώμα μου. Θάθελα να πέσω να κοιμηθώ».

Στην καλύβα με τα πράσινα κλαδιά, τη στρωμένη με δροσερά χόρτα πρώτη
ξαπλώθη η Βασίλισσα, και ο Τριστάνος έπεσε δίπλα της, αποθέτοντας το
σπαθί του στη μέση, γυμνό. Τυχερό τους που δεν είχανε βγάλει τα
ρούχα τους. Η Βασίλισσα φορούσε στο δάχτυλο το χρυσό δαχτυλίδι με τα
ωραία σμαράγδια που της είχε δώσει ο Βασιληάς Μάρκος την ημέρα των
γάμων. Τα δάχτυλά της τόσο πολύ είχαν αδυνατίσει που μόλις κρατούσε
απάνω το δαχτυλίδι. Κοιμώντανε έτσι, σφιχτά αγκαλιασμένοι με το ένα
χέρι του Τριστάνου περασμένο στο λαιμό της φίλης του, το άλλο
ριγμένο στ' ωραίο της σώμα. Αλλά τα χείλη τους δεν άγγιζαν καθόλου.
Ούτε ένα φύσημα αύρας, ούτε ένα φύλλο να τρέμη. Από μια χαραμάδα της
σκεπής, μια ακτίνα ηλίου έμπαινε στην καλύβα κ' έπεφτε στο πρόσωπο
της Ιζόλδης, που έλαμπε σαν το χιόνι.

Ένας δασοφύλακας ανακάλυψε στο δάσος ένα μέρος όπου τα χόρτα ήτανε
πατημένα: την προηγουμένη είχαν κοιμηθή εκεί ο Τριστάνος και η
Ιζόλδη. Μην αναγνωρίζοντας όμως το αποτύπωμα των σωμάτων, ακολούθησε
τ' αχνάρια, κ' έφθασε έτσι μέχρι την καλύβα. Τους είδε να
κοιμούνται, τους ανεγνώρισε, και τρομαγμένος μην ξυπνήση ξαφνικά ο
Τριστάνος, τώβαλε στα πόδια. Έφυγε μέχρι το Τινταγκέλ, δυο λεύγες
μακρυά, ανέβη τα σκαλιά της Βασιλικής σάλλας και ηύρε το Βασιληά που
προήδρευε σε κάποια δίκη, στη μέση των συναθρισμένων υποτελών του.

«Φίλε, τι έρχεσαι, έτσι λαχανιασμένος, να ζητήσης εδώ μέσα; Θάλεγε
κανείς πώς είσαι οδηγός λαγωνικών και τρέχεις κατ' οπίσω τους να τα
πιάσης. Μήπως έρχεσαι και συ να ζητήσης δικαιοσύνη για κανένα άδικο
που σου κάνανε; Ποιος σ' έδιωξε από το δάσος μου;»

Ο δασοφύλακας τον επήρε κατά μέρος, και χαμηλόφωνα του είπε:

 — «Είδα τη Βασίλισσα και τον Τριστάνο. Κοιμώντανε, και μ' έπιασε
φόβος.

 — Σε ποιο μέρος;

 —  Σε μια καλύβα, στο Μορουά. Κοιμούνται αγκαλιασμένοι. Έλα
γρήγορα, αν θέλης να πάρης εκδίκησι.

 —  Πήγαινε να με περιμένης στην είσοδο του δάσους, κοντά στον
Κόκκινο σταυρό. Μην πης μιλιά σε κανένα για ό,τι είδες. Θα σου δώσω
χρυσάφι και ασήμι, όσο θέλης.

Ο δασοφύλακας πηγαίνει και κάθεται κάτω από τον Κόκκινο Σταυρό.
Καταραμένος νάναι ο σπιούνος! Αλλά, καθώς θα το δήτε πάρα κάτω, θα
πάη με αισχρό θάνατο.

Ο Βασιληάς διάταξε και του σέλλωσαν το άλογο, έζωσε το σπαθί του,
και ολομόναχος, έφυγε από την πολιτεία. Καλπάζοντας, θυμήθηκε τη
νύχτα όπου είχε πιάσει τον ανηψιό του: τι τρυφερότητα είχε δείξει
τότε για τον Τριστάνο η Ιζόλδη η Ξανθή, με το φωτεινό πρόσωπο. Αν
τους πιάση, ω! πώς θα τιμωρήση τα μεγάλα τους κρίματα! Πώς θα
εκδικηθή εκείνους που τον ατίμασαν!...

Στον Κόκκινο Σταυρό, ηύρε το δασοφύλακα. «Τράβα μπροστά. Πήγαινέ με
γρήγορα, γρήγορα, γραμμή».

Ο μαύρος ίσκιος των δέντρων τους σκεπάζει. Ο Βασιληάς ακολουθεί τον
κατάσκοπο. Έχει πεποίθησι στο σπαθί του που άλλοτε χτύπαγε τόσο καλά
χτυπήματα! Α! Αν ξυπνήση ο Τριστάνος, ένας από τους δυο, ο Θεός
ξέρει ποιος!, θα μείνη στον τόπο. Επιτέλους ο δασοφύλακας λέει σιγά-
σιγά.

 — Μεγαλειότατε, κοντεύουμε.

Του κράτηοε τον αναβατήρα κ' έδεσε τα χαλινάρια τ' αλόγου στα κλαδιά
μιας καταπράσινης μηλιάς. Πλησίασαν ακόμη, και ξαφνικά, σ' ένα
ηλιοφωτισμένο πλάτωμα του δάσους είδαν την ανθοφορτωμένη καλύβα.

Ο Βασιλιάς ξεκουμπώνει τον περίχρυσο μαντύα, τον ρίχνει κάτω, κι'
εμφανίζεται το ωραίο του σώμα. Βγάζει το σπαθί και ορκίζεται ακόμη
μια φορά πως ή θα τους σκοτώση ή θα σκοτωθή.

Κάνει νόημα στο δασοφύλακα να γυρίση πίσω, και μόνος, κραδαίνοντας
το γυμνό σπαθί, μπαίνει μέσ' την καλύβα. Α! τι πένθος αν χτυπήση...
Αλλά βλέπει ότι τα χείλη τους δεν αγγίζουν. Κι' ένα γυμνό σπαθί
χωρίζει τα σώματά τους:

«Θεέ! τι βλέπω; Πρέπει να τους σκοτώσω; Τόσον καιρό που ζουν μαζύ
στο δάσος, αν αγαπιώντανε με τρελλή αγάπη, θάβαζαν να τους χωρίζη
αυτό το γυμνό σπαθί; Και δεν ξέρει καθένας, ότι μια ολόγυμνη λάμα
που χωρίζει δυο σώματα, είναι εγγύησις και φύλακας αγνότητος; Αν
αγαπιώντανε με τρελλή αγάπη, θα κοιμώντανε έτσι τόσο αγνά; Όχι, δε
θα τους σκοτώσω. Θάτανε μεγάλη αμαρτία να τους χτυπήσω. Κι' αν
ξυπνούσα τον Τριστάνο κ' ένας από τους δυο μας έμενε στον τόπο,
πολύν καιρό θα μιλούσαν στη χώρα γι' αυτή την ντροπή, Αλλά θα κάμω
έτσι ώστε, ξυπνώντας, να καταλάβουν, ότι τους έπιασα κοιμισμένους,
ότι δε θέλησα το θάνατό τους, και ότι ο Θεός τους λυπήθηκε».

Ο ήλιος, περνώντας από της χαραματιές, έκαιγε το πρόσωπο της
Ιζόλδης. Ο Βασιλιάς πήρε τα γάντιά του τα στολισμένα με γουναρικό.
«Αυτή, σκέφτηκε μου τάφερε άλλοτε από την Ιρλανδία!. ..» Τάβαλε στα
κλαδιά για να κλείση την χαραματιά από την οποία έμπαινε ο ήλιος.
Έπειτα απαλά-απαλά τράβηξε το δαχτυλίδι με τα σμαράγδια που είχε
δώσει στη Βασίλισσα: με πόση δυσκολία μπήκε τότε το δαχτυλίδι! Τώρα
η Βασίλισσα τόσο είχε αδυνατίσει, που το δαχτυλίδι εβγήκε χωρίς την
παραμικρή προσπάθεια. Στη θέσι του ο Βασιληάς έβαλε το δαχτυλίδι που
του είχε χαρίσει άλλοτε η Βασίλισσα. Έπειτα πήρε το σπαθί που χώριζε
τους αγαπημένους — το αναγνώρισε, ήτανε το ίδιο σπαθί που είχε
σπάσει μέσ' το κεφάλι του Μόρχολτ — έβαλε στη θέσι του το δικό του,
βγήκε από την καλύβα, πήδησε στο άτι του, και είπε στο δασοφύλακα.

«Δίνε του τώρα, κι' αν μπορής κύττα να γλυτώσης το τομάρι σου».

Στον ύπνο της η Ιζόλδη είχε δη μιαν οπτασία: βρέθηκε σε μια πλουσία
σκηνή, στη μέση μεγάλου δάσους. Δυο λιοντάρια πέφτανε απάνω της και
πολεμούσαν ποιο θα την πάρη. Έρριξε μια κραυγή και ξύπνησε: τα με
γουναρικό στολισμένα γάντια έπεσαν ξαφνικά στο στήθος της. Με τη
φωνή, σηκώνεται όρθιος ο Τριστάνος, θέλει να πάρη από χάμω το σπαθί
του και στη θέσι του βλέπει το Βασιλικό σπαθί με τη χρυσή λαβή. Και
η Βασίλισσα βλέπει στο δάχτυλό της το δαχτυλίδι του Μάρκου:

«Άρχοντα, φωνάζει, δυστυχία μας! Μας έπιασε ο Βασιληάς!»

 — Ναι, είπε ο Τριστάνος, επήρε το σπαθί μου. Ήτανε μόνος, θα
φοβήθηκε, και πήγε να φέρη ενίσχυσι. Θα γυρίση, και θα μας κάψη
μπροστά σε όλο το λαό. Ας φεύγουμε!...»

Βαδίζοντας ολημερίς, μαζύ με τον Γκορνεβάλη, φεύγουν για την
Ουαλλία, μέχρι τα τελευταία όρια του Μορουά. Τι μαρτύρια τους φέρνει
αυτή η αγάπη! ...



Ι'.
Ο ΕΡΗΜΙΤΗΣ ΟΓΚΡΙΝ



Τρεις ημέρες αργότερα, καθώς ο Τριστάνος είχε πολλή ώρα ακολουθήσει
ταχνάρια πληγωμένου ελαφιού, τον πρόφτασε η νύχτα μέσα στο σκοτεινό
δάσος, κάθησε χάμου και σκέφτηκε.

«Όχι, δεν είναι από φόβο που δε μας χτύπησε ο Βασιληάς. Πήρε το
σπαθί μου, κοιμώμουνα, ήμουν στη διάκρισί του, μπορούσε να με
χτυπήση. Ποια η ανάγκη να φέρη βοήθεια; Κι' αν ήθελε πάλι να με
πιάση ζωντανό γιατί, αφού με αφώπλισε, έπειτα μάφησε το ίδιο το
σπαθί του; Α! σε κατάλαβα, Πατέρα! Όχι από φόβο, παρά από
τρυφερότητα κι' από οίκτο, θέλησες να μας συγχωρήσης. Να μας
συγχωρήση; Ποιος θα μπορούσε λοιπόν να δώση αθώωσι για ένα τέτοιο
έγκλημα χωρίς να εξευτελισθή; Όχι, δεν εσυγχώρησε, παρά εκατάλαβε.
Είδε, από τα επεισόδια της φωτιάς, του πηδήματος από την εκκλησιά,
της ενέδρας κατά των λεπρών, ότι ο Θεός μας είχε πάρει στην
προστασία του. Θυμήθηκε τότε το παιδί που, παληά, έπαιζε την άρπα
στα πόδια του, και τη χώρα του Λοοννουά που για χάρι του
εγκατέλειψα, και τη λόγχη του Μόρχολτ, και το αίμα που έχυσα για την
τιμή του. Θυμήθηκε ότι δεν ανεγνώρισα το έγκλημά μου, κι' ότι μάταια
ζήτησα κρίσι, δικαιοσύνη και μονομαχία, και με την ευγένεια της
καρδιάς του κατάλαβε τα πράγματα, που γύρω του δεν καταλαβαίνει
κανείς. Όχι πως ξέρει ή μπορεί ποτέ να μάθη την αλήθεια για την
αγάπη μας. Αλλ' αμφιβάλλει, ελπίζει, αισθάνεται ότι δεν είπα
ψέμματα, θέλει ν' αποδείξω το δίκηο μου. Α! ωραίε θείε, να νικήσω σε
μάχη με τη βοήθεια του Θεού, να κερδίσω την ειρήνη σου, και για
σένα, να ξαναφορέσω το θώρακα και την περικεφαλαία! Αλλά τι
σκέφτηκα; Θα ξανάπερνε την Ιζόλδη... Θα του την έδινα; Γιατί
καλλίτερα, να μη με σφάξη στον ύπνο μου; Προ ολίγου, καταδιωγμένος
απ' αυτόν, μπορούσα να το μισώ και να τον ξεχάσω. Είχε παραδώσει την
Ιζόλδη στα χέρια των λεπρών. Δεν ήτανε πεια δική του, ήτανε δική
μου. Να τώρα που με τη σπλαχνική στοργή του ξύπνησε την τρυφερότητά
μου κι' απόκτησε πάλι τη Βασίλισσα. Τη Βασίλισσα; Βασίλισσα ήτανε
δίπλα του και τώρα εδώ στο δάσος ζη σαν σκλάβα. Τι έκαμα τα νειάτα
της; Αντί των αιθουσών με τα πλούσια μεταξωτά, της δίνω αυτό το
άγριο δάσος. Μια καλύβα. Και προς χάρι μου ακολουθεί αυτόν τον κακό
δρόμο. Συχώρεσι ζητώ από το Θεό, το Βασιληά του κόσμου, και τον
ικετεύω να μου δώση τη δύναμι να παραδώσω πάλι την Ιζόλδη στα χέρια
του Βασιληά Μάρκου. Δεν είναι γυναίκα του, που την επήρε με το Νόμο
της Ρώμης, μπροστά σ' όλους τους πλουσίους ανθρώπους του τόπου του;»

Ακουμπάει στο τόξο του, και πολλή ώρα θρηνεί ο Τριστάνος μέσα στη
νύχτα.

Στο μυχό του δάσους, τον περιτριγυρισμένο με κλαδιά, που τους
εχρησίμευε για άσυλο, η Ιζόλδη η ξανθή περίμενε την επάνοδο του
Τριστάνου. Μια ακτίνα του φεγγαριού φώτισε το χρυσό δαχτυλίδι, που
είχε αφήσει στο δάχτυλό της ο Βασιληάς Μάρκος. Σκέφτηκε:

«Αυτός που έτσι ευγενικά μου έδωκε τούτο το χρυσό δαχτυλίδι, δεν
είναι ο ίδιος θυμωμένος άνθρωπος που με παρέδωκε στους λεπρούς. Όχι,
είναι ο στοργικός άρχοντας που από την πρώτη μέρα που πάτησα το πόδι
μου στη χώρα του, με υπεδέχτη και με προστάτεψε. Πώς αγαπούσε τον
Τριστάνο! Αλλά ήρθα εγώ, και τι έκαμα; Δεν έπρεπε να ζη ο Τριστάνος
στο παλάτι του Βασιληά, με εκατό νεαρούς ακολούθους γύρω του που θα
τον υπηρετούσαν για να τους χρίση μια μέρα ιππότες; Δεν έπρεπε,
γυρίζοντας με τάλογό του στης Αυλές και στης Βαρωνείες να ζητάη
κατορθώματα και περιπέτειες; Αλλά προς χάρι μου ξεχνάει όλες αυτές
της δόξες, εξορισμένος από την Αυλή, καταδιωγμένος σ' αυτό το δάσος,
και ζη έτσι σαν άγριος!...»

Άκουσε ξαφνικά στα κλαδιά και στα ξερά φύλλα να πλησιάζουν τα βήματα
του Τριστάνου. Ήρθε να τον απαντήση, όπως πάντα, και να τον αλαφρώση
από τάρματα. Του πήρε από τα χέρια το τόξο το «αλάθευτο» και τα
βέλη, και του ξέζωσε το σπαθί.

«Φίλη, είπεν ο Τριστάνος, είναι το ξίφος του Βασιληά Μάρκου. Ήρθε να
μας σφάξη. Κι' όμως δεν τώκαμε».

Η Ιζόλδη πήρε το σπαθί, και φίλησε τη χρυσή λαβή του. Ο Τριστάνος
την είδε να κλαίη.

«Φίλη, είπε, αν μπορούσα να τα συμβιβάσω με το Βασιληά Μάρκο! Αν μου
επέτρεπε να υποστηρίξω με μονομαχία, ότι ποτέ ούτε με γεγονότα ούτε
με λόγια σε αγάπησα με ένοχο έρωτα, όποιος ιππότης του Βασιλείου του
από το Ντινάν μέχρι το Ντούρχαμ θα τολμούσε να με διαψεύση, θα
μεύρισκε αντιμέτωπο μπροστά του σε κλειστό χώρο. Κ' έπειτα αν ο
Βασιλιάς ήθελε να επιτρέψη να μείνω στην υπηρεσία του, θα τον
υπηρετούσα με μεγάλη τιμή σαν κύριό μου και σαν πατέρα μου. Κι' αν
προτιμούσε να με διώξη και να σας κρατήση, εσάς, θα πήγαινα στη
Βρεττάνη με τον Γκορνεβάλη για μόνο μου σύντροφο. Μα όπου κι' αν
πήγαινα, Βασίλισσα, παντού και πάντοτε, θάμενα δικός σας. Ιζόλδη,
ποτέ δε θα συλλογιζόμουν αυτόν το χωρισμό αν δεν ήτανε η μίζερη αυτή
ζωή που προς χάρι μου υποφέρετε τόσον καιρό τώρα, Ωραία, σ' αυτόν
τον έρημο τόπο».

 — Τριστάνε, θυμηθήτε τον ερημίτη Ογκρίν στο άλσος του. Ας γυρίσουμε
σ' αυτόν. Κ' είθε να μπορέσουμε να ζητήσουμε έλεος από τον Ουράνιο
Πατέρα, Τριστάνε, φίλε!»

Ξύπνησαν τον Γκορνεβάλη. Η Ιζόλδη καβάλλησε στο άλογο που οδηγούσε ο
Τριστάνος από το χαλινάρι, κι' όλη την νύχτα περνώντας τ' αγαπημένα
δάση για τελευταία φορά, εβάδισαν δίχως μιλιά.

Το πρωί, ξεκουράστηκαν λίγο, έπειτα εβάδισαν ακόμη, όσο που έφτασαν
στο ερημητήριο. Στο κατώφλι της εκκλησίτσας του, ο Ογκρίν εδιάβαζε
σ' ένα βιβλίο. Τους είδε, κι' από μακρυά τους φώναξε τρυφερά:

«Φίλοι! Σε τι δυστυχίες σας σέρνει η αγάπη! Πόσο θα βαστήξη η τρέλλα
σας; Θάρρος! Μετανοήστε, επί τέλους!»

Ο Τριστάνος του είπε:

« Ακούστε, άρχοντα Ογκρίν. Βοηθήστε μας να προτείνουμε ένα
συμβιβασμό στο Βασιληά. Θα του ξανάδινα τη Βασίλισσα. Έπειτα,
θάφευγα μακρυά, στη Βρεττάνη. Μια μέρα, αν ο Βασιληάς ήθελε να με
ανεχθή κοντά του, θα γύριζα και θα τον υπηρετούσα όπως οφείλω».

Σκυμμένη στα πόδια του ερημίτη, η Ιζόλδη είπε κι' αυτή, θρηνητικά:

«Δε θα ζήσω πεια άλλο έτσι. Δεν λέω πώς μετανοώ επειδή αγάπησα τον
Τριστάνο και τον αγαπώ, ακόμη και πάντοτε. Αλλά τα σώματά μας
τουλάχιστον, από δω και πέρα, θα χωριστούν».

Ο ερημίτης έκλαψε κ' εδόξασε το Θεό. «Θεέ! ωραίε παντοδύναμε
Βασιλέα! Δοξασμένος νάσαι που μ' άφηκες να ζήσω αρκετά ώστε να
μπορέσω να βοηθήσω τούτους εδώ!» Τους συμβούλεψε γνωστικά, έπειτα
πήρε μελάνι και χαρτί κ' έγραψε μια επιστολή όπου ο Τριστάνος
επρότεινε συμβιβασμό στο Βασιληά. Όταν έγραψε όλα όσα είπε ο
Τριστάνος την εσφράγισε από κάτω με το δαχτυλίδι του.

 —  Ποιος θα πάη αυτή την επιστολή; ρώτησε ο ερημίτης.

 —  Θα την πάω μοναχός μου.

 —  Όχι, άρχοντα Τριστάνε, δεν θα επιχειρήστε αυτήν την παράτολμη
εκδρομή. Θα πάω εγώ αντί για σας: γνωρίζω καλά τους ανθρώπους του
Παλατιού.

 —  Αφήστε, ωραίε άρχοντα Ογκρίν. Η Βασίλισσα θα μείνη στο
ερημητήριό σας. Μόλις πέση η νύχτα θα πάω μαζύ με τον ιπποκόμο μου,
ο οποίος θα φυλάξη το άλογό μου».

Όταν το σκοτάδι κατέβηκε στο δάσος, ο Τριστάνος πήρε δρόμο μαζύ με
τον Γκορνεβάλη. Στης πύλες του Τινταγκέλ τον αφήκε. Στα τείχη, οι
φρουροί χτυπούσαν της σάλπιγγες. Εχώθηκε μέσα στην τάφρο και
διέσχισε την Πολιτεία με κίνδυνο της ζωής του. Πέρασε όπως άλλοτε
τους μυτερούς στύλους του κήπου, ξαναείδε τη μαρμάρινη σκάλα, την
πηγή και το μεγάλο πεύκο και πλησίασε στο παράθυρο πίσω από το οποίο
κοιμώτανε ο Βασιληάς Μάρκος. Τον εφώναξε σιγά. Ο Μάρκος εξύπνησε.

«Ποιος είσαι, συ, που με φωνάζεις μέσ' τη νύχτα, τέτοια ώρα;

 — Μεγαλειότατε, είμαι ο Τριστάνος, σας φέρνω μια επιστολή. Την
αφήνω κει, στη γρίλλια του παραθύρου. Στείλτε κρεμάστε την απάντησί
σας στο κλαδί του Κόκκινου Σταυρού.

 — Γι' αγάπη του Θεού, ωραίε ανηψιέ, περίμενέ με.

Έτρεξε στο κατώφλι και τρεις φορές εφώναξε μέσα στη νύχτα.

«Τριστάνε, Τριστάνε, Τριστάνε, υγιέ μου!

Αλλά ο Τριστάνος είχε φύγει. Ηύρε τον ιπποκόμο του και μ' ένα ελαφρό
πήδημα βρέθηκε στη σέλλα.

«Τρελλέ, είπε ο Γκορνεβάλης. Γρήγορα ας φύγουμε απ' αυτόν το δρόμο».

Έφθασε τέλος στο ερημητήριο όπου ηύραν να τους περιμένουν τον
ερημίτη που παρακαλούσε και την Ιζόλδη που έκλαιγε.




ΙΑ'.
Ο ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ ΠΟΡΟΣ



Ο Μάρκος ξύπνησε τον εφημέριο και γραμματέα του και τούδωσε το
γράμμα. Ο γραμματέας έσπασε το κερί και χαιρέτισε κατά πρώτον το
Βασιλέα εξ ονόματος του Τριστάνου. Έπειτα του ιστόρησε όλα όσα
παρήγγελνε ο Τριστάνος. Ο Μάρκος άκουγε χωρίς μιλιά και κατά βάθος
εχαιρότανε, γιατί αγαπούσε ακόμη τη Βασίλισσα.

Ονομαστί συγκάλεσε τους πειο ξακουστούς βαρώνους του, κι' όταν
μαζεύτηκαν όλοι, έκαναν ησυχία και μίλησε ο Βασιληάς:

«Άρχοντες, έλαβα αυτή την επιστολή. Είμαι Βασιληάς σας κ' είστε
υποταχτικοί μου. Ακούστε τι μου παραγγέλνουν. Έπειτα συμβουλεύτε με,
το απαιτώ, γιατί μου οφείλετε συμβουλή».

Ο γραμματέας σηκώθηκε, ξεδίπλωσε την επιστολή με τα χέρια του, κι'
όρθιος μπροστά στο Βασιληά:

«Άρχοντες, είπε, ο Τριστάνος παραγγέλνει πρώτα πρώτα χαιρετίσματα
και αγάπη στο Βασιληά και σε όλη την βαρωνεία του. Έπειτα προσθέτει:
Βασιληά, όταν εσκότωσα το δράκοντα και κατάκτησα την κόρη του
Βασιληά της Ιρλανδίας, σε μένα την έδωκαν. Ήμουν κύριος να την
κρατήσω, μα δεν το θέλησα. Την έφερα στον τόπο σας και σας τήνε
παράδωσα. Μολαταύτα μόλις την πήρατε γυναίκα σας, οι προδότες σας
έκαμαν να πιστέψετε τα ψέμματά τους. Απάνω στο θυμό σας, ωραίε θείε
και κύριέ μου, θελήσατε να μας κάψετε χωρίς δίκη. Αλλά ο Θεός μας
λυπήθηκε. Τον ικετεύσαμε, έσωσε τη Βασίλισσα και ήτανε δικαιοσύνη
που την έσωσε. Κι' εγώ επίσης πήδησα από έναν ψηλό βράχο, και
γλύτωσα με τη βοήθεια του Θεού. Τι έκανα έπειτα το αξιοκατάκριτο; Η
Βασίλισσα ήτανε παραδομένη στους λεπρούς, έτρεξα να την βοηθήσω, και
την επήρα. Μπορούσα να μείνω με δεμένα τα χέρια βλέποντας σ' αυτή
την κατάστασι εκείνη που, αθώα, κινδύνευσε μολαταύτα να χάση τη ζωή
της; Έφυγα μαζύ της στα δάση. Μήπως μπορούσα να βγω από το δάσος και
να κατέβω στην πεδιάδα, για να σας την παραδώσω; Δεν είχατε δώσει
διαταγή να μας πιάσουν νεκρούς ή ζωντανούς; Αλλά και σήμερα όπως
τότε, είμαι έτοιμος, ωραίε Άρχοντα, να προκαλέσω οποιονδήποτε και να
υποστηρίξω σε μονομαχία, εναντίον όποιου θέλη, ότι ποτέ η Βασίλισσα
δεν είχε για μένα και ποτέ εγώ δεν είχα για τη Βασίλισσα έρωτα
τέτοιον που να σας προσβάλλη. Διατάχτε τη μάχη: δεν αρνούμαι κανέναν
αντίπαλο, κι' αν δεν μπορέσω ν' αποδείξω το δίκηο μου, κάψετέ με
μπροστά στους ανθρώπους σας. Αλλ' αν νικήσω κι' αν σας ξαναρέση να
πάρτε πάλι την Ιζόλδη με το φωτεινό πρόσωπο, κανείς από τους
βαρώνους δε θα σας υπηρετήση πειο πιστά από μένα. Αν, απεναντίας,
δεν θέλετε της υπηρεσίες μου, θα περάσω τη θάλασσα και θα πάω στον
Βασιληά της Γαβοΐας ή στον Βασιληά της Φρίζης, και δεν θακούστε πεια
ποτέ να μιλάνε για μένα. Μεγαλειότατε, πάρτε συμβουλή από τους
βαρώνους σας, κι' αν δε δέχεστε κανένα συμβιβασμό, θα ξαναπάω την
Ιζόλδη στην Ιρλανδία από όπου την επήρα. Θα είναι Βασίλισσα στον
τόπο της».

Όταν οι βαρώνοι της Κορνουάλλης άκουσαν, ότι ο Τριστάνος τους
πρότεινε μονομαχία, είπαν όλοι στο Βασιληά:

«Μεγαλειότατε, πάρε πάλι τη Βασίλισσα. Ανόητοι ήτανε αυτοί που την
εσυκοφάντησαν. Όσο για τον Τριστάνο, ας φύγη, όπως το προτείνει, να
πολεμήση στη Γαβοΐα ή κοντά στο Βασιληά της Φρίζης. Παράγγειλέ του
να σας ξαναφέρη την Ιζόλδη, την τάδε μέρα και γρήγορα».

Ο Βασιληάς ρώτησε τρεις φορές:

«Κανείς δε σηκώνεται να κατηγορήση τον Τριστάνο;».

Όλοι σιωπούσαν. Τότε είπε στο γραμματέα:

«Κάνετε λοιπόν το γρηγορώτερο μια επιστολή. Ακούσατε τι πρέπει να
γράψετε. Κάνετε γρήγορα: η Ιζόλδη υπέφερε πάρα πολύ μέσα στα
καλλίτερα χρόνια της. Διατάζω να κρεμαστή η απάντησις στο κλαδί του
Κόκκινου Σταυρού πριν από απόψε το βράδυ. Κάνετε γρήγορα».

Προσέθεσε:

«Θα πήτε ακόμη ότι στέλνω και στους δύο χαιρετισμούς και αγάπη».

Κατά το βραδάκι, ο Τριστάνος πέρασε τον άσπρο Κάμπο, ηύρε την
επιστολή και σφραγισμένη την επήγε στον ερημίτη Ογκρίν. Ο ερημίτης
διάβασε τα γράμματα: Ο Βασιληάς Μάρκος συγκατετίθετο, σύμφωνα με τη
συμβουλή όλων των βαρώνων του, να ξαναπάρη την Ιζόλδη, μα όχι να
κρατήση κοντά του τον Τριστάνο ως πολεμιστή του. Όσο για τον
Τριστάνο, αφού σε τρεις ημέρες παράδινε τη Βασίλισσα στα χέρια του
Βασιληά Μάρκου, στον Επικίνδυνο Πόρο, όφειλε ύστερα να περάση τη
θάλασσα και να φύγη».

«Θεέ! είπε ο Τριστάνος. Τι, πόνος να σε χάσω, φίλη! Είναι ανάγκη
μολαταύτα, αφού μπορώ έτσι να σε γλυτώσω απ' όσα εξ αιτίας μου
υπέφερες. Όταν θάρθη η στιγμή να χωριστούμε, θα σας χαρίσω ένα δώρο,
εγγύησι της αγάπης μου. Από τον άγνωστο τόπο όπου πηγαίνω, θα σας
στείλω έναν απεσταλμένο. Θα του πήτε τη θέλησί σας και στην πρώτη
πρόσκλησι, από το μακρυνό τόπο, αμέσως θα τρέξω».

Στέναξε η Ιζόλδη και είπε:

«Τριστάνε, άφησέ μου τον Χουσδάν, το σκύλλο σου. Ποτέ λαγωνικό δε
θάχη φυλαχτή με μεγαλύτερες τιμές. Όταν τον βλέπω θα σε θυμάμαι και
θάμαι λιγώτερο θλιμμένη. Φίλε, έχω ένα δαχτυλίδι με πράσινη πέτρα,
πάρ' το γι' αγάπη μου, και φόρα το στο δάχτυλό σου. Όταν κανένας
απεσταλμένος λέη ότι έρχεται από μέρους σου, δεν θα τον πιστέψω ό,τι
κι' αν κάνη, ό,τι κι' αν πη, όσο δε μου δείξη αυτό το δαχτυλίδι.
Αλλά μόλις το ιδώ, καμμιά δύναμι, καμμιά βασιλική απαγόρευσι, δε θα
μ' εμποδίσουν να κάνω ό,τι μου παραγγείλης, είτε γνωστικό είτε
τρέλλα είναι.

 —  Φίλη, σου αφήνω το Χουσδάν.

 —  Φίλε, πάρε και συ αυτό το δαχτυλίδι.

Και οι δυο φιλήθηκαν στα χείλη.

Στο αναμεταξύ, αφήνοντας τους αγαπημένους στο ερημητήριο, ο Ογκρίν
είχε βαδίσει με το ραβδί του μέχρι το Μοντ. Αγόρασε γουναρικό,
πορφύρα, και κόκκινο βελούδο, μεταξωτά υφάσματα, ερμίνα, σιντζάπια,
κ' ένα πέπλο λευκότερο από κρίνο, κι' ακόμη ένα βασιλικό άλογο
σελλωμένο με χρυσάφι, που πήγαινε βάδην, σιγά-σιγά. Οι άνθρωποι
γελούσαν βλέποντάς τον να σκορπίζη γι' αυτά τα αλλόκοτα και
μεγαλοπρεπή ψώνια, της οικονομίες που τόσον καιρό είχε μαζέψει.
Αλλά, ο γέρως ερημίτης φόρτωσε στο άλογο τα πλούσια υφάσματα και
γύρισε κοντά στην Ιζόλδη:

«Βασίλισσα τα ρούχα σας πέφτουν κουρέλια. Δεχθήτε αυτά τα δώρα, για
νάσαστε πειο ώμορφη την ημέρα που θα πάτε στον Πόρο του Κινδύνου.
Φοβούμαι μήπως δε σας αρέσουν, γιατί δεν έχω καθόλου πείρα σ' αυτά
τα πράγματα».

Μολαταύτα ο Βασιληάς εκήρυξε σ' όλη την Κορνουάλλη ότι εντός τριών
ημερών, στον Πόρο του Κινδύνου, θάκανε συμβιβασμό με τη Βασίλισσα.
Κυρίες και ιππότες, πλήθος, έτρεξαν για την τελετή. Όλοι επιθυμούσαν
να ξαναϊδούν τη Βασίλισσα Ιζόλδη, όλοι την αγαπούσαν, εκτός από τους
προδότες, τους τρεις που ζούσαν ακόμη.

Από τους τρεις, ο ένας θα σκοτωθή με το σπαθί, ο άλλος με το βέλος
που θα τον περάση κατάστηθα, ο άλλος θα πάη πνιχτός. Όσο για το
δασοκόμο, αυτόνε ο Περινίς ο Πιστός, ο Ξανθός, θα τον σκοτώση μ' ένα
ραβδί, μέσα στο δάσος. Έτσι ο Θεός, που μισεί την αδικία, θα δώση
εκδίκησι στους αγαπημένους, κατά των εχθρών των.

Την ημέρα που είχε ορισθή για την τελετή, στον Πόρο του Κινδύνου, τα
λειβάδια έλαμπαν μακρυά σκεπασμένα, και στολισμένα απ' άκρη σ' άκρη
με της πλούσιες σκηνές των βαρώνων. Στο δάσος, ο Τριστάνος εκάλπαζε
με την Ιζόλδη, κι' από φόβο παγίδας, είχε φορέσει την περικεφαλαία
του και το θώρακά του. Ξαφνικά, και οι δύο φάνηκαν έξω από το δάσος
και είδαν μακρυά, μέσα στους βαρώνους το Βασιληά Μάρκο.

«Φίλη, είπε ο Τριστάνος, να ο Βασιληάς και κύριός σου, οι ιππότες
του και οι πολεμιστές του. Σε μια στιγμή δε θα μπορούμε πεια να
μιλάμε. Στ' όνομα του παντοδυνάμου και δοξασμένου Θεού, σ' εξορκίζω
αν ποτέ σου στείλω κανέναν απεσταλμένο, κάνε ό,τι θα σου παραγγείλω!

 —  Φίλε Τριστάνε, μόλις ιδώ το δαχτυλίδι με την πράσινη πέτρα, ούτε
πύργος ούτε τείχος, ούτε φρούριο κανένα θα μεμποδίση να κάνω το
θέλημα του φίλου μου.

 —  Ιζόλδη, ο Θεός να σε προστατεύη.

Τα δυο τους άλογα βάδιζαν κοντά-κοντά. Την τράβηξε κοντά του και την
έσφιξε στην αγκαλιά του.

«Φίλε, είπεν η Ιζόλδη, άκουσε την τελευταία μου παράκλησι. Σε λίγο
θ' αφήσης αυτόν τον τόπο. Περίμενε τουλάχιστον μερικές ημέρες.
Κρύψου κάπου μέχρις ότου μάθης πώς μου φέρεται ο Βασιληάς, στο θυμό
του ή την καλωσύνη του. Είμαι καταμονάχη. Ποιος θα με υπερασπιστή
κατά των προδοτών; Φοβάμαι. Ο δασοφύλακας Όρρι θα σε κρατήση
μυστικά, στο ερειπωμένο κελλί του όσο χρειαστή: πήγαινε ως εκεί τη
νύχτα. Θα στείλω τον Περινίς να σε ειδοποιήσω αν κανείς με
κακομεταχειρίζεται.

 —  Φίλη κανείς δε θα τολμήση. Θα μείνω κρυμμένος στου Όρρι. Όποιος
σε πειράξη, ας φυλαχτή το θυμό μου σαν το Διάβολο».

Οι δύο όμιλοι είχαν αρκετά πλησιάσει ώστε ν' ανταλλάξουν τους
χαιρετισμούς των. Σε απόστασι βέλους μπροστά από τους δικούς του, ο
Βασιληάς Μάρκος εκάλπαζε τολμηρά: μαζύ του ήτανε ο Ντινάς ντε
Λιντάν.

Όταν συναντήθησαν, ο Τριστάνος κράτησε από τα χαλινάρια το άλογο της
Ιζόλδης, εχαιρέτησε το Βασιληά και είπε:

«Βασιληά, σου παραδίνω πάλι την Ιζόλδη την Ξανθή. Μπροστά σ' όλο τον
κόσμο εδώ, ζητώ να με παραδεχτής στην Αυλή σου για να μπορέσω να
υπερασπίσω τον εαυτό μου κατά των συκοφαντών. Ποτέ δεν εδικάστηκα.
Διάταξε, Βασιληά, να δώσω μάχη. Αν νικηθώ, κάψε με στο θειάφι. Αν
νικήσω κράτησέ με κοντά σου. Ή, αν δε θέλης να με κρατήσης, θα φύγω
σε μακρυνόν τόπο».

Κανείς δεν εδέχθη την πρόκλησι του Τριστάνου. Ο Μάρκος πήρε στα
χέρια του τα χαλινάρια του αλόγου της Ιζόλδης, κ' εμπιστευόμενος τη
Βασίλισσα στο Λιντάν, πήγε παράμερα για να πάρη συμβουλή.

Χαρούμενος ο Ντινάς έκαμε στη Βασίλισσα χίλιες τιμές και χίλιες
περιποιήσεις. Της έβγαλε τον πλούσιο πορφυρό μαντύα, και χαριτωμένο
φάνηκε το σώμα της στη λεπτή τουνίκα και στο μεγάλο μεταξωτό φόρεμα.
Κ' η Βασίλισσα δε μπόρεσε να κρατήση τα γέλοια σαν θυμήθηκε τον καλό
γέρω-ερημίτη που είχε σκορπίση και της τελευταίες οικονομίες του,
για να την στολίση. Η ρόμπα της είναι πλούσια, λεπτά τα μέλη της, τα
μάτια της γαλανά, και φωτεινά τα μαλλιά της σαν ακτίνες του ήλιου.

Όταν οι προδότες την είδαν έτσι ωραία και τιμημένη σαν άλλοτε,
ωργισμένοι, εκάλπασαν προς το Βασιληά. Κείνη την στιγμή, ένας
βαρώνος, ο Αντρέ Ντενικόλ προσπαθούσε να τον πείση:

«Μεγαλειότατε, κράτησε κοντά σου τον Τριστάνο. Χάρις σ' αυτόν θα
εμπνέης μεγαλύτερο φόβο στους εχθρούς σου».

Και, σιγά σιγά, εμαλάκωνε την καρδιά του Μάρκου. Αλλά οι προδότες
είπαν:

«Βασιληά, άκουσε τη συμβουλή που τίμια σου δίνουμε και πιστά.
Εσυκοφάντησαν τη Βασίλισσα, άδικα, το παραδεχόμαστε. Αλλά, αν ο
Τριστάνος κι' αυτή γυρίσουν μαζύ στην Αυλή, πάλι θ' αρχίσουν τα
λόγια. Άφησε καλλίτερα τον Τριστάνο να φύγη για λίγον καιρό, και μια
μέρα βέβαια θα τον ανακαλέσης».

Ο Μάρκος παράγγειλε στον Τριστάνο με τους βαρώνους του, ν'
απομακρυνθή δίχως αναβολή. Τότε ο Τριστάνος πλησίασε τη Βασίλισσα,
να την αποχαιρετίση. Κυττάχτηκαν στα μάτια. Η Βασίλισσα ντράπηκε
μπρος στον κόσμο και κοκκίνησε.

Αλλά ο Βασιληάς συγκινήθηκε, και για πρώτη φορά μιλώντας στον ανηψιό
του:

«Πού θα πας μ' αυτά τα κουρέλια; Πάρε από το θησαυροφυλάκιό μου
ελεύθερα ό,τι θέλεις, χρυσάφι, ασήμι, γουναρικά, υφάσματα.

 — Βασιλιά, είπε ο Τριστάνος, δε θα πάρω ούτε πεντάρα, τίποτα. Όπως
μπορέσω, θα πάω πιστά να υπηρετήσω τον πλούσιο Βασιληά της Φρίζης».

Γύρισε τάλογό του και κατέβη κατά τη θάλασσα. Η Ιζόλδη τον
ακολούθησε με το μάτι κι' όσο μπορούσε να τον κυττάζη μακρυά, δεν
εγύρισε καθόλου το πρόσωπό της.

Με την είδησι του συμβιβασμού, μεγάλοι και μικροί, άνδρες, γυναίκες
και παιδιά, έτρεξαν αθρόοι έξω από την πόλι να υποδεχτούν την
Ιζόλδη. Καταλυπημένοι για την ιστορία του Τριστάνου, χαιρέτιζαν με
μεγάλο ενθουσιασμό την επιστροφή της Βασίλισσας. Η καμπάνες
χτυπούσαν. Μέσα από τους καλοστρωμένους δρόμους, στολισμένους με
μεταξωτές γιρλάντες, περνούσε η λαμπρή συνοδεία: ο Βασιληάς, οι
κόμητες και οι πρίγκηπες, με την Ιζόλδη στη μέση. Η πόρτες του
παλατιού ανοίχτηκαν σε όλο το λαό: πλούσιοι και φτωχοί στρώθηκαν στο
τραπέζι, και για να πανηγυρίση την ημέρα, ο Βασιληάς Μάρκος έδωσε
την ελευθερία σε εκατό σκλάβους, και ώπλισε με τα χέρια του είκοσι
ιππότες, δίνοντάς τους το θώρακα και τάλλα ιπποτικά άρματα.

Μολαταύτα, σαν έπεσε η νύχτα, — καθώς το είχε υποσχεθή στη
Βασίλισσα, — ο Τριστάνος τρύπωσε στου δασοκόμου Όρρι, ο οποίος τον
έκρυψε μυστικά στο ερειπωμένο κελλάρι. Ας τρέμουν οι προδότες!



ΙΒ'.
Η ΙΖΟΛΔΗ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΙ ΤΗΝ ΑΘΟΩΤΗΤΑ ΤΗΣ



Γρήγορα ο Ντενοαλέν, ο Αντρέ, και ο Γκοντοΐν, επίστεψαν ότι
σιγουρεύτηκαν. Δίχως άλλο ο Τριστάνος περνούσε τη ζωή του πέρα από
τη θάλασσα, σε τόπο πολύ μακρυνό για να μπορή να τους φθάση. Λοιπόν
μια μέρα, στο κυνήγι, καθώς ο Βασιλέας ακούγοντας το θόρυβο των
κυνηγών και των λαγωνικών, κρατούσε το άλογο του στη μέση ενός
ωργωμένου χωραφιού, πήγαν κοντά του καλπάζοντας και οι τρεις:

«Βασιληά, άκουσέ μας. Είχες καταδικάσει τη Βασίλισσα χωρίς δίκη, κ'
ήταν άδικο. Σήμερα την αθώωσες πάλι χωρίς δίκη. Δεν είναι και πάλι
άδικο; Ποτέ δεν εδικαιολογήθη, και οι Βαρώνοι του τόπου σου σας
κατηγορούν και τους δυο. Συμβούλεψέ τη καλλίτερα να ζητήση μόνη της
την κρίσι του Θεού. Τι θα της στοιχίση, μια κ' είναι αθώα, να
ορκισθή στα οστά των Αγίων ότι δεν έσφαλε ποτέ της. Ή να πιάση ένα
σίδερο κοκκινισμένο στη φωτιά; Έτσι το θέλει το έθιμο. Και μ' αυτήν
την εύκολη δοκιμή θα διαλυθούν για πάντα η παληές υποψίες».

Ωργισμένος, απάντησε ο Μάρκος:

«Ο Θεός να σας τιμωρήση κακά, άρχοντες της Κορνουάλλης, που
ακατάπαυστα ζητάτε να με ντροπιάστε. Από σας έδιωξα τον ανηψιό μου.
Τι άλλο θέλετε πεια; Να διώξω τη Βασίλισσα στην Ιρλανδία; Τι
καινούργιες κατηγόριες έχετε; Για της παληές κατηγόριες, δεν
προσεφέρθη να την υπερασπίση ο Τριστάνος; Για να την υπερασπίση, σας
προσέφερε μάχη, κι' όλοι σας τον ακούγατε. Γιατί δε ζωστήκατε
εναντίον του τους θώρακές σας και γιατί δεν πήρατε τα κοντάρια σας;
Άρχοντες, μου ζητάτε άδικα πράγματα. Φοβηθήτε, μήπως ανακαλέσω πάλι
εδώ πέρα αυτόν που, από σας, έδιωξα!»

Τρεμούλα τους έπιασε τους τιποτένιους.

Τρομερός παρουσιάστηκε στα μάτια τους ο Τριστάνος. Τον έβλεπαν κι'
όλα να βυθίζη το σπαθί του στα κορμιά τους ...

«Μεγαλειότατε, καθώς είναι το καθήκον των υποτελών σας, σας δίναμε
τίμια και πιστή συμβουλή, για την τιμή σας. Μα από δω και πίσω θα
σωπάσουμε. Ξεχάστε το θυμό σας, και δώστε μας πάλι την αγάπη σας!»

Ολόρθος σηκώθηκε ο Μάρκος στης σκάλες του αλόγου του:

«Όξω από τον τόπο μου, προδότες! Ποτέ πεια δε θάχετε την αγάπη μου!
Από σας, έδιωξα τον Τριστάνο. Όξω λοιπόν και σεις από τον τόπο μου!

 — Καλά, ωραίε Βασιλιά. Οι πύργοι μας είναι οχυροί, για ν' ανέβη
κανείς!»

Και χωρίς να χαιρετήσουν, γύρισαν της πλάτες.

Χωρίς να περιμένη κυνηγούς και λαγωνικά, ο Βασιλιάς Μάρκος βάρεσε τ'
άλογο για το Τινταγκέλ. Ανέβηκε τα σκαλιά της αιθούσης, κ' η
Βασίλισσα άκουσε τα βιαστικά βήματά του ν' αντηχούν στης πλάκες.

Σηκώθηκε, πήγε να τον συναντήση, του πήρε τάρματα, τούλυσε το σπαθί
καθώς συνήθιζε, και υποκλίθηκε ως τα πόδια του. Ο Μάρκος την πήρε
από τα χέρια και την εσήκωνε, όταν η Ιζόλδη ρίχνοντας απάνω του τα
μάτια της, είδε τα ευγενικά χαρακτηριστικά του παραμορφωμένα από το
θυμό. Τέτοιος της είχε φανή, τότε, μπροστά στη φωτιά, — σα
μανιασμένος.

«Α! σκέφτηκε, ο φίλος μου ανακαλύφτηκε. Τον έπιασε ο Βασιλιάς».

Επάγωσε η καρδιά της, κι' αμίλητη η Ιζόλδη έπεσε στα πόδια του
Βασιλιά. Την πήρε στα χέρια του και την εφίλησε γλυκά. Λίγο-λίγο
πήρε κουράγιο εκείνη.

«Φίλη, ω φίλη, τι σε βασανίζει έτσι;

 —  Φοβάμαι, Μεγαλειότατε. Σας είδα τόσο θυμωμένο.

 —  Ναι, γύριζα θυμωμένος απ' αυτό το κυνήγι.

 —  Α! Μεγαλειότατε, αν σας λύπησαν οι κυνηγοί, αξίζει τάχα να τα
πέρνετε τόσο κατάκαρδα αυτά τα πράγματα;»

Γέλασε ο Μάρκος μ' αυτή την κουβέντα.

«Όχι, φίλη, δεν με θύμωσαν οι κυνηγοί μου. Με θύμωσαν τρεις προδότες
που πολύν καιρό τώρα μας μισούν. Τους γνωρίζεις: Αντρέ, Δενοαλέν,
και Γκοντοΐν. Τους έδιωξα από τον τόπο μου.

 —  Μεγαλειότατε, τι κακό ετόλμησαν να πουν εναντίον μου;

 —  Τι σε νοιάζει; Τους έδιωξα.

 —  Μεγαλειότατε, καθένας έχει το δικαίωμα να λέη τη σκέψι του. Αλλά
έχω κ' εγώ το δικαίωμα να μάθω τι κατηγόρια είπαν εναντίον μου. Κι'
από ποιον θα το μάθαινα, αν όχι από σας; Μόνη σ' αυτό τον τόπο,
ξένη, δεν έχω κανένα εκτός από σας, Μεγαλειότατε, για να με
υπερασπίση.

 — Έστω. Ήθελαν λοιπόν να σε προκαλέσουν να δικαιολογηθής με όρκο
και με τη δοκιμασία του καυτού σίδερου. «Η Βασίλισσα, έλεγαν, δεν
οφείλει από μόνη της να ζητήση την κρίσι; Αυτή η δοκιμή είναι τίποτα
για τους αθώους. Τι θα της εστοίχιζε; Ο Θεός είναι αληθινός κριτής.
Έτσι μια για πάντα θα μπορούσε να διαλύση της παληές υποψίες». Αυτό
έλεγαν. Αλλ' ας τ' αφήσουμε. Τους έδιωξα, σου λέω».

Ανατρίχιασε η Ιζόλδη. Κύτταξε το Βασιλιά.

«Μεγαλειότατε, παραγγείλατε τους να ξαναγυρίσουν στην Αυλή σας. Θα
δικαιολογηθώ με όρκο.

 —  Πότε;

 —  Σε δέκα μέρες.

 —  Η προθεσμία, φίλη, είναι πολύ σύντομη.

 —  Είναι πολύ μακρυνή, μάλιστα. Αλλά ζητώ το εξής: Να παραγγείλετε
στο Βασιληά Αρθούρο να έρθη με τ' άλογό του μαζύ με τον άρχοντα
Γκωβαίν, τον Ζίρφλετ, τον αυλάρχη Κε, και εκατό ιππότες ως τα σύνορα
της χώρας σου, στον Άσπρο Κάμπο, στην όχθη του ποταμού που χωρίζει
τα Βασίλειά σας. Θέλω κει, μπροστά σ' αυτούς να ορκιστώ, κι' όχι
μοναχά μπροστά στους βαρώνους σου. Γιατί δε θα πρόφθανα καλά-καλά να
ορκιστώ, κι' οι βαρώνοι σου θα ζητούσαν να μου επιβάλετε καμμιά
καινούργια δοκιμή, και ποτέ τα βάσανα μας δε θάπερναν τέλος. Αλλά δε
θα τολμήσουν πεια, αν ο Αρθούρος κι' οι ιππότες του γίνουν εγγυηταί
της δίκης».

Ενώ έσπευδαν για το Καρδουέλ οι κήρυκες, απεσταλμένοι του Μάρκου στο
Βασιληά Αρθούρο, μυστικά η Ιζόλδη έστειλε στον Τριστάνο τον ακόλουθό
της Περινίς, τον Ξανθό, τον Πιστό.

Ο Περινίς έτρεξε μέσα στα δάση, αποφεύγοντας τα πατημένα μονοπάτια,
ως ότου έφθασε στην καλύβα του δασοκόμου Όρρι όπου, από πολλές
ημέρες, τον περίμενε ο Τριστάνος. Ο Περινίς του ιστόρησε όλα τα
συμβάντα, την καινούργια προδοσία, την ημέρα της δίκης, την ώρα και
τον τόπο που είχαν ορισθή.

«Άρχοντα, η κυρία μου σας παραγγέλνει, την ωρισμένη μέρα, μ' ένδυμα
προσκυνητού, χωρίς όπλα να βρεθήτε στον Άσπρο Κάμπο, αλλά τόσο καλά
αλλαγμένος που κανείς να μη μπορέση να σας αναγνωρίση. Για να φθάση
στον τόπο της δίκης, θα χρειασθή να περάση το ποτάμι με βάρκα. Στην
αντίθετη όχθη, κει που θα βρίσκωνται οι ιππότες του Βασιληά
Αρθούρου, θα την περιμένετε. Δίχως άλλο, θα μπορέστε βέβαια να την
βοηθήστε. Η κυρία μου φοβάται την ημέρα της δίκης: μολαταύτα έχει
εμπιστοσύνη στην καλωσύνη του Θεού, που την επήρε άλλοτε από τα
χέρια των λεπρών».

 — Γύρισε στη Βασίλισσα, ωραίε γλυκέ φίλε Περινίς. Πες της ότι θα
κάνω το θέλημά της».

Λοιπόν, Άρχοντες, όταν ο Περινίς γύριζε στο Τινταγκέλ, συνέβη να
παρατηρήση μέσα σε κάτι δέντρα τον ίδιο δασοφύλακα που άλλοτε
ανακάλυψε τους αγαπημένους, κοιμισμένους στην καλύβα, και τους
πρόδωσε στο Βασιληά. (Μια μέρα, μεθυσμένος, είχε περηφανευτή για την
προδοσία του). Τώρα είχε σκάψει ένα λάκκο βαθύ, και τον εσκέπαζε
προσεχτικά με φυλλώματα, για να πιάση λύκους κι' αγριογούρουνα. Είδε
που ερχότανε καταπάνω του ο ακόλουθος της Βασίλισσας και θέλησε να
φύγη. Ο Περινίς τον εστύλωσε στο γκρεμό της παγίδας:

«Σπιούνε που πρόδωσες τη Βασίλισσα, να φύγης μου θέλεις, αί; Κάθησε
αυτού κοντά στον τάφο, που μοναχός σου έκαμες κι' όλα τον κόπο να
σκάψης».

Το ραβδί του στριφογύρισε στον αέρα βουίζοντας. Ραβδί και κεφάλι
έσπασαν μαζύ κομμάτια, κι' ο Περινίς, ο Ξανθός, ο Πιστός, έσπρωξε με
το πόδι το πτώμα μέσα στο λάκκο τον σκεπασμένο με φύλλα.

Την ωρισμένη μέρα, ο Βασιλιάς Μάρκος, η Ιζόλδη και οι βαρώνοι της
Κορνουάλλης, καβάλλα στα υπερήφανα άλογά τους, έφθασαν — λαμπρή
συνοδεία — στον Άσπρο Κάμπο, μέχρι τον ποταμό. Από την αντικρυνή
όχθη, οι ιππότες του Βασιληά Αρθούρου τους εχαιρέτισαν με τ'
αστραφτερά τους λάβαρα.

Μπροστά τους, ένας κακομοιριασμένος προσκυνητής, καθισμένος στην
όχθη, τυλιγμένος στον μαντύα του, άπλωνε το ξύλινο δισκάκι του και
με μια στριγγή και θρηνητική φωνή ζητούσε ελεημοσύνη.

Η βάρκες των Κορνουαλλών επλησίαζαν. Σαν έφθασαν στην όχθη, η Ιζόλδη
ρώτησε τους ιππότες που την συνώδευαν:

«Άρχοντες, πώς θα μπορέσω να φθάσω στη στεριά χωρίς να λερώσω τα
μακρυά μου φορέματα στη λάσπη; Θάπρεπε νάρθη κανένας πορθμέας να με
βοηθήση».

Ένας από τους ιππότες φώναξε τον προσκυνητή.

«Φίλε, σήκωσε το μαντύα σου, κατέβα στο νερό, και βάστηξε τη
Βασίλισσα, αν δηλαδή δε φοβάσαι, έτσι τσακισμένο που σε βλέπω, μη
λυγίσης στη μέση του δρόμου».

Ο προσκυνητής πήρε τη Βασίλισσα στα χέρια του. «Φίλε» του είπε κείνη
σιγά. Έπειτα ακόμη σιγώτερα: «Κάνε να πέσης στον άμμο».

Σαν έφθασε στην όχθη, εσκόνταψε κι' έπεσε, κρατώντας τη Βασίλισσα
σφιγμένη στα χέρια του. Ιπποκόμοι και βαρκάρηδες άδραξαν τα κουπιά
και τα καμάκια, κυνηγώντας το φτωχό άνθρωπο.

«Αφήστε τον, είπε η Βασίλισσα, δίχως άλλο έχει εξαντληθή από
μακρυνές περιοδείες σε άγιους τόπους».

Και βγάζοντας μια χρυσή αλυσσίδα, την πέταξε στον προσκυνητή.

Μπροστά στη σκηνή του Βασιληά Αρθούρου, είχαν απλώση χάμω ένα
πλούσιο ύφασμα της Νικαίας, και απάνω είχαν τοποθετήσει τα λείψανα
των αγίων, βγαλμένα από της ιερές θήκες τους. Ο άρχοντας Γκωβαίν, ο
Ζιρφλέ, και ο αυλάρχης Κε τα κρατούσαν υπό την επίβλεψί τους.

Η Βασίλισσα, αφού παρακάλεσε το Θεό, έβγαλε έπειτα τα στολίδια της
από το λαιμό και τα χέρια, και τάδωσε στους φτωχούς επαίτες. Έβγαλε
τον πορφυρό μαντύα, έβγαλε το πλούσιο σάλι, και τάδωσε κι' αυτά.
Έδωσε ακόμη το μπούστο της, και το φόρεμά της, και τα ποδήματά της
τα στολισμένα με πολύτιμα πετράδια. Κράτησε μοναχά επάνω της μια
τουνίκα χωρίς μανίκια, και με τα μπράτσα και τα πόδια γυμνά,
προχώρησε μπροστά στους Βασιληάδες. Γύρω οι βαρώνοι την κύτταζαν
σιωπηλοί, κ' έκλαιγαν. Κοντά στα λείψανα των αγίων έκαιγε φωτιά. Με
τρεμούλα άπλωσε η Ιζόλδη το δεξί χέρι στα οστά των αγίων και είπε:

«Βασιληά του Λογρ, και σεις Βασιληά της Κορνουάλλης, και σεις
άρχοντα Γκωβαίν, άρχοντα Κε, άρχοντα Ζιρφλέ, και σεις όλοι που
ήρθατε δω εγγυητές μου, σ' αυτά τα άγια λείψανα και σ' όλα τα άγια
λείψανα που βρίσκονται στον κόσμο, ορκίζομαι ότι ποτέ κανείς
άνθρωπος γεννημένος από γυναίκα δε με κράτησε στα χέρια του εκτός
από το Βασιληά Μάρκο τον κύριό μου, κι' από το φτωχό προσκυνητή που
προ ολίγου έπεσε χάμω μπρος στα πόδια σας.

 —  Βασιληά Μάρκε, φθάνει ο όρκος;

 —  Ναι, Βασίλισσα. Κι' ο Θεός ας φανερώση την κρίσι του την
αληθινή.

 — Αμήν, είπε η Ιζόλδη».

Επλησίασε στη φωτιά, χλωμή και κλονιζομένη.

Όλοι σιωπούσαν. Κόκκινο ήτανε το καυτό σίδερο. Βύθισε τα γυμνά
μπράτσα της μέσ' τη φωτιά, έπιασε το σιδερένιο ραβδί, έκανε εννιά
βήματα κρατώντας το στα χέρια της σε σχήμα σταυρόν, ανοιχτά. Κι'
όλοι είδαν που το κρέας της έμεινε απείραχτο και αβρό σαν το
δαμάσκηνο της δαμασκηνιάς.

Τότε απ' όλα τα στήθεια μεγάλη κραυγή ευχαριστίας βγήκε προς το Θεό.



ΙΓ'.
Η ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΑΗΔΟΝΙΟΥ



Όταν ο Τριστάνος γύρισε στην καλύβα του δασοκόμου Όρρι, κ' έρριξε
μακρυά το ραβδί και την κάπα του προσκυνητή, αισθάνθηκε βαθειά στην
καρδιά του ότι ήρθε η ώρα να κρατήση το λόγο που είχε δώσει στο
Βασιληά Μάρκο, και να φύγη μακρυά από την Κορνουάλλη.

Τι χασομερούσε ακόμη; Η Βασίλισσα είχε δικαιλογηθή, ο Βασιληάς την
αγαπούσε, την τιμούσε. Εν ανάγκη ο Βασιληάς Αρθούρος θ' ανελάμβανε
την προστασία της, και στο μέλλον, καμμιά απιστία δε μπορούσε πεια
να τη βάλη σε κίνδυνο. Γιατί να τριγυρίζη άλλο, γύρω από το
Τινταγκέλ; Άδικα έβανε σε κίνδυνο τη ζωή του δασοκόμου, και την
ησυχία της Ιζόλδης. Δίχως άλλο έπρεπε να φύγη, και να το πάρη
απόφασι πως για τελευταία φορά είχε κρατήσει, κάτω από την κάπα του
προσκυνητή — στον Άσπρο Κάμπο  — τ' ωραίο σώμα της Ιζόλδης στα χέρια
του.

Τρεις ημέρες ακόμη έφαγε έτσι, χωρίς να μπορή να ξεκολλήση από τον
τόπο που ζούσε η Βασίλισσα. Αλλά όταν ήρθε η τετάρτη ημέρα,
αποχαιρέτησε το δασοκόμο που τον είχε φιλοξενήσει, και είπε στο
Γκορνεβάλη:

«Ωραίε κύριε, ήρθε η ώρα του μεγάλου ταξιδιού: θα πάμε στη χώρα της
Ουαλλίας.»

Θλιβερά μέσα στη νύχτα, βάλθηκαν στο δρόμο. Αλλά ο δρόμος τους
περνούσε από τον κήπο το φραγμένο με πασσάλους, όπου άλλοτε ο
Τριστάνος περίμενε τη φίλη του. Καθαρή έλαμπε η νύχτα. Στη στροφή,
όχι μακρυά από το ψηλό κιγκλίδωμα, είδε να υψώνεται στην ξαστεριά τ'
ουρανού τον εύρωστο κορμό του μεγάλου πεύκου.

«Ωραίε κύριε, περίμενέ με στο πρώτο δάσος που θ' απαντήσης. Θα
γυρίσω σε λίγο.

 — Πού πάς; Τρελλέ, ζητάς κι' όλα το θάνατό σου;»

Αλλά ο Τριστάνος, μ' ένα σίγουρο, πήδημα, είχε περάσει κι' όλα το
κιγκλίδωμα. Πήγε κάτω από το μεγάλο πεύκο, κοντά στο μαρμαρένιο
πλατύσκαλο. Μα τι ώφελος κι' αν έρριχνε τώρα, καλοκομμένα ξυλάκια
στο νερό της πηγής; Η Ιζόλδη δε θαρχότανε πεια. Με φρόνιμα και
αλαφρά βήματα, από το μονοπάτι που έπερνε άλλοτε η Βασίλισσα,
ετόλμησε να πλησιάση στο Παλάτι.

Στο δωμάτιό της, στα χέρια του Μάρκου αποκοιμισμένου, έμενε άγρυπνη
η Ιζόλδη. Ξαφνικά, από τα μισοανοιγμένα τζάμια του παραθύρου όπου
έπαιζαν η ακτίνες του φεγγαριού, μπήκε η φωνή ενός αηδονιού.

Η Ιζόλδη άκουγε την καθαρή και γλυκειά φωνή που ερχότανε να μαγέψη
τη νύχτα, κ' η φωνή ανέβαινε παραπονετική — τόσο γλυκειά που καμμιά
σκληρή καρδιά, ούτε φονηά καρδιά δε θα μπορούσε να την ακούση δίχως
να συγκινηθή. «Από που νάρχεται αυτή η μελωδία;...» σκέφτηκε η
Βασίλισσα. Ξαφνικά, κατάλαβε: »Α! είναι ο Τριστάνος. Έτσι και στο
δάσος του Μορουά έκανε, για να μ' ευχαριστήση, τη φωνή των πουλιών.
Φεύγει, κι' αυτό, είναι το τελευταίο του χαίρε... Πώς θρηνεί! Έτσι
το αηδόνι, όταν τελειώνη το καλοκαίρι, φεύγει, αποχαιρώντας με
μεγάλη θλίψι. Φίλε, ποτέ πεια δε θ' ακούσω τη φωνή σου!»

Πειο φλογερή άρχισε να πάλλεται η μελωδία.

«Α! τι ζητάς; Νάρθω; Όχι! Θυμήσου τον ερημίτη Ογκρίν και τους όρκους
που κάναμε. Σώπαινε, ο θάνατος μας τριγυρίζει. Τι με νοιάζει ο
θάνατος; Με φωνάζεις, με θέλεις, έρχομαι!»

Γλύστρησε από τα μπράτσα του Βασιληά κ' έρριξε στ' ολόγυμνο σχεδόν
κορμί της ένα μαντύα με γουναρικό. Έπρεπε να περάση τη γειτονική
αίθουσα όπου κάθε νύχτα δέκα ιππότες αγρυπνούσαν με τη σειρά τους.
Ενώ οι πέντε κοιμώντανε, οι άλλοι πέντε ωπλισμένοι, όρθιοι μπροστά
στης πόρτες και στα παράθυρα, φύλαγαν άγρυπνοι. Αλλά, κατά τύχη,
είχαν όλοι αποκοιμηθή, πέντε στα κρεββάτια, πέντε στης πλάκες. Η
Ιζόλδη πέρασε τα ξαπλωμένα σώματά τους, σήκωσε το σίδερο της πόρτας.
Έκαμε κρότο ο σύρτης, μα χωρίς να ξυπνήση κανείς από τους φρουρούς.
Πέρασε το κατώφλι, κι' ο τραγουδιστής έπαψε.

Κάτω από τα δέντρα, δίχως μιλιά, την έσφιξε στο στήθος του. Σφιχτά
δέθηκαν τα μπράτσα τους γύρω από τα κορμιά τους, και ως την αυγή,
σαν τυλιγμένοι με σχοινιά, έμειναν έτσι. Παρά τον Βασιληά και όλους
τους φρουρούς του κόσμου, οι αγαπημένοι εγλέντησαν τη χαρά τους και
την αγάπη τους.

Αυτή η νυχτιά ξετρέλλανε τους αγαπημένους. Και της άλλες μέρες,
καθώς συνέβη ν' αφήση ο Βασιληάς το Τινταγκέλ για να πάη στης δίκες
του Σαιν-Λουβέν, ο Τριστάνος ξαναγύρισε στου Όρρι, και τόλμησε κάθε
πρωί — με τον ήλιο! — να γλυστράη από τον κήπο ως της αίθουσες των
γυναικών.

Ένας σκλάβος τον έπιασε, κ' έτρεξε να βρη τον Αντρέ, τον Ντενοαλέν,
και τον Γκοντοΐν.

«Άρχοντες, το θερίο που το νομίζετε μακρυά ξαναγύρισε στη φωληά.

 —  Ποιος;

 —  Ο Τριστάνος.

 —  Πότε τον είδες;

 —  Αυτό το πρωί και τον εγνώρισα καλά. Μπορείτε και σεις αύριο την
αυγή να τον δήτε που έρχεται, με το σπαθί του ζωσμένο, ένα τόξο στο
χέρι, δυο βέλη στο άλλο.

 —  Πού θα τον δούμε;

 —  Από ένα παράθυρο που ξέρω γω. Μα αν σας τον δείξω τι θα μου
δώστε;

 —  Ένα χρυσό μάρκο, και θα γίνης ένας πλούσιος σκλάβος.

 — Λοιπόν, ακούστε, είπεν ο δούλος. Μπορεί κανείς να ιδή στο δωμάτιο
της Βασίλισσας από ένα στενό παραθυράκι που βρίσκεται πειο ψηλά στο
τείχος. Αλλά μια μεγάλη κουρτίνα τεντωμένη κατά μήκος της αιθούσης
σκεπάζει τη θέα. Ένας από τους τρεις σας ας μπη αύριο με τρόπο στον
κήπο. Θα κόψη ένα μακρύ κλαδί και θα το ξεμυτίση στην άκρη. Ας
σκαρφαλώση τότε ως το ψηλό παράθυρο κι' ας παραμερίση λίγο με το
κλαδί το πανί της κουρτίνας. Αν πίσω από το παραπέτασμα δεν ιδήτε
τότε ό,τι σας είπα, το κορμί μου να κάψετε, Άρχοντες!»

Ο Αντρέ, ο Γκοντοΐν, και ο Ντενοαλέν, πιάστηκαν ποιος πρώτος θάχε τη
χαρά να ιδή αυτό το θέαμα. Στο τέλος συνεφώνησαν υπέρ του Γκοντοΐν.
Χωρίστηκαν. Την άλλη μέρα, την αυγή, ήθελαν πάλι συναντηθή. Την άλλη
μέρα την αυγή, ωραίοι Άρχοντες, φυλαχθήτε τον Τριστάνο!

Την άλλη μέρα, μέσα στη σκοτεινή ακόμη νύχτα, ο Τριστάνος, αφήνοντας
την καλύβα του Όρρι του δασοκόμου, πήρε το δρόμο του παλατιού μέσα
από πυκνές συστάδες βάτων και δέντρων. Καθώς έβγαινε από μια λόχμη,
κύτταξε πέρα σ' ένα πλάτωμα κ' είδε τον Γκοντοΐν που έβγαινε από τον
πύργο του.

Ο Τριστάνος κρύφτηκε μέσα στα βάτα και σμούλωξε παραμονεύοντας:

«Α! Θεέ! Κάνε ώστε αυτός που προχωρεί κει κάτω να μη με αντιληφθή
πριν από την στιγμή που θέλω!»

Με το ξίφος στο χέρι, τον περίμενε. Αλλά κατά σύμπτωσι ο Γκοντοΐν
πήρε έναν άλλο δρόμο και απεμακρύνθη. Ο Τριστάνος βγήκε από τη λόχμη
απογοητευμένος, τέντωσε το τόξο του, σημάδεψε. Αλλοίμονο! ο άθλιος
ήτανε εκτός βολής φτασμένος.

Αυτήν τη στιγμή, να που ερχότανε από μακρυά, κατεβαίνοντας σιγά-σιγά
το μονοπάτι, σ' ένα μαύρο αλογάκι που πήγαινε βάδην, ο Ντενοαλέν,
ακολουθούμενος από δυο μεγάλα λαγωνικά. Ο Τριστάνος τον παραφύλαξε,
κρυμμένος πίσω από μια μηλιά. Τον είδε που παρακινούσε τα σκυλλιά
του να ξετρυπώσουν κάποιο αγριογούρουνο από μια συστάδα δέντρων και
πυκνών χόρτων. Μα, προτού τα λαγωνικά το ξεπετάξουν από τον κρυψώνα
του, ο κύριός τους θα λάβη τέτοια πληγή που κανείς γιατρός δε θα
μπορέση να την γιατρέψη. Όταν ο Ντενοαλέν έφτασε κοντά, ο Τριστάνος
πέταξε χάμω την κάπα του, ώρμησε, κι' ωρθώθηκε μπρος στον εχτρό του.
Ο προδότης θέλει να φύγη. Δεν πρόφτασε να φωνάξη: «Μ' έφαγες!», κ'
έπεσε από τάλογο. Ο Τριστάνος τούκοψε το κεφάλι, έκοψε της μπούκλες
που κρεμόντανε γύρω στο πρόσωπό του, και της έχωσε στη μπότα του.
Ήθελε να της δείξη στην Ιζόλδη για να κάνη χαρά στην καρδιά της
φίλης του. «Αλλοίμονο! συλλογιζότανε, τι έγινε ο Γκοντοΐν; Ξέφυγε!
αχ, να μη μπορέσω να τον ανταμείψω με την ίδια πληρωμή!»

Καθάρισε το σπαθί του, το ξανάβαλε στη θήκη, έσυρε απάνω από το
πτώμα έναν κορμό δέντρου, κι' αφήνοντας το βουτηγμένο στο αίμα,
έφυγε, με το σκουφάκι στο κεφάλι, για τη φίλη του.

Στο παλάτι του Τινταγκέλ ο Γκοντοΐν τον είχε προλάβει. Σκαρφαλωμένος
κι' όλα στο ψηλό παράθυρο, είχε χώσει το μακρύ κλαδί του μέσ' την
κουρτίνα και με τρόπο ελαφρά είχεν απομακρύνει δυο άκρες του
υφάσματος και κύτταζε μέσα στο καλοστρωμένο δωμάτιο. Στην αρχή δεν
είδε κανέναν άλλο εκτός από τον Περινίς. Έπειτα ήρθε η Βραγγίνα
κρατώντας ακόμα το χτένι με το οποίο προ ολίγου είχε χτενίσει τη
Βασίλισσα με τα χρυσά μαλλιά».

Αλλά να, μπήκε η Ιζόλδη. Έπειτα ο Τριστάνος. Κρατούσε σ' το ένα του
χέρι το ξύλινο τόξο του και στο άλλο δυο μακρυές μπούκλες ανδρός.
Έβγαλε την κάπα, και φάνηκε το ωραίο του σώμα. Υπεκλίθη η Ιζόλδη η
Ξανθή για να τον χαιρετίση, και καθώς σηκωνότανε, με το κεφάλι
στραμμένο απάνω του, βλέπει τη σκιά του κεφαλιού του Γκοντοΐν,
ριγμένη στο παραπέτασμα. Ο Τριστάνος της έλεγε:

«Βλέπεις αυτές της ωραίες μπούκλες; είναι του Ντενοαλέν. Σου πήρα
εκδίκηση απάνω του. Ποτέ του πεια δε θ' αγοράση ούτε θα πουλήση
θώρακα ούτε κοντάρι!

 — Καλά, άρχοντα. Αλλά τεντώστε το τόξο σας, παρακαλώ. Θάθελα να ιδώ
αν τεντώνεται εύκολα».

Ο Τριστάνος το τέντωσε μ' έκπληξι, χωρίς να καταλαβαίνη καλά. Η
Ιζόλδη πήρε ένα από τα δυο τόξα το εφάρμοσε, κύτταξε αν η χορδή
ήτανε καλή, και με σιγανή και γρήγορη φωνή:

« — Βλέπω κάτι που δε μ' αρέσει, είπε. Σημάδεψε καλά Τριστάνε!»

Πήρε την κατάλληλη στάσι, σήκωσε το κεφάλι και είδε ψηλά στην
κουρτίνα τη σκιά του κεφαλιού του Γκοντοΐν. «Ο Θεός να οδήγηση καλά
αυτό το τόξο». Είπε, γυρίζει κατά το τείχος, ρίχνει. Το μακρύ βέλος
σφυρίζει στον αέρα, ταχύτερο από χελιδόνι και γεράκι, βγάζει το μάτι
του προδότη, ξεσκίζει το μυαλό του, σαν τη σάρκα μήλου, και
σταματάει παλλόμενο απάνω στο κρανίο. Δίχως κιχ, ο Γκοντοΐν
σωριάζεται και πέφτει απάνω σ' ένα στύλο.

«Και τώρα φίλε, φεύγε, λέει η Ιζόλδη στον Τριστάνο. Το βλέπεις οι
προδότες ανακάλυψαν το καταφύγιό σου. Ο Αντρέ ζη, θα το προδώση στο
Βασιληά. Δεν είσαι πεια ασφαλισμένος στην καλύβα του δασοφύλακα.
Φεύγα, φίλε. Ο Περινίς ο Πιστός θα κρύψη αυτό το σώμα στο δάσος,
τόσο καλά που ποτέ δε θα μάθη τίποτα ο Βασιληάς. Αλλά συ, φεύγα απ'
αυτόν τον τόπο, για τη σωτηρία τη δική σου και τη δική μου».

Ο Τριστάνος είπε:

«Πώς θα μπορέσω να ζήσω;

 —  Ναι, φίλε Τριστάνε, είμαστε σα ραμμένοι κ' είμαστε σα δεμένοι σε
μια ζωή, ο ένας με τον άλλο. Και γω πώς θα μπορέσω να ζήσω; Το σώμα
μου μένει εδώ. Έχεις την καρδιά μου.

 —  Ιζόλδη, φίλη, φεύγω, δεν ξέρω για ποιον τόπο. Αλλ' αν ποτέ
ξαναϊδής το δαχτυλίδι με την πράσινη πέτρα, θα κάμης ό,τι σου ζητήσω
μ' αυτό;

 —  Ναι, το ξέρεις: αν ξαναδώ το δαχτυλίδι με την πράσινη πέτρα,
ούτε πύργος, ούτε φρούριο, ούτε Βασιλική διαταγή θα μ' εμποδίσουν να
κάνω τη θέλησι του φίλου μου, κι' ας είναι φρονιμάδα και τρέλλα ας
είναι!

 —  Φίλη, ο Θεός που γεννήθηκε στη Βηθλεέμ ας σε ανταμείψη.

 —  Φίλε, ο Θεός ας σ' έχη στη φύλαξί του!»

Ο Τριστάνος κατέφυγε στην Ουαλλία, στον τόπο του ευγενικού Δούκα
Γκιλαίν. Ο Δούκας ήτανε νέος, ισχυρός, αγαθός. Τον εδέχθη σαν έναν
ευπρόσδεκτο ξένο. Για να κάνη χαρά και τιμή στον Τριστάνο, τίποτα
δεν παράλειψε. Αλλά ούτε η περιπέτειες ούτε η γιορτές μπόρεσαν να
καταπραΰνουν την αγωνία του Τριστάνου.

Μια μέρα που ήτανε καθισμένος δίπλα στο νεαρό Δούκα, τόσο θλιμμένη
ήταν η καρδιά του, που αναστέναζε χωρίς να το καταλαβαίνη, δυνατά. Ο
Δούκας για να γλυκάνη τον πόνο του διάταξε να του φέρουν στο
ιδιαίτερο δωμάτιό του το χαΐδεμένο σκυλλάκι του που με μαγεία στης
θλιβερές ώρες, εγοήτευε τα μάτια του και την καρδιά του. Σ' ένα
τραπέζι σκεπασμένο με ευγενική και πλούσια πορφύρα, ετοποθέτησαν το
σκυλλάκι του Πτικρού. Ήταν ένα σκυλλί μαγεμένο: μια νύφη το είχε
στείλει από το νησί Αβαλλόν στο Δούκα για δώρο ερωτικό. Κανείς δε
θαύρισκε αρκετά δυνατά λόγια για να περιγράψη τη φύσι του και την
καλλονή του. Το τρίχωμά του ήτανε χρωματισμένο με τέτοιες θαυμάσιες
διακυμάνσεις που δε θα μπορούσε κανείς να πη τι τρίχωμα είχε. Ο
τράχηλός του φαινότανε πειο άσπρος από το χιόνι, τα πισινά του πειο
πράσινα από τριφύλλι, το ένα από τα πλευρά του κόκκινο σαν πορφύρα,
το άλλο κίτρινο σαν σαφράνι, η κοιλιά του άσπρη σα λαζούρι, η ράχη
ρόδινη. Αλλά όταν το κύττταζε κανείς πειο πολύ, όλα αυτά τα χρώματα
χόρευαν στα μάτια και άλλαζαν, πότε άσπρα και κίτρινα, πράσινα,
μπλε, πορφυρά, σκοτεινά ή φωτεινά. Στο λαιμό του, κρεμότανε από μια
χρυσή αλυσσιδίτσα ένα κουδουνάκι, που τόσο χαρωπά, καθαρά, και γλυκά
χτυπούσε, ώστε ακούγοντάς το, η καρδιά του Τριστάνου μαλάκωσε,
εγλυκάθη, κι' ο πόνος του έλυωσε. Δε θυμώτανε πεια καμμιά από της
πίκρες και της δυστυχίες που είχε υποφέρει για τη Βασίλισσα. Γιατί
αυτή ήταν η θαυματουργική δύναμι του κουδουνιού: η καρδιά σαν το
άκουγε να κουδουνίζη τόσο γλυκά, τόσο χαρωπά, τόσο καθαρά, ξεχνούσε
κάθε πόνο. Κ' ενώ ο Τριστάνος, συγκινημένος, από τη μαγεία, χάιδευε
το μικρό μαγεμένο ζωντανό που τούδιωχνε όλη τη λύπη, και του οποίου
το τρίχωμα φαινότανε, στην αφή αβρότερο από το πειο πολύτιμο ύφασμα,
συλλογιζότανε ότι αυτό θάτανε ένα καλό δώρο για την Ιζόλδη. Μα πώς
να κάμη; Ο δούκας Γκιλαίν αγαπούσε τον Πτικρού περισσότερο από κάθε
τι στον κόσμο, και κανείς δε θα μπορούσε, ούτε με παρακαλετά ούτε με
πονηρίες, να τον καταφέρη να του το πάρη.

Μια μέρα ο Τριστάνος είπε στο Δούκα:

«Άρχοντα, τι θα δίνατε σε όποιον ήθελε ελευτερώσει τη χώρα σου από
το γίγαντα Ούργκαν τον τριχωτό, που σας ζητεί τόσο βαρείς φόρους;

 —  Μα την αλήθεια, θάδινα στο νικητή να διαλέξη από τα πλούτη μου
ό,τι θα θεωρούσε πειο πολύτιμο. Αλλά κανείς δε θα τολμήση να τα βάλη
με το γίγαντα.

 — Να λόγια θαυμάσια, ξανάπεν ο Τριστάνος. Αλλά σ' έναν τόπο μόνο με
την τόλμη έρχεται το καλό· και για όλο το χρυσάφι της Παβίας, δε θα
παραιτιώμουνα από την επιθυμία μου να πολεμήσω το γίγαντα.

 —  Τότε, είπεν ο Δούκας Γκιλαίν, ο Θεός ο υιός της Παρθένου να σας
συντροφεύη και να σας φυλάη από το θάνατο!»

Ο Τριστάνος πρόσβαλε τον Ούργκαν τον Τριχωτό μέσ' τη σπηλιά του.
Πολλήν ώρα πολέμησαν μανιασμένοι. Στο τέλος η αντρεία ενίκησε τη
δύναμι, το ευκίνητο σπαθί το βαρύ ρόπαλο, κι' ο Τριστάνος έκοψε τη
δεξιά γροθιά του γίγαντα και την επήγε στο Δούκα.

«Άρχοντα, γι' ανταμοιβή, καθώς υποσχεθήκατε, δώστε μου τον Πτικρού,
το μαγεμένο σκυλλάκι σας.

 —  Φίλε, τι εζήτησες;! Άφησε το μου και πάρε καλλίτερα την αδερφή
μου και το μισόν τόπο μου.

 — Άρχοντα, ωραία είναι η αδερφή σου, κι' ωραία είναι επίσης η χώρα
σου. Αλλ' αν πολέμησα τον Ούργκαν τον Τριχωτό, τώκανα για να κερδίσω
το μαγεμένο σκυλλί σας. Θυμηθήτε την υπόσχεσί σας!

 — Πάρ' το λοιπόν. Αλλά γνώριζε ότι μου πέρνεις τη χαρά των ματιών
μου και τη χαρά της καρδιάς μου!».

Ο Τριστάνος εμπιστεύτηκε το σκυλλί σ' έναν τραγουδιστή της Ουαλλίας,
γνωστικό και παμπόνηρο ο οποίος το πήγε εκ μέρους του στην
Κορνουάλλη. Ο Τραγουδιστής έφτασε στο Τινταγκέλ και το παράδωσε
κρυφά στη Βασίλισσα. Δέκα χρυσά μάρκα έδωκε στον τραγουδιστή, και
στο Βασιληά είπε ότι η μητέρα της η Βασίλισσα της Ιρλανδίας της
έστελνε αυτό το δώρο. Έβαλε ένα χρυσοχόο κ' έφτιασε για το σκυλλί
ένα ωραίο σπιτάκι στολισμένο με χρυσάφι και πολύτιμα πετράδια, κι'
όπου πήγαινε τώπερνε κοντά της, για θύμησι του φίλου της. Και κάθε
φορά που το κύτταζε, λύπη, αγωνία, νοσταλγίες, έφευγαν από την
καρδιά της.

Στην αρχή δεν κατάλαβε το θαύμα. Αν εύρισκε τόση γλύκα να το
κυττάζη, ήταν, συλλογιζότανε, επειδή τώστελνε ο Τριστάνος. Ήταν
δίχως άλλο η θύμησι του φίλου της που κοίμιζε έτσι κάθε λύπη. Αλλά
μια μέρα αντελήφθη, ότι ήτανε μαγεία, κι' ότι μοναχά το ντιν-ντιν
του κουδουνιού γοήτευε την καρδιά της.

«Α! σκέφτηκε, στέκει να βρίσκω την ανάπαυσι μ' αυτόν τον τρόπο, ενώ
ο Τριστάνος είναι δυστυχισμένος; Θα μπορούσε να κρατήση αυτό το
μαγεμένο σκυλλί και να ξεχνάη έτσι όλο τον πόνο του. Αλλ' από
ευγενική καλωσύνη προτίμησε να μου το στείλη, να μου δώση τη χαρά
του και να ξαναπάρη τη λύπη του. Αλλά δε στέκει αυτό το πράγμα,
Τριστάνε, θέλω να υποφέρω όσο υποφέρεις και συ».

Πήρε το μαγικό κουδουνάκι, άκουσε μια τελευταία φορά το ντιν-ντιν,
τώλυσε σιγά-σιγά. Έπειτα, από το ανοιχτό παράθυρο, τώρριξε στη
θάλασσα.



ΙΕ'.
Η ΙΖΟΛΔΗ ΜΕ ΤΑ ΛΕΥΚΑ ΧΕΡΙΑ



Οι αγαπημένοι δε μπορούσαν μήτε να ζουν μήτε να πεθάνουν ο ένας
χωρίς τον άλλο. Ο χωρισμός δεν ήταν η ζωή ούτε ο θάνατος, αλλά ήτανε
μαζύ και ο θάνατος και η ζωή.

Γύρισε της θάλασσες, τα νησιά, και τους τόπους, για να διώξη την
απελπισία του. Ξαναείδε την πατρίδα του, το Λοοννουά, όπου ο Ρόχαλτ
ο Πιστός δέχτηκε το γυιό του με δάκρυα τρυφερότητος. Αλλά, μη
βαστώντας να ζη στην ησυχία του τόπου του, ο Τριστάνος έφυγε στα
δουκάτα και στα βασίλεια, ζητώντας περιπέτειες! Από το Λοοννουά στην
Φρίζα, από την Φρίζα στη Γαβοΐα, από τη Γερμανία στην Ισπανία,
πολλούς άρχοντες υπηρέτησε και πολλά κατορθώματα έκανε. Αλλοίμονο!
δυο ολόκληρες χρονιές, κανένα νέο δεν τούρθε από την Κορνουάλλη,
ούτε καλό ούτε κακό.

Τότε πίστεψε ότι η Ιζόλδη δεν τον αγαπούσε πεια και τον λησμονούσε.

Λοιπόν συνέβηκε μια μέρα, καθώς εκάλπαζε με μόνο τον Γκορνεβάλη, να
μπη στη χώρα της Βρεττάνης. Πέρασαν μια πεδιάδα λεηλατημένη. Παντού
τείχη γκρεμισμένα, χωριά δίχως κατοίκους, χωράφια — ωργωμένα από τη
φωτιά, — και τάλογά τους πατούσαν στάχτες και κάρβουνα. Στον έρημο
κάμπο, σκέφτηκε ο Τριστάνος:

«Είμαι βαρυεστημένος κ' είμαι αποσταμένος. Τι ωφελούν αυτές η
περιπέτειες; Η αγαπημένη μου είναι μακρυά, ποτέ δε θα την ξαναϊδώ.
Δυο χρόνια τώρα, πώς δεν έστειλε να με γυρέψη στης χώρες που γύριζα;
Ούτε μια είδησί της δεν έλαβα. Στο Τινταγκέλ, ο Βασιληάς την τιμάει
και την υπηρετεί. Ζη μέσα στη χαρά. Βέβαια το κουδουνάκι του
μαγεμένου σκυλλιού τάκαμε αυτά. Με ξεχνάει, και λίγο τη μέλει για
της περασμένες χαρές και λύπες, λίγο την μέλει για το δυστυχισμένο
που περιπλανιέται σ' αυτόν τον καταστραμμένο τόπο, Κ' εγώ λοιπόν δε
θα ξεχάσω ποτέ κείνη που με ξεχνάει; Ποτέ δε θα βρω κάποια που να
γιατρέψη τη λύπη μου;»

Δυο μέρες, ο Τριστάνος κι' ο Γκορνεβάλης πέρασαν τα χωράφια και της
πολιτείες χωρίς να ιδούν ψυχή, άνθρωπο, σκύλλο, κόκκορα. Την τρίτη
μέρα, κατά το δείλι, πλησίασαν σ' ένα λόφο όπου υψωνότανε ένα παληό
εξωκκλήσι, και πολύ κοντά το οίκημα ενός ερημίτη. Ο ερημίτης δε
φορούσε φορέματα από υφάσματα, παρά μόνον ένα τομάρι γίδας και
μάλλινα κουρέλια στη ράχι. Προύμητα στο χώμα, με τα γόνατα και τους
αγκώνες γυμνούς, παρακαλούσε τη Μαρία και τη Μαγδαληνή να του
εμπνεύση σωτήριες προσευχές. Ευχήθηκε το «καλώς ωρίσατε» στους
φρεσκοφερμένους, κ' ενώ ο Γκορνεβάλης έβαλε τάλογα στο σταύλο, πήρε
τάρματα του Τριστάνου, έπειτα ετοίμασε το φαΐ. Δεν τους έδωσε
πλούσια φαγιά, αλλά νερό της πηγής και κριθαρένιο ψωμί ζυμωμένο με
στάχτη. Μετά το φαΐ, καθώς είχε πέσει πεια η νύχτα, κ' ήτανε
καθισμένοι γύρω από τη φωτιά, ο Τριστάνος ρώτησε ποιος ήταν αυτός ο
ρημαγμένος τόπος.

«Ωραίε Άρχοντα, είπεν ο ερημίτης, είναι η γη της Βρεττάνης, του
Δούκα Χόελ. Ήταν άλλοτε ωραίος τόπος, με πλούσια λειβάδια και
χωράφια: εδώ μύλοι, εκεί μηλιές, εκεί αρχοντικά υποστατικά. Ο κόμης
Ριόλ της Νάντης έκαμε την καταστροφή. Οι στρατιώτες του έσπειραν
παντού τη φωτιά, και παντού πήρανε πλιάτσικα. Οι άνθρωποι του έγιναν
για όλη τους τη ζωή πλούσιοι: έτσι είν' ο πόλεμος.

 —  Αδελφέ, είπεν ο Τριστάνος, γιατί ο κόμης Ριόλ τάκαμε όλα αυτά
στον Άρχοντά σας, το Χόελ;

 —  Θα σας πω λοιπόν, Άρχοντα, την αφορμή του πολέμου. Μάθετε, ότι ο
Ριόλ ήτανε υποτελής του Δούκα Χόελ. Λοιπόν, ο Δούκας έχει μια κόρη,
μια πεντάμορφη κόρη, κι' ο κόμης ήθελε να την πάρη γυναίκα. Αλλά ο
πατέρας της αρνήθηκε να τη δώση σ' ένα υποτελή, κι' ο κόμης Ριόλ
θέλησε να την πάρη δια της βίας. Πόσοι και πόσοι σκοτώθηκαν γι' αυτή
τη δουλειά!»

Ρώτησε ο Τριστάνος:

«Ο Δούκας Χόελ μπορεί ακόμη, βαστάει τον πόλεμο;

 — Με μεγάλη δυσκολία, Άρχοντα. Μολαταύτα το τελευταίο του φρούριο
το Κάρχαιξ αντέχει ακόμη, γιατί δυνατά είναι τα τείχη του, και
δυνατή είναι η καρδιά του γυιού του, του Καερντέν, του καλού ιππότη.
Μα ο εχθρός τους τσιτώνει ολοένα και πεινάνε: θα μπορέσουν να
βαστήξουν πολύ ακόμη;»

Ο Τριστάνος ρώτησε πόσο μακρυά ήτανε το φρούριο του Κάρχαιξ.

«Άρχοντα, δυο μίλλια μοναχά».

Χωρίστηκαν και κοιμήθηκαν. Το πρωί αφού έψαλε πρώτα ο ερημίτης και
μοιράστηκαν το κριθαρένιο ψωμί, ο Τριστάνος αποχαιρέτισε τον
σεβάσμιο ερημίτη, κ' εκάλπασε για το Κάρχαιξ.

Όταν σταμάτησε κάτω από τα κλειστά τείχη, είδε στο φυλάκιο μια
περίπολο φρουρών και ζήτησε το Δούκα. Ο Χόελ ήτον επί κεφαλής των
μαζύ με το γυιό του Καερντέν. Είπε τ' όνομά του κι' ο Τριστάνος του
είπε:

«Είμαι ο Τριστάνος, Βασιληάς του Λοοννουά, κι' ο Μάρκος ο Βασιλιάς
της Κορνουάλλης είναι θείος μου. Έμαθα, άρχοντα, ότι οι υποτελείς
σου σού έκαμαν άδικο πόλεμο κι' ήρθα να σου προσφέρω της υπηρεσίες
μου.

 — Αλλοίμονο! άρχοντα Τριστάνε, πηγαίνετε το δρόμο σας κι' ο Θεός να
σας ανταμείψη. Πώς να σας δεχτούμε εδώ μέσα; Δεν έχουμε πεια τροφές.
Καθόλου σιτάρι, μόνον με κουκιά και κριθάρι βαστιώμαστε.

 —  Τι με μέλει; είπεν ο Τριστάνος. Έζησα δυο χρόνια ολόκληρα σ' ένα
δάσος και ζούσα με χόρτα, ρίζες, και με κυνήγι, και μάθετε ότι
εύρισκα ωραία αυτή τη ζωή. Διατάχτε να μ' ανοίξουν την πόρτα».

Ο Καερδέν είπε τότε:

«Αφού είναι τόσο γενναίος, πατέρα, δεχτήτε τον να λάβη μέρος στα
καλά μας και στης δυστυχίες μας».

Με τιμή τον εδέχτηκαν. Ο Καερδέν εγύρισε τον Τριστάνο στα τείχη, και
στον μεγάλο πύργο, τριγυρισμένο από προμαχώνες με πασσάλους, όπου
κρύβονταν οι τοξότες. Από της πολεμότρυπες τούδειξε μακρυά στον
κάμπο της σκηνές και τα παραπήγματα πούχε στήσει ο κόμης Ριόλ. Όταν
γύρισαν στο παλάτι, ο Καερδέν είπε στον Τριστάνο:

 —  Τώρα, ωραίε φίλε, θ' ανεβούμε στη σάλλα που είναι η μητέρα μου
κι' η αδερφή μου.

Με τα χέρια ενωμένα, μπήκαν στο δωμάτιο των γυναικών. Η μητέρα και η
κόρη, καθισμένες σ' έναν καναπέ, κεντούσαν με χρυσή κλωστή ένα
πλούσιο ύφασμα της Αγγλίας και τραγουδούσαν κάποιον παληό σκοπό:
έλεγαν πώς η ωραία Δοέττη, καθισμένη στον άνεμο κάτω από τον άσπρο
βάτο, πεθυμάει και περιμένει το φίλο της, το Ντον, που τόσο πολύ
αργεί νάρθη. Ο Τριστάνος της χαιρέτησε, αντιχαιρέτισαν εκείνες, κ'
έπειτα οι δυο ιππότες κάθησαν δίπλα τους. Ο Καερδέν δείχνοντας τ'
ωραίο τούλι που κεντούσε η μητέρα του:

«Κυττάχτε, είπε, ωραίε φίλε Τριστάνε, τι εργάτισα είναι η μητέρα
μου. Πώς ξέρει θαυμάσια να στολίζη τα πετραχείλια και τ' άμφια, για
να τα χαρίζη στα φτωχά μοναστήρια. Και πώς τα χέρια της αδερφής μου
κεντούν της χρυσές κλωστές στο άσπρο μεταξωτό. Μα την πίστι, ωραία
αδερφή, με το δίκηο σου να σε λένε Ιζόλδη με τ' άσπρα χέρια!».

Τότε ο Τριστάνος, ακούγοντας πώς τη λέγανε Ιζόλδη, την εκύτταξε πειο
γλυκά, και χαμογελώντας.

Ο κόμης Ριόλ είχε στήσει το στρατόπεδο του τρία μίλλια μακρυά από το
Κάρχαιξ κι' από πολλές ημέρες οι άντρες του Δούκα Χόελ δεν τολμούσαν
πεια να περάσουν της πόρτες να τον χτυπήσουν.

Όμως την άλλη μέρα κι' όλα, ο Τριστάνος, ο Καερδέν, και δώδεκα
νεαροί ιππότες βγήκαν από το Κάρχαιξ, φορώντας τους θώρακας και της
περικεφαλαίες, και κάλπασαν κάτω από το δάσος των ελάτων μέχρι της
εχθρικές σκηνές. Έπειτα, ορμώντας ξαφνικά από το μέρος που
παραμόνευαν, άρπαξαν μια συνοδεία αμάξια του κόμητος Ριόλ. Απ' αυτή
τη μέρα, αλλάζοντας πονηρίες και αντρεία, έρριχναν κάτω της σκηνές
του, χτυπούσαν της εφοδιοπομπές, σκότωναν τους άντρες, και ποτέ δεν
εγύριζαν στο Κάρχαιξ χωρίς να φέρουν κάποια λεία. Έτσι, ο Τριστάνος
κι' ο Καερδέν άρχισαν ν' αγαπιώνται με τρυφερότητα και με πίστη κι'
ωρκίστηκαν φιλία μέχρι θανάτου. Ποτέ δεν απίστησαν σ' τον όρκο τους,
καθώς θα το μάθετε απ' αυτή την ιστορία.

Λοιπόν, καθώς γύριζαν απ' αυτές της επιδρομές, συζητώντας για
ευγένεια και ιπποτισμό, συχνά ο Καερδέν παινούσε στον αγαπητό του
σύντροφο την Ιζόλδη με τα λευκά χέρια, την απλή, την ωραία.

Ένα πρωί, καθώς χάραζεν η αυγή, ένας φρουρός κατέβηκε λαχανιάζοντας
από τον πύργο του, κ' έτρεξε στης σάλλες φωνάζοντας:

«Άρχοντες, πολύ κοιμηθήκατε: Σηκωθήτε, ο Ριόλ έρχεται να κάνη
επίθεσι!»

Ιππότες και αστοί ωπλίστηκαν κ' έτρεξαν στα τείχη: είδαν στον κάμπο
να λάμπουν η περικεφαλαίες, να κυματίζουν η τριγωνικές σημαίες των
ιπποτών, κι' όλον το στρατό του Ριόλ που προχωρούσε σε καλή τάξι. Ο
Δούκας Χοέλ και ο Καερδέν παρέταξαν αμέσως τα πρώτα τμήματα των
ιπποτών, μπρος στης πόρτες των τειχών.

Άμα έφθασαν σε απόστασι τόξου, σταμάτησαν τάλογα, με τα κοντάρια
χαμηλωμένα, ενώ σαν βροχή του Απρίλη έπεφταν απάνω τους τα βέλη.

Ο Τριστάνος ωπλιζότανε κι' αυτός με κείνους που τελευταία είχε
ξυπνήσει ο φρουρός. Δένει της μπότες του, περνάει το κοντοκάπι του,
της σφιχτές κάλτσες και τα χρυσά σπηρούνια. Φορεί το θώρακα, σιάζει
την περικεφαλαία. Ανεβαίνει, σπηρουνίζει τ' άλογό του έως την
πεδιάδα κ' εμφανίζεται με την ασπίδα σηκωμένη στο στήθος,
φωνάζοντας: «Κάρχαιξ!» Ήταν καιρός: οι άντρες του Χοέλ υποχωρούσαν
κι' όλα κατά τα τείχη. Τότε ήταν ωραίο νάβλεπε κανείς το ανακάτωμα
των αλόγων που σωριάζονται χάμω, και τους πληγωμένους υποτελείς, και
τα χτυπήματα που έδιναν οι νεαροί ιππότες, και τα χορτάρια, που κάτω
από τα βήματά τους, γινόντανε κόκκινα από το αίμα. Μπροστά σε όλους,
ο Καερδέν είχεν υπερήφανα σταματήσει, βλέποντας νάρχεται απάνω του
ένας τολμηρός βαρώνος, ο αδερφός του κόμητος Ριόλ. Ώρμησαν με τα
κοντάρια χαμηλωμένα και χτυπήθηκαν. Ο βαρώνος της Νάντης έσπασε το
δικό του χωρίς να κλονίση τον Καερδέν που μ' ένα πειο σίγουρο
χτύπημα παραμέρισε την ασπίδα του αντιπάλου και του βύθισε το
μαυρειδερό σίδερο στο πλευρό, ως τη λαβή. Αναποδογυρισμένος από τη
σέλλα ο ιππότης ξεφεύγει από της σκάλες και πέφτει.

Στην κραυγή τ' αδερφού του, ο Δούκας Ριόλ ρίχνεται κατ' απάνω του
Καερδέν, με τα χαλινάρια αμπολυμένα. Αλλά ο Τριστάνος του κόβει το
δρόμο. Άμα χτυπήθηκαν, το κοντάρι του Τριστάνου έσπασε στα χέρια
του. Το κοντάρι του Ριόλ χώθηκε στο στήθος του εχθρικού αλόγου,
πέρασε της σάρκες και το ξάπλωσε νεκρό, χάμω στο λειβάδι.

Σηκώνεται αμέσως ο Τριστάνος, με το γυαλιστερό σπαθί στο χέρι:

«Άναντρε, φωνάζει, ο κακός θάνατος θε ναύρη κείνον π' αφίνει τον
κύριο για να χτυπήση το άλογο. Δε θα βγης ζωντανός απ' αυτό το
λειβάδι.

 — Μου φαίνεται πώς δε λέτε αλήθεια! απάντησε ο Ριόλ, σπρώχνοντας
κατ' απάνω του το άτι.

Παραμέρισε όμως ο Τριστάνος, ξεφεύγοντας την επίθεσι, και σηκώνοντας
το χέρι, χτύπησε βαρειά τη λάμα του στην περικεφαλαία του Ριόλ: την
εβούλιαξε από πάνω και της έρριξε κάτω την προσωπίδα. Το κοντάρι
γλύστρησε από τον ώμο του ιππότη στα πλευρά του αλόγου, το οποίο
κλονίστηκε κ' έπεσε χάμω. Ο Ριόλ κατώρθωσε να ξεγλυστρήση και
σηκώθηκε πάλι όρθιος. Πεζοί κ' οι δύο, με της ασπίδες τρυπημένες,
τσακισμένες, με της κάσκες σαλατιασμένες, σμίγουν και χτυπιούνται.
Στο τέλος ο Τριστάνος χτυπάει τον Ριόλ στο μάτι της κάσκας. Το
χτύπημα ήτανε τόσο δυνατό και καλοσημαδεμένο, που ο κόμης έπεσε
χάμω, στα γόνατα και στα χέρια.

«Σήκω τώρα αν μπορής, υποτελή, του φωνάζει ο Τριστάνος. Κακή ώρα
ήρθες δω πέρα, και θα πεθάνης!»

Ο Ριόλ σηκώνεται πάλι στα πόδια, αλλά ο Τριστάνος μ' ένα χτύπημα
πειο δυνατό σχίζει την κάσκα, και το κεφάλι μένει ακάλυπτο. Ο Ριόλ
ζητάει ψυχικό, παρακαλεί να του χαρίση τη ζωή, κι' ο Τριστάνος
πέρνει το σπαθί του. Καιρός ήτανε, γιατί απ' όλες της μεριές οι
βαρώνοι της Νάντης έτρεχαν να βοηθήσουν τον κύριό τους. Αλλά ο
κύριός τους ήτανε πεια παραδομένος, αιχμάλωτος.

Ο Ριόλ έδωσε υπόσχεσι να πάη στη φυλακή του Δουκός Χοέλ, να του
ορκισθή πάλι πίστι και τιμή, να ξαναφτιάση τα πυρπολημένα χωριά και
της πολιτείες. Στη διαταγή του, η μάχη έπαψε, κι' απεμακρύνθη ο
στρατός του.

Όταν οι νικητές γύρισαν στο Κάρχαιξ, ο Καερδέν είπε στον πατέρα του:

«Μεγαλειότατε, καλέστε τον Τριστάνο και κρατήστε τον. Δε βρίσκεται
καλλίτερος ιππότης, κι' ο τόπος σου έχει ανάγκη από ένα βαρώνο με
τέτοια αντρεία».

Αφού πήρε τη συμβουλή των ανθρώπων του, ο Δούκας Χοέλ εκάλεσε τον
Τριστάνο:

«Φίλε, ποτέ δε θα μπορούσα να σ' αγαπήσω αρκετά, που έσωσες αυτόν
τον τόπο. Θέλω λοιπόν να ξεπληρώσω την οφειλή μου. Η κόρη μου η
Ιζόλδη με τα Λευκά Χέρια είναι από γενιά δουκών, βασιλιάδων και
βασιλισσών: πάρτε την. Σας τη δίνω».

 — Μεγαλειότατε, την παίρνω, είπεν ο Τριστάνος.

Α! Άρχοντες, γιατί είπε αυτόν το λόγο; Γι' αυτόν το λόγο πέθανε.

Όρισαν την ημέρα, ώρισαν την προθεσμία. Ο Δούκας έρχεται με τους
φίλους του, ο Τριστάνος με τους δικούς του. Ο εφημέριος του παλατιού
ψέλνει τη λειτουργία. Μπροστά σ' όλους, στην πόρτα του μοναστηριού,
σύμφωνα με το νόμο της Αγίας Εκκλησίας, ο Τριστάνος παίρνει γυναίκα
την Ιζόλδη με τα λευκά χέρια. Μεγαλοπρεπείς ήταν οι γάμοι και
πλούσιοι. Μα σαν ήρθε η νύχτα, ενώ οι άνθρωποι του Τριστάνου
τούβγαζαν τα ρούχα του, συνέβηκε ώστε καθώς έβγαζαν το πολύ στενό
μανίκι του κοντοκαπιού, να παρασύρουν από το δάχτυλο του το
δαχτυλίδι με την πράσινη πέτρα, το δώρο της Ιζόλδης. Καθαρό ήχο
άφησε πέφτοντας στης πλάκες.

Ο Τριστάνος κυττάζει και το βλέπει. Ξυπνάει τότε η παληά αγάπη του·
κι' ο Τριστάνος καταλαβαίνει το κρίμα που έκαμε.

Θυμήθηκε την ημέρα όπου η Ιζόλδη η Ξανθή τούδωσε αυτό το δώρο: μέσα
στο δάσος του τώδωκε, στο δάσος όπου προς χάρι του είχε κακοπαθήσει
στην τραχειά ζωή. Και ξαπλωμένος τώρα δίπλα στην άλλη Ιζόλδη,
ξαναείδε την καλύβα του Μορουά. Τι τρέλλα χτύπησε την καρδιά του
ώστε να μπορέση να κατηγορήση τη φίλη του για προδοσία; Όχι· αυτή
υπόμενε για χάρι του όλες της δυστυχίες, μόνο αυτός την είχε
προδώσει.

Αλλά πάλι λυπότανε την Ιζόλδη τη γυναίκα του, την απλή, την ωραία.
Κακή ώρα τον αγάπησαν οι δυο Ιζόλδες. Και στης δυο είχε φανή
άπιστος.

Μολαταύτα, η Ιζόλδη με τα Λευκά χέρια, παραξενευότανε να τον ακούη,
ξαπλωμένο δίπλα της, ν' αναστενάζη. Στο τέλος, σαν ντροπιασμένη λίγο
του είπε:

«Αγαπητέ Άρχοντα, μη σας πρόσβαλα σε τίποτα; Γιατί δε μου δίνετε
ούτ' ένα φιλί; Πέστε μου για να ξέρω το άδικό μου, κι' αν μπορώ, θα
σας ανταμείψω ωραία.

 —  Φίλη, είπεν ο Τριστάνος, μη θυμώσετε, αλλά έχω δώσει όρκο.
Άλλοτε, σε άλλον τόπο, είχα πολεμήσει ένα δράκοντα, κι' ήρθα κοντά
στο θάνατο, όταν θυμήθηκα τη Θεομήτορα. Της έδωκα υπόσχεσι, ότι αν
είχε την καλωσύνη να μ' ελευτερώση από το θεριό, αν έπαιρνα ποτέ
γυναίκα, ένα χρόνο ούτε θα τη φιλούσα ούτε θα την αγκάλιαζα.

 —  Λοιπόν, είπεν η Ιζόλδη με τα Λευκά χέρια, θα το υπομείνω όπως
μπορώ».

Αλλά όταν η υπηρέτριες, το πρωί, της φόρεσαν τον πέπλο των
παντρεμμένων γυναικών, γέλασε θλιβερά, και συλλογίστηκε ότι δεν είχε
δικαίωμα σ' αυτό το στολίδι.



ΙΣΤ'.
ΚΑΕΡΔΕΝ



Μερικές ημέρες αργότερα ο Δούκας Χοέλ, ο αυλάρχης του, και όλοι οι
κυνηγοί του, ο Τριστάνος, η Ιζόλδη με τα λευκά χέρια κι' ο Καερδέν,
εβγήκαν μαζύ από το παλάτι για να κυνηγήσουν στο δάσος. Σ' ένα στενό
δρόμο, ο Τριστάνος κάλπαζε δίπλα στον Καερδέν που κρατούσε με το
δεξί του χέρι τα χαλινάρια του αλόγου της Ιζόλδης με τα Λευκά χέρια.
Λοιπόν, το άλογο σκόνταψε σ' ένα λάκκο νερό. Το νερό πετάχτηκε
δυνατά, και τα ρούχα της Ιζόλδης έγιναν μουσκίδι: απάνω από τα
γόνατα ανέβηκε η κρυάδα. Άφησε εκείνη μικρή φωνή, και σπηρούνισε το
άλογό της γελώντας τόσο δυνατά και καθαρά ώστε ο Καερδέν τρέχοντας
πίσω της, την ερώτησε:

«Ωραία αδερφή, γιατί γελάτε;

 — Για μια ιδέα που μου ήρθε, ωραίε αδερφέ. Όταν το νερό πετάχτηκε
απάνω μου, του είπα: «Νερό, είσαι τολμηρότερο από όσο υπήρξε ποτέ ο
Τριστάνος ο τολμηρός!». Γι' αυτό γέλασα. Αλλά πολλά είπα, αδερφέ,
και μετανοιώνω».

Ο Καερδέν, παραξενεμένος, την ετσίτωσε τόσο πολύ με της ερωτήσεις,
ώστε στο τέλος αναγκάσθηκε να του πη την αλήθεια για το γάμο της.

Τότε ο Τριστάνος τους έφτασε, κ' εκάλπασαν μαζύ κι' οι τρεις,
αμίλητοι, μέχρι το σπήτι του κυνηγιού. Κει κάλεσε ο Καερδέν τον
Τριστάνο να κουβεντιάσουν, και του είπε:

«Άρχοντα Τριστάνε, η αδερφή μου μού ωμολόγησε την αλήθεια για τους
γάμους σας. Σε είχα αδερφό και σύντροφο. Αλλά δεν κράτησες πίστι,
και ντρόπιασες το σύνδεσμό μας. Από δω και πέρα, αν δεν μου δώστε
ικανοποίησι, μάθετε ότι σας προκαλώ».

Ο Τριστάνος απάντησε:

«Ναι, ήρθα εδώ σε σας για δυστυχία σας. Αλλά μάθε τη συφορά μου,
ωραίε γλυκέ φίλε, αδερφέ και σύντροφε, και ίσως η καρδιά σου
μαλακώση. Μάθε ότι έχω μια άλλη Ιζόλδη, ωραιότερη απ' όλες της
γυναίκες, που υπέφερε και υποφέρει ακόμη προς χάρι μου χίλιες
πίκρες. Βέβαια η αδερφή σου με αγαπά και με τιμά. Αλλά γι' αγάπη
μου, η άλλη Ιζόλδη περιποιέται μ' ακόμη μεγαλύτερες τιμές απ' όσες
μου κάνει η αδερφή σου, ένα σκυλλί που της έδωσα. Έλα, ας αφήσουμε
αυτό το κυνήγι, ακολούθα με όπου θα σε οδηγήσω. Θα σου πω τη
δυστυχία της ζωής μου».

Δίχως μιλιά έτρεξαν με τάλογα σ' ένα βαθύ μέρος του δάσους. Εκεί, ο
Τριστάνος απεκάλυψε τη ζωή του στον Καερδέν. Είπε πώς είχε πιή στη
θάλασσα την αγάπη και το θάνατο. Είπε την προδοσία των βαρώνων και
του νάνου. Είπε πώς ωδηγήθη η Βασίλισσα στην πυρά, πώς παρεδόθη
στους λεπρούς, και της αγάπες τους στο μεγάλο άγριο δάσος. Πώς την
είχε παραδώσει στο Βασιληά Μάρκο. Και πώς, αφού έφυγε μακρυά της,
θέλησε ν' αγαπήση την Ιζόλδη με τα Λευκά Χέρια. Πώς ήξερε πεια τώρα
ότι δε θα μπορούσε δίχως τη Βασίλισσα, ούτε να ζήση ούτε να πεθάνη.

Ο Καερδέν σωπαίνει και παραξενεύεται. Αισθάνεται, αθέλητα, να
μαλακώνη ο θυμός του.

«Φίλε, λέει στο τέλος, θαυμάσια λόγια ακούω. Συγκινήσατε την καρδιά
μου μέχρι του οίκτου. Υπομείνατε τόσες πίκρες που ο Θεός να φυλάη
τους Χριστιανούς. Ας γυρίσουμε στο Κάρχαιξ. Την τρίτη μέρα, αν
μπορώ, θα σου πω τη σκέψι μου».

Στο δωμάτιο της, στο Τινταγκέλ, η Ιζόλδη η Ξανθή στενάζει για τον
Τριστάνο και τον προσκαλεί. Να την αγαπάη πάντοτε; άλλη σκέψι δεν
έχει, ούτε άλλη ελπίδα, ούτε άλλη επιθυμία. Όλη της η επιθυμία είναι
σ' αυτόν, και δυο χρόνια τώρα δεν ξέρει τίποτε από μέρους του. Πού
είναι; Σε ποιον τόπο; Να ζη τάχα τουλάχιστον;

Στο δωμάτιο της, η Ιζόλδη η Ξανθή είναι καθισμένη και τραγουδάει
σιγανά κάποιο θλιβερό ερωτικό τραγούδι. Λέει πώς έπιασαν ξαφνικά και
σκότωσαν τον Γκουρόν για την αγάπη της γυναίκας που αγαπούσε πειο
πολύ από κάθε τι στον κόσμο· και πώς με δόλο ο κόμης έδωσε την
καρδιά του Γκουρόν στη γυναίκα του να τη φάη, και τη λύπη αυτηνής.

Γλυκά τραγουδάει η Βασίλισσα, κανονίζοντας τη φωνή της με την άρπα.
Τα χέρια είναι ωραία, καλό το τραγούδι, σιγανός ο τόνος και γλυκειά
η φωνή.

Κείνη τη στιγμή μπαίνει ο Καριάδος, πλούσιος κόμης από κάποιο
μακρυνό νησί. Είχεν έλθει στο Τινταγκέλ για να προσφέρη στη
Βασίλισσα της υπηρεσίες του, και πολλές φορές μετά την αναχώρησι του
Τριστάνου της είχε πη τον έρωτά του. Αλλά η Βασίλισσα απέκρουε της
αιτήσεις του και τον έλεγε τρελλό. Ήταν ωραίος ιππότης, αλαζονικός
και υπερήφανος, μιλούσε ευχάριστα, αλλά η αξία του ήτανε μεγαλύτερη
μέσα στα δωμάτια των γυναικών παρά στη μάχη. Ηύρε την Ιζόλδη να
τραγουδάη, και της είπε γελαστά:

«Αρχόντισσα, τι θλιβερό τραγούδι, θλιβερό σαν του νεκροπουλιού. Δε
λένε πώς αυτό το πουλί κελαδάει όταν είναι να πεθάνη κανείς; Το
θάνατό μου βέβαια αγγέλλει το τραγούδι σας: γιατί πεθαίνω από την
αγάπη σας!

 — Έστω, του είπεν η Ιζόλδη. Μακάρι το τραγούδι, μου να σημαίνη το
θάνατό σας, γιατί ποτέ δε μπήκατε δω μέσα χωρίς να μου φέρετε κάποιο
κακό μαντάτο. Πάντοτε εγίνατε νεκροπούλι και γκιώνης για να πήτε
κακά για τον Τριστάνο. Σήμερα, τι κακό νέο μου φέρνετε πάλι;»

Ο Καριάδος απάντησε:

«Βασίλισσα, είσαστε θυμωμένη, και δεν ξέρω γιατί. Αλλά πολύ τρελλός
είναι όποιος ταράζεται με τα λόγια σας. Ό,τι κι' αν γίνη με το
θάνατο που μου αγγέλλει το νεκροπούλι, να τι κακή είδησι σας φέρνει
ο γκιώνης: ο Τριστάνος, ο φίλος σας, είναι χαμένος για σας,
Αρχόντισσα Ιζόλδη. Πήρε γυναίκα σ' άλλον τόπο. Από δω και πέρα
μπορείτε να οικονομηθήτε απ' αλλού, γιατί αυτός περιφρονεί την αγάπη
σας. Πήρε με μεγάλες τιμές γυναίκα του την Ιζόλδη με τα Λευκά Χέρια,
την κόρη του Δουκός της Βρεττάνης». Ο Καριάδος φεύγει θυμωμένος. Η
Ιζόλδη η Ξανθή χαμηλώνει το κεφάλι κι' αρχίζει τα κλάμματα.

Την τρίτη μέρα ο Καερδέν κάλεσε τον Τριστάνο:

«Φίλε, συμβουλεύτηκα την καρδιά μου: Ναι, αν μούπατε την αλήθεια, η
ζωή που κάνετε σ' αυτό τον τόπο είναι παραφροσύνη και τρέλλα, και
τίποτε καλό δε μπορεί να βγη ούτε για σας ούτε για την αδερφή μου
την Ιζόλδη με τα Λευκά Χέρια. Λοιπόν ακούστε τι θα σας πω. Θα
περάσουμε τη θάλασσα και θα πάμε μαζύ στο Τινταγκέλ. Θα ξαναδήτε τη
Βασίλισσα και θα δοκιμάστε αν σας πεθυμάη πάντοτε ακόμη κι' αν σας
μένη πιστή. Αν σας λησμόνησε, ίσως τότε θα συμπαθήστε περισσότερο
την Ιζόλδη την αδερφή μου, την απλή, την ωραία. Θα σας ακολουθήσω.
Δεν είμαι ισάδελφος και σύντροφός σας;

 — Αδερφέ, είπεν ο Τριστάνος, καλά έχει ειπωθή ότι η καρδιά ενός
άνθρωπου αξίζει όλο το χρυσάφι του κόσμου».

Σε λίγο, ο Τριστάνος κι' ο Καερδέν ντύθηκαν σαν προσκυνητές, πήραν
ρόπαλα και κάπες, σα νάθελαν να πάνε να προσκυνήσουν τ' άγια λείψανα
σε μακρυνό τόπο. Απεχαιρέτισαν τον Δούκα Χοέλ. Ο Τριστάνος πήρε μαζύ
τον Γκορνεβάλη, κι' ο Καερδέν έναν ιπποκόμο μοναχά. Μυστικά,
αρμάτωσαν ένα καράβι κι' αρμένισαν για την Κορνουάλλη.

Ο άνεμος τους ήρθε καλός κι' αλαφρός, κ' ένα πρωί, πριν από την
αυγή, οι τέσσερες σύντροφοι ανέβαιναν στο Λιντάν. Εκεί δίχως άλλο ο
καλός αυλάρχης, ο Ντινάς ντε Λιντάν, θα τους φιλοξενούσε και θα
μπορούσε να κρατήση μυστικό τον ερχομό τους.

Κατά την αυγή, οι τέσσερες σύντροφοι ανέβαιναν στο Λιντάν, όταν
είδαν νάρχεται πίσω τους ένας άνθρωπος που ακολουθούσε τον ίδιο
δρόμο καβάλλα στο άλογό του που πήγαινε βήμα σιγά σιγά. Ερρίχτηκαν
πίσω από τα δέντρα, κι' ο άνθρωπος πέρασε χωρίς να τους δη γιατί
ήταν κοιμισμένος. Ο Τριστάνος τον ανεγνώρισε.

 — Αδερφέ, είπε σιγανά στον Καερδέν, είναι ο ίδιος ο Ντινάς ντε
Λιντάν. Κοιμάται. Δίχως άλλο γυρίζει από τη φίλη του και βλέπει
ακόμη όνειρα γι' αυτή. Δε θάτανε ευγενικό να τον ξυπνήσουμε. Μόνο
ακολούθα με από μακρυά».

Έφτασε τον Ντινάς, έπιασε σιγά το άλογο από τα γκέμια, κι' αθόρυβα
εβάδισε δίπλα του. Στο τέλος ένα σκόνταμα του αλόγου ξύπνησε τον
Ντινάς. Ανοίγει τα μάτια, βλέπει τον Τριστάνο, διστάζει:

«Συ, Τριστάνε, εσύ! Ο Θεός να ευλογήση την ώρα που σε ξαναβλέπω.
Είναι τόσος καιρός που την περίμενα!

 —  Φίλε ο Θεός να σας προστατεύη. Τι νέα έχετε από τη Βασίλισσα;

 — Αλλοίμονο! Κακά νέα. Ο Βασιληάς την αγαπάει και την τιμάει. Μα
αυτή από τότε πώφυγες, μαραίνεται και κλαίει για σένα. Α! γιατί να
γυρίσης κοντά της; Γυρεύεις πάλι το θάνατό της και το δικό σου;
Τριστάνε λυπήσου τη Βασίλισσα, άφησέ την στην ησυχία της.

 —  Φίλε, είπεν ο Τριστάνος. Κάμετε μου μια χάρι. Κρύψετέ με στο
Λιντάν, πέστε της πώς ήρθα και κάμετε να την ξαναΐδώ μια φορά
ακόμη».

Ο Ντινάς απάντησε:

«Λυπάμαι τη Βασίλισσα και δε θα της πω τίποτε, αν δε βεβαιωθώ ότι
σου έχει μείνει αγαπητή πειο πολύ απ' όλες της γυναίκες του κόσμου.

 — Α! Άρχοντα, πέστε της ότι μου έμεινε αγαπητή περισσότερο από όλες
της γυναίκες του κόσμου.

 —  Λοιπόν καλά, ακολούθα με, Τριστάνε. θα σε βοηθήσω».

Ο αυλάρχης έκρυψε στο Λιντάν τον Τριστάνο, τον Γκορνεβάλη, τον
Καερδέν και τον ιπποκόμο του, κι' όταν ο Τριστάνος του ιστόρησε λέξι
προς λέξι όλες της τελευταίες περιπέτειες του, ο Ντινάς πήγε στο
Τινταγκέλ για να μάθη νέα της Αυλής. Έμαθε ότι σε τρεις ημέρες, η
Βασίλισσα Ιζόλδη, ο Βασιληάς Μάρκος, όλη του η ακολουθία, οι
ιπποκόμοι, οι κυνηγοί θάφηναν το Τινταγκέλ για να εγκατασταθούν στο
Παλάτι του Άσπρου Κάμπου, όπου μεγάλα κυνήγια είχαν προετοιμαστή.
Τότε ο Τριστάνος εμπιστεύτηκε στη Βασίλισσα το δαχτυλίδι με το
πράσινο πετράδι και το μήνυμα που θα πήγαινε στη Βασίλισσα.



ΙΖ'.
ΝΤΙΝΑΣ ΝΤΕ ΛΙΝΤΑΝ



Ο Ντινάς εγύρισε λοιπόν στο Τινταγκέλ, ανέβη τα σκαλιά, και μπήκε
στην αίθουσα. Κάτω από το βασιλικό θόλο ο Μάρκος και η Ιζόλδη η
Ξανθή, καθισμένοι, έπαιζαν ζατρίκι. Ο Ντινάς πήρε θέσι κοντά στη
Βασίλισσα σ' ένα σκαμνί, για να παρακολουθήση τάχα το παιγνίδι, και
δυο φορές κάνοντας ότι της δείχνει τα κομμάτια έβαλε το χέρι του στο
ζατρίκι. Τη δεύτερη φορά η Βασίλισσα αναγνώρισε το δαχτυλίδι με το
πράσινο πετράδι. Τότε βαρυέστησε το παιγνίδι. Σκούντησε ελαφρά το
χέρι του Ντινάς με τέτοιον τρόπο που πολλά κομμάτια έπεσαν με αταξία
δω κ' εκεί.

«Κυττάχτε, αυλάρχη· μου χαλάσατε το παιγνίδι, είπε, και δε μπορώ
πεια να το εξακολουθήσω».

Ο Μάρκος εγκαταλείπει την αίθουσα, η Βασίλισσα αποσύρεται στο
δωμάτιο της, και καλεί τον Ντινάς κοντά της.

«Φίλε, σε στέλνει ο Τριστάνος;

 — Ναι, Βασίλισσα. Βρίσκεται στο Λιντάν, κρυμμένος στον πύργο μου.

 —  Είναι αλήθεια πως παντρεύτηκε στη Βρεττάνη;

 —  Βασίλισσα, αλήθεια σας είπαν. Βεβαιώνει όμως ότι καθόλου δε σας
πρόδωσε: Ότι ούτε μια μέρα δεν έπαψε να σας αγαπά περισσότερο απ'
όλες της γυναίκες. Ότι θα πεθάνη αν δε σας ξαναϊδή, έστω και μια
φορά ακόμη. Σας εξορκίζει να δεχτήτε, στον όρκο που του κάνατε την
τελευταία φορά που σας μίλησε».

Η Βασίλισσα συλλογίστηκε την άλλη Ιζόλδη, και κάμποση ώρα έμεινε
αμίλητη. Έπειτα απάντησε:

«Ναι, την τελευταία φορά που μου μίλησε, θυμάμαι που του είπα: «Αν
ποτέ ξαναϊδώ το δαχτυλίδι με την πράσινη πέτρα, ούτε πύργος, ούτε
φρούριο, ούτε διαταγή Βασιλική θα μ' εμποδίσουν να κάνω το θέλημα
του φίλου μου κι' ας είναι φρονιμάδα ή τρέλλα.

 —  Βασίλισσα, σε δυο μέρες η Αυλή θαφήση το Τινταγκέλ για τον Άσπρο
Κάμπο. Ο Τριστάνος σας μηνάει ότι θάναι κρυμμένος στο δρόμο μέσα στα
βάτα. Σας μηνάει να τον λυπηθήτε.

 —  Είπα. Ούτε πύργος, ούτε φρούριο, ούτε διαταγή βασιλική θα μ'
εμποδίσουν να κάνω το θέλημα του φίλου μου».

Την παράλλη μέρα, ενώ όλη η Αυλή του Βασιληά Μάρκου ετοιμαζότανε για
την αναχώρησι από το Τινταγκέλ, ο Τριστάνος, ο Γκορνεβάλης, ο
Καερδέν κι' ο ιπποκόμος του, φόρεσαν τους θώρακες, πήρανε τα σπαθιά
και της ασπίδες τους, κι' από κρυφούς δρόμους τράβηξαν για τ'
ωρισμένο μέρος. Μέσα από το δάσος περνούσαν δυο δρόμοι για τον Άσπρο
Κάμπο. Ο ένας ωραίος και διατηρημένος καλά, όπου θα περνούσε η
βασιλική συνοδεία, ο άλλος παραμελημένος και γεμάτος πέτρες. Ο
Τριστάνος κι' ο Καερδέν ετοποθέτησαν σ' αυτόν τους δυο ιπποκόμους:
θα τους περίμεναν εκεί, φυλάγοντας τ' άλογα και της ασπίδες. Οι
ίδιοι τρύπωσαν μέσ' το δάσος και κρύφτηκαν σε μια συστάδα δέντρων
και βάτων. Μπροστά, στο δρόμο, ο Τριστάνος έστησε ένα κλαδί
μοσκοκαρυδιάς όπου ήτανε τυλιγμένο αγιόκλημα.

Σε λίγο εμφανίζεται στο δρόμο η πομπή. Πρώτα-πρώτα η συνοδεία του
Βασιληά Μάρκου. Με ωραία τάξι έρχονται οι σιτιστές και οι πεταλωτές,
οι μάγειροι κι' οι οινοχόοι, έρχονται οι γραφιάδες, έρχονται οι
οδηγοί των σκυλλιών κρατώντας λαγωνικά κι' άλλα σκυλλιά, έπειτα οι
γερακοτρόφοι κρατώντας τα πουλιά στο αριστερό χέρι, έπειτα οι
κυνηγοί, έπειτα οι ιππότες και οι βαρώνοι. Πηγαίνουν σιγά, με καλή
σειρά δύο-δύο, κ' είναι ωραίο να τους βλέπη κανείς, πλούσια
ντυμένους απάνω στα στολισμένα με χρυσοκεντημένο βελούδο περήφανα
άλογά τους. Έπειτα πέρασε ο Βασιληάς Μάρκος. Θαμπώθηκε ο Καερδέν
βλέποντας τους υπασπιστές γύρω του, δυο από τη μια μεριά, δυο από
την άλλη, ντυμένους στο χρυσάφι και στην πορφύρα.

Κ' έπειτα προχωρεί η πομπή της Βασίλισσας. Πρώτα-πρώτα πηγαίνουν η
πλύντριες κι' η καμαριέρες, κι' έπειτα η γυναίκες και η κόρες των
κομητών και των βαρώνων. Μία-μία περνούν, κ' ένας νεαρός ιππότης
συνοδεύει κάθε μια τους. Τέλος πλησιάζει ένα άλογο με την ωραιότερη
γυναίκα που έχει δει στη ζωή του ο Καερδέν: Καλοκαμωμένο σώμα και
πρόσωπο, μέση χαμηλή, φρύδια ζωγραφιστά, μάτια γελαστά, και μικρά
δοντάκια. Φορεί κόκκινη πλούσια ρόμπα. Λεπτό περιδέραιο από χρυσάφι
και πετράδια στολίζει το φωτεινό της μέτωπο:

 —  Η Βασίλισσα! λέει σιγανά ο Καερδέν.

 —  Η Βασίλισσα; λέει ο Τριστάνος. Όχι, είναι η Καμίλλη, η υπηρέτρια
της».

Έπειτα, σ' ένα ψαρρί άλογο έρχεται μια άλλη πειο άσπρη από το χιόνι
του Φλεβάρη, πειο ροδαλή από τα τριαντάφυλλα. Τα λαμπρά μάτια της
κάνουν μαρμαρυγές όπως τ' αστέρια στο καθαρό νερό της πηγής.

 —  Α! να την, η Βασίλισσα, τώρα τη βλέπω! λέει ο Καερδέν.

 —  Ε! όχι! είναι η Βραγγίνα η Πιστή, λέει ο Τριστάνος».

Αλλά τότε ο δρόμος έλαμψε με μιας, σα να ξεχείλισε ξαφνικά το φως
του ήλιου μέσ' από τα φυλλώματα των μεγάλων δέντρων: η Ιζόλδη η
Ξανθή παρουσιάστηκε! Ο Δούκας Αντρέ — ο Θεός να τον τιμωρήση! —
εκάλπαζε δεξιά της.

Κείνη τη στιγμή κελαδητά κορυδαλού κι' άλλων πουλιών βγήκαν από τη
συστάδα, κι' ο Τριστάνος έβαζε στης μελωδίες του όλη του την
τρυφερότητα. Η Βασίλισσα κατάλαβε το μήνυμα του φίλου της. Κυττάζει
χάμω το κλαδί της μοσκοκαρυδιάς σφιχτά αγκαλιασμένο από το
αγιόκλημα, και συλλογιέται μέσα της: «Ναι έτσι είμαστε μεις, φίλε.
Ούτε σεις δίχως εμένα. Ούτε εγώ δίχως εσέ». Σταματάει τ' άλογό της,
κατεβαίνει, πηγαίνει σε μια φοράδα που βάσταζε ένα μικρό σπητάκι
σκυλλιού στολισμένο με πολύτιμα πετράδια. Κει μέσα σ' ένα πορφυρό
χαλί ήτανε ξαπλωμένος ο Πτικρού. Τον πέρνει στα χέρια της, τον
χαϋδεύει, του κάνει χίλιες περιποιήσεις. Έπειτα τον ξαναβάζει στο
σπητάκι του, και γυρίζοντας κατά τη συστάδα λέει με δυνατή φωνή:

«Πουλιά του δάσους που τόση χαρά μου φέρατε με τα κελαδητά σας, σας
αγαπώ και σας χαιρετώ. Ενώ ο άρχοντάς μου Βασιληάς Μάρκος θα καλπάση
για τον Άσπρο Κάμπο, εγώ θα μείνω στον πύργο του Σαιν-Λουμπέν.
Πουλάκια, ελάτε κοντά μου κι' εκεί. Πλούσια θα σας ανταμείψω απόψε,
σαν καλούς τραγουδιστές που είστε».

Ο Τριστάνος κράτησε αυτά τα λόγια και χάρηκε. Αλλά ο Αντρέ ο
προδότης άρχισε κι' όλα ν' ανησυχή. Ξανάβαλε τη Βασίλισσα στη σέλλα,
κι' η πομπή απεμακρύνθη.

Λοιπόν ακούστε μια κακή περιπέτεια, Άρχοντες. Τον καιρό όπου
περνούσε η Βασιλική πομπή, κει κάτω στον άλλο δρόμο που ο
Γκορνεβάλης κι' ο ιπποκόμος του Καερδέν φύλαγαν τ' άλογα των κυρίων
τους, παρουσιάστηκε ξαφνικά, ένας ιππότης αρματωμένος: Μπλεχερή τον
έλεγαν. Αναγνώρισε από μακρυά τον Γκορνεβάλλη και το οικόσημο του
Τριστάνου. «Τι είδα σκέφτηκε. Είναι ο Γκορνεβάλης, κι' αυτός ο άλλος
θάναι ο ίδιος ο Τριστάνος·». Εσπηρούνισε τάλογό του κατά πάνω τους,
φωνάζοντας «Τριστάνε!» Αλλά οι δυο ιπποκόμοι είχαν κάμει κι' όλα
μεταβολή κ' έφευγαν. Ο Μπλεχερή ρίχτηκε κατά πίσω τους, φωνάζοντας:

«Τριστάνε! Στάσου! στην αντρεία σου σ' εξορκίζω».

Οι ιπποκόμοι έφευγαν πάντα.

«Στάσου, Τριστάνε! Στ' όνομα της Βασίλισσας σ' εξορκίζω, στ' όνομα
της Ιζόλδης της Ξανθής!»

Τρεις φορές επανέλαβε στους φυγάδες την πρόσκλησι, εξ ονόματος της
Ιζόλδης της Ξανθής. Άδικα. Εξαφανίστηκαν, κι' ο Μπλεχερή δεν μπόρεσε
να φτάση παρά μόνον ένα από τάλογά τους, και το πήρε λάφυρο. Έφτασε
στο παλάτι του Σαιν-Λουμπέν την ίδια στιγμή που είχε εγκατασταθή κει
η Βασίλισσα. Την ηύρε μοναχή και της είπε:

«Βασίλισσα, ο Τριστάνος είναι εδώ. Τον είδα στον παραμελημένο δρόμο
πώρχεται από το Τινταγκέλ. Τρεις φορές τον κάλεσα να σταθή,
ξορκίζοντάς τον στ' όνομα της Ιζόλδης της Ξανθής. Μα τον είχε πιάσει
φόβος, και δεν τόλμησε να με περιμένη.

 — Ψέμματα και τρέλλες λέτε, ωραίε άρχοντα. Πώς μπορεί να βρίσκεται
δω ο Τριστάνος; Πώς θάφευγε μπροστά σας; Πώς δε θα σταματούσε άμα
άκουγε τόνομά μου;

 — Μολαταύτα, Βασίλισσα, τον είδα, και μάλιστα του πήρα ένα από
τάλογά του. Κυττάχτε το κει κάτω σελλωμένο στ' αλώνι».

Αλλά ο Μπλεχερή είδε τη Βασίλισσα θυμωμένη. Λυπήθηκε, γιατί αγαπούσε
τον Τριστάνο και τη Βασίλισσα. Την άφησε, μετανοιώνοντας που μίλησε.

Τότε, η Ιζόλδη έκλαψε και είπε: «Δυστυχισμένη εγώ! Πάρα πολύ έζησα,
αφού είδα την ημέρα όπου ο Τριστάνος με κοροϊδεύει και με
ντροπιάζει. Άλλοτε, για τόνομά μου, και ποιον εχτρό δε θ'
αντιμετώπιζε; Είναι γενναίος. Αν έφυγε μπρος στο Μπλεχερή, αν δεν
καταδέχτηκε να σταθή στ' όνομα της φίλης του, α! — είναι γιατί τον
κατέχει η άλλη Ιζόλδη. Γιατί γύρισε; Με είχε προδώσει, και θέλησε
παραπανιστά, να μ' εξευτελίση: αυτό είναι! Δε τον έφταναν τα παληά
μαρτύριά μου; Ας γυρίση λοιπόν, ντροπιασμένος κι' αυτός, στην Ιζόλδη
με τα Λευκά χέρια!»

Εκάλεσε τον Περινίς τον Πιστό, και του είπε της ειδήσεις που είχε
φέρει ο Μπλεχερή. Προσέθεσε:

«Φίλε, πήγαινε να βρης τον Τριστάνο στο μεγάλο παραμελημένο δρόμο
που πάει από το Τινταγκέλ στο Σαιν-Λουμπέν. Να του πης πώς δεν τον
χαιρετώ, και μη τολμήση να με πλησιάση γιατί θα βάλω τους υπηρέτες
και τους βαλέδες να τον πετάξουν όξω».

Ο Περινίς έψαξε και ηύρε τον Τριστάνο και τον Καερδέν· τους είπε το
μήνυμα της Βασίλισσας.

«Αδελφέ, φώναξε ο Τριστάνος, τι μου λες εκεί; Πώς θα μπορούσα να
φύγω μπρος στον Μπλεχερή αφού, όπως βλέπεις και μόνος σου, δεν
έχουμε δω τάλογά μας. Ο Γκορνεβάλης και ένας ιπποκόμος τα φύλαγαν.
Δεν τους ξαναβρήκαμε στο ωρισμένο μέρος, κι' ακόμη τους γυρεύομε!»

Εκείνη τη στιγμή γύρισαν ο Γκορνεβάλης κι' ο ιπποκόμος του Καερδέν.
Ωμολόγησαν το πάθημά τους.

«Περινίς, ωραίε γλυκειέ φίλε, είπεν ο Τριστάνος, γύρισε γρήγορα στην
κυρία σου. Πέσ' της ότι της στέλνω αγάπη και χαιρετισμό, ότι πάντοτε
της έμεινα πιστός, ότι μου είναι η πειο αγαπητή απ' όλες της
γυναίκες. Πέσ' της να σε ξαναστείλη να μου φέρης τη συγγνώμη της. Θα
περιμένω δω να γυρίσης».

Ο Περινίς γύρισε λοιπόν στη Βασίλισσα και της ξαναείπε ό,τι είδε κι'
άκουσε. Κείνη όμως δεν τον επίστεψε.

«Α! Περινίς, ήσουν ο σπητικός μου κι' ο πιστός μου κι' ο πατέρας μου
σε είχε προορίσει, από παιδάκι ακόμη, να με υπηρετής. Αλλά ο
Τριστάνος ο μάγος σε κατάφερε με τα ψέμματα και τα δώρα του. Και συ,
με πρόδωσες. Φύγε από δω!»

Ο Περινίς γονατίζει στα πόδια της.

«Κυρία, σκληρά λόγια ακούω. Ποτέ δε δοκίμασα τέτοια λύπη στη ζωή
μου. Μα λίγο με μέλει για τον εαυτόμου. Λυπάμαι σας να κάνετε αυτή
την προσβολή στον άρχοντα Τριστάνο. Πολύ αργά θα είναι όταν
μετανοήστε.

 — Φεύγα, δε σε πιστεύω. Και συ, Περινίς, συ ο Περινίς ο Πιστός, με
πρόδωσες!».

Πολύ περίμενε ο Τριστάνος τον Περινίς να του φέρη τη συγγνώμη της
Βασίλισσας. Ο Περινίς δε φάνηκε.

Το πρωί, ο Τριστάνος τυλίγεται σε μια κουρελιασμένη κάπα, βάφει
μεριές-μεριές το μούτρο του κόκκινο και μαύρο, και γίνεται σα
λεπρός. Πέρνει ένα ξύλινο δοχείο για να μαζεύη ελεημοσύνες.

Μπαίνει στους δρόμους του Σαιν-Λουμπέν κι' αλλάζοντας τη φωνή του
ζητεί ελεημοσύνη απ' όλους τους διαβάτες. Θα μπορέση τάχα να ιδή
πουθενά τη Βασίλισσα;

Επί τέλους η Ιζόλδη βγαίνει από το παλάτι. Η Βραγγίνα, η γυναίκες
της, οι βαλέδες της, τη συνοδεύουν. Πέρνει το δρόμο που πάει στην
Εκκλησιά. Ο λεπρός ακολουθεί τους βαλέδες, χτυπάει το τασσάκι του,
παρακαλεί με παραπονετική φωνή:

«Βασίλισσα, βοηθήστε με. Πεινάω!»

Από το ωραίο του σώμα, από το ανάστημά του, η Ιζόλδη τον ανεγνώρισε.
Σύσσωμη ανατριχιάζει, μα δεν καταδέχεται να χαμηλώση το βλέμμα της
απάνω του. Ο λεπρός την ικετεύει, σπαράζεται η καρδιά να τον ακούη
κανείς. Σέρνεται πίσω της.

«Βασίλισσα, αν τολμώ να σας πλησιάζω, μη θυμώνετε. Λυπηθήτε με, το
αξίζω!».

Αλλά η Βασίλισσα φωνάζει τους βαλέδες:

«Διώχτε από δω αυτόν το λεπριάρη!».

Οι βαλέδες τον σπρώχνουν, τον χτυπούν. Εκείνος αντιστέκεται και
φωνάζει:

«Βασίλισσα, λυπηθήτε με!».

Τότε η Βασίλισσα έσκασε τα γέλοια. Το γέλοιο της αντηχούσε ακόμη
όταν μπήκε στην εκκλησιά. Όταν την άκουσε να γελάη, ο λεπρός έφυγε.
Η Βασίλισσα έκανε μερικά βήματα μέσ' το ναό. Έπειτα λύθηκε όλο το
κορμί της, κ' έπεσε στα γόνατα, με το πρόσωπο χάμω, και τα χέρια
σταυρωμένα.

Την ίδια μέρα, ο Τριστάνος αποχαιρέτησε τον Ντινάς, σε τέτοιο χάλι
που φαινότανε σα να τα είχε χαμένα, και το καράβι του αρμένισε για
τη Βρεττάνη.

Αλλοίμονο! Αμέσως η Βασίλισσα μετάνοιωσε. Όταν έμαθε από τον Ντινάς
ντε Λιντάν με πόση λύπη έφυγε ο Τριστάνος άρχισε να πιστεύη ότι ο
Περινίς της είχε πη την αλήθεια. Ότι ο Τριστάνος δεν είχε φύγει,
προκαλεσμένος στ' όνομά της. Ότι πολύ άδικα τον έδιωξε: «Πώς,
συλλογιζότανε, σας έδιωξα λοιπόν σας, Τριστάνε, φίλε! Τώρα πεια με
μισείτε και ποτέ δε θα σας ξαναϊδώ. Ποτέ δε θα μάθετε πόσο
τουλάχιστον μετάνοιωσα, ούτε τι τιμωρία θα επιβάλω στον εαυτό μου,
και θα σας την προσφέρω ως ελάχιστο δείγμα της τύψεώς μου!»

Απ' αυτή την ημέρα για να τιμωρηθή για την τρέλλα της και την πλάνη
της, η Ιζόλδη η Ξανθή φόρεσε κατάσαρκα τον τρίχινο χιτώνα των
ασκητών.



ΙΗ'.
Ο ΤΡΙΣΤΑΝΟΣ ΤΡΕΛΛΟΣ



Ο Τριστάνσς γύρισε στη Βρεττάνη, στα Κάρχαιξ, κι' όλοι τον
υποδέχτηκαν: ο Δούκας Χοέλ, κι' η γυναίκα του η Ιζόλδη με τα Λευκά
χέρια.

Αλλά η Ιζόλδη η Ξανθή τον είχε διώξει. Τι άξιζε πεια γι' αυτόν όλος
ο άλλος κόσμος; Πολύν καιρό έλυωσε μακρυά της. Έπειτα μια μέρα,
σκέφτηκε ότι έπρεπε να την ξαναϊδή, έστω κι' αν έβανε πάλι τους
βαλέδες της να τον χτυπήσουν. Μακρυά της, ήξερε ότι ο θάνατός του
ήτανε βέβαιος και προσεχής. Καλλίτερα να πέθαινε με μιας, παρά σιγά-
σιγά κάθε μέρα. Όποιος ζη με πόνο είναι σαν πεθαμμένος. Ο Τριστάνος
επιθυμεί το θάνατο, θέλει το θάνατο. Αλλ' ας μάθη τουλάχιστον η
Βασίλισσα ότι πέθανε για την αγάπη της. Ας το μάθη! Ο θάνατός του θα
είναι έτσι πειο γλυκός.

Έφυγε από το Κάρχαιξ χωρίς να ειδοποιήση κανένα, ούτε τους
συγγενείς, ούτε τους φίλους, και μάλιστα ούτε τον Καερδέν, τον
αγαπημένο του σύντροφο.

Έφυγε άθλια ντυμένος, με τα πόδια, — γιατί κανείς δε δίνει προσοχή
στους φτωχούς Τρουάνδους που πλανιώνται στους μεγάλους δρόμους.
Βάδισε, βάδισε, ως που έφθασε στην ακτή της θάλασσας.

Στο λιμάνι, ένα μεγάλο εμπορικό καράβι ήταν έτοιμο να ξεκινήση. Οι
ναύτες άπλωναν κι' όλα τα πανιά, και σήκωναν την άγκυρα για ν'
αρμενίσουν στην ανοιχτή θάλασσα.

«Ο Θεός να σας φυλάη, άρχοντες, ο Θεός να σας βοηθήση να κάνετε καλό
ταξείδι. Για ποιον τόπο είσαστε;

 —  Για το Τινταγκέλ.

 —  Για το Τινταγκέλ; Α! άρχοντες πάρτε με και μένα!».

Μπαίνει μέσα. Ευνοϊκός αέρας φουσκώνει τα πανιά, το καράβι τρέχει
στα κύμματα. Πέντε νύχτες και πέντε μέρες αρμένισε κατ' ευθείαν στην
Κουρνουάλλη, και την έκτη έρριξε την άγκυρα στο λιμάνι του
Τινταγκέλ. Πέρα από το λιμάνι, υψώνεται προς τη θάλασσα το παλάτι,
φραγμένο απ' όλες της μεριές. Δεν μπορούσε να μπη κανείς παρά μόνον
από μια σιδερένια πόρτα που μέρα και νύχτα δυο άγρυπνοι φρουροί την
εφύλαγαν. Πώς να μπη;

Ο Τριστάνος κατέβη από το καράβι και κάθησε στην παραλία. Έμαθε από
έναν περαστικό ότι ο Μάρκος ήταν από παλάτι κι' ότι προ ολίγου είχε
προεδρεύσει σε μεγάλη δίκη.

«Αλλά πού είναι η Βασίλισσα; Και η Βραγγίνα η ωραία της υπηρέτρια;

 — Κι' αυτές στο Τινταγκέλ βρίσκονται, δεν πάει πολύ που της είδα. Η
Βασίλισσα Ιζόλδη φαινότανε θλιμμένη, όπως πάντα».

Στ' όνομα της Ιζόλδης, ο Τριστάνος αναστέναξε, και σκέφτηκε πώς ούτε
με πονηρία, ούτε με αντρεία δε θα μπορούσε να ξαναϊδή τη φίλη του.
Γιατί ο Βασιληάς Μάρκος θα τον εσκότωνε.

«Αλλά τι κι' αν με σκοτώση; Δεν οφείλω να πεθάνω για την αγάπη σου,
Ιζόλδη; Και τι άλλο κάνω κάθε μέρα, από να πεθαίνω; Αλλά σεις
τουλάχιστον, Ιζόλδη, αν ξέρατε πως βρίσκομαι εδώ, θα καταδεχόσαστε
να μιλήστε στο φίλο σας; Δε θα βάνατε τους βαλέδες σας να με
διώξουνε πάλι; Ναι, θα επιχειρήσω μια κατεργαριά. Θα ντυθώ σαν
τρελλός, κι' αυτή η τρέλλα θάναι μεγάλη φρονιμάδα. Όποιος με πιστέψη
αποβλακωμένο θάναι λιγώτερο γνωστικός από μένα, κι' όποιος με
πιστέψη τρελλό θα είναι ο ίδιος πειο τρελλός παρά εγώ».

Ένας ψαρράς περνούσε, φορώντας κοντοκάπι από χονδρό χνουδωτό πανί,
και μεγάλη κουκούλα. Τον βλέπει ο Τριστάνος, του κάνει νόημα, τον
πέρνει κατά μέρος.

«Φίλε, θέλεις ναλλάξουμε ρούχα; Δώσε μου το κοντοκάπι σου. Μου
αρέσει πολύ».

Ο ψαρράς κύτταξε τα ρούχα του Τριστάνου, και βρίσκοντας τα καλλίτερα
από τα δικά του, τα πήρε αμέσως και γρήγορα-γρήγορα έφυγε, χαίροντας
για την αλλαγή.

Τότε ο Τριστάνος κούρεψε σύρριζα τα ωραία ξανθά μαλλιά του,
σχεδιάζοντας απάνω στο κεφάλι ένα σταυρό. Άλειψε τη φάτσα του μ' ένα
υγρό καμωμένο από μαγικό βότανο, φερμένο από τον τόπο του, κι'
αμέσως το χρώμα κ' η όψι του προσώπου του άλλαξαν τόσο αλλόκοτα που
κανείς στον κόσμο δε θα μπορούσε να τον αναγνωρίση. Έκοψε ένα κλαδί
καρυδιάς, το έφτιασε ρόπαλο, και το κρέμασε στο λαιμό του. Κ' έτσι,
ξυπόλητος, τράβηξε γραμμή στο παλάτι.

Ο πορτιέρης πίστεψε πώς δίχως άλλο ήταν τρελλός, και του φώναξε:

«Ελάτε κοντά, πού μείνατε λοιπόν τόσον καιρό;»

Απάντησε ο Τριστάνος, αλλάζοντας τη φωνή του:

«Στους γάμους του Αββά του Μον που είναι φίλος μου. Πήρε μια
παπαδιά, μια χοντρή κυρία με βέλο. Από το Μπεζανσόν μέχρι το Μον,
δεν έμεινε παππάς, αββάς, καλόγερος, καλογεροπαίδι, να μην πάη στους
γάμους. Κι' όλοι στον κάμπο, βαστώντας τα μπαστούνια τους και της
μαγκούρες τους, πηδούν, παίζουν, και χορεύουν στη σκιά των μεγάλων
δέντρων. Αλλά τους άφησα για νάρθω εδώ. Γιατί οφείλω το βράδυ να
σερβίρω στο τραπέζι του Βασιληά».

Ο πορτιέρης του είπε:

«Έμπάτε λοιπόν, άρχοντα, γυιέ του Ούργκαν του τριχωτού. Είσαστε
μεγαλόσωμος και τριχωτός, και μοιάζετε αρκετά του πατέρα σας».

Όταν μπήκε μέσα στο φρούριο, παίζοντας με το ρόπαλό του, βαλέδες και
ιπποκόμοι μαζεύτηκαν στο πέρασμά του, και τον κυνηγούσαν σαν λύκο
από δω κι' από κει.

«Κυττάχτε τον τρελλό, χου, χου, χου!»

Του ρίχνουν πέτρες, τον χτυπούν με τα ραβδιά. Αλλά τους ξεφεύγει με
τρόπο: αν του επιτίθενται, από τ' αριστερά, γυρίζει και χτυπάει
δεξιά.

Μέσα σε γέλοια και γιουχαητά, σέρνονται πίσω του ολόκληρο πλήθος,
φθάνει ως το κατώφλι της πόρτας, όπου κάτω από το θόλο του θρόνου,
και στο πλευρό της Βασίλισσας, ήταν καθισμένος ο Βασιληάς Μάρκος.
Πλησιάζει στην πόρτα, κρεμάει το ρόπαλο στο λαιμό του, και μπαίνει.

Ο Βασιληάς τον είδε και είπε:

«Να ένας καλός σύντροφος. Φέρτε τονε κοντά».

Τον οδηγούν, με το ρόπαλο στο λαιμό. «Φίλε καλώς ήρθατε!»

Ο Τριστάνος απάντησε με την αλλόκοτα αλλαγμένη φωνή του:

«Μεγαλειότατε, καλέ και ευγενή μέσα σ' όλους τους Βασιλιάδες, το
ήξερα πώς στην όψι σου θάλυωνε η καρδιά μου από τρυφερότητα. Ο Θεός
να σας προστατεύη, ωραίε Άρχοντα!

 —  Φίλε, τι ήρθατε να ζητήστε δω μέσα;

 —  Την Ιζόλδη, που τόσο πολυαγάπησα. Έχω μια αδερφή, και σας την
φέρνω, — την πανώρηα Βρουνεώτη. Ή Βασίλισσα είναι πληχτική για σας,
για δοκιμάστε αυτή. Ας κάμουμε αλλαγή, σας δίνω την αδελφή μου
δανείστε μου την Ιζόλδη. Θα την πάρω και θα σας υπηρετήσω με αγάπη».

Ο Βασιληάς γέλασε και είπε στον τρελλό:

«Αν σου δώσω τη Βασίλισσα, τι θα θελήσης να την κάμης; Πού θα την
πας;

 —  Κει πάνω, μέσα από τον ουρανό και τα σύννεφα, σ' ένα ωραίο
γυάλινο παλάτι. Ο ήλιος το περνάει με της αχτίνες του, οι άνεμοι δε
μπορούν να το σκίσουν. Θα πάω τη Βασίλισσα σ' ένα δωμάτιο όλο
κρύσταλλο, στολισμένο με ρόδα, ολόλαμπρο κάθε πρωί σαν το φωτίζη ο
ήλιος».

Ο Βασιληάς και οι βαρώνοι του είπαν μεταξύ τους:

«Να ένας τρελλός, που ξέρει και μιλάει με τέχνη».

Είχε καθήσει σ' ένα χαλί και κύτταζε τρυφερά την Ιζόλδη.

«Φίλε, του είπεν ο Μάρκος, πού σου ήρθε η ελπίδα ότι η Βασίλισσα θα
προσέξη έναν τρελλό απαίσιο σαν και σένα;

 —  Μεγαλειότατε, έχω μεγάλα δικαιώματα για να με προσέξη. Πολλά
έκαμα γι' αυτήν, κι' απ' αυτήν κατάντησα τρελλός.

 — Ποιος είσαι λοιπόν;

 —  Είμαι ο Τριστάνος, εκείνος που τόσο αγάπησε την Ιζόλδη, κι' ως
που να πεθάνη θα την αγαπάη.

Αναστέναξε η Ιζόλδη, ακούγοντας τόνομα του Τριστάνου, άλλαξε το
χρώμα της, και θυμωμένη του είπε:

«Φύγε από δω. Ποιος σ' έμπασ' εδώ μέσα! Φύγε, βρωμοπαλαβέ!».

Παρατήρησε το θυμό της ο τρελλός κ' είπε:

«Βασίλισσα Ιζόλδη, δε θυμάσαι τότε που, μισοπεθαμμένος από το
φαρμακωμένο σπαθί του Μόρχολτ, περνώντας τη θάλασσα, με την άρπα μου
μοναχό σύντροφο, ήρθα μέχρι τ' ακρογυάλια σας, της Ιρλανδίας; Μ'
εγιατρέψατε. Δε θυμόσαστε πεια, Βασίλισσα;»

Η Ιζόλδη απάντησε;

«Φύγε από δω, τρελλέ, ούτε τ' αστεία σου μ' αρέσουνε ούτε συ ο
ίδιος».

Ο τρελλός γύρισε τότε κατά τους βαρώνους, και τους έσπρωξε προς την
πόρτα φωνάζοντας:

«Τρελλοί, όξω από δω. Αφήστε με να κουβεντιάσω με τη Βασίλισσα. Ήρθα
δω μέσα γιατί την αγαπάω».

Ο Βασιλείς εγέλασε. Κοκκίνησε η Ιζόλδη.

«Μεγαλειότατε, διώχτε αυτόν τον τρελλό».

Μα ο τρελλός ξανάρχισε με την αλλόκοτη φωνή του

«Βασίλισσα Ιζόλδη, δε θυμάστε το μεγάλο δράκοντά που σκότωσα στον
τόπο σας; Έκρυψα τη γλώσσα του στη μπότα μου, και ολόκαυτος από το
φαρμάκι, έπεσα χάμω κοντά στο έλος. Ήμουνα τότε ένας θαυμάσιος
ιππότης!. . . . Και περίμενα το θάνατο όταν ήρθατε σεις και με
βοηθήσατε».

Απάντησε η Ιζόλδη:

«Πάψε, μη βρίζης τους ιππότες. Είσαι ένας βρωμοτρελλός από γέννησή
σου. Καταραμένοι νάναι οι θαλασσινοί που σε κουβάλησαν δω πέρα, αντί
να σε πετάξουν στη θάλασσα!»

Έσκασε τα γέλοια ο τρελλός κι' εξακολούθησε:

«Βασίλισσα Ιζόλδη, δε θυμόσαστε το μπάνιο όπου θέλατε να με σκοτώστε
με το σπαθί μου; Και την ιστορία της χρυσής τρίχας που σας μαλάκωσε
την καρδιά; Και πώς σας υπερασπίστηκα εναντίον του ανάντρου αυλάρχη;

 —  Παύτε, μοχθηρέ ψεύτη. Γιατί έρχεστε δω ν' αραδιάστε τα παραμύθια
σας; Δίχως άλλο μεθυσμένος θάσαστε χθες βράδυ, και το κρασί σας
έφερε όλα αυτά τα ονείρατα.

 —  Αλήθεια, ναι, είμαι μεθυσμένος, και με τέτοιο ποτό που ποτέ πεια
δε θα μου περάση αυτό το μεθύσι. Βασίλισσα Ιζόλδη δε θυμόσαστε
εκείνη την τόσο ωραία, την τόσο θερμή μέρα μέσα στην πλατειά
θάλασσα; Είχατε δίψα!, δε θυμώσαστε, ω κόρη Βασιληά; Στο ίδιο ποτήρι
ήπιαμε μαζύ. Από τότε είμαι παντοτεινά ζαλισμένος από κακό
μεθύσι...»

Μόλις άκουσε η Ιζόλδη αυτά τα λόγια, που μοναχά αυτή και κανένας
άλλος μπορούσε να καταλάβη, έκρυψε το κεφάλι μέσα στο μαντύα της,
σηκώθηκε και θέλησε να φύγη. Αλλά ο Βασιλέας την εκράτησε από τη
βελουδένια κάπα της και την ξανάβαλε να καθήση δίπλα του.

 —  Περιμένετε λίγο, Ιζόλδη φίλη, νακούσωμε αυτές της τρέλλες ως το
τέλος. Τρελλέ, τι δουλειά ξέρεις να κάνης;

 —  Υπηρέτησα κόμητες και Βασιληάδες.

 —  Αλήθεια, ξέρεις να κυνηγάς με σκυλλιά και με πουλιά;

 —  Βέβαια, όταν μ' αρέση να κυνηγάω στο δάσος, ξέρω να πιάνω με τα
λαγωνικά μου τους γερανούς που πετάνε στα σύννεφα, και τους κύκνους
τους άσπρους και τους σταχτερούς, και τ' αγριοπερίστερα. Με το τόξο
μου τα γεράκια και τους γυπαετούς!»

Για καλά γέλασαν όλοι, κι' ο Βασιληάς ρώτησε:

«Και τι πιάνεις, αδερφέ, όταν κυνηγάς στο ποτάμι.

 —  Ό,τι βρίσκω. Τους λύκους των δασών και της μεγάλες αρκούδες. Τ'
αγριογούρουνα και τα ζαρκάδια και τους λαγούς. Κι' όταν γυρίζω σ'
αυτόν που με φιλοξενεί, ξέρω πολύ καλά να παίζω με το ρόπαλο, να
μοιράζω τα κούτσουρα στους ιπποκόμους, να κουρδίζω την άρπα και να
τραγουδάω, και ν' αγαπώ της Βασίλισσες, και να ρίχνω στα ποταμάκια
καλοκομμένα κομματάκια ξύλο. Μα την αλήθεια, δεν είμαι καλός
τραγουδιστής; Σήμερα είδατε πώς ξέρω να παίζω το ραβδί».

Και χτυπάει γύρω του με το ρόπαλο:

«Φευγάτε από δω, Άρχοντες της Κορνουάλλης! Τι μένετε ακόμη; Δε
φάγατε αρκετά; Δεν χορτάσατε;»

Ο Βασιληάς, αφού διασκέδασε με τον τρελλό, καβάλλησε το άτι του κ'
ετοιμάστηκε για κυνήγι με τους βαρώνους και τους ιπποκόμους.

«Μεγαλειότατε, του είπεν η Βασίλισσα, είμαι κουρασμένη κι' αδιάθετη!
Αφήστε με να πάω να ναπαυθώ στο δωμάτιό μου. Δε μπορώ ν' ακούω
περισσότερο αυτές της τρέλλες».

Σκεφτική απεσύρθη στο δωμάτιο της, έπεσε στο κρεββάτι, κ' είχε
μεγάλη λύπη.

«Δυστυχισμένη! γιατί να γεννηθώ; Η καρδιά μου βαρειά είναι και
πληγωμένη. Βραγγίνα, αγαπητή αδελφή, η ζωή μου είναι τόσο σκληρή και
τραχειά που χίλιες φορές θα προτιμούσα το θάνατο. Είναι κει ένας
τρελλός, κουρεμένος σταυρωτά, που ήρθε δω μέσα στην κακή ώρα. Αυτός
ο τρελλός, αυτός ο αγύρτης είναι μάγος ή μάντης, γιατί ξέρει με το
νι και με το σίγμα όλη μου τη ζωή και την ύπαρξί μου. Ξέρει πράγματα
που μόνον εσύ, εγώ, κι' ο Τριστάνος γνωρίζουμε. Τα ξέρει, ο αλήτης,
με της μαγείες του».

Η Βραγγίνα απάντησε:

«Μην είναι ο ίδιος ο Τριστάνος;

 — Όχι! Ο Τριστάνος είναι ωραίος, είναι ο καλλίτερος ιππότης, ενώ
αυτός είναι κακοφτιαγμένος, απαίσιος. Καταραμένος νάναι από το Θεό.
Καταραμένη η ώρα που γεννήθηκε, καταραμένο το καράβι που μας τον
έφερ' εδώ αντί να τον πνίξη 'κει κάτω στα βαθειά κύματα.

 —  Ήσυχάστε, κυρία, είπεν η Βραγγίνα. Πάρα πολλές κατάρες κι'
αφορεσμούς λέτε σήμερα. Πού μάθατε αυτό το επάγγελμα; Ποιος ξέρει αν
αυτός ο άνθρωπος δεν είναι αποσταλμένος από τον Τριστάνο;

 —  Δεν πιστεύω, δεν τον ανεγνώρισα. Αλλά πηγαίνετε να τον βρήτε,
ωραία φίλη, μιλήστε του, κυττάχτε αν θα τον αναγνωρίστε».

Η Βραγγίνα πήγε στη σάλα όπου ο τρελλός μεινεμένος μονάχος, είχε
καθήσει σε έναν πάγκο. Ο Τριστάνος την ανεγνώρισε, άφησε κάτω το
ρόπαλο κ' είπε:

«Βραγγίνα, άδολη Βραγγίνα, σας εξορκίζω στο Θεό, λυπηθήτε με!

 —  Βρωμερέ τρελλέ, ποιος διάβολος σας είπε τόνομά μου;

 — Ωραία, είναι πολύς καιρός που το ξέρω τόνομά σου. Ορκίζομαι στα
μαλλιά μου που άλλοτε ήτανε ξανθά, ότι αν το λογικό έφυγε απ' αυτό
το κεφάλι, σεις είσαστε η αιτία, ωραία. Σεις δεν ωφείλατε να φυλάχτε
το ποτό που ήπια στην ανοιχτή θάλασσα; Το ήπια, με τη μεγάλη ζέστη,
σ' ένα χρυσό ποτήρι, κ' έπειτα τώδωσα στην Ιζόλδη. Σεις μόνη το
μάθατε, ωραία. Δε θυμόσαστε πεια;

 — Όχι!» απάντησε η Βραγγίνα, και καταταραγμένη, ώρμησε προς το
δωμάτιο της Ιζόλδης. Αλλά ο τρελλός έτρεξε πίσω της, φωνάζοντας
«Έλεος!»

Μπαίνει, βλέπει την Ιζόλδη, ορμά απάνω της, με τα χέρια τεντωμένα,
θέλει να την σφίξη στο στήθος του. Αλλά ντροπιασμένη, βρεγμένη από
ιδρώτα αγωνίας, οπισθοχωρεί κατά πίσω, τον αποφεύγει. Ο Τριστάνος
βλέποντας ότι αποφεύγει την προσέγγισί του, τρέμει από θυμό κι' από
πείσμα, κι' υποχωρεί κατά τον τοίχο, κοντά στην πόρτα. Και με την
παραλαγμένη φωνή του:

«Βέβαια, είπε, έζησα πάρα πολύ, αφού είδα την ημέρα όπου η Ιζόλδη με
διώχνει, δεν καταδέχεται να μαγαπήση, με μεταχειρίζεται σαν χυδαίο.
Α! Ιζόλδη όποιος αγαπάει πολύ, αργά ξεχνάει. Ιζόλδη, είναι ωραίο και
πολύτιμο πράγμα μια πηγή, μια πηγή άφθονη που ξεχύνεται και τρέχει,
με μεγάλα και καθαρά κύματα. Την ημέρα που ξεραίνεται δεν αξίζει
τίποτε πεια. Έτσι είναι η αγάπη όταν ξεραθή».

Η Ιζόλδη απάντησε:

«Αδελφέ, σας κυττάζω, αμφιβάλλω, τρέμω, δεν ξέρω, δεν αναγνωρίζω τον
Τριστάνο.

 — Βασίλισσα Ιζόλδη, είμαι ο Τριστάνος αυτός που τόσο σας αγάπησε.
Δε θυμόσαστε το νάνο που έσπειρε τη φαρίνα μέσα στα κρεββάτια μας;
Και το πήδημα που έκαμα, και το αίμα που έτρεξε από την πληγή μου, —
και το δώρο που σας έστειλα, το σκύλλο Πτικρού με το μαγικό
κουδουνάκι; Δε θυμόσαστε τα χαλοκομμένα ξυλάκια που έρριχνα στο
ρυάκι;»

Η Ιζόλδη τον κυττάζει, αναστενάζει, δεν ξέρει τι να πη και τι να
πιστέψη, βλέπει ότι τα ξέρει όλα, μα θάτανε τρέλλα να ομολογήση πώς
είναι ο Τριστάνος. Κι' ο Τριστάνος της λέει:

«Βασίλισσα κι' Αρχόντισσα, γνωρίζω δα με ξεχάσατε, και σας κατηγορώ
για προδοσία. Γνώρισα μολαταύτα, ωραία, ημέρες που μ' αγαπούσατε με
έρωτα: Ήτανε τότε στο δάσος, στην καλυβίτσα με τα φύλλα. Θυμόσαστε
ακόμη την ημέρα που σας έδωκα το Χουσδάν, το καλό μου το σκυλλί; 'Α!
αυτός μ' αγάπησε πάντοτε, και προς χάρι μου θα την άφηνε την Ιζόλδη
την Ξανθή. Πού είναι; Τι τον κάματε; Αυτός τουλάχιστον θα με
ανεγνώριζε.

 — Θα σας ανεγνώριζε; Λέτε μια τρέλλα. Γιατί από τότε που λείπει ο
Τριστάνος είναι ξαπλωμένος κει κάτω μέσ' την καλύβα του κι' όποιος
τον πλησιάση του ρίχνεται, Βραγγίνα, φέρε μου τον εδώ.

Η Βραγγίνα τον φέρνει.

«Έλα δω, Χουσδάν, λέει ο Τριστάνος. Ήσουν δικός μου, σε ξαναπέρνω».

Ακούγοντας τη φωνή του, ο Χουσδάν, τραβάει την αλυσσίδα του από τα
χέρια της Βραγγίνας, τρέχει στον κύριό του, κυλιέται στα πόδια του,
λείχει τα χέρια του, γαυγίζει χαρωπά.

«Χουσδάν, φωνάζει ο τρελλός, ευλογημένος νάναι ο κόπος που έκανα για
να σ' αναστήσω. Με δέχτηκες πειο καλά παρά εκείνη που τόσο αγαπούσα.
Εκείνη δε θέλει να μαναγνωρίση. Θαναγνωρίση τουλάχιστον αυτό το
δαχτυλίδι που μούδωσε άλλοτε, με κλάμματα και με φιλιά, την ημέρα
του χωρισμού; Αυτό το δαχτυλιδάκι με την πράσινη πέτρα ποτέ δε
μάφησε. Πολλές φορές του ζήτησα συμβουλή στης συφορές μου. Πολλές
φορές αυτή την πράσινη πέτρα την έβρεξα με τα θερμά δάκρυα μου».

Η Ιζόλδη είδε το δαχτυλίδι. Ανοίγει τα χέρια της:

«Νάμε! Πάρε με, Τριστάνε!»

Τότε ο Τριστάνος έπαψε να παραλλάζη τη φωνή του:

«Φίλη, πώς έκανες τόσον καιρό να με γνωρίσης, πειο πολύ από το
σκύλλο; Τι σημασία έχει το δαχτυλίδι; Δεν αισθάνεσαι πως θα ήτανε
πειο γλυκό για μένα να μαναγνωρίσης από μόνη την ανάμνησι των παληών
μας ερώτων; Τι σημαίνει ο ήχος της φωνής μου; Τον ήχο της καρδιάς
μου έπρεπε ν' ακούσης.

 — Φίλε, είπεν η Ιζόλδη, ίσως τον άκουσα γρηγορώτερα απ' ό,τι
νομίζεις. Αλλ' απ' όλες της μεριές μας τριγυρίζουν πονηρίες. Έπρεπε
να ακολουθήσω την επιθυμία μου σαν αυτόν το σκύλλο, με κίνδυνο να σε
πιάσουν και να σε σκοτώσουν μπροστά στα μάτια μου; Ούτε η ανάμνησι
της περασμένης ζωής, ούτε ο ήχος της φωνής σου, ούτε κι' αυτό το
δαχτυλίδι ακόμη αποδεικνύουν τίποτε, γιατί όλα αυτά μπορεί να είναι
κατεργαριές μοχθηρού μάγου. Μολαταύτα, παραδίνομαι, στη θέα του
δαχτυλιδιού. Ωρκίστικα ότι, άμα το ξαναϊδώ, έστω κι' αν πρόκειται να
χαθώ, θα κάνω ό,τι μου πης, είτε γνωστικό είτε τρέλλα είναι.
Φρονιμάδα ή τρέλλα, — να με! Πάρε με, Τριστάνε!»

Έπεσε λιποθυμισμένη στο στήθος του φίλου της. Όταν συνήλθε, ο
Τριστάνος την κρατούσε αγκαλιασμένη και φιλούσε τα μάτια της και το
πρόσωπό της. Κρύφτηκαν πίσω από το παραπέτασμα. Κρατεί την Βασίλισσα
στα χέρια του.

Για να κάνουν γούστο με τον τρελλό, οι υπηρέτες τον έβαλαν να
κοιμάται στα σκαλιά της σάλας, σαν οκυλλί στη σκυλλοκαλύβα. Γλυκά
υπόμενε της ειρωνείες τους και τα χτυπήματά τους. Κάποτε κάποτε
πέρνοντας το σχήμα του και την καλλονή του, περνούσε από την τρώγλη
του στην αίθουσα της Βασιλίσσης.

Αλλά, έπειτα από λίγες ημέρες δυο καμαριέρες υπωπτεύτηκαν την
πανουργία. Ειδοποίησαν τον Αντρέ, ο οποίος έβαλε μπρος στα δωμάτια
των γυναικών, τρεις σπιούνους, αρματωμένους. Όταν ο Τριστάνος θέλησε
να περάση την πόρτα:

«Πίσω, τρελλέ, φώναξαν γύρισε στο σκυλλόσπιτό σου να κοιμηθής στ'
άχερα.

 — Αι τι, ωραίοι άρχοντες, είπεν ο τρελλός δε θα πάω απόψε ν'
αγκαλιάσω την Βασίλισσα; Δεν ξέρετε ότι μαγαπάει και με περιμένει;»

Ο Τριστάνος σήκωσε το ρόπαλό του. Φοβήθηκαν και τον αφήκαν να
περάση.

Πήρε την Ιζόλδη στα χέρια του:

«Φίλη, πρέπει κι' όλα να φεύγω. Σε λίγο θα μανακαλύψουν. Πρέπει να
φύγω και ποτέ πεια δε θα σε ξαναϊδώ βέβαια. Ο θάνατος μου είναι
κοντινός: μακρυά μας, ο πόθος θα με πεθάνη.

 —  Φίλε, κλείσε τα χέρια και σφίξε με τόσο δυνατά ώστε απάνω σ'
αυτό το αγκάλιασμα να σπάσουν η καρδιές μας κ' η ψυχές μας να
φύγουν. Πάρε με στον ευτυχισμένο τόπο για τον οποίο μου μιλούσες
άλλοτε. Στον τόπο από τον οποίο δε γυρίζουν, όπου λαμπροί μουσικοί
τραγουδούν ρυθμούς χωρίς τέλος. Πάρε με!

 —  Ναι, θα σε πάρω στον ευτυχισμένο τόπο των ζωντανών. Πλησιάζει ο
καιρός. Μήπως μένουν πεια κι' άλλες πίκρες να πιούμε; κι' άλλες
χαρές; Πλησιάζει ο καιρός. Όταν έρθη το πλήρωμα του χρόνου, αν σε
καλέσω Ιζόλδη, θάρθης;

 —  Φίλε, φώναξέ με, το ξέρεις πώς θάρθω!

 —  Φίλη, ο Θεός να σε ανταμείψη!

Όταν πέρασε το κατώφλι, οι σπιούνοι, ερρίχτηκαν απάνω του. Ο τρελλός
έσκασε τα γέλοια, στριφογύρισε το ρόπαλό του και είπε:

«Με διώχνετε, ωραίοι άρχοντες. Γιατί τάχα; Δεν έχω να κάνω πεια
τίποτα κει μέσα, αφού η κυρά μου με στέλνει μακρυά να ετοιμάσω το
ολοφώτεινο σπήτι που της υποσχέθηκα, το κρυστάλλινο σπήτι, το
στολισμένο με ρόδα, φωτεινό το πρωί όταν λάμπη ο ήλιος.

«Φεύγα, λοιπόν, τρελλέ. Στο διάβολο!»

Οι υπηρέτες άνοιξαν τόπο κι' ο τρελλός χωρίς βία, έφυγε
χοροπηδώντας.




ΙΘ'.
Ο ΘΑΝΑΤΟΣ



                                 [Amor condusse noi ad una morte.
                                                       D a n t e.]

Μόλις γύρισε ο Τριστάνος στη Μικρή Βρεττάνη, στο Κάρχαιξ, πήγε να
βοηθήση τον αγαπητό του σύντροφο Καερδέν, εναντίον ενός βαρώνου
Μπενταλίς. Μία μέρα έπεσε σε ενέδρα που του στήσανε ο Μπενταλίς κι'
οι αδερφοί του. Ο Τριστάνος σκότωσε τα εφτά αδέρφια. Αλλά πληγώθηκε
κι' αυτός με μια κονταριά, και το κοντάρι ήτανε δηλητηριασμένο.

Με μεγάλον κόπο έφθασε ως το παλάτι του Κάρχαιξ, όπου τούδεσαν της
πληγές. Πλήθος έτρεξαν οι γιατροί, μα κανείς δε μπόρεσε να γιατρέψη
το φαρμάκι, γιατί ούτε το ανακάλυψαν καθόλου. Δεν καταλάβανε ούτε
ένα κατάπλασμα να βάλουν για να τραβήξουν το δηλητήριο έξω. Άδικα
κοπανίζουν της ρίζες τους, άδικα μαζεύουν χόρτα, άδικα φτιάνουν
ποτά. Ο Τριστάνος όλο και χειροτερεύει. Το δηλητήριο απλώνεται στο
σώμα του. Πρασινίζει. Αρχίζουν να φαίνονται τα κόκκαλά του.

Αισθάνθηκε ότι έφευγε η ζωή του. Κατάλαβε ότι πέθαινε. Θέλησε τότε
να ξαναϊδή την Ιζόλδη την Ξανθή. Μα πώς να πάη ως εκεί; Στην
αδυναμία που βρίσκεται, η θάλασσα θα τον σκότωνε. Κι' άλλωστε κι' αν
έφτανε ακόμη στην Κορνουάλλη, πώς θα γλύτωνε από τους εχθρούς του;
Θρηνεί. Το φαρμάκι τον βασανίζει, ω αγωνία! — και περιμένει το
θάνατο.

Κάλεσε κρυφά τον Καερδέν να του πη τον καϋμό του, γιατί κι' οι δύο
αγαπιώντανε με μια άδολη αγάπη, θέλησε να μη μείνη κανείς μέσ' το
δωμάτιο, εκτός από τον Καερδέν, και μάλιστα ούτε στα γειτονικά
δωμάτια να μη μείνη κανείς. Η Ιζόλδη, η γυναίκα του, θαύμαζε μέσα
της γι' αυτό το αλλόκοτο θέλημα. Ήρθε όξω από το δωμάτιο και κόλλησε
τ' αυτί της στον τοίχο. Ακούει. Ένας από τους πιστούς της παραφυλάει
απ' όξω, γι' ασφάλεια.

Ο Τριστάνος συγκεντρώνει της δυνάμεις του, σηκώνεται, στηρίζεται
στον τοίχο. Ο Καερδέν κάθεται δίπλα του και κλαίνε μαζύ τρυφερά.
Κλαίνε τη συντροφιά τους στ' άρματα, που τόσο γρήγωρα πήρε τέλος, τη
μεγάλη φιλία τους, και της αγάπες τους. Κι' ο ένας θρηνεί για τον
άλλο.

«Ωραίε γλυκέ φίλε, λέει ο Τριστάνος, είμαι σε ξένον τόπο όπου δεν
έχω μήτε φίλο μήτε συγγενή κανένα, εκτός από σε. Μόνον συ μούδωσες
χαρά και παρηγοριά σ' αυτή τη χώρα. Πεθαίνω. Θα ήθελα να ξαναϊδώ την
Ιζόλδη την Ξανθή. Μα πώς, με τι τέχνασμα να κάνω να μάθη τη θέσι
μου; Α! αν είχα έναν απεσταλμένο, που νάθελε να πάη κει πέρα, αμέσως
θαρχότανε η Ιζόλδη, τόσο πολύ μαγαπάει. Καερδέν, ωραίε σύντροφε, στη
φιλία μας, στην ευγένεια της καρδίας σου, στη συμμαχία μας, σε
παρακαλώ! Κάμετε προς χάρι μου αυτό το τόλμημα, κι' αν της πας το
μήνυμά μου, σκλάβος σου θα γίνω και θα σ' αγαπώ πειο πολύ απ' όλους
τους ανθρώπους».

Ο Καερδέν βλέπει τον Τριστάνο να κλαίη, ν' απελπίζεται, να θρηνή.
Λυώνει η καρδιά του από την τρυφερότητα, κι' απαντά γλυκά, με αγάπη:

«Μην κλαις άλλο, ωραίε σύντροφε, θα κάνω το θέλημά σου. Φίλε, για
την αγάπη σου θα πήγαινα βέβαια να σκοτωθώ. Καμμιά συφορά, καμμιά
αγωνία δε θα μ' εμποδίση να κάνω ό,τι μπορώ. Πέστε ό,τι θέλετε να
μηνύσω στη Βασίλισσα, κι' ετοιμάζομαι!»

Ο Τριστάνος απάντησε:

«Φίλε, ευχαριστώ. Λοιπόν, άκουσε την παράκλησί μου. Πάρε αυτό το
δαχτυλίδι. Είναι ένα σύνθημα μεταξύ εμένα και κείνης. Όταν θα φθάσης
στον τόπο της, κατάφερε να περάσης μέσα στην Αυλή, ως έμπορος.
Παρουσίασε της μεταξωτά, κάνε ώστε να ιδή το δαχτυλίδι. Αμέσως
εκείνη θα βρη τρόπο για να σου μιλήση κρυφά. Τότε πες της ότι η
καρδιά μου τη χαιρετά. Ότι μονάχα αυτή μπορεί να μου κάνη καλό. Πες
της ότι, αν δεν έρθη πεθαίνω. Πες της να θυμηθή της περασμένες μας
χαρές, της μεγάλες λύπες, τους μεγάλους πόνους, και της χαρές, και
της πίκρες της άδολης και τρυφερής μας αγάπης· να θυμηθή το μαγεμένο
κρασί που μαζύ ήπιαμε στη θάλασσα· να θυμηθή τον όρκο που της έδωσα
ότι μόνον αυτή θ' αγαπώ. Εκράτησα την υπόσχεσί μου!»

Πίσω από τον τοίχο, η Ιζόλδη με τα Λευκά Χέρια άκουσε αυτά τα λόγια.
Σχεδόν ελιποθύμησε.

«Κάνε γρήγωρα, σύντροφε, και γύρισε αμέσως εδώ. Αν αργήσης, δε θα με
ξαναϊδής πεια. Πάρε προθεσμία σαράντα μέρες, και φέρε μου την Ιζόλδη
την Ξανθή. Κρύψε την αναχώρησί σου από την αδερφή σου, ή πέσε ότι
πας να ζητήσης κάποιο γιατρό. Θα πάρης το ωραίο μου καράβι. Πάρε
μαζύ σου δυο πανιά, το ένα μαύρο το άλλο άσπρο. Αν φέρνης τη
Βασίλισσα Ιζόλδη σήκωσε το άσπρο πανί, κι' αν δεν την φέρνης βάλε το
μαύρο, ν' αρμενίσης μ' αυτό. Φίλε, δεν έχω τίποτ' άλλο να σου ειπώ.
Ο Θεός να σε οδηγήση και να σε ξαναφέρη υγιή και γερό!»

Αναστενάζει, κλαίει και θρηνεί, κι' όμοια κλαίει ο Καερδέν, φιλεί
τον Τριστάνο και τον αποχαιρετά.

Με τον πρώτο άνεμο, έβαλε μπρος. Οι ναύτες σηκώσανε της άγκυρες,
τέντωσαν το πανί, κι' αρμένισαν με τ' ανάλαφρο αεράκι. Η πλώρη
έσκισε τα ψηλά βαθειά κύματα. Είχαν πάρει μαζύ πλούσια υφάσματα,
μεταξωτά με σπάνιους χρωματισμούς, σερβίτσια από το Τουρ, κρασιά του
Ποατού, πουλιά σπάνια της Ισπανίας, και μ' αυτό το τέχνασμα πίστευε
ο Καερδέν ότι θάφθανε μέχρι τη Βασίλισσα. Οχτώ μέρες, οχτώ νύχτες,
έσκισαν τα κύματα, και με φουσκωμένα πανιά αρμένισαν για την
Κορνουάλλη.

Οργή γυναίκας, τρομερό πράγμα: και καθένας ας φυλάγεται. Όπου μια
γυναίκα αγαπάει πειο πολύ, κει θα εκδικηθή πειο σκληρά. Γρήγωρα
έρχεται η αγάπη στης γυναίκες, γρήγωρα και το μίσος. Κ' η έχθρα
τους, άμα έρθη μια φορά, βαστάει πειο πολύ, παρά η αγάπη. Ξέρουνε η
γυναίκες να μετριάζουνε τον έρωτα, μα όχι το μίσος. Όρθια πίσω από
τον τοίχο, όλα τα άκουσεν η Ιζόλδη με τα Λευκά Χέρια. Κράτησε καλά
στο μυαλό της τα λόγια του Τριστάνου. Αν μπορέση μια μέρα, πώς θα
εκδικηθή κείνον που περισσότερο από κάθε τι αγαπάει στον κόσμο!
Μολαταύτα δεν έδειξε τίποτα, και μόλις άνοιξαν της πόρτες μπήκε στο
δωμάτιο του Τριστάνου, και κρύβοντας την οργή της, εξακολούθησε να
τον υπηρετή και να τον περιποιέται, καθώς πρέπει σε μια που αγαπάει.
Του μιλούσε γλυκά, τον φιλούσε στα χείλη, και τον ρωτούσε αν θα
γύριζε γρήγωρα ο Καερδέν με το γιατρό που θα τον εγιάτρεβε. Μα πάντα
ζητούσε να βρη την εκδίκησι.

Ο Καερδέν ταξείδευε αδιάκοπα ως που έρριξε άγκυρα στο λιμάνι του
Τινταγκέλ. Πήρε ένα λαμπρό ύφασμα με σπάνιο χρώμα, ένα ωραίο
μετάλλινο ποτήρι, κ' ένα μεγάλο γυπαετό στο χέρι, και τα χάρισε στο
Βασιληά Μάρκο, παρακαλώντας τον με ευγένεια να του παραχωρήση την
προστασία του και την ειρήνη του, για να μπορέση να εμπορευθή στον
τόπο δίχως να φοβάται τίποτα ούτε από αυλικό ούτε από υποκόμη. Κι' ο
Βασιληάς του το παραχώρησε μπροστά σ' όλους τους ανθρώπους του
παλατιού του.

Τότε ο Καερδέν προσέφερε στη Βασίλισσα μια ωραία πόρπη δουλεμένη με
φίνο χρυσάφι.

«Βασίλισσα, είπε, το χρυσάφι είναι καλό» και βγάζοντας το δαχτυλίδι
του Τριστάνου, τώβαλε δίπλα. «Κυττάχτε, Βασίλισσα: το χρυσάφι αυτής
της πόρπης είναι πολυτιμότερο, κι' όμως κι' αυτού του δαχτυλιδιού το
χρυσάφι την έχει την αξία του...»

Όταν η Ιζόλδη ανεγνώρισε το δαχτυλίδι με την πράσινη πέτρα,
τρεμούλιασε η καρδιά της κι' άλλαξε το χρώμα της, — φόβος την έκοψε
τι θάκουγε. Τράβηξε παράμερα τον Καερδέν, κοντά σ' ένα παράθυρο, για
να ιδή τάχα καλλίτερα και να παζαρέψη το δαχτυλίδι.

Ο Καερδέν της είπεν απλά:

«Βασίλισσα, ο Τριστάνος είναι πληγωμένος με φαρμακερό σπαθί, και
πεθαίνει. Σας μηνά ότι μονάχα σεις μπορείτε να του κάνετε καλό.

Σας θυμίζει της μεγάλες πίκρες και τους μεγάλους πόνους που
υποφέρατε μαζύ. Κρατήστε αυτό το δαχτυλίδι. Σας το δίνει».

Μισολιποθυμισμένη, απάντησε η Ιζόλδη:

«Φίλε, θα σας ακολουθήσω. Αύριο, το πρωί, έχετε έτοιμο το καράβι σας
γι' αναχώρησι!»

Την άλλη μέρα το πρωί, η Βασίλισσα είπε πως ήθελε να κυνηγήση με τα
γεράκια κ' είπε να ετοιμάσουν τα σκυλιά της. Αλλά ο Δούκας Αντρέ την
παραμόνευε, και την συνώδευσε. Όταν βγήκαν στα χωράφια, όχι μακρυά
από την παραλία, ένας φασιανός πέταξε ψηλά. Ο Αντρέ αμπόλησε ένα
γεράκι για να τον πιάση, αλλά ο καιρός ήταν ωραίος και λαμπρός: το
γεράκι πήρε φόρα και χάθηκε.

«Κυττάχτε, Άρχοντα Αντρέ, είπεν η Βασίλισσα, το γεράκι κούρνιασε κει
κάτω, στο λιμάνι, στο κατάρτι ενός άγνωστου καραβιού. Τίνος είναι;

 —  Κυρία, είπεν ο Ανρέ, είναι το καράβι του εμπόρου της Βρεττάνης
που χθες σας χάρισε τη χρυσή πόρπη. Πάμε να πιάσουμε το γεράκι μας».

Ο Καερδέν είχε ρίξει μια τάβλα, σαν γεφυράκι, από το καράβι του στη
στεριά. Πήγε ν' απαντήση τη Βασίλισσα.

«Βασίλισσα, αν θέλατε, να μπαίνατε στο καράβι μου να σας έδειχνα τα
πλούσια εμπορεύματά μου;

 —  Ευχαρίστως, άρχοντα, απάντησεν η Βασίλισσα.

Κατεβαίνει από τ' άλογο, πάει κατ' ευθείαν στη μικρή γέφυρα, την
περνάει, μπαίνει στο καράβι. Ο Αντρέ θέλει να την ακολουθήση, και
πατάει στην τάβλα. Αλλά ο Καερδέν, όρθιος στην κουπαστή, τον χτυπάει
με το κουπί του. Ο Αντρέ κλονίζεται και πέφτει στη θάλασσα. Ο
Καερδέν τονέ χτυπάει πάλι με το κουπί και τον βουλιάζει μέσα στα
κύματα, φωνάζοντας:

«Πέθανε, προδότη! Να η αμοιβή σου για το κακό που έκανες στον
Τριστάνο και στη Βασίλισσα Ιζόλδη!»

Τέτοια εκδίκησι έδωσε ο Θεός εναντίον των προδοτών που τόσο τους
είχαν μισήσει: Σκοτωτοί πήγαν κ' οι τέσσεροι. Ο Γκενελόν, ο
Γκοντοΐν, ο Ντενοαελέν, κι' ο Αντρέ.

Μάζεψαν την άγκυρα, σήκωσαν το κατάρτι, τέντωσαν το πανί. Ο δροσερός
πρωινός άνεμος εβούιζε στα σκοινιά, και φούσκωναν τα πανιά. Έξω από
το λιμάνι στην ανοιχτή θάλασσα, ολόασπρη και φωτεινή πέρα, κάτω από
της ακτίνες του ήλιου, ώρμησε το καράβι.

Στο Κάρχαιξ, ο Τριστάνος λυώνει από το κακό του. Περιμένει με πόθο
τον ερχομό της Ιζόλδης. Τίποτε δε τον παρηγορεί πεια, κι' αν ζη
ακόμη, είναι γιατί περιμένει. Κάθε μέρα έστελνε στην παραλία να
κυττάξουν μήπως έρχεται το καράβι, και τι χρώμα έχει το πανί του.
Καμμιά άλλη επιθυμία δεν είχε πεια στην καρδιά του. Έπειτ' από λίγο
είπε και τον πήγαν στην ακτή του Πέμμαρχ, κι' όσο ήταν ο ήλιος στον
ουρανό, κύτταζε μακρυά στη θάλασσα.

Ακούστε, Άρχοντες, μια θλιβερή ιστορία, που θα κάνη να κλάψουν όσους
αγαπούν.

Η Ιζόλδη πλησίαζε κι' όλα. Η ακτή του Πέμμαρχ φαινότανε μακρυά, και
πειο χαρωπά αρμένιζε το καράβι. Ξαφνικά άνεμος καταιγίδας σηκώνεται.
Χτυπάει τα πανιά, στριφογυρίζει το καράβι. Οι ναύτες τρέχουνε στο
«προσήνεμο» και με θλιμμένη καρδιά, κάνουν πίσω. Λυσσάει ο άνεμος.
Τα βαθειά κύμματα αναταράζονται, ο ουρανός σκοτεινιάζει βαθειά,
μαυρίζει η θάλασσα, κ' η βροχή πέφτει κατακλυσμός. Σκοινιά και
κατάρτια τσακίζονται, οι ναύτες χαμηλώνουν το πανί, κι' αφήνονται
στη διάκρισι των κυμάτων και του ανέμου. Για δυστυχία τους, είχαν
ξεχάσει να σηκώσουν στο κατάστρωμα τη βάρκα που είχε δεθή στην πρύμη
κ' έσκιζε τη θάλασσα. Ένα μεγάλο κύμα την ξεκόβει από το καράβι και
την πέρνει μακρυά.

Η Ιζόλδη φωνάζει:

«Αλλοίμονο! Δυστυχισμένη εγώ! Ο Θεός δε θέλει να ζήσω αρκετά για να
ιδώ τον Τριστάνο, το φίλο μου, μια φορά ακόμη, μοναχά μια φορά.
Θέλει να πνιγώ σ' αυτή την θάλασσα. Τριστάνε, μια φορά αν σας
μιλούσα, λίγο θα μ' έμελλε πεια να πεθάνω. Φίλε, αν δε φθάσω μέχρις
εσένα, θα πη πώς δεν το θέλει ο Θεός, κι' αυτή είναι η πειο μεγάλη
μου λύπη. Λίγο με μέλει για το θάνατο. Αφού ο Θεός το θέλει θα τον
δεχτώ. Αλλά, φίλε, όταν θα το μάθετε, θα πεθάνετε, το ξέρω καλά.
Τέτοιος είναι ο έρωτάς μας που δε μπορείτε να πεθάνετε δίχως εμένα,
ούτ' εγώ δίχως εσάς. Βλέπω το θάνατό σας μπροστά μου την ίδια ώρα με
τον δικό μου. Αλλοίμονο! φίλε, δε θα ικανοποιηθή ο πόθος μου: ήτανε
να πεθάνω μέσα στα χέρια σας, να με θάψουν στον ίδιο τάφο με σας.
Αλλά θα πεθάνω μόνη, και δίχως εσάς θα χαθώ στη θάλασσα. Ίσως δε θα
μάθετε το θάνατό μου, θα ζήστε ακόμη, περιμένοντας ολοένα να έρθω.
Αν μάλιστα το θέλη ο Θεός, ίσως και να γιατρευτήτε. Α! ίσως έπειτα
από μένα θ' αγαπήστε άλλη γυναίκα, θ' αγαπήστε την Ιζόλδη με τα
Λευκά χέρια. Δεν ξέρω τι θ' απογίνετε. Όσο για μένα, φίλε, αν
μάθαινα το θάνατό σας, δε θα ζούσα ούτε στιγμή έπειτα. Παρακαλώ το
Θεό, ή να προφθάσω να σε κάνω καλά ή να πεθάνουμε μαζύ από τον ίδιο
θάνατο!».

Έτσι θρηνεί η Βασίλισσα, όσο βαστάει η καταιγίδα. Αλλά έπειτα από
πέντε μέρες έπαψε το κακό. Ψηλά-ψηλά στο κατάρτι ο Καερδέν σηκώνει
το άσπρο πανί, για να το γνωρίση από μακρυά ο Τριστάνος από το
χρώμα. Ο Καερδέν βλέπει κι' όλα στα βάθη, τη Βρεττάνη ....
Αλλοίμονο! σχεδόν αμέσως η κάλμα ακολουθεί την καταιγίδα, η θάλασσα
γίνεται γλυκειά και ήσυχη σαν λάδι. Ο άνεμος έπαψε να φουσκώνη τα
πανιά, κι' οι ναύτες πηγαίνουν άδικα βόλτες το καράβι δεξιά κι'
αριστερά, μπρος και πίσω. Μακρυά πέρα έβλεπαν την ακτή, αλλά η
φουρτούνα είχεν αρπάξει τη βάρκα, και δε μπορούσαν να βγουν έξω. Την
τρίτη νύχτα, η Ιζόλδη ονειρεύτηκε ότι κρατούσε στα γόνατά της το
κεφάλι μεγάλου αγριογούρουνου που λέρωνε τη ρόμπα της με αίμα, κ'
έτσι κατάλαβε πώς δε θα ξανάβλεπε πεια το φίλο της ζωντανό.

Ο Τριστάνος είχε πολύ αδυνατίσει και δε μπορούσε πεια να μένη στην
ακτή του Πέμμαρχ, κι' από πολλές μέρες κλεισμένος στο παλάτι έκλαιγε
για την Ιζόλδη που δεν ερχότανε. Τσακισμένος, παραλυμένος, θρηνεί,
αναστενάζει. Λίγο θέλει για να πεθάνη από τον καϋμό του.

Επί τέλους, φύσηξεν ο άνεμος και φάνηκε το άσπρο πανί. Τότε η Ιζόλδη
με τα Λευκά Χέρια εκδικήθηκε.

Έρχεται στο κρεββάτι του Τριστάνου και λέει:

«Φίλε, ο Καερδέν φθάνει. Είδα το καράβι του στη θάλασσα. Σιγά-σιγά
προχωρεί. Μολαταύτα το αναγνώρισα. Ο Θεός να δώση να σου φέρη τη
γιατρειά σου»

Αναταράζεται ο Τριστάνος.

«Ωραία φίλη, είσαστε βέβαιη ότι είναι το καράβι του;! Λοιπόν, πέστε
μου τι πανί έχει.

 — Το είδα καλά. Το έχουν ολάνοιχτο και τεντωμένο πολύ ψηλά, γιατί ο
άνεμος είναι αλαφρός. Μάθετε ότι είναι κατάμαυρο».

Ο Τριστάνος γύρισε κατά τον τοίχο και είπε:

«Δε μπορώ να κρατηθώ πεια άλλο στη ζωή». Είπε τρεις φορές: «Ιζόλδη,
φίλη!» Την τέταρτη, παράδωσε την ψυχή.

Τότε, σ' όλο το παλάτι έκλαψαν οι ιππότες, οι σύντροφοι του
Τριστάνου. Τον εσήκωσαν από το κρεββάτι του, τον εξάπλωσαν σ' έναν
πλούσιο τάπητα, και σκέπασαν το σώμα του μ' ένα σάβανο.

Στη θάλασσα, είχε για καλά σηκωθή ο άνεμος και χτυπούσε δυνατά τα
πανιά. Το καράβι έφτασε γρήγωρα στη στεριά. Η Ιζόλδη η Ξανθή βγήκε
όξω. Άκουσε μεγάλους θρήνους στους δρόμους. Άκουσε να χτυπούν η
καμπάνες λυπητερά στης εκκλησιές και στα μοναστήρια.

Ρωτάει τους περαστικούς γιατί η πένθιμες καμπάνες, γιατί οι θρήνοι.

Ένας γέρος της λέει:

«Αρχόντισσα, μεγάλο κακό μας ηύρε. Ο Τριστάνος, ο αντρείος, ο
τίμιος, πέθανε. Ήτανε ανοιχτοχέρης στους φτωχούς, και βοηθούσε όσους
υπέφεραν. Ποτέ τέτοια συφορά δεν έπεσε σ' αυτόν τον τόπο, άλλοτε.

Τον ακούει η Ιζόλδη, δίχως να μπορή να βγάλη μιλιά. Ανεβαίνει πατά
το παλάτι. Πέρνει τον ανηφορικό δρόμο. Ο μπούστος της έχει ξελυθή.
Οι Βρεττανοί την κυττάζουν θαυμάζοντας. Ποτέ τους δεν είχαν ιδή τόσο
ώμορφη γυναίκα. Ποία είναι; Πούθ' έρχεται;

Κοντά στον Τριστάνο, η Ιζόλδη με τα Λευκά Χέρια, τρελλή από το κακό
που η ίδια είχε κάνει, χτυπιώτανε με μεγάλες φωνές απάνω από το
πτώμα. Μπήκε η άλλη Ιζόλδη και της είπε:

«Σηκωθήτε, κυρία, κι' αφήστε με να πλησιάσω. Έχω πειο πολλά
δικαιώματα να τον κλάψω, πιστεύτε με. Πειο πολύ τον αγάπησα».

Γύρισε κατά την ανατολή και παρακάλεσε το Θεό. Έπειτα ξεσκέπασε λίγο
το σώμα, ξαπλώθη κοντά του, δίπλα στο φίλο της, του φίλησε το στόμα
και το πρόσωπο, και τον αγκάλιασε σφιχτά. Κορμί με κορμί, στόμα με
στόμα, παραδίνει έτσι την ψυχή της, και πεθαίνει κοντά του για τον
πόνο του φίλου της.

Όταν ο Βασιληάς Μάρκος έμαθε το θάνατο των αγαπημένων, πέρασε τη
θάλασσα, και σαν ήρθε στη Βρεττάνη, είπε κ' έφτιασαν και στόλισαν
δυο φέρετρα το ένα με αχάτη για την Ιζόλδη, το άλλο με βύριλλο για
τον Τριστάνο. Πήρε στο καράβι του για τη Βρεττάνη τ' αγαπημένα τους
σώματα. Κοντά σ' ένα ξωκκλήσι, δεξιά και αριστερά από το ιερό, τους
έθαψε σε δυο μνήματα. Αλλά τη νύχτα, από το μνήμα του Τριστάνου
ξεφύτρωσε ένας πράσινος και φουντωτός θάμνος με γερά κλαδιά, με άνθη
αρωματικά. Σηκώθηκε απάνω από το ξωκκλήσι και βυθίστηκε στον τάφο
της Ιζόλδης. Οι άνθρωποι του τόπου έκοψαν το θάμνο. Την άλλη μέρα
ξαναφυτρώνει όμοια πράσινος, ανθισμένος, και ζωηρός και βυθίζεται
στο νεκρικό κρεββάτι της Ιζόλδης. Τρεις φορές θέλησαν να τον κόψουν.
Άδικα. Έπειτα το είπαν του Βασιληά Μάρκου, κ' εκείνος διάταξε να μη
ξανακόψουν πεια το θάμνο.

Άρχοντες, οι καλοί τροβαδούροι του παληού καιρού, ο Βερούλ, κι' ο
Θωμάς, κι' ο άρχοντας Άιλχαρτ, κι' ο κύριος Γκόττφριδ, αφηγήθηκαν
αυτή την ιστορία για κείνους που αγαπούν, όχι για τους άλλους. Σας
στέλνουν με μένα το χαιρετισμό τους. Χαιρετούν τους σκεφτικούς και
τους ευτυχισμένους, κείνους πούναι πικραμένοι και κείνους πώχουν
πόθο στην καρδιά, τους χαρούμενους και τους λυπημένους, όλους τους
εραστές. Εύχονται να βρουν εδώ παρηγοριά για την αστάθεια, για την
αδικία, για το πείσμα, για τον πόνο, για όλες της πίκρες της αγάπης!



ΤΕΛΟΣ



ΕΚΔΟΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΣ «ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΔΑΚΗΣ» ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ
                                                       Δρ.
Αισχύλου, Προμηθεύς δεσμώτης, μετάφ. Γ. Καλοσγούρου     8. —
Αλφιέρη Β., Σαούλ, τραγωδία, μετάφ. Γ. Καλοσγούρου      4. —
Βουτυρά Α., Ζωή αρρωστεμένη κι' άλλα διηγήματα . . .    4. —
Γαβριηλίδου Βλάση, Ταξείδια .............               6. —
     »        »   Αι Γυναίκες ...........               3.50
Γκαίτε, Φάουστ, μετάφρασις Κ. Χατζοπούλου               7.50
Γκέιγερσταμ Γ., Παλιά γράμματα, μετάφρ. I. Ε. Χρυσάφη   4.50
Γρανίτσα Στ., Του βουνού και του λόγγου .......         6. —
Θεοτόκη Κ., Η τιμή και το χρήμα ..........              6. —
Καζαντζάκη Γαλάτειας, Τη νύχτα τ' Άη Γιάννη ....        5.50
Καμπούρογλου Δημ., Περασμένα χρόνια ........            2. —
Καμπύση Γιάννη, Μυστικό του γάμου. — Η φάρσα της ζωής   5. —
Λόγγου, Δάφνης και Χλόη, μετάφρ. Ηλ. Βουτιερίδου . .    3.50
Μαρία (Βασίλισσα της Ρουμανίας), Μινόλα, μετάφρασις
Αιμιλίας Καραβία ...............                        5. —
Μεριμέ Πρ., Κολόμβα μετάφρασις Ν. Γ. Πολίτου ....       7. —
Moréas J. (I. Παπαδιαμαντόπουλος). Οι Στροφές ....     5. —
Μπεντιέ Ιωσ., Το μυθιστόρημα του Τριστάνου και της
Ιζόλδης, μετάφρ. Ν. Α. Βεντήρη .........                7. —
Νικοντέμι Δαρ., Η Δασκαλίτσα, μετάφρ. Ειρήνης Δενδρινού 3.50
Ντε Αμίτσης, Το πατρικό σπίτι — Φούριος μετ. Γερ.Σπαταλά4. —
Ντοστογιέβσκη Θ., Ο Παίκτης, μυθιστόρ. μετάφρ. Φιλήντα  5. —
Ξενοπούλου, Φοιτηταί, τρεις πράξεις μ' επίλογο ....     3.50
    »       Λάουρα, (Το κορίτσι που σκοτώνει) μυθισ. .  7. —
Πουτσίνι Π, Ανατριχίλες. Διηγήματα, μετάφρ. Μ. Κόκκαλη  2. —
Ρύδβεργ Β., Ρωμαϊκοί θρύλρι, μετάφρασις Ι. Ε. Χρυσάφη   3.50
Σλουμπερζέ Γ., Βυζαντινά Ιστορήματα, μετάφ. Ορ. Σχινά   5. —
Σολωμού Δ., Τα Ιταλικά ποιήματα, πρόλογος και μετά-
φρασις Γ. Καλοσγούρου.............                      1.50
    »       Άπαντα, μετά προλόγου Κ. Παλαμά .....      18. —
Ταγόρ Ρ., Λυρικά αφιερώματα, μετάφρ. Κ. Τρικογλίδη      3.50
Τσένζορ, Η μονάκριβη, μετ. εκ του ρωσσικού I. Βεργωτή   4. —
Τσέχωφ Α., Νύκτα στο νεκροταφείο. Διηγήματα, μετά-
φρασις Αγ. Κωνσταντινίδου...........                    4.50
Φρανς Α., Ο Κραινκεμπίλης κλπ., μετάφρ. Α. Πρωτοπάτση   5. —
Χατζοπούλου Κ., Βραδινοί θρύλοι, Ποιήματα ......        5. —
Χρηστομάνου, Το βιβλίον της Αυτοκράτ. Ελισάβετ . . .    7.50
Ψυχάρη Γ., Ζωή κι' αγάπη στη μοναξιά.........          10. —
   »       Σα λάμπει ο ήλιος ............               4. —
   »       Απολογία................                     6. —
   »       Δύο Αδέρφια..............                   10. —
   »       Το ταξίδι μου..............                  6. —
   »       Στον ίσκιο του πλατάνου .........            5. —
   »       Πολλά πράματα.............                   4. —
   »       Τρία λόγια................                   6. —










End of Project Gutenberg's Le roman de Tristan et Iseut, by Joseph Bédier