DRIE HARTEN

De gebeurtenissen volgden elkander met groote snelheid op in het leven van Francis Morgan op dien laten lentemorgen. Wanneer ooit een man met groote sprongen het ruwe, bloedige drama en de tragedie der oudheid en het middeleeuwsche melodrama van gevoel en hartstocht der Nieuwe Wereld tegemoet snelde, dan was Francis Morgan bestemd om deze man te zijn en het Noodlot zat hem dicht op de hielen. Toch was hij zich nauwelijks bewust, dat er eenige beweging was in de wereld en hij bewoog zich zelf ternauwernood. Een [9]groot gedeelte van den nacht, aan de bridge-tafel doorgebracht, was oorzaak van zijn laat opstaan. Na een laat ontbijt, bestaande uit vruchten en plantaardig voedsel, was hij naar de bibliotheek gegaan—de deftige, weelderige kamer, van waaruit zijn vader, tot het laatste oogenblik toe, zijn uitgebreide en veelzijdige zaken had geleid.

„Parker,” sprak hij tot zijn knecht, die vroeger reeds in dienst was geweest van zijn vader, „heb je ooit een spoor van vet gezien aan R. H. M., in de laatste dagen van zijn leven?”

„O, neen, mijnheer,” was het antwoord, dat gegeven werd met al den verschuldigden eerbied van een geroutineerd bediende, maar dat tevens vergezeld ging van een onwillekeurigen onderzoekenden blik, die op de prachtige vormen van den jongen man bleef rusten. „Uw vader behield tot het einde toe zijn slanke figuur, mijnheer. Hij bleef altijd dezelfde, breedgeschouderd, met breede borst, en zwaar gebouwd, maar zijn middel bleef slank, altijd slank, mijnheer. Wanneer hij zich uitkleedde om te baden, mijnheer, dan zou zijn figuur de meeste jongemannen in de stad beschaamd hebben. Maar hij verzorgde zijn lichaam ook goed; die lichaamsoefeningen in bed deden het hem, mijnheer. Iederen morgen een half uur. Daar ging niets van af. Hij noemde dit zijn godsdienstoefening.”

„Ja, hij was een pracht-man,” antwoordde de jongeman luchtig, naar den koersaanwijzer en de verschillende telefonen kijkend, die zijn vader had laten aanleggen.

„Dat was hij,” stemde Parker geestdriftig toe. „Hij was slank en aristocratisch, ondanks zijn schouders, beenderen en borst. En dat hebt u van hem geërfd, mijnheer, alleen maar in een beetje weelderiger vorm.”

De jonge Francis Morgan, die vele millioenen en krachtige spieren geërfd had, leunde behagelijk achterover in een groote clubfauteuil, zijn beenen uitstrekkend als een krachtige menagerieleeuw, die overvloeit van levenskracht en keek naar een bericht in het ochtendblad, dat hem op de hoogte bracht van een nieuwe ertsader in de Culebra-Cut in Panama.

„Als ik niet wist, dat wij, Morgans, daar geen aanleg voor hebben,” geeuwde hij, „zou ik alleen door dit bestaan al dik worden … Niet, Parker?”

De bejaarde dienstknecht, die verzuimd had om onmiddellijk antwoord te geven, schrok plotseling op, toen de pauze door deze vraag onderbroken werd.

„O, zeker, mijnheer,” sprak hij haastig. „Ik bedoel, neen, mijnheer. U verkeert in de schitterendste conditie.”

„Om den drommel niet,” verzekerde de jongeman hem. „Ik mag dan al niet dik worden, slap word ik beslist … Niet, Parker?”

„Ja mijnheer. Neen, mijnheer; neen, ik bedoel neen, mijnheer. U is nog precies dezelfde als toen u drie jaar geleden van de academie terugkwam.”

„En mijn beroep maakte van ledigloopen,” lachte Francis. „Parker!” Parker was een en al aandacht. Zijn meester ging aandachtig met zich zelf te rade, alsof hij zich met een zeer gewichtig vraagstuk bezighield, onderwijl het borstelige kneveltje opstrijkend, dat veel geleek op een kleinen tandenborstel en dat hij sedert eenigen tijd op zijn bovenlip aankweekte. [10]

„Parker, ik ga visschen.”

„Ja, mijnheer!”

„Ik heb last gegeven om eenige hengelroeden klaar te maken. Wees zoo goed die bij elkaar te binden, dan zal ik ze eens probeeren. Ik heb zoo’n idee, dat een week of twee in de bosschen juist is, wat ik noodig heb. Als ik het niet doe, zal ik beslist dik gaan worden en den heelen familie-stamboom schande aandoen. Je herinnert je toch Sir Henry?—de oude, origineele Sir Henry, de oude boekanier en ijzervreter?”

„Ja, mijnheer; ik heb over hem gelezen, mijnheer.”

Parker was in de deuropening blijven staan om te wachten op het oogenblik, waarop de woordenvloed van zijn jongen meester tot stilstand zou komen, zoodat hij zijn boodschap kon gaan doen.

„Niets geen reden om trotsch op te zijn, die ouwe zeeroover.”

„Zeg dat niet, mijnheer,” protesteerde Parker. „Hij was Gouverneur van Jamaïca. Hij stierf als een zeer achtenswaardig man.”

„Hij mocht van geluk spreken, dat hij niet aan de galg stierf,” lachte Francis. „Zooals de zaken nu staan, is hij de eenige schandvlek der familie, die hij stichtte. Maar wat ik zeggen wil is, dat ik zeer zorgvuldig zijn leven nagegaan heb. Hij behield zijn goed figuur en stierf met een slanke taille, Goddank. Het is een goede erfenis, die hij aan zijn nakomelingen naliet. Wij, Morgans, vonden nimmer zijn schat; maar van grooter waarde dan robijnen is de slanke taille, die hij ons, als zijn erfdeel, naliet. Dat is wat men noemt een kenmerk van het ras—tenminste dat leerden de profs mij in de biologische lessen.”

Parker verdween uit de kamer in de nu volgende stilte, terwijl Francis Morgan zich verdiepte in de berichten uit Panama en vernam, dat het kanaal waarschijnlijk de eerste drie weken nog niet geopend zou worden.

Een telefoon rinkelde en door de electrische draden eener volmaakte beschaving, strekte het Noodlot voor het eerst zijn voelhorens uit en kwam in contact met Francis Morgan in de bibliotheek der villa, die zijn vader op Riverside Drive had laten bouwen.

„Maar mijn beste, mevrouw Carrothers,” was zijn protest In de spreekbuis. „Hoe het ook zij, ’t is niets dan een plaatselijke storm. Tampico-Petroleum is secuur. ’t Is geen speculatief fonds. Het is een secure belegging. Blijf er bij. Houd ze vast … Wat doet het er toe of ze twee procent stijgen? Verkoop ze niet. Tampico-Petroleum is geen loterij of een hazardspel. Het is echte, zuivere industrie. Ik wilde, dat het niet zoo’n allemachtig groote zaak geweest was, dan had ik het geheel aan mijzelf gehouden … Geloof me, alstublieft, het is geen speculatie. Onze tegenwoordige contracten voor tanks loopen over meer dan een millioen. Onze spoorlijn en onze drie buisleidingen kosten ruim vijf millioen. Wel, we hebben op het oogenblik voor een honderd millioen bronnen en het groote probleem is om de olie uit het land naar de booten te krijgen. Dit is de beste tijd om te koopen. Over een of twee jaar zullen uw aandeelen de rijksleeningen te niet doen …” [11]

„Ja, Ja, alstublieft. Het doet er niet toe, hoe de markt loopt. En bedenk wel, ik heb u niet aangeraden om er als een der eersten in deel te nemen. Dat zou ik nooit een vriend aanraden. Maar nu ze er eenmaal in zijn, houd ze vast. Ze zijn even solide als de Engelsche Bank … Ja, Dicky en ik verdeelden gisterenavond den buit. Een gezellig partijtje, ofschoon Dicky te veel temperament bezit voor het bridge-spel … Ja, een helsch geluk … Ha! ha! Mijn temperament? Ha! ha!… Ja?… Zeg aan Harry, dat ik er voor een paar weken tusschenuittrek … Visschen, forelletjes, zie je, lente en de stroomen, het opstijgen der sappen, het uitbotten, de bloesems en al het andere … Ja, gegroet, en houd vast aan Tampico-Petroleum. Wanneer ze zakken, na die speculatie van dien farmer uit Minnesota, koop er dan nog wat bij. Ik doe het ook. Het geld ligt voor het oprapen … Ja … Ja, zeker … Het is te secuur, om nu op een los gerucht te gaan verkoopen, omdat ze niet doorloopend zullen zakken … Natuurlijk weet ik wat ik zeg, ik heb net acht uur geslapen en nog niets gedronken … Ja, ja … Gegroet.”

Hij haalde het telegraflint naar zich toe en, gemakkelijk in zijn stoel zittend, las hij het traag over, met iets toenemende belangstelling kennis nemend van den inhoud.

Parker keerde terug met verscheidene dunne hengels, waarvan elk een schitterende proeve van handwerk en kunst was. Francis sprong op van zijn stoel, het lint werd terzijde geslingerd en als een opgewonden jongen onderzocht hij het speeltuig, het eene na het andere, probeerde ze, liet ze door de lucht zwiepen tot ze een geluid maakten als een scherpen zweepslag en bewoog ze zachtjes, voorzichtig en zorgvuldig langs het hooge plafond om ze op den vloer te doen zinken, alsof dit een denkbeeldige poel was vol geheimzinnige forellen.

Een telefoon rinkelde. Oogenblikkelijk verscheen er een trek van misnoegen op zijn gezicht.

„Om ’s hemelswil, geef jij maar antwoord, Parker,” beval hij. „En als het weer zoo’n stom, speculeerend vrouwelijk wezen is, zeg haar dat ik dood ben, of dronken, of typhus heb, of net ga trouwen, of een ander ongeluk.”

Nadat Parker een oogenblik gesproken had, in de bescheiden en gemoduleerde tonen, die volkomen in overeenstemming waren met de koude, ingetogen, groote deftigheid van het vertrek, bedekte hij met een „Een oogenblik, mijnheer,” den spreekhoorn met de hand en sprak:

„’t Is mijnheer Bascom, mijnheer. Hij wil u spreken.”

„Zeg mijnheer Bascom, dat hij naar den duivel kan loopen,” zei Francis, zoo’n lange zwaai simuleerend, dat hij, wanneer hij werkelijk had willen inleggen en de angel den weg gevolgd had, door zijn strakken blik aangewezen, deze waarschijnlijk het raam uitgevlogen zou zijn en den tuinman getroffen hebben, die daar buiten geknield zat bij een rozenstruik, welke hij juist bezig was te planten.

„Mijnheer Bascom zegt, dat het over beurszaken gaat en hij u gaarne één enkel oogenblik zou spreken,” drong Parker aan, maar zoo bescheiden en onderdanig, dat het enkel scheen alsof hij een onbelangrijke en niet dringende boodschap herhaalde. [12]

„Vooruit dan maar.” Voorzichtig zette Francis den hengel tegen een tafel en ging naar de telefoon.

„Hallo,” riep hij in den hoorn. „Ja, ik ben het, Morgan. Zeg op. Wat is er?”

Hij luisterde een oogenblik, en viel den spreker toen ongeduldig in de rede: „Verkoopen—alle duivels. Niets ervan … Natuurlijk ben ik blij, dat ik het weet. Zelfs al loopen ze tien procent op, wat ze niet doen zullen, houd alles vast, wat je hebt. ’t Kan een gewettigde stijging zijn en ’t kan best zijn, dat ze nooit meer terugloopen. Ze zijn soliede. Ze zijn heel wat meer waard, dan ze genoteerd staan. Ik weet het, wanneer het publiek ’t soms niet doet. Over een jaar zullen ze aan tweehonderd staan … dat wil zeggen, wanneer Mexico de revolutie kan tegenhouden … Wanneer ze mochten dalen, krijg je kooporders van me … Onzin. Wie verlangt medezeggingschap? ’t Is zuiver sporadisch … wat? Pardon. Ik bedoel ’t is zuiver tijdelijk. Nu ga ik een veertien dagen visschen. Wanneer ze vijf procent zakken, koop dan. Koop alles op, wat aangeboden wordt. Zeg, wanneer een kerel werkelijk een betrouwbaar eigendom verworven heeft en de speculanten maken zich er van meester, is dit haast even erg als door beren vervolgd te worden … ja … Zeker … ja. Saluut.”

En terwijl Francis welgemoed terugkeerde tot zijn vischhengels, was het Noodlot, in het privé-kantoor van Thomas Regan in de benedenstad, druk aan het werk. Nadat hij zijn talrijke makelaars opdracht gegeven had om te koopen en, door zijn menigvuldige kanalen voor geheime publiciteit, de geheimzinnige tip had laten verspreiden, dat er iets niet in den haak was met de Tampico-Petroleum-concessies van de Mexicaansche Regeering, bestudeerde Thomas Regan een rapport van zijn eigen olie-expert, dien hij uitgezonden had en die twee maanden op de plaats zelf gespionneerd had om te ontdekken, wat de werkelijke vooruitzichten en verwachtingen waren van Tampico-Petroleum.

Een bediende bracht een kaartje binnen met het bericht, dat de bezoeker er op aandrong om ontvangen te worden en een vreemdeling was. Regan luisterde, keek op het kaartje en zei:

„Zeg aan dien heer Senor Alvarez Torres uit Ciodad de Colon, dat ik hem niet kan ontvangen.”

Vijf minuten later kwam de bediende terug, nu met een boodschap, die op het kaartje geschreven was. Regan grinnikte toen hij las:

„Waarde mijnheer Regan,
Hooggeachte Heer:—

Ik heb de eer u te berichten, dat ik een aanwijzing heb van de plaats, waar de schat ligt, die Sir Henry Morgan in de dagen der vroegere zeeroovers begroef.

Alvarez Torres.”

Regan schudde het hoofd en de bediende was al bijna de kamer uit, toen zijn chef hem plotseling terug riep.

„Breng hem binnen—dadelijk.”

In het oogenblik, dat hij alleen bleef, lachte Regan heimelijk, [13]toen hij in den geest zijn nieuw plan naging. „Dat nuchter jong!” mompelde hij, tusschen de rookwolkjes door van een sigaar, die hij juist aanstak. „Dat denkt, dat hij de rol kan spelen van den ouden R. H. M. Hij heeft een lesje noodig en de oude Grijskop, Thomas R. zal zien, dat hij dit ontvangt.”

Senor Alvarez Torres’ Engelsch was even correct als zijn modieus voorjaars-costuum en ofschoon zijn bleek-gele huid zijn Latijnsch-Amerikaansche afkomst verried en zijn zwarte oogen getuigden van een langdurige samensmelting van het Spaansche en Indiaansche ras, was hij toch zoo door en door New-Yorksch, als Thomas Regan maar zou kunnen wenschen.

„Met groote inspanning en na jarenlang onderzoek, heb ik eindelijk de aanwijzing gevonden van het zeerooversgoud van Sir Henry Morgan,” was zijn inleiding. „Natuurlijk ligt het op de Mosquito-Kust. Ik zal u nu vertellen, dat het geen duizend mijlen verwijderd is van de Chiriqui-Lagune en dat Bocas del Toro, met recht, de dichtstbijgelegen stad genoemd mag worden. Ik werd daar geboren—maar in Parijs opgevoed—en ken de omgeving daar op mijn duimpje. Een kleine schoener—de uitrusting is goedkoop, heel goedkoop—maar de uitkomst, de belooning—de schat!”

Senor Torres pauseerde om goed te kennen te geven, dat hij niet in staat was een nadere omschrijving te geven en Thomas Regan, een hard man, gewoon om met harde menschen om te gaan, ging voort om meer van hem en zijn gegevens te weten te komen met al de strikvragen van een rechtsgeleerde.

„Ja,” stemde Senor Torres al spoedig toe, „ik ben een beetje in moeilijkheden—hoe zal ik het zeggen?—behoefte aan gereed kapitaal.”

„Je hebt geld noodig,” verzekerde de beursman hem brutaalweg en hij boog, verlegen toestemmend.

En hij vertelde nog meer onder het snelvuur van vragen. Het was waar, hij had eerst onlangs Bocas del Toro verlaten, maar hij hoopte er nooit terug te keeren. En toch was hij bereid om terug te gaan, wanneer misschien de een of andere schikking …

Maar Regan stopte hem den mond op de afdoende wijze van den heerscher, die tegenover minderwaardige medeschepselen staat. Hij schreef een chèque, ten name van Alvarez Torres en toen dat heer er een oog op wierp, zag hij de cijfers van duizend dollars.

„Ziehier nu mijn plan,” zei Regan. „Ik hecht niet het minste geloof aan je verhaal. Maar ik heb een jongen vriend—ik houd veel van den jongen, maar hij houdt te veel van het stadsleven, fuiven, dames en de rest—je begrijpt?” En Senor Alvarez Torres boog, zooals de eene man van de wereld tegenover den ander doen zou. „Welnu, terwille van zijn gezondheid, zoowel als van zijn geld en zijn ziel, zou het beste, wat hem kon overkomen, een uitstapje zijn om den schat te gaan zoeken, avontuur, inspanning, en … ik ben overtuigd, dat je me al begrepen hebt.”

Weer boog Alvarez Torres.

„Je hebt geld noodig,” vervolgde Regan. „Tracht hem er voor te interesseeren. Die duizend dollar is voor je moeite. [14]Wanneer je er in slaagt hem zooveel belangstelling in te boezemen, dat hij op reis gaat om het goud van den ouden Morgan te zoeken, krijg je er nog tweeduizend. En wanneer je hem drie maanden daar weet te houden, nog tweeduizend—zes maanden, vijfduizend. O, geloof mij, ik heb zijn vader gekend. Wij waren kameraden, deelgenooten, ik—ik zou willen zeggen, bijna broeders. Ik zou er alles voor over hebben, om zijn zoon terug te brengen op het pad der echte mannelijkheid. Wat zeg je ervan? Die duizend dollars zijn voor jou om mee te beginnen. Welnu?”

Met bevende vingers vouwde Senor Alvarez Torres de chèque dicht en weer open.

„Ik … ik neem het aan,” stamelde hij, stotterend van hebzucht. „Ik … ik … Hoe zal ik het zeggen?… U hebt maar over mij te beschikken.”

Vijf minuten later, toen hij opstond om heen te gaan. volledig ingelicht omtrent de rol, die hij moest spelen en het verhaal van Morgan’s schat herzien en nog overtuigender gemaakt door het sluwe zakelijk doorzicht van den beursman, flapte hij er, bijna schertsend, maar niet minder pathetisch uit:

„En het grappigste is nog, mijnheer Regan, dat het werkelijk waar is. De veranderingen, die u aangaf, doen mijn verhaal nog aannemelijker klinken, maar waar is het ondanks alles. Ik heb het geld noodig. U is zeer vrijgevig, en ik zal mijn best doen … Ik … ik vlei mij, dat ik een artist ben, maar de echte en werkelijke waarheid is, dat de aanwijzing van Morgan’s begraven buit onvervalscht is. Ik had de beschikking over bronnen, die niet toegankelijk waren voor het publiek, die niet maar te hooi en te gras gevonden worden, want de mannen van mijn eigen familie—het zijn familie-overleveringen—hadden reeds dergelijke bronnen en hebben hun leven besteed aan het vruchtelooze onderzoek. En toch waren ze op het rechte spoor—behalve dat hun vernuft hen tot op twintig mijlen van de plek bracht. Dit was de schuld van de bronnen. Zij slaagden er niet in, ik vermoed door een voorbedachte truc, een woordspeling, een puzzel, een vermomming, een doolhof, die ik, en ik alleen, heb ontdekt en opgelost. De vroegere zeelui haalden allemaal zoo’n kunstje uit met de kaarten, die zij teekenden. Zoo verplaatsten mijn Spaansche voorouders de Hawaii-Eilanden op vijf lengtegraden.”

Dit alles was weer Grieksch voor Thomas Regan, die glimlachend toeluisterde en tegelijkertijd daarmede op verdraagzame wijze, het ongeloof van den, door drukke zaken in beslag genomen zakenman te kennen gaf.

Nauwelijks was Senor Torres verdwenen of Francis Morgan werd binnengelaten.

„Mij dacht, dat ik eens een beetje raad moest zien in te winnen,” zei hij, toen zij elkander begroet hadden. „En bij wien zou ik dit beter kunnen doen dan bij u, die zoo op de hoogte waart van de zaken van mijn vader? Ik weet, dat u en hij partners waren in enkele der grootste ondernemingen. Hij zei mij altijd, dat ik op uw oordeel kon vertrouwen. En, welnu, hier ben ik en van plan om te gaan visschen. Maar wat is er toch aan de hand met Tampico-Petroleum?” [15]

„Wat is er aan de hand?” was Regan’s herhaling, fijntjes simuleerend niets van de zaak af te weten, op het oogenblik zelf, waarop hij de aansprakelijke persoon was voor de opdrijving.

„Tampico-Petroleum?”

Francis knikte, liet zich in een stoel vallen en stak een cigaret aan, terwijl Regan den koersaanwijzer raadpleegde.

„Tampico-Petroleum is gestegen—twee procent—dat geeft te denken,” was zijn meening.

„Juist, wat ik zeg,” bevestigde Francis. „Het geeft te denken. Maar hoe het zij, vermoed u dat er iets uitgelekt kan zijn over de werkelijke waarde er van—en die is groot—ik spreek onder de roos, weet u, ik bedoel absoluut vertrouwelijk?” Regan knikte. „Het is groot. Het is waar. Het is je zaak. Het is wettig. En nu deze belangstelling—zou u denken dat iemand, of de een of andere groep medezeggingschap tracht te krijgen?”

De compagnon van zijn vader, met den eerbiedwaardigen grijzen haardos boven zijn sluwe hersenen, schudde het hoofd.

„Wel,” overdreef hij, „het kan een oogenblikkelijke opwinding zijn of het beurspubliek heeft het vermoeden gekregen, dat het werkelijk solied is. Wat denk jij ervan?”

„Natuurlijk is het soliede,” antwoordde Francis met vuur. „De rapporten, die ik gekregen heb, Regan, zijn zoo goed, dat je haren ervan te berge zouden rijzen. Zooals ik al mijn vrienden gezegd heb, dit is werkelijk echt. Het is vervloekt jammer, dat ik het publiek er in moest betrekken. Het was zoo groot, dat ik wel moest. Zelfs al het geld, dat mijn vader mij naliet, was niet toereikend—ik bedoel, mijn los kapitaal, dat niet belegd was—het geld om mee te handelen.”

„Ben je kort bij kas?” vroeg de oudere man.

„O, ik heb nog een aardig beetje om mee te werken,” was het luchtige antwoord van den jongeman.

„Je bedoelt?…”

„Zeker. Niet anders dan dat. Als ze dalen, ga ik koopen. Het is gevonden geld.”

„Hoe ver wil je gaan met koopen?” was de volgende vorschende vraag, gemaskeerd door een schijnbare opgewektheid en goedkeuring.

„Zoo ver ik kan,” antwoordde Francis onmiddellijk. „Ik zeg je, Regan, ’t is reusachtig.”

„Ik heb er niet genoeg op gelet om er een oordeel over te vellen, Francis, maar ik moet zeggen, het weinige, dat ik ervan gehoord heb, klinkt goed.”

„Goed klinken! Ik zeg je, Regan, het is zuivere waar, echt en recht en het is een schande, dat het in de fondsenlijst opgenomen moest worden. Ik hoef niemand te gronde te richten en heb niets noodig om ze er door te halen. De wereld zal er beter van worden, wanneer ik, ik durf niet te zeggen hoeveel honderden millioenen tonnen zuivere olie over haar leegstort—laten we aannemen, dat ik enkel één bron in de Huasteca-velden bezit, die zeven maanden lang zevenentwintig duizend tonnen per dag oplevert. En zij gaat er nog steeds mee voort. Dat is een druppel aan den emmer, dien wij tot nu toe aan de markt gebracht hebben. Het soortelijk gewicht is twee [16]en twintig en ze bevat nog geen twee tiende procent droesem. En er is een bron—waarvoor we zestig mijlen pijpen moeten aanleggen, waardoor we haar nog maar ternauwernood beveiligen, die per dag zeventig duizend ton olie over het landschap uitstort.—Natuurlijk is dit alles strikt vertrouwelijk, weet u. We zijn er netjes mee bezig, en ik heb geen zin om Tampico-Petroleum als een vuurpijl omhoog te zien vliegen.”

„Maak je daar maar niet ongerust over, mijn jongen. Zorg maar, dat je je olie in de leidingen krijgt en de Mexicaansche revolutie wacht tot Tampico-Petroleum opstijgt. Ga maar visschen en denk er niet meer aan.” Regan pauseerde en met goed gesimuleerde plotselinge herinnering nam hij het kaartje van Alvarez Torres met de potloodaanteekening op. „Kijk eens, wien ik net bij mij gehad heb.” Blijkbaar plotseling op een idee komend, hield Regan het kaartje nog een oogenblik vast. „Waarom zou je alleen maar op forellen gaan visschen? Goed beschouwd, is het toch enkel maar om de ontspanning te doen. Hier heb je iets om naar te gaan visschen, wat echt een ontspanning zou zijn, de ontspanning van een volwassen man en niet de ontspanning in een Perzisch paleis van een Adirondack-kamp, met ijs en bedienden en electrische drukknoppen. Je vader was altijd niet weinig trotsch op dat oude familielid—zeeroover. Hij beweerde, dat hij op hem leek en jij lijkt sprekend op je vader.”

„Sir Henry,” lachte Francis, naar het kaartje grijpend. „Ook ik ben wel een beetje trotsch op dien ouden schurk.”

Hij keek op met vragenden blik, toen hij het kaartje gelezen had.

„’t Is een geloofwaardige kerel,” verklaarde Regan. „Beweert, dat hij daar in de buurt op de Mosquito-Kust geboren is en de aanwijzing verkregen heeft uit zijn familiepapieren. Niet, dat ik hier een woord van geloof. Ik heb geen tijd noch belang er bij, om me met iets te bemoeien, dat buiten mijn eigen terrein ligt.”

„Hoe het zij, Sir Henry stierf, practisch gesproken, als een arm man,” verzekerde Francis, terwijl de koppigheid der Morgans zich voor een oogenblik op zijn gelaat vertoonde. „En men heeft nooit iets gevonden van zijn begraven schatten.”

„Goede vischvangst,” spotte Regan vroolijk.

„Ik zou dien Alvarez Torres toch wel eens willen ontmoeten,” antwoordde de jongeman.

„Goud der dwazen,” vervolgde Regan. „Hoewel ik moet erkennen, dat de kerel zich buitengewoon geloofwaardig voordoet. Wel, wanneer ik jonger was—maar o, duivels, mijn werk ligt hier op me te wachten.”

„Weet u ook waar ik hem kan vinden?” vroeg Francis een oogenblik later, volkomen onbewust zijn hoofd stekend in het net der beproevingen, dat het Noodlot, in de zichtbare gedaante van Thomas Regan, uitwierp om hem te vangen.

Den volgenden morgen ontmoetten zij elkander op Regan’s kantoor. Senor Alvarez Torres schrok en herstelde zich [17]oogenblikkelijk, toen hij den eersten blik sloeg op het gelaat van Francis. Dit ontging Regan niet, die grinnikend vroeg:

„Hij lijkt sprekend op den ouden zeerover, niet?”

„Ja, de gelijkenis is zeer treffend.” Torres loog of loog gedeeltelijk, want hij herkende de gelijkenis naar de portretten, die hij gezien had van Sir Henry Morgan; ofschoon hij terzelfdertijd in den geest het gelaat zag van een ander, nog in leven zijnde man, die niet minder dan Francis en Sir Henry, op deze beiden geleek, dan zij op elkander geleken.

Francis was nog jong, dat kon niet ontkend worden. Moderne atlassen en oude kaarten werden bestudeerd, zoowel als oude documenten, geschreven met verbleekte inkt op vergeeld papier, en na verloop van een half uur verklaarde hij, dat de eerste visch die hij zou vangen, òf op den Stier òf op het Kalf gevonden zou worden—de beide eilandjes in de Lagune van Chiriqui, waar, volgens Torres, op een van beide, de schat begraven lag.

„Ik zal den nachttrein nemen naar New-Orleans,” verkondigde Francis. „Dan zal ik juist de aansluiting hebben met een der booten van de United Fruit Company, bestemd naar Colon—o, ik heb dit alles juist nagekeken, voor ik gisterenavond ging slapen.”

„Waarom zou u geen schoener charteren voor Colon?” raadde Torres aan. „Doe de reis overland naar Belen te paard. Dat is de beste plaats om te charteren, met onvervalschte inboorlingen als matrozen en al het andere onvervalscht.”

„Dat laat zich hooren!” stemde Francis toe. „Ik heb altijd verlangd om dat land eens te zien. Zult u gereed zijn om den nachttrein te nemen, Senor Torres?… Natuurlijk begrijpt u wel, dat ik, onder de gegeven omstandigheden, de minister van financiën ben en de onkosten betaal.”

Maar op een wenk van Regan, loog Alvarez Torres, snel begrijpend:

„Tot mijn spijt, kan ik mij eerst later bij u voegen, mijnheer Morgan. Een kleine, dringende aangelegenheid—hoe zal ik het noemen?—een onbeteekenende, kleine rechtzaak, die eerst afgedaan moet worden. Niet, dat de uitslag van het proces zoo gewichtig is. Maar het is een familie-kwestie en daardoor voor mij van het grootste belang. Wij, Torressen, zijn trotsch, wat, ik moet het bekennen, in dit land eigenlijk een dwaasheid is, maar bij ons wordt dit zeer hoog opgenomen.”

„Hij kan later bij je komen en je den weg wijzen, wanneer je het spoor kwijtgeraakt bent,” verzekerde Regan Francis. „En, voor je het vergeet, zou het niet goed zijn om met Senor Torres een schikking te maken over een eventueele verdeeling van den buit … wanneer je die ooit mocht vinden.”

„Wat zou u er van zeggen?” vroeg Francis.

„Gelijk deelen, ieder de helft,” antwoordde Regan, op schitterende wijze de verdeeling regelend tusschen de beide mannen, van iets waarvan hij overtuigd was, dat het niet bestond.

„En u zult mij zoo spoedig mogelijk volgen?” vroeg Francis den Latijnsch-Amerikaan. „Regan, wees zoo goed [18]om uw best te doen voor die kleine rechtzaak en deze te bespoedigen?”

„Zeker, mijn jongen,” was het antwoord. „En, wanneer het noodig mocht zijn, zal ik dan Senor Alvarez maar crediet geven?”

„Prachtig!” Francis drukte hun handen in de zijne. „Dan heb ik er geen moeite mee. En ik moet me haasten om te gaan pakken, eenige uitnoodigingen af te zeggen en dien trein te halen. Tot ziens, Regan. Goedendag, Senor Torres, totdat we elkander weerzien in de buurt van Bocas del Toro, of in een klein hol in den grond op de Stier of het Kalf—gij zegt, dat het, volgens uwe meening, het Kalf moet zijn? Mooi, tot dan—adios!”

En Senor Alvarez Torres bleef nog een poosje bij Regan, ontving nadere instructies omtrent de rol die hij moest spelen, beginnende met het tegenwerken en ophouden van Francis’ expeditie en steeds doorgaande met deze tegen te werken en op te houden.

„Kortom,” besloot Regan, „het zou mij niet veel kunnen schelen, wanneer hij nooit terugkeert—als je hem daarginds zoolang kunt houden terwille van zijn gezondheid.”

Geld laat zich evenmin verloochenen als jeugd en Francis Morgan, die de wettige en natuurlijke vertegenwoordiger was zoowel van jeugd als van geld, bevond zich op een namiddag, drie weken nadat hij afscheid genomen had van Regan, aan boord van zijn schoener, de Angélique, in een windstilte vlak voor het land. Het water was doorschijnend, de zachte deining nauwelijks merkbaar, en, uit louter verveling en overvloed van kracht, die evenmin zich laat verloochenen, vroeg hij den kapitein, een kleurling, half Jamaïca-neger en half Indiaan, om een klein bootje naar den wal te zenden.

„Het ziet er naar uit of ik wel een papegaai of een aap of zooiets zou kunnen schieten,” beweerde hij, met een twaalfmaal vergrootenden Zeiss-kijker den, met jungle begroeiden, op een halve mijl afstand liggenden oever afzoekend.

„Zeer waarschijnlijk, mijnheer, dat u gebeten wordt door een labarri, die in deze streken een giftige adder is,” grinnikte de kleurling-kapitein en eigenaar van de Angélique, die van zijn Jamaïca-vader de gave geërfd had om vele talen te spreken. Maar Francis was niet van zijn voornemen af te brengen; want op hetzelfde oogenblik ontdekte hij door den kijker: ten eerste, wat verder op een witte haciënda en ten tweede, op den oever een, in het wit gekleede vrouwelijke gedaante en verder, dat ze hem en den schoener door een verrekijker opnam.

„Laat een boot naar wal gaan, kapitein,” beval hij. „Wie wonen hier in de buurt?—blanken?”

„De familie Enrico Solano, mijnheer,” was het antwoord. „Op mijn woord, het zijn deftige edellieden, van oud-Spaansche afkomst en het geheele land van de zee tot de [19]Cordilleras is hun eigendom, evenals de helft der Chiriqui-Lagune. Ze zijn zeer arm, en zeer rijk … in land—en ze zijn trotsch en vurig als cayenne-peper.”

Toen Francis in de kleine boot naar den oever roeide, merkte het waakzaam oog van den kapitein, dat hij verzuimd had om geweer of buks mee te nemen voor de bewuste papegaai of aap. En vervolgens kreeg de kapitein de, in het wit gekleede vrouwenfiguur in het oog, die zich afteekende tegen den donkeren junglerand.

Francis roeide regelrecht naar den witten oever van koraalzand, zonder dat hij over zijn schouder durfde kijken of de jonge vrouw er nog stond of verdwenen was. Zijn geest koesterde enkel de gezonde gedachte van een jongeman, dat hij een landelijke jongedame, of een half-wilde blanke vrouw zou ontmoeten, of op zijn best een zeer boersche, waarmee hij enkele oogenblikken van de windstilte, die de Angélique tot werkeloosheid doemde, prettig kon doorbrengen. Toen de boot over den bodem schuurde, stapte hij uit, en beurde met krachtigen arm den kop hoog genoeg op het zand, om daar door haar eigen gewicht de boot vast te houden. Toen keerde hij zich om. Het strand tot aan de jungle was verlaten. Vol vertrouwen stapte hij voorwaarts. Iedere vreemdeling, op zoo’n vreemd strand, had het recht om naar bewoners te zoeken en inlichtingen te vragen—dit was de gedachte, waarnaar hij handelde.

En hij, die slechts enkele minuten van afleiding verwacht had, zag zich in zijn schoonste verwachtingen overtroffen. Als een duiveltje uit een doosje, sprong de vrouw, die hem, in den korten blik, dien hij op haar sloeg, tot de overtuiging bracht, dat zij een kind-vrouw was, rijp in jaren en toch nog grootendeels een kind, uit den groenen junglemuur te voorschijn en greep met beide handen zijn arm vast. Het stevige gewicht van dezen greep verraste hem. Met zijn vrije hand nam hij zijn hoed af en boog voor de vreemde vrouw met al de onverstoorbaarheid van een Morgan, die in New-York getraind is en gewend om zich over niets te verwonderen, en ontving nu een nieuwe verrassing of vele verrassingen tegelijk. Niet alleen kwam hij onder den indruk van haar brunette-schoonheid, die hem trof alsof hij een klap ontving, maar het was vooral haar blik, die in zijn binnenste doordrong en een en al gestrengheid was. Hij kreeg haast den indruk, dat hij haar moest kennen. Voor zoover hij wist, keken vreemdelingen elkander nooit zoo aan.

De dubbele greep op zijn arm veranderde in een trekken, toen ze, op strakken toon, fluisterde:

„Vlug! Volg mij!”

Een oogenblik aarzelde hij. Zij schudde hem heen en weer in haar dringend verlangen en trachtte hem naar zich toe en mee te trekken. Met het gevoel, dat het een ongewone intrige was, zooals iemand alleen kon overkomen op de kust van Centraal-Amerika, gaf hij glimlachend toe, nauwelijks wetend of hij vrijwillig volgde of door haar heftigheid werd meegesleept de jungle in.

„Doe net zooals ik,” riep zij hem over haar schouder heen toe, terwijl zij hem aan de hand verder leidde. [20]

Hij glimlachte en gehoorzaamde, neerhurkend wanneer zij neerhurkte, vooroverbuigend wanneer zij vooroverboog, terwijl herinneringen aan John Smith en Pocahontas in hem oprezen.

Plotseling hield zij hem tegen en ging zitten, met haar hand hem beduidend om naast haar te komen zitten eer ze hem losliet, en deze toen tegen haar hart drukkend, terwijl zij hijgde:

„God zij dank! O, barmhartige Maagd!”

In navolging van haar, zooals zij van hem gevraagd had en daar dit in het spel scheen te pas te komen, drukte hij ook glimlachend zijn hand tegen zijn hart, ofschoon hij hierbij noch God, noch de Heilige Maagd aanriep.

„Kan je dan nooit ernstig zijn?” riep ze plotseling uit, toen ze zijn handeling opmerkte.

En Francis was natuurlijk onmiddellijk zoo ernstig mogelijk.

„Mijn waarde dame …” begon hij.

Maar met een plotseling gebaar hield zij hem tegen; en, met toenemende verwondering, zag hij haar vooroverbuigen om te luisteren, en hoorde de beweging van lichamen, die op verscheidene meters afstand zachtjes langs een sluippaadje liepen.

Een zachte, warme hand drukte zich vast op de zijne om hem te waarschuwen stil te zijn en zij verliet hem met de snelheid, die hij reeds als een gewoonte van haar beschouwde, om weg te sluipen naar het verborgen paadje. Hij floot bijna van verwondering. Misschien zou hij dit wel gedaan hebben, wanneer hij niet vlakbij haar stem gehoord had, die in het Spaansch op scherpen toon mannen ondervroeg, wier Spaansche stemmen, half-nederig, half-dringend en half-weerspannig, antwoord gaven.

Hij hoorde hen verder gaan, nog altijd pratend en, na vijf minuten van doodsche stilte, hoorde hij, hoe zij hem op bevelenden toon toeriep om te voorschijn te komen.

„Hola! Ik zou wel eens willen weten, wat Regan onder dergelijke omstandigheden zou doen!” zei hij glimlachend tot zich zelf, terwijl hij gehoorzaamde.

Hij volgde haar, nu niet langer hand in hand, door de jungle naar den oever. Toen zij stilstond, kwam hij naast haar en keek haar aan, nog altijd onder den indruk, dien hij gekregen had, dat het een spelletje was.

„Tik!” lachte hij, haar op den schouder tikkend. „Tik!” herhaalde hij. „Jij bent de Ware!”

De boosheid, die hem uit haar vurige donkere oogen tegenstraalde, deed hem schrikken.

„Dwaas!” riep ze, haar vinger, met wat hij beschouwde als een ongeoorloofde intimiteit aan zijn schoenborstel-kneveltje brengend. „Alsof dat je onkenbaar zou kunnen maken.”

„Maar mijn waarde dame …” begon hij zijn protest, om haar duidelijk te maken, dat hij haar heelemaal niet kende.

Haar antwoord, dat een einde maakte aan zijn redevoering, was even ongewoon en bizar als al het andere, wat er aan voorafgegaan was. Het kwam zoo snel, dat hij niet eens zien kon, waarvandaan zij den kleinen, zilveren revolver te voorschijn [21]haalde, wiens loop niet alleen op zijn buik gericht, maar er stevig tegenaangedrukt werd.

„Mijn waarde dame …” begon hij weer.

„Ik wil niet met je praten,” viel ze hem in de rede. „Ga terug naar je schoener en maak, dat je wegkomt …” Hij raadde de onhoorbare snik, die oorzaak was van de pauze, eer ze besloot, „voor altijd”.

Ditmaal bleven de woorden, die hij wilde spreken, op zijn lippen steken, doordat de loop van het wapen nog steviger tegen zijn buik gedrukt werd.

„Als je ooit weer terugkomt—de Madonna moge het mij vergeven—dan schiet ik mijzelf dood.”

„Ik geloof, dat ik dan maar liever zal weggaan,” sprak hij luchtig, terwijl hij zich naar de boot keerde, waar hij deftig en met zijn houding verlegen heenwandelde, half-stikkend van het lachen over zichzelf en het belachelijk en onbegrijpelijk figuur, dat hij sloeg.

Om tenminste nog eenigszins zijn waardigheid op te houden, deed hij alsof hij niet merkte, dat zij hem volgde. Toen hij den kop der boot uit het zand losmaakte, werd hij gewaar, dat een zacht windje de palmbladeren in beweging bracht. Een frissche bries kleurde het water vlakbij donker, terwijl verweg over het spiegelende water de vooruitspringende klippen van de Chiriqui-Lagune als een fata morgana boven het donkere, golvende water uitstaken.

Een snik weerhield hem om in de boot te stappen en deed hem het hoofd omwenden. De vreemde jonge vrouw, die nu de revolver aan haar zijde had hangen, schreide. Onmiddellijk liep hij naar haar terug en de aanraking van zijn hand op haar arm, was tegelijkertijd een betuiging van sympathie en een vraag. Zij huiverde onder deze aanraking, trad terug en keek hem door haar tranen heen verwijtend aan. Zijn schouders optrekkend over haar telkens veranderde gemoedsstemming, berustende in het onbegrijpelijke der situatie, wilde hij zich weer naar de boot wenden, toen zij hem tegenhield.

„Je kon tenminste …” begon ze, stotterde toen en moest een keer slikken, „je kon me wel een afscheidskus geven.”

Zij naderde hem impulsief, met uitgestrekte armen, terwijl de revolver, al heel ongepast, in haar rechterhand bengelde. Francis aarzelde een oogenblik heel verbaasd, ving haar toen op en voelde een hartstochtelijke kus op zijn lippen eer zij, in tranen uitbarstend, haar hoofd op zijn schouder liet rusten. Ondanks zijn verbazing, was hij zich bewust, dat de revolver plat tegen zijn rug lag, tusschen de schouders. Zij hief haar betraand gelaat op en kuste hem telkens en telkens weer en hij vroeg zich verwonderd af, of hij een schurk was omdat hij haar kussen met bijna gelijke en even geheimzinnige hartstocht beantwoordde.

Uit het gevoel, alsof het hem in het minst niet kon schelen, hoe lang deze teedere episode mocht duren, werd hij opgeschrikt, doordat zij zich plotseling van hem terugtrok, terwijl toorn en verachting uit haar oogen straalden en zij hem, met den revolver dreigend, naar de boot dreef.

Hij haalde zijn schouders op, als om te kennen te geven, [22]dat hij geen neen kon zeggen tegen een knappe jongedame en gehoorzaamde, de riemen opnemend en haar aankijkend, terwijl hij weg begon te roeien.

„De Heilige Maagd verlosse mij van mijn verdorven hart,” riep zij uit, met haar vrije hand een medaillon tusschen haar kleeren uithalend en dit versiersel, in een stortvloed van gouden kraaltjes in het water werpend, halverwege tusschen hen beiden in.

Van den zoom der jungle zag hij hoe drie mannen, met geweren gewapend, naar de plek kwamen loopen, waar zij in het zand neergezonken was. Terwijl zij bezig waren om haar op te beuren, kregen zij Francis in het oog, die met krachtigen slag wegroeide. Over zijn schouder kijkend, zag hij hoe de Angélique, bij den wind halend en licht overleggend, het water doorploegend, naar hem toekwam. Het volgend oogenblik, richtte een van het drietal op den oever, een oudere man met grooten baard, den verrekijker van het meisje op hem. En het daarop volgend oogenblik, den kijker neerwerpend, richtte hij zijn geweer op hem.

De kogel spatte in het water op nog geen meter afstand van de boot en Francis zag hoe het meisje overeind sprong en het geweer omhoogsloeg, zoodat het tweede schot zijn doel miste. Vervolgens zag hij hoe de mannen met geweld zich van haar losrukten, om hun geweren op hem te richten, terwijl zij hen met haar revolver zocht te dwingen om hun wapens te laten zakken.

De Angélique, die in den wind gebracht werd om haar te doen stoppen, kwam schuimend langszijde en met een behendigen sprong was Francis aan boord, terwijl de kapitein het stuurrad wendde en de schoener langzaam wegzeilde. Op een jongensachtige manier wierp Francis ten afscheid een kushand toe aan het meisje, dat hem nastaarde en zag haar neerzinken op de schouders van den ouderen man met den langen baard.

„Cayenne-peper, niet—deze vervloekte, verschrikkelijke, onzinnig trotsche Solanos,” zei de kleurling-kapitein lachend tegen Francis, terwijl hij zijn blanke tanden liet zien.

„Echte bullebakken—volslagen krankzinnig, niemand uitgezonderd,” lachte Francis terug, terwijl hij naar de verschansing sprong, om het zonderlinge dametje nog meer kushandjes toe te wuiven.

Voortgedreven door den landwind, bereikte de Angélique den buitensten rand der Chiriqui-Lagune en de Stier en het Kalf te middernacht, waarop de kapitein bijdraaide om het daglicht af te wachten. Na het ontbijt, liet Francis zich door een der matrozen, een neger uit Jamaïca, aan wal roeien om de Stier te gaan verkennen, het grootste der beide eilanden en dat hij, volgens den kapitein, om dezen tijd van het jaar hoogstwaarschijnlijk bezet zou vinden door Indianen van het vasteland, die hier schildpadden kwamen vangen.

En Francis ontdekte haast onmiddellijk, dat hij niet maar dertig breedtegraden van New-York verwijderd was, maar veeleer drieduizend jaar, of nog beter eeuwen, dat hij van [23]het laatste woord der beschaving overgeplaatst was naar het eerste woord der aloudheid. Naakt, op lendedoeken na van Bengaalsch linnen, gewapend met wreedaardige, zware kapmessen, bewezen de schildpad-vangers spoedig, dat ze aartsbedelaars en gevaarlijke moordenaars waren. De Stier was hun eigendom, brachten zij hem aan het verstand door middel van zijn Jamaïca-matroos; maar het Kalf, dat in het schildpadden-seizoen ook altijd hun eigendom geweest was, was nu in bezit genomen door een kwaadaardigen, onmogelijken Gringo, wiens roekeloos, heerschzuchtig optreden hen een eerbiedig respect had ingeboezemd voor een tweebeenig menschelijk schepsel, dat veel geduchter was dan zijzelf.

Terwijl Francis voor een zilver-dollar gedaan kreeg, dat een hunner een boodschap van hem overbracht aan den geheimzinnigen Gringo, dat hij hem wenschte te bezoeken, verzamelden de overigen zich rondom de boot van Francis, jammerend om geld, hem aanstarend en zelfs, zoo onbeschaamd mogelijk, zijn pijp stelend, die hij, nog warm van zijn lippen, naast zich op de roertalie had neergelegd. Oogenblikkelijk had hij den dief een klap om zijn ooren gegeven, en ook den volgenden dief, die er naar greep en maakte zich weer meester van de pijp. De hakmessen kwamen te voorschijn en glinsterden hem dreigend tegen, maar Francis verdedigde zich en hield de bende in bedwang met zijn automatisch pistool; terwijl zij zich in een groep terugtrokken en dreigend fluisterden, kwam hij tot de ontdekking, dat zijn eenige matroos-tolk nu juist geen held was, waarna hij zijn teruggekeerden boodschapper te woord stond.

De neger liep naar de schildpad-jagers toe en sprak zoo vriendelijk en onderdanig met hen, dat het Francis niet aanstond. De boodschaplooper overhandigde hem zijn briefje, waarop met potlood gekrabbeld stond:

„Vamos.”

„Ik geloof, dat ik er zelf maar eens heen moet gaan,” zei Francis tegen den neger, dien hij gewenkt had om terug te komen.

„U zoudt beter doen met op uw hoede en uiterst voorzichtig te zijn, mijnheer,” waarschuwde de neger hem. „Deze onredelijke beesten zijn hoogstwaarschijnlijk van zins om zeer onredelijk te handelen, mijnheer.”

„Ga in de boot en roei me er heen,” beval Francis kortaf.

„Neen, mijnheer; het spijt me zeer, dat ik het zeggen moet, mijnheer,” was het antwoord van den zwarten matroos. „Ik heb mij aan laten werven als matroos van Kapitein Trefethen, mijnheer, maar ik heb mij niet laten aanwerven om iemand te helpen om zelfmoord te plegen, en ik zie niet in, dat het mijn plicht is om u daarheen te roeien om een wissen dood te vinden. Het beste wat we doen kunnen, is deze warme Plaats te verlaten, die beslist en zonder twijfel nog veel heeter voor ons zal worden, als we hier blijven.”

Zeer misnoegd en toornig stak Francis zijn automatisch pistool in den zak, draaide de, met een lendedoek bekleede wilden den rug toe en wandelde weg tusschen de palmen. Waar groote blokken koraalrots opgeworpen waren door een vroegere beroering van den aardbodem, kwam hij weer op [24]het strand uit. Op het strand van het Kalf aan de overzijde van het smalle kanaal, zag hij een, op den oever getrokken Indiaansch bootje. Aan den kant, waar hij zich bevond, lag een ranke en oogenschijnlijk lekke kano. Toen hij het water eruit hoosde, merkte hij, dat de schildpad-jagers hem gevolgd waren en naar hem keken van tusschen de cocospalmen, ofschoon zijn lafhartige matroos niet te zien was.

Om het kanaal over te pagaaien was slechts het werk van een oogenblik, maar nauwelijks bevond hij zich op den oever van het Kalf, of hij werd met nieuwe ongastvrijheid begroet door een lange jongeman op bloote voeten, die achter een palmboom te voorschijn kwam, met een automatisch pistool in de hand en schreeuwde:

„Vamos! Maak dat je wegkomt! Vooruit!”

„Alle goden en kleine visschen!” grinnikte Francis, half-spottend, half-ernstig. „Een mensch kan zich in deze streken niet bewegen, zonder dat er een geweer onder zijn neus geduwd wordt. En iedereen zegt, maak dat je wegkomt.”

„Niemand heeft je uitgenoodigd om hier te komen,” antwoordde de vreemdeling. „Je bent een indringer. Maak dat je wegkomt van mijn eiland. Ik geef je een halve minuut tijd.”

„Het spijt me zeer, vriend,” verzekerde Francis hem trouwhartig, tegelijkertijd met een schuin oog den afstand metend naar den naasten palmboom. „Iedereen, die ik hier in de buurt ontmoet is krankzinnig en onhoffeliik, en angstvallig bezorgd om zich van mijn tegenwoordigheid te ontslaan en ze beginnen te maken, dat ik er ook zoo over ga denken. Bovendien, omdat gij mij zegt, dat dit uw eiland is, is dit nog geen bewijs …”

De snelheid, waarmee hij de dekking van den palmboom opzocht, maakte dat zijn zin onvoltooid bleef. Hij bereikte den stam tegelijk met een kogel, die tegen den anderen kant aansloeg.

„Welnu, leer om leer!” riep hij uit, toen hij een kogel in den stam van den anderen boom joeg.

De volgende minuten schoten zij aldoor of wachtten op een welberekend schot, en toen Francis achtste en laatste patroon verschoten was, was hij, op minder aangename wijze ervan verzekerd, dat hij slechts zeven schoten van den vreemdeling geteld had. Voorzichtig bracht hij een gedeelte van zijn zonnehelm, die hij in de hand hield, te voorschijn en oogenblikkelijk werd deze doorboord.

„Wat voor een revolver gebruik je?” vroeg hij met ijskoude beleefdheid.

„Een Colt,” was het antwoord.

Francis stapte brutaalweg te voorschijn, zeggend: „Dan zijn je patronen op. Ik heb ze geteld. Acht stuks. Nu kunnen we praten.”

De vreemdeling kwam ook naar voren en Francis kon niet nalaten om zijn prachtige gestalte te bewonderen, ondanks het feit, dat zijn kleeding bestond uit een smerige pantalon van zeildoek, een katoenen hemd en een slappe sombrero. Bovendien kwam het hem voor alsof hij hem vroeger gekend had, ofschoon het niet tot hem doordrong, dat hij op zijn eigen evenbeeld staarde. [25]

„Spreek!” snauwde de vreemdeling, zijn revolver wegwerpend en een mes trekkend. „Nu ga ik je ooren afsnijden en je misschien nog wel scalpeeren ook.”

„Hola! Jelui zijn hier in deze bosschen zachtmoedige en vriendelijke beestjes,” antwoordde Francis, met steeds toenemende boosheid en afkeer. Hij trok zijn eigen jachtmes, fonkelnieuw en zoo uit den winkel. „Zeg, laten we er om worstelen en zoo dat messenzaakje uitmaken.”

„Ik moet je ooren hebben,” antwoordde de vreemdeling vroolijk en naderde langzaam.

„Zeker. Wie het sterkste is en de man, die wint, krijgt de ooren van den ander.”

„Top.” De jongeman met de broek van zeildoek, stak zijn mes weg.

„’t Is jammer, dat er geen camera hier is, om een filmopname te doen,” spotte Francis, ook zijn mes wegstekend. „Ik kook. Ik voel me als een bende kwaadaardige Indianen. Wees op je hoede. Daar kom ik aan! Wie het eerst onder ligt!”

Handeling en woorden vergezelden elkaar, en zijn dappere aanval had een schandelijk resultaat, want de sterkere, die oogenschijnlijk den schok wilde opvangen, liet zich, op het oogenblik, dat hun lichamen met elkander in aanraking kwamen, achterover op zijn rug vallen, tegelijkertijd zijn voet in Francis’ buik plantend en veranderde Francis’ aanval in een woesten, voorwaartschen luchtsprong.

De smak, waarmee hij op het zand terechtkwam, benam Francis bijna den adem en het vallende lichaam van zijn tegenstander, die zich nu op hem stortte, het laatste restje wat hem nog overbleef. Toen hij zoo sprakeloos op zijn rug lag, merkte hij dat de man, die boven op hem lag, hem plotseling nieuwsgierig aankeek.

„Waarom draag je een knevel?” mopperde de vreemdeling.

„Zou je die ook maar niet afsnijden,” hijgde Francis, zoodra hij weer een beetje op adem kwam. „De ooren zijn voor jou, maar de knevel is mijn eigendom. Die is niet in het contract begrepen. Bovendien, deze handgreep was zuiver jiu-jitsu.”

„Je zei, wie het eerst onder ligt,” beweerde de ander lachend. „Wat je ooren betreft, je moogt ze houden. Ik was nooit van plan om ze af te snijden en nu ik ze van dichtbij bekijk, verlang ik er nog minder naar. Sta op en maak, dat je wegkomt. Ik heb je laten zien, dat ik de baas ben. Vamos! En kom hier niet weer in de buurt rondsluipen! Begrepen! Zwijg!”

Met nog meer walging dan eerst, waarbij nu nog het vernederende van zijn nederlaag kwam, liep Francis weer terug naar den oever naar zijn kano.

„Zeg eens, Kleine Vreemdeling, zou je je visitekaartje niet achter willen laten?” riep de overwinnaar hem na.

„Visitekaartjes en een moordenaar hooren niet bij elkaar,” kaatste Francis over zijn schouder heen terug, toen hij in de kano neerhurkte en zijn pagaai inlegde. „Ik heet Morgan.”

Verwondering en verbazing waren het deel van den vreemdeling, toen hij zijn mond opende om te spreken, van gedachte [26]veranderde en zachtjes mompelde: „Van denzelfden stam—geen wonder, dat we op elkander lijken.”

Nog altijd vol afkeer, bereikte Francis weer den oever van de Stier, ging op den rand der kano zitten, stopte zijn pijp, stak die aan en ging droomerig zitten nadenken. Allemaal krankzinnig, was zijn idee. Niemand, die redelijk handelt. Ik zou den ouden Regan wel eens zaken willen zien doen met deze menschen. Ze zouden zijn ooren gauw te pakken hebben.

Wanneer hij op dit oogenblik, de jonge man met de broek van zeildoek en die zoozeer op hem geleek, had kunnen zien, zou hij er zeker van geweest zijn, dat er in Latijnsch-Amerika niets anders heerschte dan krankzinnigheid; want de jongeman in kwestie, in een met gras bedekte hut in het hartje van het eiland, grinnikte voor zich heen, toen hij hardop sprak:

„Ik geloof, dat ik de vreeze Gods gelegd heb in het hart van dat lid der familie Morgan,” en had juist zijn oogen gevestigd op een fotografische reproductie van een olieverfschilderij aan den muur, die Sir Henry Morgan voorstelde.

„Wel, Ouwe Zeeroover,” vervolgde hij grinnikend, „twee van je jongste afstammelingen hadden elkander bijna om hals gebracht met hun automatische pistolen, waarbij vergeleken jouw antidiluviaansche proppeschieters niet veel meer zijn dan speelgoed uit een dertig-cents-bazaar.”

Hij boog zich over een verweerde en vol wormgaatjes zittende scheepskist, beurde het deksel op, dat het monogram „M.” droeg en richtte zich weer tot het portret:

„Wel, ouwe Wallische zeeroover en voorvader, alles wat je mij nagelaten hebt, zijn die oude vodden en een gezicht, dat sprekend op je lijkt. En mij dunkt, als ik werkelijk nijdig werd, kon ik je Port-au-Prince-rol net zoo goed spelen, als je zelf.”

Een oogenblik later begon hij zich te kleeden in de versleten en door de motten verteerde kleedingstukken uit de scheepskist en voegde er aan toe:

„Wel, nu heb ik de oude vodden aan mijn lijf. Kom nu maar eens uit je lijst, Mijnheer de Voorvader, en zie maar eens in welke opzicht wij van elkander verschillen.”

Gekleed in Sir Henry’s oude kleedingstukken, een ponjaard om het middel hangend en twee reusachtigen zware vuursteen-pistolen in zijn gordel gestoken, was de gelijkenis tusschen den levenden man en het geschilderde beeld van den ouden boekanier, die reeds lang tot het stof was weergekeerd, werkelijk sprekend.

Toen de jongeman, de snaren tokkelend van een guitaar, het oude boekanierslied begon te zingen, was het hem alsof het beeld van zijn voorvader veranderde in een ander beeld en dat hij zag:

Zijn ouden voorvader zelf, met den rug tegen den scheepsmast, een flikkerende ponjaard zwaaiend tegenover een halven cirkel fantastisch gekleede matrozen—moordenaars, terwijl achter hem, aan den anderen kant der mast, een andere, net [27]eender uitgeruste man, eveneens met flikkerende ponjaard tegenover den tweeden halven cirkel moordenaars stond, die den kring rondom den mast voltooiden.

Deze levendige fantasie werd verbroken door het springen van een snaar, die hij al te hartstochtelijk beroerd had. En in de plotselinge stilte, was het hem alsof hij een nieuw visioen zag van Sir Henry, die uit zijn lijst stapte en naast hem kwam staan, alles heel werkelijk, en hem aan zijn mouw trok om hem mee te voeren buiten de hut en een spookachtige herhaling fluisterend van:

De jongeman gehoorzaamde zijn spookachtige leidsman of een aanwijzing van zijn eigen innerlijke intuïtie en liep naar buiten en naar den oever, waar hij aan de overzijde van het kanaal, op den oever van de Stier, zijn vroegere tegenstander zag, met zijn rug tegen het stuk koraalrots staande en zich verdedigend tegen een aanval der Indianen, hun zwaaiende hakmessen afwerend door krachtig in het rond te slaan met een stuk drijfhout.

En Francis, op het punt te bezwijken, duizelig heen en weer zwaaiend door den slag van een rotsblok tegen zijn hoofd, zag de verschijning, die hem bijna tot de overtuiging bracht, dat hij reeds dood en in het schimmenrijk aangeland was, Sir Henry Morgan zelf, die, de ponjaard in de hand, het strand opsnelde om hem te hulp te komen. Bovendien schreeuwde de verschijning, de ponjaard zwaaiend en rechts en links de Indianen buiten gevecht stellend:

Terwijl Francis’ knieën hem begaven en hij langzaam neerzonk, zag hij hoe de Indianen zich verspreidden en vluchtten voor den aanval der geheimzinnige zeerooversgedaante en hoorde hen roepen:

„De Hemel zij ons genadig!” „Heilige Maagd, bescherm ons!” „Het is de geest van den ouden Morgan!”

Toen Francis zijn oogen weer opsloeg, lag hij in de grashut, op het middelpunt van het Kalf gelegen. Het eerste wat hij zag, toen zijn bewustzijn een beetje terugkeerde, waren de gelaatstrekken van Sir Henry Morgan, die hem van het portret aan den muur aanstaarde. Vervolgens zag hij diens jongere editie, die op drieërlei wijze bewees een levend wezen te zijn; door zich te bewegen, een kroes met brandewijn aan zijn lippen te houden en hem te verzoeken om te drinken. Francis was op de been eer hij zijn lippen aan den kroes zette; en zoowel hij als de vreemdeling, gedreven door dezelfde ingeving, keken elkander recht in de oogen, toen naar het portret aan den muur en klonken met hun kroesen als een saluut aan het portret en aan elkander, eer zij dronken.

„Je zei me, dat je Morgan heette,” sprak de vreemdeling. „Ik ben ook een Morgan. Die man daar aan den muur was de stamvader van mijn geslacht. En jouw geslacht?” [28]

„Dat van den ouden boekanier,” antwoordde Francis. „Mijn voornaam is Francis. En die van jou?”

„Henry—rechtstreeks naar den ouden man. Wij moeten verre neven of zooiets zijn. Ik ben op zoek naar den buit van dien sluwen, ouden, vrekkigen Welshman.”

„Net als ik,” zei Francis, zijn hand uitstekend. „Maar ik bedank ervoor om te deelen.”

„Dat is het oude bloed, dat uit je spreekt,” lachte Henry goedkeurend. „Dus voor den gelukkigen vinder. Ik heb in de laatste zes maanden het grootste gedeelte van dit eiland het ondersteboven gezet, en het eenige, wat ik vond, waren deze oude vodden. Ik blijf bij je om je een vlieg af te vangen als ik kan, maar ook om met jou rug aan rug tegen den scheepsmast te leunen zoodra de nood aan den man komt.”

„Dat lied is een tooverlied,” beweerde Francis. „Ik moet het ook leeren. Zing het nog eens.”

En tezamen, met hun kroesen klinkend, zongen zij:

Maar een barstende hoofdpijn maakte een einde aan het zingen van Francis en hij was dankbaar, toen hij door Henry in een frissche hangmat gestopt werd, waarop deze naar de Angélique roeide met bevel van zijn bezoeker aan den kapitein om voor anker te blijven liggen, maar geen enkele van zijn matrozen toe te staan om op het Kalf aan land te gaan. Eerst laat in den morgen van den volgenden dag, na uren lang vast geslapen te hebben, kwam Francis weer op de been en verklaarde, dat zijn hoofd weer geheel in orde was.

„Ik weet wat het is—ben eens van een paard geworpen,” was de sympathieke betuiging van zijn vreemde bloedverwant, toen hij hem een grooten kop welriekende koffie inschonk. „Drink dit maar eens uit. Dat zal een ander mensch van je maken. Kan je niet veel anders voor ontbijt aanbieden dan spek, scheepsbeschuit en eenige bij elkander gegrabbelde schildpadeieren. Ze zijn versch. Daar sta ik voor in, want ik heb ze dezen morgen opgegraven terwijl je sliep.”

„Die koffie is op zich zelf al een maaltijd,” prees Francis, onderwijl zijn bloedverwant opnemend en steeds weer naar het portret van hun beider voorvader kijkend.

„Je lijkt precies op hem en niet alleen maar naar het uiterlijk,” lachte Henry, toen hij hem bij dit onderzoek verraste. „Toen je gisteren weigerde om te deelen, was dit de oude Sir Henry in levenden lijve. Hij had een diepgewortelden afkeer tegen deelen, zelfs met zijn eigen bemanning. Dat was de oorzaak van zijn meeste moeilijkheden. En hij heeft beslist nooit een stuiver van zijn schatten meegedeeld aan zijn nakomelingen. Nu denk ik er anders over. Niet alleen wil ik het Kalf met je deelen; maar ik zal je ook van alles de helft geven, erf, provisie, drank, deze hut, al deze mooie meubels, gronden, erfstukken en zoo meer, en het overschot der schildpadeieren. Wanneer wil je je intrek nemen?” [29]

„Je bedoelt?…” vroeg Francis.

„Precies wat ik zeg. Er is hier niets te vinden. Ik heb het eiland nu zoowat heelemaal omgewroet en niets gevonden, dan deze kist vol oude kleeren.”

„Dat moet je toch moed gegeven hebben.”

„Buitengewoon. Ik dacht, dat het heel wat was. Maar hoe het zij, het bewijst, dat ik op het rechte spoor ben.”

„Wat dunkt je ervan om het eens met de Stier te probeeren?” vroeg Francis.

„Dat was ook mijn idee,” was het antwoord, „ofschoon ik ook een aanwijzing gekregen heb op het vasteland. Deze oudgedienden hadden de gewoonte om hun lengte- en breedtegraden heele einden te verplaatsen.”

„Tien Noordelijk en negentig Oostelijk op de kaart kan evengoed twaalf Noordelijk en twee en negentig ten Oosten beteekenen,” beweerde Francis. „En het kan ook acht Noordelijk en acht en tachtig Oostelijk beteekenen. Zij hadden de verandering goed in het hoofd en wanneer ze onverwacht stierven, zooals meestal hun gewoonte was, schijnt het, dat het geheim met hen ten grave daalde.”

„Ik denk er half en half over om naar de Stier te gaan en deze schildpadjagers terug te drijven naar het vasteland,” vervolgde Henry. „En dan weer zou ik er haast toe komen, om eerst die aanwijzing op het vasteland af te werken. Ik vermoed, dat jij ook voorzien bent van een massa aanwijzingen?”

„Natuurlijk,” bevestigde Francis. „Maar zeg, ik zou mijn woorden over het samen deelen willen intrekken.”

„Ga je gang,” moedigde de ander aan.

„Dan doe ik het bij deze.”

Hun handen werden uitgestrekt en een handdruk bezegelde deze rectificatie.

„Morgan en Morgan, commanditaire vennootschap,” lachte Francis. „Activa, de heele Caraïbische Zee, het Spaansche schiereiland, het grootste gedeelte van Centraal-Afrika, een kistvol volslagen onbruikbare oude kleedingstukken en een massa gaten in den grond.”

Henry werd aangestoken door de vroolijkheid van den ander. „Passiva, slangenbeten, diefachtige Indianen, malaria, gele koorts …”

„En mooie meisjes, die de gewoonte hebben om volslagen vreemdelingen het eene oogenblik te kussen en bedoelde vreemdelingen het volgend oogenblik met glinsterende, zilveren revolvers te bedreigen,” voerde Francis aan. „Dat moet ik je toch eens vertellen. Eergisteren roeide ik daarginds op het vasteland aan wal. Op het oogenblik, dat ik aan wal stapte, wierp het mooiste meisje ter wereld zich op mij en sleepte mij mee de jungle in. Ik dacht, dat ze me op wilde eten of met me trouwen. Ik snapte er niets van. En voor ik er achter kon komen, maakt het aardige dametje enkel zeer oncomplimenteuze opmerkingen over mijn knevel en jaagt me met een revolver terug naar de boot. Zei me om weg te gaan en nooit weer terug te komen, of iets dergelijks.”

„Waar op het vasteland was dat ergens?” vroeg Henry [30]gespannen, wat Francis, die zich nog altijd vroolijk maakte bij de herinnering aan het avontuur, niet opmerkte.

„Daarginds aan het andere einde der Chiriqui-Lagune,” antwoordde hij. „Ik vernam, dat het gebied behoorde aan de familie Solano; en het is een opvliegende familie, zooals ik ondervond. Maar ik heb je alles nog niet verteld. Luister. Eerst sleepte ze me mee in het groen en beleedigde mijn knevel; vervolgens joeg ze me met getrokken revolver naar de boot; en toen vroeg ze mij, waarom ik haar niet kuste. Snap je daar iets van?”

„En heb je dat gedaan?” vroeg Henry, zijn hand onwillekeurig naar zijn zijde brengend.

„Wat kon een arme vreemdeling in een vreemd land doen? Het was een mooi meisje om in den arm te nemen …”

Het volgend oogenblik was Francis overeind gesprongen en beschermde zijn kaken voor een verpletterenden slag van Henry’s vuist.

„Ik … ik vraag vergiffenis,” stamelde Henry, en zonk neer op de oude scheepskist. „Ik ben een dwaas, dat weet ik, maar ik laat me hangen, als ik er iets aan doen kan …”

„Daar heb je het weer,” viel Francis hem verwijtend in de rede. „Je bent net zoo krankzinnig als iedereen in dit onzinnige land. Het eene oogenblik verbindt je mijn verbrijzeld hoofd en het volgend oogenblik wil je datzelfde hoofd van mijn romp slaan. Net als het meisje, dat mij om beurten kust en een revolver in mijn middenrif duwt.”

„Je hebt gelijk, ga maar voort, ik verdien het,” stemde Henry berouwvol toe, maar onwillekeurig wond hij zich weer op, toen hij vervolgde: „De duivel hale je, dat was Leoncia.”

„En wat zou dat, wanneer het Leoncia was? Of Mercedes? Of Dolores? Kan een jonge kerel dan geen aardig meisje kussen, onder bedreiging van een revolver, zonder dat de eerste wildeman de beste met een broek van zeildoek aan, dien hij ontmoet op een beruchte zandhoop van een eiland, hem het hoofd af wil slaan?”

„Wanneer dat aardige meisje nu echter verloofd is met dien wildeman in zijn broek van zeildoek …”

„Je wilt toch niet zeggen …” viel de ander hem opgewonden in de rede.

„Het is minder aangenaam voor dien wildeman, om te hooren, dat zijn beminde een wildeman gekust heeft, dien zij nimmer zag voor hij van den schoener van een beruchten Jamaïca-nikker aan wal kwam,” voltooide Henry zijn zin.

„En zij zag mij voor jou aan,” mompelde Francis, plotseling de heele situatie begrijpend. „Ik neem je niet kwalijk, dat je boos werdt, ofschoon je zult moeten erkennen, dat je een opvliegend karakter hebt. Gisteren wou je mijn ooren afsnijden, is het niet?”

„Je bent zelf even erg, Francis, mijn jongen. De manier, waarop je er op aandrong, dat ik ze zou afsnijden, toen ik je onder had—ha! ha!”

Beide jongemannen lachten, nu als zeer goede vrienden.

„Het is het karakter van den ouden Morgan,” zei Henry. „Volgens hetgeen men van hem hoort, was hij een vurige, ouwe kerel.” [31]

„Niets erger dan die Solanos, je aanstaande familie. Wel, het grootste gedeelte van hen kwam naar den oever en bepeperden mij met hun geweren, toen ik terugroeide. En je Leoncia richtte haar poppen-revolvertje op een ouwe kerel met een langen baard, die haar vader had kunnen zijn en bracht hem aan het verstand, dat ze hem vol kogels zou schieten, wanneer hij niet ophield met mij onder vuur te nemen.”

„Ik wil wedden, dat het haar vader was, de oude Enrico zelf,” riep Henry uit. „En die andere kerels waren haar broeders.”

„Aardige snuiters,” beweerde Francis. „Zeg, denk je niet, dat je leven een beetje eentonig zal worden, wanneer je in zoo’n vredelievende tortelduivenfamilie trouwt?” Hij hield op, getroffen door een nieuwe gedachte. „Maar Henry, wanneer ze allemaal dachten, dat jij het waart, waarom voor den donder wilden ze jou dan dooden? Heeft een ander scherp kantje van je Morgans temperament de verwanten van je aanstaande vrouw geprikkeld?”

Henry keek hem een oogenblik aan, alsof hij met zich zelf te rade ging en antwoordde toen:

„Ik wil het je wel vertellen. Het is een netelige kwestie en ik geloof wel, dat mijn temperament er schuld aan heeft. Ik had ongenoegen met haar oom. Hij was de jongste broer van haar vader …”

„Was?” viel Francis hem in de rede, nadruk leggend op den verleden tijd.

„Was, zooals ik zei,” bevestigde Henry. „Hij is niet meer. Zijn naam was Alfaro Solano en hij had zelf ook het noodige temperament. Zij beweren, dat ze afstammen van de Spaansche conquistadores, en ze zijn buitengewoon trotsch. Hij had zijn fortuin gemaakt in den houthandel, en hij had juist een groote plantage aangelegd, verder op de kust. En toen kregen we ruzie. Dat gebeurde daarginds in dat stadje—San Antonio. Het kan een misverstand geweest zijn, maar ik houd nog altijd vol, dat hij ongelijk had. Hij zocht altijd ongenoegen met mij—had het land aan mijn huwelijk met Leoncia, begrijp je?

„Welnu, het was een warme tijd. Ik kwam in een pulqueria, waar Alfaro zat, die meer gebruikt had, dan goed voor hem was. Hij beleedigde mij. Ze moesten ons scheiden en onze revolvers wegnemen, en wij gingen heen, elkander dood en verderf toezwerend. Dat was de moeilijkheid—onze strijd en onze dreigementen hadden een twintigtal getuigen gehad.

„Nog geen twee uur later vonden de Comisario en twee politie-agenten mij, gebogen over Alfaro’s lijk in een achterstraat der stad. Hij had een messteek in den rug, en ik was over hem gestruikeld op mijn weg naar den oever. De verklaring? Niet te geven. Daar was de strijd en de dreigementen om wraak te nemen en daar stond ik, slechts twee uur later, gevonden ter zijde van zijn nog warme lichaam. Ik ben na dien tijd niet meer teruggeweest in San Antonio en liet geen tijd verloren gaan om me uit de voeten te maken. Alfaro was zeer populair—je kent dat onstuimige type ook wel, dat zoo in den smaak valt van het gepeupel. Wel, [32]ze waren zelfs niet over te halen, om ook maar voor den vorm een gerechtelijk onderzoek in te stellen. Daar en op datzelfde oogenblik eischten zij mijn bloed, en ik vertrok met groote snelheid.

„Vervolgens bracht een bode van Leoncia mij te Bocas del Toro den verlovingsring terug. Ziedaar alles. Ik kreeg een afkeer van alles en daar ik niet terug durfde gaan, terwijl al de Solanos en de overige bevolking naar mijn bloed dorstte, kwam ik hier om een poosje voor kluizenaar te spelen en te gaan graven naar Morgan’s schat … Hoe het zij, ik vraag me af, wie dat mes in Alfaro’s lichaam gestoken heeft. Wanneer ik hem mocht ontdekken, dan zal ik wel weer in het reine komen met Leoncia en de overige Solanos en er valt niet aan te twijfelen, of dit zal gevolgd worden door een trouwpartij. En nu ik dit alles gezegd heb, wil ik er wel aan toevoegen, dat Alfaro een goede kerel was, al was hij even opvliegend als buskruit.”

„Alles is zoo klaar als de dag,” mompelde Francis. „Geen wonder, dat haar vader en broers mij eventjes wilden perforeeren.—Wel, hoe meer ik je aankijk, hoe meer ik zie, dat we op elkander gelijken als twee druppels water, behalve mijn knevel …”

„En dit …” Henry stroopte zijn mouw op en liet op den linker arm een lang, dun, wit litteeken zien. „Dat kreeg ik toen ik nog een jongen was. Viel van een windmolen en door het glazen dak van een broeikas.”

„Luister nu eens naar mij,” zei Francis, terwijl zijn gelaat begon te stralen door het plan, dat zich in zijn geest begon te vormen. „Iemand heeft op zich genomen om je uit deze ongelegenheid te redden en die kerel is Francis, deelgenoot der firma Morgan en Morgan. Jij blijft hier aan het werk of steekt over en begint het onderzoek op de Stier, terwijl ik terugga en alles uitleg aan Leoncia en haar familie …”

„Als ze je maar niet doodschieten, voor je hun kunt uitleggen, wie je bent,” mompelde Henry droevig. „Dat is juist het ongeluk met deze Solanos. Zij schieten eerst en praten dan. Zij willen niet naar rede luisteren, of het moest zijn post mortem.”

„Ik zal het er maar op wagen, ouwe kerel,” verzekerde Francis den ander, zelf heelemaal in vuur geraakt door zijn voornemen om het misverstand tusschen Henry en het meisje op te helderen.

Maar de gedachte aan haar bracht hem in verwarring. Hij ondervond meer dan een lichte spijt, dat het mooie schepseltje van rechtswege toebehoorde aan den man, die zoo zeer op hem leek, en hij zag haar weer in den geest op den oever, waar ze met tegenstrijdige gevoelens, hem afwisselend bemind en naar hem verlangd had en hem haar toorn en verachting in het gezicht geslingerd. Onwillekeurig zuchtte hij.

„Wat moet dat?” vroeg Henry spottend.

„Leoncia is een buitengewoon mooi meisje,” antwoordde Francis zeer oprecht. „Maar het doet er niet toe, ze is van jou, en ik zal mijn best doen, dat je haar krijgt. Waar heb je dien ring, dien ze je terugzond? Als ik dien niet, voor [33]jou, weer aan haar vinger steek en hier niet over een week terug ben met het goede nieuws, dan mag je mijn knevel, gelijk met mijn ooren, afsnijden.”

Een uur later, toen Kapitein Trefethen, in antwoord op het teeken, een boot van de Angélique naar den wal had gezonden, zeiden de beiden jongelui elkander vaarwel.

„Maar nu nog twee dingen, Francis. Ten eerste, vergat ik je te zeggen, dat Leoncia heelemaal geen Solano is, ofschoon zij zelf denkt van wel. Alfaro heeft mij dit zelf verteld. Zij is een aangenomen kind, en de oude Enrico aanbidt haar, ofschoon zij noch van zijn bloed, noch van zijn geslacht is. Alfaro vertelde mij nooit de bijzonderheden, ofschoon hij wel zei, dat ze zelfs geen Spaansche was. Ik weet zelfs niet of ze een Engelsche of een Amerikaansche is. Zij spreekt uitstekend Engelsch, ofschoon zij dit door het gebruik geleerd heeft. Zie je, ze werd als kind door hem aangenomen, toen ze nog maar een heel klein ding was, en zij heeft nooit beter geweten of Enrico was haar vader.”

„En geen wonder, dat ze boos op mij was en mij haatte in jouw plaats,” lachte Francis, „geloovende, zooals zij deed en nog doet, dat je haar volbloed-oom een mes in den rug stak.”

Henry knikte en vervolgde:

„Het andere is van meer belang. En dat is de wet. Of liever, het ontbreken eener wet. In dit afgelegen land maken ze ervan, wat ze zelf willen. Panama ligt ver weg, en de gouverneur van dezen staat, of dit district, of hoe ze het noemen, is een slaperige, oude Silenno. De Chef van Politie te San Antonio is de man, dien je in het oog moet houden. Hij is de kleine Tsaar van dien uithoek der bosschen, en hij is een rare schutter, neem dit van mij aan. Inpeperen is een te zwak woord voor sommige zijner handelingen en hij is even wreed en bloeddorstig als een wezel. En zijn grootste genot is een executie. Hij is verzot op een ophangpartijtje. Houd hem in de gaten, wat je ook doet … En, welnu, zie zelf maar. En de helft van wat ik op de Stier vind, is voor jou: … en zie, dat je dien ring weer aan Leoncia’s vinger krijgt.”

Twee dagen daarna, nadat de kleurling-kapitein eerst het strand verkend had en de tijding terugbracht, dat al de mannelijke leden van Leoncia’s familie weg waren, roeide Francis naar wal op dezelfde plek, waar hij haar het eerst ontmoet had. Geen meisjes met zilveren revolvers of mannen met geweren vertoonden zich. Alles was rustig, en het eenige levende wezen op den oever was een havelooze, kleine Indianenjongen, die voor een geldstuk bereidwillig toestemde om een briefje naar de jonge senorita der groote haciënda te brengen. Terwijl Francis op een stukje papier uit zijn notitieboek de woorden krabbelde: „Ik ben de man, dien gij bij vergissing aanzaagt voor Henry Morgan en ik heb een boodschap voor u van hem,” kon hij niet droomen, dat ongelukkige gebeurtenissen met even groote snelheid en in even groote menigte in aantocht waren, als op zijn eerste bezoek. [34]

Wat dat betreft, zou hij, wanneer hij over de rotspunt, waartegen hij met zijn rug leunde, terwijl hij het briefje aan Leoncia schreef, had kunnen kijken, verrast zijn geworden door het zien van de jongedame in kwestie, die als een godin der zee na een verfrisschend bad uit het water opsteeg. Maar hij schreef kalm door, de Indianenjongen zelfs nog meer verdiept in het werk dan hij, zoodat Leoncia, die om de rots heenliep, hem het eerst in het oog kreeg. Een uitroep smorend, keerde zij zich om en vluchtte blindelings weg in het groene loover der jungle.

Hij werd het eerst haar tegenwoordigheid gewaar, toen hij opgeschrikt werd door een plotselingen angstkreet. Papier en potlood vlogen in het zand, terwijl hij wegsprong in de richting der kreet en in botsing kwam met een natte en sober gekleede jonge vrouw, die achteruitdeinsde voor hetgeen haar dezen kreet ontlokt had. Deze onverwachte botsing was oorzaak van een tweeden plotselingen kreet voor zij zich kon omkeeren en zich overtuigen, dat dit geen nieuwe aanval, maar enkel een redder in den nood was. Zij vloog langs hem heen, haar gelaat doodsbleek van schrik, struikelde over den Indianenjongen en stond niet stil voor ze op het open zand was.

„Wat is er?” vroeg Francis. „Zijt gij gewond? Wat is er gebeurd?” Zij wees op haar bloote knie, waar twee kleine bloeddruppeltjes naast elkander te voorschijn kwamen uit twee, nauwelijks zichtbare wondjes.

„Het was een adder,” zei ze. „Een vergiftige adder. Over vijf minuten ben ik dood en ik ben er blij om, blij, want dan kan je mij niet langer kwellen.”

Zij hief een beschuldigende vinger tegen hem op, hijgde een paar onverstaanbare woorden en viel bewusteloos neer.

Francis kende de slangen van Centraal-Amerika enkel van hooren zeggen, maar hetgeen hij ervan gehoord had, was vreeselijk genoeg. Men vertelde, hoe muilezels en honden, na een ontzettenden doodsstrijd, stierven, vijf of tien minuten nadat zij gebeten waren door kleine reptielen van veertig tot vijftig centimeter lang. Geen wonder, dat ze flauwgevallen was, dacht hij, nu zoo’n vreeselijk gif ongetwijfeld reeds zijn werk begonnen was. Hij kende de behandeling van slangenbeten ook enkel van hooren zeggen, maar toch vloog door zijn hersenen de herinnering aan een tourniquet om den bloedsomloop boven de wond af te klemmen en te voorkomen, dat het gif het hart bereikte.

Hij haalde zijn zakdoek uit zijn zak en bond dien los om haar been boven de knie, stak er een kort stukje drijfhout in, en draaide den zakdoek buitengewoon stevig aan. Vervolgens opende hij, alles volgens hooren zeggen en vliegensvlug te werk gaande, zijn zakmes, verhitte dit met verscheidene lucifers om het steriel te maken, en sneed voorzichtig, maar meedoogenloos in de beide wondjes, die de gifttanden der slang gemaakt hadden. Hij was zelf doodsbenauwd, en werkte met koortsachtige haast, ieder oogenblik verwachtend, dat de doodsstrijd zich meester zou maken van die heerlijke gestalte daar voor hem. Zooals hij altijd gehoord had, begon het lichaam der slachtoffers van een slangenbeet [35]spoedig en vreeselijk te zwellen. Zelfs terwijl hij voortging met het openen der wondjes, was zijn geest bezig met de beide volgende behandelingen. Eerst zou hij zooveel mogelijk het gif uitzuigen en vervolgens een sigaret aansteken en met het brandend gedeelte de wonden cauteriseeren.

Maar terwijl hij nog bezig was om met de punt van zijn mes kris en kras kleine sneedjes te maken, begon zij zich onrustig te bewegen.

„Blijf liggen,” beval hij, toen zij overeind ging zitten juist op het oogenblik, waarop hij zich gereed maakte om de wond te gaan uitzuigen.

Als antwoord ontving hij van haar kleine hand een klinkende klap op zijn wang. Terzelfdertijd kwam de Indianenjongen de jungle uitgedanst, een dood slangetje bij den staart heen en weer zwaaiend en riep juichend:

„Labarri! Labarri!”

Deze woorden deden Francis het ergste vreezen.

„Ga liggen en houd u stil!” herhaalde hij met barsche stem. „Er is geen seconde te verliezen.”

Maar zij had enkel oogen voor de doode slang. Het was duidelijk merkbaar, dat een groote verlichting zich van haar meester maakte; maar Francis merkte dit niet, daar hij zich weer vooroverboog om de vastgestelde behandeling van slangenbeten voort te zetten.

„Hoe durf je!” voegde ze hem dreigend toe. „Het is maar een kleine labarri en haar beet is onschadelijk. Ik dacht, dat het een adder was. Ze zien er net eender uit, zoolang de labarri nog klein is.”

De stremming der bloedsomloop door het tourniquet deed haar pijn en ze keek naar beneden, om te zien, dat zijn zakdoek om haar been geknoopt was.

„O, wat heb je gedaan?”

Een warme blos verspreidde zich over haar gelaat.

„Maar het was slechts een kleine labarri,” verweet zij hem.

„U zei, dat het een adder was,” antwoordde hij.

Zij verborg haar gelaat in haar handen, ofschoon zij bloosde tot achter haar ooren. Toch zou hij er een eed op gedaan hebben, dat zij lachte, of het moest een zenuwlach zijn; en voor de eerste maal drong het tot hem door, welk een zware taak hij op zich genomen had om den ring van een ander man aan haar vinger te steken. Hij verhardde dus vastberaden zijn hart tegen haar schoonheid en de bekoring, die van haar uitging en sprak op bitteren toon:

„En nu veronderstel ik, dat de een of ander van uw familieleden mij als schietschijf zal gebruiken, omdat ik geen labarri van een adder kan onderscheiden. Je kunt ook iemand van het personeel roepen om het te doen. Of misschien wil je zelf wel een schot op mij wagen.”

Maar zij scheen zijn woorden niet gehoord te hebben, want zij was opgestaan met al de vlugheid en lenigheid, die men van zoo’n prachtig gevormd schepseltje mocht verwachten en stampte met haar voet op het zand.

„Hij slaapt—mijn voet,” verklaarde zij met een lachje, dat ditmaal niet achter haar handen schuil ging.

„Je gedraagt je al heel onbehoorlijk,” beweerde hij [36]schalksch, „in aanmerking nemend, dat ik de moordenaar van je oom ben.”

Bij deze herinnering staakte zij haar lachen en de kleur verdween van haar gezicht. Zij gaf geen antwoord, maar boog zich voorover en trachtte met vingers, die trilden van boosheid, den zakdoek los te maken, alsof dit voorwerp haar diepen afkeer inboezemde.

„Laat mij je liever helpen,” opperde hij vroolijk.

„Beest!” snauwde zij hem toe. „Ga op zij. Zie je niet, dat je schaduw op mij valt.”

„Je bent verrukkelijk, bekoorlijk,” spotte hij, weerstand biedend aan het verlangen, dat hem drong om haar in de armen te sluiten. „Je beantwoordt volkomen aan mijn laatste herinnering van je hier op het strand, toen je mij het eene oogenblik verweet, dat ik je niet kuste, het volgende oogenblik mij kuste—ja, dat deedt je—en nog weer een seconde later dreigde om mijn spijsvertering in de war te brengen, door dat kleine speelgoed-pistooltje van je. Neen, je bent na dien tijd nog in het minst niet veranderd. Je bent nog dezelfde driftkop van een Leoncia. Je zoudt wijzer doen, als je mij dat los liet maken. Zie je niet, dat de knoop geklemd zit? Dat speel je nooit klaar met je kleine vingertjes.”

Zij stampte met haar voet, niet in staat om een woord uit te brengen van woede.

„Ik bof er bij, dat het je gewoonte niet is, om dat blikken speelgoed-pistooltje mee te nemen, als je gaat zwemmen,” plaagde hij verder, „want anders zou er hier op het strand heel gauw een beslist aardig jongmensch begraven worden, die toch enkel de beste bedoelingen met je heeft.”

Op dit oogenblik kwam de Indianenjongen aanloopen met haar badmantel, dien zij hem uit de handen rukte en snel omsloeg. Vervolgens viel zij, met behulp van den jongen, weer op den knoop aan. Toen de zakdoek los was, slingerde zij dien van zich, alsof dit in werkelijkheid een adder was.

„Vooruit, met dat smerige ding,” snauwde zij, aan zijn adres. Maar Francis, die nog altijd zijn hart jegens haar verhardde, schudde langzaam zijn hoofd en sprak:

„Het helpt je niets, Leoncia. Ik heb mijn stempel op je achtergelaten en dat kan je nooit meer afwisschen.”

Hij wees naar de insnijdingen, die hij in haar knie gemaakt had en lachte.

„Het stempel van het beest,” was haar antwoord, terwijl zij zich omkeerde om heen te gaan. „Ik waarschuw je, dat je maakt, dat je wegkomt, mijnheer Henry Morgan.”

Maar hij versperde haar den weg.

„En nu zullen we eerst eens over zaken spreken, mejuffrouw Solano,” zei hij, op een heel anderen toon. „En gij zult naar mij luisteren. Ge moogt met uw oogen vonken schieten zooveel ge wilt, maar val me niet in de rede.” Hij bukte zich en raapte het briefje op, dat hij juist had zitten schrijven. „Ik wilde je dit juist zenden door tusschenkomst van den jongen, toen je dien gil gaaft. Neem het. Lees het. Het zal je niet bijten. ’t Is geen adder.”

Ofschoon zij het niet wilde aannemen, vielen haar oogen onwillekeurig op den eersten regel: [37]

Ik ben de man, dien gij aanzaagt voor Henry Morgan…

Zij keek hem aan met verschrikte oogen, die niets begrepen, maar veel vermoedden.

„Op mijn eerewoord,” zei hij ernstig.

„Gij … zijt … Henry … niet?” hijgde zij.

„Neen, dat ben ik niet. Zou je dit briefje niet willen aannemen en lezen?”

Ditmaal voldeed zij aan zijn verzoek, terwijl zijn blik bleef rusten op den gouden zonnegloed op haar, slechts weinig gebruind, blank gelaat, rose gekleurd door het doorschemerend bloed.

Als in een droom kwam hij tot de ontdekking, dat haar verbaasde, vragende, bruin fluweelen oogen op hem gericht waren.

„En wie zou dit dan geschreven hebben?” begon ze weer.

Hij kwam tot zichzelf en boog.

„Maar de naam?—uw naam?”

„Morgan, Francis Morgan. Zooals ik daarin reeds verklaarde, zijn Henry en ik verre bloedverwanten—neven in den vijfenveertigsten graad of iets dergelijks.”

Tot zijn groote verbazing, stond er plotseling groote twijfel in haar oogen te lezen en de oude, bekende toorn vlamde weer op.

„Henry!” verweet ze hem. „Dit is een list, een duivelachtige streek, die je mij wilt spelen. Natuurlijk ben je Henry.”

Francis wees op zijn knevel.

„Dien heb je sinds dien tijd laten staan,” beweerde ze.

Hij stroopte zijn mouw op en toonde haar zijn linkerarm van de pols tot den elleboog. Maar ze gaf alleen te kennen, dat ze niet begreep, wat deze handeling beteekende.

„Herinner je je het litteeken?” vroeg hij.

Zij knikte.

„Zoek het dan.”

Zij boog haar hoofd om snel een vruchteloos onderzoek in te stellen, en schudde het toen langzaam, terwijl zij stamelde:

„Ik … ik vraag vergiffenis. Ik heb me vreeselijk vergist, en als ik denk aan de wijze, waarop ik … ik je behandelde …”

„Die kus was verrukkelijk,” bekende hij stout.

Zij herinnerde zich nog meer directe voorvallen, keek omlaag naar haar knie en onderdrukte iets, wat hij voor een zeer verrukkelijk lachje aanzag.

„Je zegt, dat je een boodschap van Henry hebt,” veranderde zij plotseling van onderwerp. „En dat hij onschuldig is?… Kan dit waar zijn? O, ik zou je zoo gaarne gelooven!”

„Ik ben moreel overtuigd, dat Henry evenmin je oom doodde, als ik het deed …”

„Zeg dan geen woord meer, tenminste nu niet,” viel ze hem opgewekt in de rede. „In de eerste plaats moet ik je mijn verontschuldigingen aanbieden, ofschoon je zult moeten erkennen, dat een en ander, wat je gedaan en gezegd hebt, afschuwelijk was. Je hadt het recht niet om mij te kussen.” [38]„Wees zoo goed je te herinneren, dat ik dit deed, terwijl de loop van een pistool op mij gericht was,” beweerde hij. „Het was de vraag, of ik niet doodgeschoten zou zijn, wanneer ik het niet gedaan had.”

„Och, schei uit,” smeekte ze. „Je moet nu met me mee naar huis gaan. En onderweg kan je me dan van Henry vertellen.” Toevallig vielen haar oogen op den zakdoek, dien zij zoo verachtelijk weggeworpen had. Zij liep er heen en raapte hem op.

„Arme, mishandelde zakdoek,” sprak ze. „Ik mag jou ook wel mijn verontschuldigingen aanbieden. Ik zal je zelf wasschen en …” Zij keek Francis aan, toen ze het woord tot hem richtte. „En hem u teruggeven, mijnheer, schoon en frisch en gewikkeld om een dankbaar hart …”

„En het stempel van het beest?” vroeg hij.

„Het spijt me zoo,” bekende zij boetvaardig.

„En mag ik nu mijn schaduw op u laten rusten?”

„Ja! Ja!” riep ze vroolijk. „Ziezoo! Nu sta ik in uw schaduw. En nu moeten we op weg gaan.”

Francis wierp den grinnikenden Indianenjongen een geldstuk toe en keerde zich toen zeer trotsch om en volgde haar door den tropischen plantengroei langs het pad, dat naar de witte haciënda leidde.

Op de breede piazza der Solano-Haciënda gezeten, zag Alvarez Torres het tweetal langs den, tusschen het tropische struikgewas slingerenden rijweg naderkomen. En hij zag iets wat hem deed tandenknarsen en zeer verkeerde gevolgtrekkingen maken. Hij mompelde heimelijke verwenschingen en vergat zijn sigaret.

Hij zag Leoncia en Francis in zoo’n diep en opgewonden gesprek, dat zij geen oog hadden voor iets anders. Hij zag dat Francis woorden en gebaren zóó dringend waren, dat Leoncia zich plotseling gedwongen voelde om stil te staan en verder naar zijn pleidooi te luisteren. Vervolgens—en Torres kon zijn oogen haast niet gelooven, zag hij hoe Francis een ring te voorschijn haalde en hoe Leoncia, met afgewend gelaat, haar linkerhand uitstak en hoe de ring aan haar derden vinger gestoken werd. Het was een verlovingsring, daar had Torres een eed op willen doen. De werkelijkheid was echter, dat Henry’s verlovingsring weer aan Leoncia’s hand gestoken werd. En Leoncia, zij wist niet waarom, had een vagen tegenzin gevoeld om dien aan te nemen. Torres wierp de uitgedoofde sigaret weg, draaide verwoed aan zijn knevel, alsof hij hierdoor zijn eigen opwinding wilde verdrijven en liep hen toen tegemoet over de piazza. Hij beantwoordde den groet van het meisje niet dadelijk. In plaats daarvan barstte hij, met toornig gelaat, tegen Francis los:

„Men verwacht wel niet, dat een moordenaar zich zal schamen, maar men mag toch tenminste verwachten, dat hij zich fatsoenlijk zal gedragen!”

Francis glimlachte spottend.

„Daar heb je het alweer,” zei hij. „Weer zoo’n gek uit dit krankzinnige land. De laatste maal, dat ik dezen heer zag, Leoncia, was in New-York. Hij was toen erg verlangend om [39]zaken met mij te doen. Nu ontmoet ik hem hier en het eerste, wat hij mij vertelt, is dat ik een onfatsoenlijke, onbeschaamde moordenaar ben.”

„Senor Torres, gij moet uw excuses aanbieden,” verklaarde zij toornig. „Het huis Solano is niet gewoon, dat zijn gasten beleedigd worden.”

„Dan maak ik hieruit op, dat het huis Solano wel gewoon is, om zijn mannen te laten vermoorden door doortrekkende avonturiers,” antwoordde hij. „Geen offer is te groot, wanneer dit geschiedt in den naam der gastvrijheid.”

„Houd je maar kalm, Senor Torres,” raadde Francis goedgeluimd. „Je bent aan het doordraven. Ik begrijp je vergissing. Je denkt, dat ik Henry Morgan ben. Ik ben Francis Morgan en jij en ik onderhandelden, nog niet lang geleden, op Regan’s kantoor in New-York over zaken. Ziehier mijn hand. Onder deze omstandigheden zal een handdruk voldoende excuus zijn.”

Torres, een oogenblik onder den indruk van zijn vergissing, nam de, hem toegestoken hand aan en bood zoowel Francis als Leoncia zijn verontschuldigingen aan.

„En nu,” sprak zij lachend, terwijl zij in haar handen klapte om een bediende te roepen, „moet ik mijnheer Morgan een kamer laten geven en zelf eenige kleeren aan gaan trekken. En daarna zullen wij u van Henry vertellen, wanneer u ons dit niet kwalijk neemt, Senor Torres.”

Terwijl zij vertrok en Francis een jonge, mooie mestiza-vrouw naar zijn kamer volgde, kwam Torres, wiens hersenen weer een beetje normaal werden, tot de ontdekking, dat hij nog nooit zoo verbaasd en zoo boos geweest was. Het was dus een nieuweling en een vreemdeling voor Leoncia, dien hij een ring aan haar ringvinger had zien steken. Zijn hersenen werkten een oogenblik snel en hartstochtelijk. Leoncia, die hij heimelijk altijd de koningin zijner droomen noemde, had, na een kennismaking van een oogenblik, zich verloofd met een vreemden Gringo uit New-York. Het was ongeloofelijk, monsterachtig.

Hij klapte in zijn handen en beval, dat het rijtuig, dat hij in San Antonio gehuurd had, voor moest komen en reed in snelle vaart den rijweg af, toen Francis weer verscheen om nog eens met hem te praten over de verdere bijzonderheden der bergplaats van den schat van den ouden Morgan.

Na de lunch, toen een landwindje opstak, wat hetzelfde beteekende als een gunstige wind en een snelle overtocht over de Chiriqui-Lagune naar de Stier en het Kalf, sloeg Francis, die verlangend was om Henry de goede tijding te brengen, dat zijn ring Leoncia’s vinger weer versierde, de aangeboden gastvrijheid af om den nacht over te blijven en Enrico Solano en zijn groote zoons te ontmoeten. Francis had echter nog een andere reden voor dit overhaast vertrek. Hij kon de tegenwoordigheid van Leoncia niet langer verdragen—en dit was volstrekt niet in onbeleefden zin bedoeld. Zij bekoorde hem, lokte hem aan en wel zóó, dat hij niet langer onder dien invloed mocht blijven, wilde hij trouw blijven aan den man, met zijn pantalon van zeildoek, die op het [40]oogenblik nog kuilen groef in het zand op de Stier. Daarom vertrok Francis, met een brief van Leoncia aan Henry in zijn zak. Het laatste oogenblik, vóór hij vertrok, was zeer kort. Met een zucht, die zóó snel gesmoord werd, dat Leoncia afvroeg of het geen verbeelding was, rukte hij zich los. Zij keek naar zijn, steeds kleiner wordende gedaante op den rijweg, tot ze hem niet meer zien kon en staarde toen, met een eenigszins droeven blik, op den ring aan haar vinger.

Van den oever gaf Francis de Angélique, die voor anker lag, een teeken, om een boot aan wal te zenden om hem te halen. Maar voor de boot gestreken was, reden een half dozijn ruiters met revolvers in den gordel en geweren aan den zadelknop, langs den oever in galop op hem toe. Twee mannen reden vooruit. De andere vier waren gemeene mulatten. Francis herkende een der beide aanvoerders als Torres. Al de geweren werden op Francis aangelegd en hij kon niet anders doen dan gehoorzamen aan het, hem door den onbekenden aanvoerder toegesnauwd bevel, om zijn handen op te steken. En Francis dacht hardop.

„Hoe is het mogelijk! Eens, nog niet lang geleden—of was het een millioen jaren?—dacht ik, dat het bridge-spel, tegen een dollar het punt, al een heele opwinding was. Welnu, heeren, daar op je paarden, dreigend om met je wapens eenige vreemde voorwerpen in mijn arme corpus te laten dringen, zeg me eens, wat er toch eigenlijk aan de hand is. Kan ik dan nimmer dezen oever verlaten zonder eenige buskruit-complicaties? Zijn het mijn ooren, of is het enkel mijn knevel, waarop gij het voorzien hebt?”

„Wij hebben het op u voorzien,” antwoordde de vreemde aanvoerder, wiens knevel even stekelig was als zijn sluwe, zwarte oogen.

„En, in den naam van alles en nog wat, wie ben je?”

„Hij is de Edelachtbare Senor Mariano Vercara è Hyos, Chef van Politie in San Antonio,” antwoordde Torres.

„Wel te rusten,” lachte Francis, zich de beschrijving herinnerend, die Henry hem van dezen man gegeven had. „Ik vermoed, dat ik volgens uwe meening een havenreglement of een sanitair voorschrift overtreden heb door hier te ankeren. Maar u moet dergelijke dingen uitmaken met mijn kapitein, Kapitein Trefethen, een zeer achtenswaardig gentleman. Ik heb dezen schoener slechts gecharterd—ben maar een passagier. Gij zult zien, dat Kapitein Trefethen goed op de hoogte is in der maritieme voorschriften en gebruiken.”

„Wij hebben het op je voorzien, wegens den moord op Alfaro Solano,” was Torres’ antwoord. „Je kon mij niet om den tuin leiden, Henry Morgan, met je vertelseltje daar op de haciënda, dat je een ander was. Ik ken dien ander. Zijn naam is Francis Morgan en ik schroom niet er aan toe te voegen, dat hij geen moordenaar, maar een gentleman is.”

„Wel alle menschen!” riep Francis uit. „En je hebt me toch de hand gedrukt, Senor Torres.”

„Ik liet me beetnemen,” stemde Torres verdrietig toe. „Maar slechts voor een oogenblik. Wil je goedschiks meegaan?”

„Alsof …” Met een welsprekend gebaar naar de zes geweren [41]trok Francis zijn schouders op. „Ik veronderstel, dat gij mij onmiddellijk zult verhooren en met het aanbreken van den dag opknoopen.”

„De gerechtigheid werkt snel in Panama,” antwoordde de Chef van Politie in een eigenaardig geaccentueerd, maar toch verstaanbaar Engelsch. „Maar zóó snel gaat het toch niet. We zullen je niet opknoopen met het aanbreken van den dag. Tien uur in den morgen is in alle opzichten een meer geschikte tijd, vindt je ook niet?”

„O, wel zeker,” antwoordde Francis. „Maak er elf uur van, of twaalf—’t is mij hetzelfde.”

„U wilt dus wel zoo goed zijn ons te volgen, senor,” zei Mariano Vercara è Hyos, waarbij de minzaamheid zijner woorden geenszins zijn ijzeren wil verborg. „Juan! Ignacio!” beval hij in het Spaansch. „Stijg af! Neem hem zijn wapens af. Neen, het is niet noodig om zijn handen te binden. Zet hem achter Gregorio op het paard.”

Francis, in een eerbiedwaardige gewitte gevangeniscel met vijf voet dikke muren gezeten, op wier leemen vloer de gedaanten rustten van een half dozijn medegevangenen, luisterde naar een dof gehamer, dat niet ver verwijderd was en zich het verhoor herinnerend, dat hij juist ondergaan had, floot hij langgerekt en zacht. Het was half negen ’s avonds. Het verhoor had om acht uur een aanvang genomen. Het gehamer beteekende de oprichting der schavotpalen, van welke verheven plek hij veroordeeld was om den volgenden morgen om tien uur de ruimte ingeslingerd en teruggehouden te worden van de aarde door een om zijn hals geknoopt touw. Volgens zijn horloge had het verhoor een half uur geduurd. Twintig minuten zou voldoende geweest zijn, wanneer Leoncia niet naar binnen was komen stormen en het nog tien minuten gerekt had, haar beleefd toegestaan als de voorname dame der familie Solano.

„De Chef had gelijk,” bevestigde Francis in een soort alleenspraak.

„De gerechtigheid werkt snel in Panama.”

Zelfs het bezit van den brief, hem gegeven door Leoncia en geadresseerd aan Henry Morgan, had meegeholpen tot zijn veroordeeling. De rest was gemakkelijk genoeg geweest. Een half dozijn getuigen hadden hun verklaringen afgelegd in de moordzaak en hem aangewezen als den moordenaar. De Chef van Politie had ook een dergelijke getuigenis afgelegd. Het eenige vroolijke intermezzo was de inval van Leoncia geweest, gechaperonneerd door een beverige oude tante der familie Solano. Dat was heerlijk geweest—de strijd van het mooie meisje om zijn leven te redden, niettegenstaande het feit, dat die gedoemd was om zonder succes te blijven. Toen zij Francis zijn mouw op liet stroopen en zijn linkerarm vertoonen, had hij gezien hoe de Chef van Politie minachtend zijn schouders optrok. En hij had gezien hoe Leoncia een stroom van Spaansche woorden, die hij niet kon volgen, naar Torres’ hoofd slingerde. En hij had de gebaren en het rumoer gezien en gehoord van de menigte menschen, die de gerechtszaal vulde, toen Torres in de getuigenbank verscheen. [42]

Maar wat hij niet gezien had, was de gefluisterde samenspraak tusschen Torres en den Chef van Politie, toen de eerste zich door de menigte een weg baande naar de getuigenbank. Hij zag evenmin dit afzonderlijke tusschenspel als hij wist, dat Torres door Regan er voor betaald werd om hem zoo lang mogelijk van New-York verwijderd te houden of vermoedde, dat Torres, zelf verliefd op Leoncia, werd verteerd door een jaloezie, die geen grenzen kende.

Dit alles misleidde Francis, terwijl Torres door Leoncia ondervraagd werd, die hem dwong te verklaren, dat hij nooit een litteeken gezien had op den linkerarm van Francis Morgan. Terwijl Leoncia den kleinen, ouden rechter triomfeerend aankeek, was de Chef van Politie naar voren getreden en had met stentorstem aan Torres gevraagd:

„Kunt gij onder eede verklaren, dat gij wel eens een litteeken gezien hebt op Henry Morgan’s arm?”

Torres was verrast en verslagen geweest, had den rechter verbijsterd en Leoncia smeekend aangezien en ten slotte zonder een woord te zeggen, zijn hoofd geschud om te kennen te geven, dat hij dit niet kon doen.

Een triomfeerend gebrul was opgestegen uit de menigte schoeljes. De rechter had het vonnis uitgesproken, het rumoer was verdubbeld en Francis was, niet geheel zonder weerstand te bieden, weggeleid naar zijn cel door de gendarmes en den Commissaris, die er oogenschijnlijk allen op uit waren om hem te beveiligen voor het gepeupel, dat weinig lust had om tot den volgenden morgen tien uur op zijn dood te wachten.

„Die arme duivel, Torres, die struikelde over dat litteeken bij Henry!” dacht Francis vol sympathie, toen de grendel van zijn cel weggeschoven werd en hij opstond om Leoncia te begroeten.

Maar zij weigerde voor het oogenblik hem zijn groet terug te geven en wendde zich in een snelvuur van Spaansche woorden tot den Commissaris, met bevelende gebaren, waaraan hij gehoorzaamde, door den cipier te gebieden om de gevangenen naar andere cellen te brengen, waarop hijzelf, na een zenuwachtige en verontschuldigende buiging, naar buiten ging en de deur achter zich sloot.

En toen zonk Leoncia snikkend tegen zijn schouder, in zijn armen: „’t Is een vervloekt land, een vervloekt land. Er bestaat hier geen eerlijk spel.”

En terwijl Francis haar gebogen gestalte vasthield, zoo vol vrouwelijke aantrekkingskracht, dacht hij aan Henry, barrevoets, met zijn pantalon van zeildoek en zijn slappe sombrero, die kuilen groef in het zand op de Stier.

Hij deed een poging om zich los te maken van deze armvol bekoorlijkheid, maar slaagde slechts gedeeltelijk hierin. Toch beproefde hij, op dezen iets grooteren afstand, zijn verstand te laten spreken, in plaats van zijn gevoel, dat maar al te zeer dreigde hem mee te slepen.

„Nu weet ik tenminste wat een comedie is,” verzekerde hij haar, heelemaal niet in overeenstemming met de ingeving van zijn hart. „Als deze landgenooten van je wat kalmer nadachten, in plaats van zoo hartstochtelijk te handelen, konden zij spoorwegen aanleggen en den bloei van hun land bevorderen. Dat [43]verhoor was je reinste comedie. Zij wisten, dat ik schuldig was en waren zoo verlangend om mij te straffen, dat ze zich zelfs niet druk konden maken over getuigen, bewijzen of identiteit. Waartoe een uitstel? Zij wisten, dat Henry Morgan Alfaro doodgestoken had. Zij wisten, dat ik Henry Morgan was. Wanneer iemand iets weet, waarom zou hij zich dan druk maken met een onderzoek?”

Doof voor zijn woorden, snikkend en zich steviger aan hem vastklemmend onderwijl hij sprak, had zij zich op het oogenblik, waarop hij ophield, weer diep in zijn armen genesteld, drukte zich tegen hem aan en hief haar lippen tot hem op; en, eer hij het wist, rustten zijn eigen lippen op de hare.

„Ik heb je lief, ik heb je lief,” fluisterde ze gebroken.

„Neen, neen,” ontkende hij zijn liefste wensch. „Henry en ik lijken teveel op elkaar. Je hebt Henry lief en ik ben Henry niet.”

Zij rukte zich plotseling los, trok Henry’s ring van haar vinger en wierp dien op den vloer. Francis was zoo opgewonden, dat hij niet wist, wat er het volgende oogenblik zou gebeuren, en werd enkel voor deze mogelijkheid bewaard door het binnenkomen van den Commissaris, die met het horloge in de hand en afgewend gelaat zijn best deed om niets anders te zien, dan de seconden, door de kleine wijzer op de wijzerplaat aangegeven. Zij richtte zich trotsch op en bezweek bijna toen Francis Henry’s ring weer aan haar vinger schoof en haar hand kuste om afscheid te nemen. Juist vóór zij de deur uitging, keerde zij zich om en met een klanklooze beweging der lippen, fluisterde ze hem toe: „Ik heb je lief.”

Op de minuut af, om tien uur werd Francis de gevangenis uitgeleid naar het plein, waar de galg stond. Heel San Antonio was present, vroolijk en luidruchtig en met hen het grootste gedeelte der naburige bewoners en Leoncia, Enrico Solano en zijn vijf reuzen zoons. Enrico en zijn zoons rookten en stapten deftig rond, maar de Chef van Politie, bijgestaan door den Commissaris en zijn gendarmes, was zoo hard als diamant. Tevergeefs deed Leoncia moeite om tot hem door te dringen, toen Francis naar den voet van het schavot geduwd werd en tevergeefs trachtten haar mannelijke verwanten haar te overreden om het plein te verlaten. Haar vader en broeders protesteerden eveneens tevergeefs, dat Francis de schuldige niet was. De Chef van Politie beval, met een verachtelijk glimlachje, dat de executie voortgang zou hebben. Boven op het schavot gekomen, op de trap staande, wees Francis den bijstand van den priester af, hem in het Spaansch meedeelend, dat een onschuldige geen bemiddeling met de toekomstige wereld van noode had, maar dat zij, die het vonnis gingen voltrekken, behoefte hadden aan deze bemiddeling.

Ze hadden Francis’ beenen gebonden en waren juist bezig om zijn armen te binden en de mannen hielden den strop en de zwarte muts boven zijn hoofd om hem deze aan te doen, toen men de stem van een zanger hoorde naderen, en het lied, dat gezongen werd, was:

[44]

Leoncia, die haast in zwijm viel, kwam weer bij op het hooren dezer stem en slaakte een kreet van verrukking, toen ze Henry Morgan zag binnenkomen, die de wachters aan de poort, die hem den weg wilden versperren, terzijde wierp.

De eenige, dien het speet toen hij hem zag naderen, was Torres, wat echter door de opschudding niet gemerkt werd. De toeschouwers waren het eens met den Chef van Politie, die zijn schouders optrok en beweerde, dat de eene man net zoo goed was als de ander, zoolang de executie maar door kon gaan. Maar nu ontstond er een heele woordenstrijd met de mannelijke Solanos, die volhielden, dat Henry evenmin schuldig was aan den moord op Alfaro. Maar het was Francis, die vanaf het schavot, terwijl zijn armen en beenen losgemaakt werden, boven het tumult uit schreeuwde:

„Gij hebt mij verhoord! Maar hem hebt gij niet verhoord! Gij kunt geen man ophangen, die geen verhoor ondergaan heeft! Hij moet verhoord worden!”

En toen Francis van het schavot gekomen was en Henry’s hand in zijn beide handen drukte, arresteerde de Commissaris, bijgestaan door den Chef van Politie, plichtschuldig Henry Morgan voor den moord op Alfaro Solano.

„Wij moeten snel te werk gaan—dat staat vast,” zei Francis tot de kleine vergadering van Solanos op het voorplein der Solano-haciënda.

„Dat staat vast!” riep Leoncia toornig uit, haar rusteloos heen en weer loopen stakend. „Het staat vast, dat we hem moeten redden.”

Onder het spreken schudde zij hartstochtelijk haar vinger voor Francis’ neus, om haar woorden kracht bij te zetten. Hier niet mee tevreden, schudde zij haar vinger met gelijken nadruk voor de neuzen van haar vader en diverse broeders.

„Snel!” ging zij voort. „Natuurlijk moeten we snel te werk gaan. Dat, of …” Haar stem stierf weg bij het ontzettende schrikbeeld van hetgeen Henry te wachten stond, wanneer ze niet snel handelden.

„Voor den Chef van Politie staan alle Gringos gelijk,” bevestigde Francis deelnemend. Wat was ze schitterend mooi en verrukkelijk, dacht hij. „Hij loopt beslist heel San Antonio af en hij maakt korte metten. Hij zal Henry niet meer tijd gunnen, dan hij ons gaf. We moeten hem vannacht er uit zien te krijgen.”

„Luister nu,” begon Leoncia weer. „Wij, Solanos, kunnen deze … deze terechtstelling niet toelaten. Onze trots … onze eer. Wij kunnen het niet toelaten. Spreek! de een of ander van jelui. Vader—gij. Doe een voorstel …”

En terwijl het gesprek voortgezet werd, werd Francis, die ditmaal zweeg, door smart gefolterd. Leoncia’s ijver was schitterend, maar ze gold een ander man en hij kon zich hier nu niet precies over verblijden. De herinnering aan het gevangenisplein, nadat hij bevrijd en Henry gearresteerd was, stond hem nog duidelijk voor oogen. Hij zag nog, met dezelfde zielesmart, [45]hoe Leoncia in Henry’s armen lag, hoe Henry haar hand zocht om zich te overtuigen of zij zijn ring droeg en de lange kus en omhelzing, die hierop volgden.

Och, het zei zoo, zuchtte hij heimelijk, hij had zijn best gedaan. Had hij Leoncia niet met overtuiging en koelbloedig verteld, nadat Henry weggevoerd was, dat deze haar man en haar minnaar was en dat dit de wijste keuze was, die een dochter der Solanos kon doen?

Maar deze herinnering maakte hem geen greintje gelukkiger. En evenmin de juistheid er van. Want juist was het. Daar twijfelde hij geen oogenblik aan en dit gaf hem kracht om zijn hart jegens haar te verharden. Toch vond hij in zijn geval, deze juistheid de schraalste troost.

En toch, wat kon hij anders verwachten? Het was zijn ongeluk, dat hij te laat in Centraal-Amerika gekomen was, dat was al, en dat hij deze vrouwelijke bloem reeds geannexeerd vond door een, die vroeger gekomen was dan hij—een man, even goed als hijzelf en een man met een beslist even eerlijk hart, ja zelfs nog beter. En zijn eerlijk hart gebood hem om loyaal te zijn jegens Henry—jegens Henry Morgan, van hetzelfde geslacht en bloed; jegens Henry Morgan, de vurige afstammeling van een vurig voorvader, met zijn pantalon van zeildoek en slappe sombrero, met een voorliefde voor de ooren van vreemde jongemannen, die leefde van scheepsbeschuit en schildpadeieren en de Stier en het Kalf omwoelde, zoekend naar den schat van den ouden Sir Henry.

En terwijl Enrico Solano en zijn zoons plannen en ontwerpen maakten op het breede voorplein en Francis slechts met een half oor luisterde, kwam een bediende Leoncia iets in het oor fluisteren en leidde haar om den hoek van het voorplein, waar zich nu een tooneel afspeelde, dat beslist Francis’ lachlust en toorn opgewekt zou hebben.

Leoncia werd begroet door Alvarez Torres, in al de middeleeuwsche Spaansche kleederpracht van een groot haciënda-bezitter, zooals die nog altijd bewaard bleef in Latijnsch-Amerika, die met zijn sombrero in de hand, diep voor haar boog en haar deed plaatsnemen in een rieten ruststoel. Haar eigen begroeting klonk droef, maar toch doorweven met nieuwsgierigheid, alsof zij hoopte, dat hij nog een woord van bemoediging zou spreken.

„Het verhoor is afgeloopen, Leoncia,” sprak hij zacht en meewarig, zooals men over een doode spreekt. „Hij is veroordeeld. Morgen om tien uur is de tijd. Het is alles heel droevig; heel, heel droevig. Maar …” Hij haalde zijn schouders op. „Neen, ik zal niet hard over hem spreken. Hij was een achtenswaardig mensch. Zijn drift was zijn eenige fout. Hij was te opvliegend, te vurig. Dit was zijn ongeluk. Nooit zou hij, in een redelijk, bezonnen oogenblik, Alfaro neergestoken hebben …”

„Hij heeft mijn oom niet gedood!” riep Leoncia uit, haar afgewend gelaat opheffend.

„En het is jammer,” ging Torres meewarig en droef voort, iedere oneenigheid vermijdend. „De rechter, het volk, de Chef van Politie, allen gelooven, helaas, dat hij het gedaan heeft. [46]Wat zeer te betreuren is. Maar dit is niet de reden, waarom ik u opzocht. Ik kwam om u mijn diensten aan te bieden, in welk opzicht u die zoudt kunnen gebruiken. Mijn leven, mijn eer, alles is ter uwer beschikking. Spreek. Ik ben uw slaaf.”

Plotseling en elegant op één knie voor haar neerzinkend, greep hij haar hand van haar schoot en zou oogenblikkelijk voortgegaan zijn met spreken, wanneer zijn oogen niet waren blijven rusten op den ring met den diamant aan haar ringvinger. Hij fronste de wenkbrauwen, maar hield zijn hoofd gebogen om dit te verbergen, tot hij zijn gelaatstrekken weer in zijn macht had en begon toen weer te spreken.

„Ik kende je al toen je nog klein was, Leoncia, zoo heel, heel klein en lief, en ik heb je altijd liefgehad.—Luister nu alsjeblieft. Ik moet mijn hart uitspreken. Luister naar mij, tot ik alles gezegd heb. Ik heb je altijd liefgehad. Maar toen je van het klooster terugkwam, van je kostschool in het buitenland, vrouw geworden, een volwassen en deftige jongedame, volkomen in staat om het huis der Solanos te besturen, toen werd ik verteerd door je schoonheid. Ik ben geduldig geweest. Ik wachtte met spreken. Maar je zult het wel geraden hebben. Je hebt het zeker geraden. Na dien tijd was ik dol verliefd op je. Ik werd verteerd door de stralende schoonheid, door je vurige persoonlijkheid, zelfs nog meer dan door je schoonheid.”

Hij was niet tegen te houden, dit wist ze maar al te goed, en ze luisterde geduldig, neerziende op zijn gebogen hoofd en zich afvragend, waarom zijn haar toch zoo leelijk geknipt was en of dit het laatst gedaan zou zijn te New-York of te San Antonio.

„Weet je, wat je altijd voor mij geweest bent sedert je terugkomst?” Zij antwoordde niet en deed evenmin een poging om haar hand terug te trekken, ofschoon de zijne haar vleesch drukte en kneusde tegen Henry Morgan’s ring. Zij vergat naar hem te luisteren, afgeleid door een gedachtenketen, die zich ver uitstrekte. Het begin der keten was, dat Henry Morgan haar niet met zoo’n woordenvloed bemind en voor zich gewonnen had. Waarom moesten die menschen, met Spaansch bloed in de aderen, toch altijd zooveel woorden gebruiken om hun gevoelens uit te drukken? Henry was zoo geheel anders geweest. Hij had nauwelijks één woord gesproken. Hij had gehandeld. Betooverd door haar blik, haarzelf met zijn oogen betooverend, had hij haar zonder waarschuwing, zoo zeker was hij ervan haar niet te zullen verrassen of verschrikken, in zijn armen genomen en zijn lippen op de hare gedrukt. En de hare waren niet al te verbaasd en volstrekt niet onwillig geweest om te antwoorden. Eerst na dien eersten kus en met zijn armen nog om haar heen geslagen, was Henry beginnen te spreken.

En welk plan werd daarginds nu door haar mannelijke familieleden en Francis Morgan uitgebroed? peinsde haar geest verder, doof voor den bewonderaar aan haar voeten. Francis! O, zij zuchtte bijna en vroeg zich verwonderd af, waarom deze vreemde Gringo haar hart toch zoo in beroering bracht, terwijl ze toch heel goed wist, dat ze Henry liefhad. Was zij wispelturig? Was het deze man? Of een ander? Of onverschillig [47]welke man? Neen! Neen! Zij was niet wuft of ontrouw. En toch?… Misschien kwam het omdat Francis en Henry zoo veel op elkander geleken, en haar arm, dwaas, liefhebbend vrouwenhart niet voldoende onderscheid tusschen hen kon maken. En toch—terwijl zij altijd gedacht had, dat zij Henry overal ter wereld zou willen volgen, in alle voor- of tegenspoed, nu scheen het haar toe, dat zij Francis zelfs nog verder zou willen volgen. Zij had Henry lief, verklaarde haar hart plechtig. Maar ze had Francis ook lief, en zij kon haast zeker raden, dat Francis haar ook liefhad—zij kon zich niet vergissen in den warmen druk zijner lippen op de hare in de gevangeniscel; en er was een verschil in haar liefde voor de beide mannen, dat zij niet vermocht te verklaren en haar bijna tot de beschamende conclusie bracht, dat zij, de laatste en eenigste vrouwelijke afstammelinge van het huis Solano, wispelturig was.

De sterke druk van haar vleesch tegen Henry’s ring, veroorzaakt door den hartstochtelijker greep van Torres, bracht haar gedachten tot hem terug, zoodat zij weer den stortvloed van zijn woorden hoorden, die steeds voortgolfde:

„Je waart de verrukkelijke doorn in mijn vleesch, het getande raadje van de spoor, dat de zoetste en scherpste liefdewonden in mijn borst maakte. Ik droomde van jou … en voor jou. En ik heb mijn eigen benaming voor je. Altijd weer de eene naam, die ik voor je had: de Koningin mijner Droomen. En je zult mijn vrouw worden, mijn Leoncia. Wij zullen dezen dwazen Gringo vergeten, die al zoo goed als dood is. Ik zal goed voor je zijn, en vriendelijk. Ik zal je altijd liefhebben. En nooit zal zijn schim zich tusschen ons stellen. Wat mij betreft, ik zal dit niet toestaan. Wat jou … Ik zal je zoo liefhebben, dat zijn schim de kans niet zal hebben om zich tusschen ons te stellen en je ook maar één oogenblik zielesmart te veroorzaken.”

Leoncia overlegde langen tijd zwijgend, wat nieuw voedsel gaf aan Torres’ hoop. Zij voelde behoefte om tijd te winnen. Als Henry eens gered kon worden … en had Torres zijn diensten niet aangeboden? Het viel haar niet gemakkelijk om hem weg te zenden, wanneer een menschenleven mogelijk van hem afhing.

„Spreek!—ik verteer!” drong Torres met bevende stem aan.

„Stil! Stil!” zei ze zacht „Hoe kan ik luisteren naar de liefdesverklaring van een man, terwijl de man, dien ik liefhad, nog in leven is?”

Liefhad! De verleden tijd gaf haar een schok. Eveneens verraste het Torres en deed zijn hoop hooger opvlammen. Zij was reeds bijna de zijne. Zij had gezegd: liefhad. Zij had Henry niet meer lief. Zij had hem bemind, maar dit was nu voorbij. En zij, een teeder en fijngevoelig meisje en vrouw, kon natuurlijk haar liefde voor hem niet bekennen, terwijl de andere man nog in leven was. Dit was edel van haar. Hij was trotsch op zijn eigen edele gedachten en vleide zich met het denkbeeld, dat hij haar heimelijke gedachten zoo goed geraden had. En … wel besloot hij, hij zou er wel voor zorgen, dat de man, die den volgenden morgen om tien uur moest sterven, [48]geen uitstel of hulp kreeg. Het eenige, wat vaststond was dat, wilde hij Leoncia spoedig voor zich winnen, Henry Morgan spoedig moest sterven.

„Wij zullen er niet verder over spreken … op het oogenblik,” zei hij hoffelijk en vriendelijk, terwijl hij zachtjes haar hand drukte, opstond en op haar neerkeek.

Zij gaf hem een zachten, dankbaren handdruk, voor zij haar hand losmaakte en stond op.

„Kom,” zei ze. „We zullen ons bij de anderen voegen. Zij bedenken nu, of trachten een plan te bedenken, om Henry Morgan te redden.”

Het gesprek van het groepje menschen verflauwde toen zij zich bij hen voegden, alsof men Torres maar half vertrouwde.

„Hebben jelui al iets bedacht?” vroeg Leoncia.

De oude Enrico, even rechtop, slank en sierlijk gebouwd als zijn zoons, schudde het hoofd.

„Ik heb een plan, als u het mij niet kwalijkneemt,” begon Torres, maar hield op, toen hij een waarschuwenden blik opving van Alesandro, den oudsten zoon.

Op den weg, beneden het plein gelegen, waren twee vogelverschrikkers van bedeljongens verschenen. Hoewel ze, naar hun grootte te oordeelen, niet ouder waren dan tien jaren, toonden zij door de listige uitdrukking in hun oogen en op hun gelaat, veel ouder. Ieder droeg één enkel prachtig kleedingstuk, zoodat men kon zeggen, dat ze samen een hemd en een broek deelden. Maar welk een hemd! En welk een broek! Deze laatste, gemaakt voor een volwassen man en van grof zeildoek, was vastgemaakt om den hals van den jongen, terwijl de band ingehaald was met een vastgeknoopt touw, zoodat het kleedingstuk niet van de schouders kon glijden. Zijn armen waren door de gaten gestoken, waar eens de zakken hadden gezeten. De pijpen der broek waren met een mes afgesneden om ze meer in overeenstemming te maken met de lengte van zijn eigen ledematen. De slippen van het manshemd, dat de andere jongen aan had, sleepten over den grond.

„Vamos!” riep Alesandro hen barsch toe, om ze weg te jagen. Maar de jongen met de broek nam deftig een steen weg, die hij boven op zijn bloote hoofd gedragen had en liet nu een brief zien, dien hij daaronder meegedragen had. Alesandro boog zich voorover, nam den brief en gaf dien, na een blik op het opschrift geworpen te hebben, aan Leoncia, terwijl de jongens op huilerigen toon om geld begonnen te vragen. Francis, die ondanks zich zelf om hen moest lachen, wierp hen een paar stukjes zilvergeld toe, waarop het hemd en de broek verdwenen langs het pad.

De brief was van Henry en Leoncia las hem snel door. Het was niet bepaald een afscheidsbrief, want hij schreef in den toon van een man, die alleen door een onbegrijpelijk toeval verwacht te sterven. Maar, met het oog op de mogelijkheid van een dergelijk onbegrijpelijk toeval, wilde Henry toch afscheid nemen en er de schertsende aanbeveling voor Leoncia aan toevoegen om Francis niet te vergeten, die wel waard was, dat men zich zijner herinnerde, omdat hij zooveel op hem, Henry, geleek.

Leoncia’s eerste opwelling was om de anderen den brief te [49]laten lezen, maar de opmerking omtrent Francis hield haar hiervan terug.

„Hij is van Henry,” zei ze, het briefje in haar japon stekend. „Er staat niets bijzonders in. Hij schijnt er geen oogenblik aan te twijfelen, dat hij op de een of andere manier zal ontsnappen.”

„Daar zullen we voor zorgen,” verklaarde Francis beslist.

Met een dankbaar glimlachje aan zijn adres en een vragend aan Torres, zei Leoncia:

„U sprak over een plan, Senor Torres?”

Torres glimlachte, draaide zijn knevel op en nam een gewichtige houding aan.

„Er is één manier, de Gringo-, Angel-Saksische manier en die is eenvoudig, recht op het doel afgaande. Dat is het in één woord, recht op het doel afgaande. Wij zullen heengaan en Henry op de regelrechte, brutale en juiste Gringo-manier uit de gevangenis halen. Dat is het eenige, wat ze niet van ons zullen verwachten. Daarom zal het gelukken. Er zijn genoeg ongehangen schurken hier aan wal te vinden, waarmee we de gevangenis kunnen bestormen. Huur ze, betaal ze goed, maar geef ze slechts een gedeelte van het geld vooruit en de zaak is gezond.”

Leoncia knikte gretig en toestemmend. De oogen van den ouden Enrico schoten vuur en zijn neusgaten verwijdden zich alsof hij reeds kruitdamp rook. De jongelui werden aangewakkerd door zijn voorbeeld. En allen keken Francis aan om zijn meening te hooren en zijn toestemming te ontvangen. Maar hij schudde langzaam het hoofd en Leoncia slaakte een scherpen kreet van teleurstelling.

„Dat is een hopelooze onderneming,” zei hij. „Waarom zoudt gij allen uw hals wagen in zoo’n dolzinnige onderneming, die in het minst geen kans van slagen heeft?” Onder het spreken liep hij van Leoncia’s zijde naar de omheining om een oogenblik tusschen Torres en de andere mannen te komen, en slaagde er tegelijkertijd in om Enrico en zijn zoons een waarschuwenden blik toe te werpen. „Wat Henry betreft, het ziet er naar uit, alsof het met hem gedaan is …”

„Je bedoelt, dat je mij wantrouwt?” stoof Torres op.

„Hemel, man,” protesteerde Francis.

Maar Torres draafde door: „Je bedoelt, dat ik door jou, een man, dien ik ternauwernood ken, uitgesloten word van de vergadering der Solanos, die mijn oudste en meest vereerde vrienden zijn.”

De oude Enrico, wien de opstijgende toorn tegen Francis in Leoncia’s gelaat niet ontgaan was, slaagde er in haar een waarschuwing te doen toekomen, eer hij met een hoffelijk gebaar Torres tot zwijgen bracht en begon te spreken.

„Er zijn geen vergaderingen der Solanos, waarvan gij uitgesloten wordt, Senor Torres. Gij zijt werkelijk een oud vriend van onze familie. Wijlen uw vader en ik waren vrienden, bijna broeders. Maar dat—en gij zult het oordeel van een oud man niet kwalijk nemen—neemt niet weg, dat Senor Morgan gelijk heeft, wanneer hij zegt, dat uw plan hopeloos is. Om de gevangenis te bestormen zou werkelijk een dwaasheid zijn. Denk maar eens aan die dikke muren. Zij zouden weerstand bieden aan een wekenlang beleg. En toch, ik beken [50]het, kwam ik ook bijna in de verzoeking om het te wagen, toen gij het plan opperdet. Toen ik nog jong was, en de Indianen bestreed hoog in de Cordilleras, hebben we iets dergelijks bij de hand gehad. Kom, laten we op ons gemak gaan zitten, dan zal ik het jelui vertellen …”

Maar Torres, die vele dingen in zijn hoofd had, weigerde langer te blijven en schudde met een beetje vriendelijker gevoelens allen de hand, verontschuldigde zich kort tegen Francis en vertrok op zijn, met zilverbeslag opgetuigd paard naar San Antonio. Een der onderwerpen, die zijn gedachten in beslag namen, was de telegrafische verbinding, waarin hij stond met het kantoor van Thomas Regan in Wall Street. Heimelijk toegang hebbend tot het draadloos Rijkstelefoonstation van Panama in San Antonio, was hij in de gelegenheid om berichten te verzenden naar het station te Vera Cruz. Niet alleen was zijn connectie met Regan zeer winstgevend, maar het was ook in overeenstemming met zijn persoonlijke plannen met Leoncia en de Morgans.

„Wat heb je tegen Senor Torres, dat je zijn plan moest verwerpen en hem boos maken?” vroeg Leoncia aan Francis.

„Niets,” was het antwoord, „behalve, dat we hem niet noodig hebben en dat ik niet bijzonder met hem ingenomen ben. Hij is een dwaas en zou ieder plan in de war sturen. Denk maar eens, hoe hij struikelde bij het verhoor van mij. Mogelijk is hij ook niet te vertrouwen. Ik weet het niet. Maar in ieder geval, waarom zouden we hem vertrouwen als we hem niet noodig hebben? Maar zijn plan is goed. We zullen regelrecht naar de gevangenis gaan en Henry er uit halen, wanneer jelui allemaal van de partij zijn. En we hoeven ons vertrouwen niet te stellen in een bende ongehangen schurken en strandslijpers. Wanneer wij met ons zessen het niet klaarspelen, kunnen we er gerust van afzien.”

„Er moeten altijd minstens een dozijn schildwachten op post staan rondom de gevangenis,” voerde Ricardo, Leoncia’s jongste broer, een jongen van achttien jaar, aan.

Leoncia, wier toorn weer opgewekt werd, fronste de wenkbrauwen tegen hem; maar Francis trok partij voor hem.

„Goed,” zei hij. „Maar we zullen die wachters wel wegjagen.”

„De muren zijn vijf voet dik,” zei Martinez Solano, tweelingbroeder van Alvarado.

„Breek er door heen,” antwoordde Francis.

„Maar hoe?” riep Leoncia uit.

„Dat ga ik je juist uitleggen. Gij, Senor Solano, hebt voldoende rijpaarden? Mooi. En gij, Alesandro, zie je misschien kans om me een paar stukken dynamiet ergens van de plantage te bezorgen? Mooi, meer dan mooi. En gij, Leoncia, moet als huisvrouw van de haciënda weten of je in de provisiekamer voldoende voorraad hebt van die whisky, merk drie sterren?”

„O, de zaak wordt al ingewikkelder,” lachte hij, toen hij haar toestemmend antwoord ontving. „Wij bezitten al de eigenschappen voor een avontuurlijk verhaal van Rider Haggard of Rex Bach. Luister nu. Maar wacht. Ik moet met jou nog overleggen, Leoncia, omtrent enkele bijzondere tooneelvoorstellingen …” [51]

De namiddag was half om, toen Henry, voor zijn getralied celraam, de straat inkeek en zich verwonderd afvroeg of er nooit een briesje zou komen van de Chiriqui-Lagune en de onbeweeglijke lucht afkoelen. De straat was stoffig en vuil—vuil, omdat de eenige straatvegers, die men ooit gekend had sedert de stad eeuwen geleden werd gesticht, de straathonden en de onheilspellende buizerds waren, die zelfs nu op roof uit waren en door den afval dansten. Lage, gewitte steenen gebouwen en huisjes maakten de straat tot een oven.

Al dit wit en het stof was ondraaglijk en pijnlijk voor de oogen, en Henry zou den blik afgewend hebben, wanneer niet de talrijke havelooze mosos, die in een tegenoverliggend portaal zaten te dommelen, plotseling wakker geworden waren, en aandachtig de straat ingekeken hadden. Henry kon niets zien, maar hij kon het rammelen hooren van het een of andere voertuig, dat met spoed naderde. Plotseling kwam het in gezicht, een, op een rattenval gelijkend, licht wagentje, dat getrokken werd door een, op hol zijnd paard. Op de bank zat een oude man, met grijs haar en baard, die tevergeefs het paard tot stilstand trachtte te brengen.

Henry glimlachte en verwonderde zich erover, dat het bouwvallige wagentje niet uit elkander viel, zoo hobbelde en danste het in de diepe wagensporen. Elk wiel, half-los en dreigend heelemaal los te gaan, hobbelde en ontweek het spoor van het andere wiel. En zoo het wagentje al heel bleef, dan was het een wonder, dacht Henry, dat het rare tuig niet in stukken vloog. Vlak voor het raam gekomen, deed de oude man een laatste poging, door zich half van zijn zitplaats te verheffen en aan de teugels te trekken. De eene was verteerd en brak. Toen de koetsier achterover op zijn bankje terugviel, rustte zijn volle gewicht op den eenen, overgebleven teugel, wat het paard met een scherpe wending naar rechts deed keeren. Wat er toen gebeurde—of er een wiel bezweek of dat er een wiel losraakte en daarna bezweek—Henry zou het niet kunnen zeggen. Het eenige, wat te constateeren viel, dat de heele wagen verongelukte. De oude man, meegesleept door het stof en zich hardnekkig vastklemmend aan den overgebleven teugel, dwong het paard een cirkel te beschrijven tot het bleef staan, hem aankeek en tegen hem snoof.

Toen hij opstond, verzamelden zich een menigte mosos rondom hem. Deze werden rechts en links ruw terzijde geschoven door de gendarmes, die uit de gevangenis kwamen toeloopen. Henry bleef aan het venster staan en was, voor een man, die nog slechts enkele uren te leven had, een zeer geanimeerd toeschouwer en toehoorder van hetgeen nu volgde.

Zijn paard aan een gendarme gevend om het vast te houden, niet stilstaande om zich een beetje van het vuil te ontdoen, hinkte de oude man snel naar den wagen en begon de talrijke kisten, groot en klein, die de lading uitmaakten, aan een onderzoek te onderwerpen. Voor één kist was hij buitengewoon bezorgd, beproefde zelfs om deze op te beuren en scheen te luisteren, terwijl hij ze opbeurde. Hij richtte zich op, toen hij door een der gendarmes aangesproken werd en gaf, rad van tong, antwoord. [52]

„Ik? Helaas, senors, ik ben een oude man en ver van huis. Ik ben Leopoldo Narvaez. Het is waar, mijn moeder was een Duitsche, moge de Heiligen haar genadig zijn; maar mijn vader was Baltazar de Jesus y Cervallos è Narvaez, zoon van Generaal Narvaez met een roemrijk verleden, die nog onder den grooten Bolivar zelf streed. En nu ben ik half geruïneerd en ver van huis.”

Aangespoord door verdere vragen, doorspekt met de beleefde uitroepen van medelijden, waarmee zelfs de nederigste moso niet karig is, slaagde hij er in om, beleefd en dankbaar, voort te gaan met zijn verhaal.

„Ik ben van Bocas del Toro komen rijden. Die reis kostte mij vijf dagen en ik heb weinig zaken gedaan. Ik woon in Colon, en ik wou, dat ik er was. Maar zelfs een waardige Narvaez kan venter worden en ook een venter moet leven, nietwaar, senors, is het niet zoo? Maar zeg me, woont er in dit aardige stadje San Antonio geen Tomas Romero?”

„Er zijn een massa Tomas Romeros over heel Panama verspreid,” lachte Pedro Zurita, de assistent-cipier. „Je mag wel een nadere beschrijving van hem geven.”

„Hij is de neef van mijn tweede vrouw,” antwoordde de oude vol verwachting en scheen zeer verbaasd over het bulderend gelach der omringende menigte.

„En er wonen een dozijn Tomas Romeros in en om San Antonio,” vervolgde de assistent-cipier, „die allemaal wel de neef van je tweede vrouw kunnen zijn, senor. Daar heb je Tomas Romero, de dronkaard. Je hebt Tomas Romero, de dief. Dan heb je Tomas Romero—maar neen, die werd een maand geleden opgehangen voor moord en diefstal. Dan heb je nog de rijke Tomas Romero, die veel vee in de heuvels heeft loopen. En …”

Bij elken naam, die genoemd werd, had Leopoldo Narvaez droevig het hoofd geschud, totdat de veehouder genoemd werd. Nu kreeg hij meer hoop en viel den spreker in de rede:

„Pardon, senor, dat moet hij zijn, of iemand anders zooals hij. Ik zal hem wel vinden. Als mijn kostbare voorraad handelswaren veilig opgeborgen kan worden, ga ik hem dadelijk opzoeken. Het is goed, dat het ongeluk mij op deze plaats trof. Nu kan ik ze aan u toevertrouwen, die, dat kan men met een half oog zien, een eerlijk en achtenswaardig man zijt.” Onder het spreken haalde hij uit zijn zak twee zilveren pesos te voorschijn en gaf die aan den cipier. „Ziedaar, ik wil dat gij en uw mannen ook een pleiziertje hebt voor de hulp, mij bewezen.”

Henry grinnikte heimelijk, toen hij de toenemende belangstelling in den ouden man en het medelijden met hem zag, van de zijde van Pedro Zurita en de gendarmes, veroorzaakt door het geschenk der geldstukken. Zij duwden de nieuwsgierigste toeschouwers ruw terug van den verongelukten wagen en begonnen de kisten de gevangenis in te dragen.

„Voorzichtig, senors, voorzichtig,” smeekte de oude, zeer bezorgd, toen ze de groote kist opnamen. „Wees er niet ruw mee. De inhoud is kostbaar en breekbaar, zeer breekbaar.”

Terwijl de lading van den wagen in de gevangenis gedragen [53]werd, verwijderde de oude man zich en droeg het tuig van het paard, op den teugel na, in den wagen.

Pedro Zurita beval, dat ook het tuig naar binnen gebracht moest worden en verklaarde, met een blik op de armzalige menigte: „Er zou geen stukje of gespje meer te vinden zijn een seconde nadat wij ons omgedraaid hadden.”

Het overschot van den wagen als opstap gebruikend en met een handig zetje van den cipier en zijn manschappen, slaagde de kramer er in om op zijn paard te komen.

„In orde,” zei hij en voegde er dankbaar aan toe: „Duizendmaal dank, senors. Gelukkig heb ik eerlijke menschen ontmoet, aan wie ik mijn goederen gerust kan toevertrouwen—al zijn het maar schamele goederen, koopmansgoederen, zie je; maar voor mij maken ze mijn kostwinning uit. Het doet mij pleizier, dat ik u ontmoet heb. Morgen kom ik terug met mijn bloedverwant, dien ik ongetwijfeld zal vinden, en zal u ontslaan van den last om mijn onaanzienlijke bezittingen te bewaren.” Hij nam zijn hoed af. „Adios, senors, adios!”

Hij reed weg op een sukkeldrafje, bang voor het dier, dat hij bereed en dat het ongeval veroorzaakt had. Hij hield stil en keerde zijn hoofd om, toen Pedro Zurita hem iets toeriep.

„Je doet het best, als je naar het kerkhof gaat, Senor Narvaez,” raadde de cipier. „Daar liggen een groote honderd Tomas Romeros.”

„En ik smeek u, senor, dat ge goed op de groote kist past,” riep de kramer terug.

Henry zag, hoe de straat weer eenzaam en verlaten werd, toen de gendarmes en de inwoners vluchtten voor de verzengende zonnestralen. Geen wonder, dacht hij heimelijk, dat de stem van den ouden kramer hem een beetje bekend voorgekomen was. Dit kwam omdat zijn spraak slechts gedeeltelijk een Spaanschen tongval bezat—en gedeeltelijk den Duitschen tongval van zijn moeder. Bovendien sprak hij ook als een inboorling en hij zou even goed beroofd worden als een inboorling, wanneer er iets van waarde zat in de zware kist, die hij bij de cipiers gedeponeerd had, was Henry’s gevolgtrekking, eer hij het voorval uit zijn geest verbande.

In de kamer der bewakers, nauwelijks vijftig voet van Henry’s cel verwijderd, was men bezig om Leopoldo Narvaez te berooven. Het was begonnen toen Pedro Zurita een nauwkeurig en begeerig onderzoek instelde van de groote kist. Hij beurde het eene einde op om het gewicht te schatten, en snuffelde als een hond aan de spleten of zijn neus hem ook op de hoogte zou stellen van den inhoud.

„Laat haar met rust, Pedro,” sprak een der gendarmes lachend tot hem. „Je hebt twee pesos gekregen, om eerlijk te zijn.”

De assistent-cipier zuchtte, liep weg en ging zitten, keek nog eens naar de kist en zuchtte weer. Het gesprek wilde niet vlotten. Voortdurend dwaalden de oogen der mannen naar de kist. Een vettig spel kaarten kon hen ook niet boeien. Het spel wilde niet vlotten. De gendarme, die Pedro geplaagd had, liep nu zelf naar de kist en snuffelde eraan.

„Ik ruik niets,” beweerde hij. „Blijkbaar is er niets in de [54]kist, wat ruikt. Maar wat kan er in zitten? De caballero zei, dat het iets van waarde was!”

„Caballero!” snoof een andere gendarme. „De vader van den ouden man was waarschijnlijk een venter van bedorven visch in de straten van Colon, evenals diens vader voor hem. Iedere leugenachtige bedelaar beweert, dat hij van de conquistadores afstamt.”

„En waarom niet, Rafaël?” antwoordde Pedro Zurita. „Stammen wij daar ook niet van af?”

„Ongetwijfeld,” stemde Rafaël gereedelijk toe. „De conquistadores versloegen menigeen …”

„En waren de voorouders der overlevenden,” voltooide Pedro voor hem, wat een algemeen gelach uitlokte. „Maar hoe het zij, ik zou haast een van deze pesos willen geven om te weten, wat er in die kist zit.”

„Daar heb je Ignacio,” begroette Rafaël de binnenkomst van een sleutelbewaarder, wiens zware oogleden getuigden, dat hij juist een dutje gedaan had. „Hij werd niet betaald om eerlijk te zijn. Kom, Ignacio, verlos ons van onze nieuwsgierigheid door ons te zeggen wat er in die kist zit.”

„Hoe kan ik dat weten?” vroeg Ignacio, naar het voorwerp der algemeene belangstelling kijkend. „Ik ben pas wakker.”

„Dus men heeft je niet betaald om eerlijk te zijn?” vroeg Rafaël.

„Heilige Moeder Gods, ik zou wel eens willen zien, welke man mij betaalde, om eerlijk te zijn?” vroeg de sleutelbewaarder.

„Neem dan die bijl en maak de kist open,” verklaarde Rafaël zich nader. „Wij mogen het niet doen, want even zeker als Pedro de twee pesos met ons zal deelen, even zeker zijn wij betaald om eerlijk te zijn. Open de kist, Ignacio, of we sterven van nieuwsgierigheid.”

„We willen enkel kijken, alleen maar kijken,” mompelde Pedro zenuwachtig, toen de sleutelbewaarder met de platte kant der bijl een plank losmaakte. „Dan zullen we de kist weer sluiten en … Steek er je hand in, Ignacio. Wat voel je?… hé, waar voelt het naar? Ha!”

Na veel trekken en wringen verscheen Ignacios hand weer, een cartonnen omhulsel omsluitend.

„Maak het voorzichtig los, want het moet er weer om gedaan worden,” raadde de cipier.

En toen de omhulsels van papier en carton weggenomen waren, rustten aller oogen als betooverd op een kwart fleschje whisky.

„Wat is die zorgvuldig ingepakt,” mompelde Pedro op eerbiedigen toon. „Dat moet heel goed spul zijn, dat er zooveel zorg aan besteed werd.”

„Het is Amerikaansche whisky,” zuchtte een gendarme. „Slechts eens in mijn leven heb ik Amerikaansche whisky gedronken. Ze was verrukkelijk. En ze gaf iemand een moed, dat ik in de arena te Santos sprong en een woesten stier met mijn handen alleen bestreed. Zeker het is waar, de stier wierp mij omver, maar sprong ik niet in de arena?”

Pedro nam de flesch en maakte zich gereed om er den hals af te slaan. [55]

„Halt!” riep Rafaël. „Je werdt betaald, om eerlijk te zijn.”

„Door een man, die zelf niet eerlijk was,” luidde het antwoord. „Dat goedje is contrabande. Er is geen accijns voor betaald. De oude man was in het bezit van smokkelwaar. Laten wij er nu dankbaar en met een gerust geweten bezit van nemen. We zullen er beslag op leggen. We zullen ze vernietigen.”

Zonder af te wachten, dat de flesch de ronde zou maken, haalden Ignacio en Rafaël een nieuwe te voorschijn en sloegen er de halzen af.

„Drie sterren—de beste, die er is,” sprak Pedro Zurita gedurende een pauze, op het handelsmerk wijzend. „Zie je, alle Gringo-whisky is goed. Eén ster duidt aan, dat ze heel goed is; twee sterren, dat ze uitmuntend is; drie sterren, dat ze superb is, het beste en zelfs nog beter dan dat. O, ik weet het. De Gringos zijn verzot op krachtig spul. Van larie moeten ze niets hebben.”

„En vier sterren?” vroeg Ignacio, met een schorre stem van den drank en vochtige, glinsterende oogen.

„Vier sterren? Vriend Ignacio, vier sterren zou òf een plotselingen dood beteekenen òf te vertalen zijn als: het Paradijs.”

Het duurde niet lang of Rafaël noemde een anderen gendarme, zijn arm om diens hals geslagen, broeder en beweerde, dat er niet veel toe noodig was, om een mensch hier op aarde gelukkig te maken.

„Die ouwe man was een dwaas, een driedubbele dwaas en dat nog driemaal,” was de verklaring van Augustino, een gendarme met een onnoozel gelaat, die nu voor het eerst aan zijn gevoelens lucht gaf.

„Viva Augustino!” juichte Rafaël. „Die drie sterren hebben een wonder gewrocht. Kijk maar! Hebben ze Augustino’s mond niet geopend?”

„En ik zeg, dat die oude man nog driemaal, driemaal een dwaas was!” galmde Augustino dapper. „Deze echte godendrank was zijn eigendom, geheel van hem en hij is er vijf dagen mee op weg geweest van Bocas del Toro, en heeft er geen enkele druppel van genomen. Zulke dwazen als hij moesten naakt boven op een mierenhoop gelegd worden, dit zeg ik.”

„Die ouwe man was een schelm,” beweerde Pedro. „En als hij morgen zijn drie sterren komt halen, zal ik hem als smokkelaar arresteeren. Dat zal ons een pluimpje bezorgen.”

„Als wij het bewijs vernietigen—zoo?” vroeg Augustino, weer een hals stukslaande.

„Wij zullen het bewijs bewaren—zoo!” antwoordde Pedro, een leege flesch op de steenen vloer stukgooiend. „Luistert, kameraden. De kist was heel zwaar—dat weten we allemaal. Ze viel. De flesschen braken. De drank liep er uit en zoodoende merkten wij, dat er contrabande inzat. De kist en de gebroken flesschen zullen voldoende bewijs zijn.”

Het rumoer werd sterker, naarmate de drank verminderde. Een gendarme kreeg ruzie met Ignacio over een vergeten schuld van tien centavos. Twee andere zaten op den grond, de armen om elkanders hals geslagen en weenden over de ellende van hun huwelijksleven. Augustino verdedigde, in een [56]zondvloed van woorden, zijn philosofische stelling, dat zwijgen goud was. En Pedro Zurita dweepte met broederschap.

„Zelfs mijn gevangenen,” jammerde hij. „Ik heb ze lief, alsof het mijn broeders zijn. Het leven is droef.” De tranen kwamen hem in de oogen en hij zweeg even, om nog een teug te nemen. „Mijn gevangenen zijn, om zoo te zeggen, mijn kinderen. Mijn hart bloedt om hunnentwil. Kijk maar! Ik ween. Laten we met hen deelen. Laat hun ook een oogenblik gelukkig zijn. Ignacio, mijn dierbare broeder. Doe me een pleizier. Zie, mijn tranen vallen op je hand. Breng een flesch van dit elixir aan den Gringo Morgan. Zeg hem, dat het mij toch zoo spijt, dat hij morgen moet hangen. Zeg hem, dat ik hem liefheb en verzoek hem te drinken en vandaag gelukkig te zijn.”

En toen Ignacio heenging om de boodschap over te brengen, begon de gendarme, die eens te Santos bij de stierengevechten in de arena gesprongen was te brullen:

„Ik moet een stier hebben! Ik moet een stier hebben!”

„Lieve hemel, hij moet er een hebben, om de armen om zijn nek te slaan en hem lief te hebben,” verklaarde Pedro Zurita, opnieuw in tranen uitbarstend. „Ik houd ook van stieren. Ik heb alle dingen lief. Ik heb de muskieten zelfs lief. De heele wereld is liefde. Dat is het geheim des levens. Ik wou, dat ik een leeuw had om mee te spelen …”

De, niet te miskennen, wijs van „Rug aan rug, door den grootmast gescheiden”, dat openlijk op straat gefloten werd, trok Henry’s aandacht, en hij liep door zijn groote cel naar het raam, toen het geknars van een sleutel in de deur hem snel deed gaan liggen en zich houden of hij sliep. Ignacio waggelde dronken naar binnen met de flesch in de hand, die hij Henry deftig aanbood.

„Met de beste wenschen van onzen goeden cipier, Pedro Zurita,” stamelde hij. „Hij zegt, dat gij moet drinken en er niet aan denken, dat uw hals morgen een beetje uitgerekt zal worden.”

„Mijn beste wenschen aan Senor Pedro Zurita en zeg hem, dat hij voor mijn part met zijn whisky naar den duivel kan loopen,” antwoordde Henry.

De sleutelbewaarder richtte zich op en zwaaide niet langer, alsof hij plotseling nuchter werd.

„Heel goed, senor,” zei hij, ging weg en sloot de deur.

In een oogwenk was Henry aan het raam, net op tijd om van aangezicht tot aangezicht tegenover Francis te staan, die hem, tusschen de staven door, een revolver toeduwde.

„Gegroet, camerada,” zei Francis. „We zullen je in een oogwenk hieruit helpen.” Hij hield twee staafjes dynamiet, waarvan lont en slaghoedje in orde waren, omhoog. „Ik heb deze aardige breekijzertjes meegebracht, om je eruit te halen. Trek je zoo ver mogelijk terug in je cel, omdat er heel gauw een gat in dezen muur geslagen zal worden, groot genoeg om er met de Angélique door te zeilen. En de Angélique ligt op de reede op je te wachten.—Nu, maak dat je wegkomt. Ik ga de lont aansteken. ’t Is maar een kort stukje.”

Nauwelijks had Henry zich in een uithoek van de cel teruggetrokken, of de deur werd met geweld ontsloten en geopend [57]onder een heidensch geschreeuw en gevloek, waaruit hij het duidelijkst de oude en onveranderlijke strijdkreet der Latijnsch-Amerikanen kon onderscheiden: „Dood den Gringo!”

Ook hoorde hij Rafaël en Pedro, onder het binnenkomen, brabbelen, de een: „Hij is een vijand der broederlijke liefde,” en de ander: „Hij zei, dat ik naar den duivel kon loopen—zei hij dat niet, Ignacio?”

Ze hadden geweren in de hand, en achter hen verdrongen zich de dronken woestelingen, op verschillende wijzen gewapend, met ponjaards en pistolen, zoowel als met bijlen en flesschen. Toen ze Henry’s revolver zagen, stonden ze stil, en Pedro, die zenuwachtig aan zijn geweer plukte, mompelde plechtig:

„Senor Morgan, je staat op het punt om naar je rechtmatige schuilhoek in de hel te gaan verhuizen.”

Maar Ignacio wachtte niet. Hij vuurde woest en blindelings, miste Henry de halve breedte der cel en viel het volgend oogenblik neer onder Henry’s kogel. De overigen trokken zich overhaast terug in de gang der gevangenis, waar zij, zelf ongezien, hun wapens in de kamer hun werk lieten doen.

Den hemel dankend, dat de muren zoo dik waren en hopend, dat geen ricochet hem zou treffen, verschool Henry zich in een beschutten hoek en wachtte op de ontploffing.

Deze kwam. Het venster en de muur eronder werd één groote opening. Door een stuk steen tegen het hoofd getroffen, zonk Henry duizelig op den grond en toen de damp van kalk en kruit wat optrok, zag hij vaag, hoe Francis, als het ware, door de opening naar binnen zwom. Toen hij door het gat naar buiten gesleept werd, was Henry weer geheel zich zelf meester. Hij zag hoe Enrico Solano en Ricardo, zijn jongste zoon, met geweren in de hand, de menigte in bedwang hield, die op straat begon samen te loopen, terwijl de tweelingen, Alvarado en Martinez, op gelijke wijze de menschen terughielden, die van den anderen kant kwamen.

Maar de bevolking was enkel nieuwsgierig, daar ze niets anders konden doen, dan hun leven verliezen en niets winnen bij een poging om zulke machtige lieden tegen te houden als deze waren, die op klaarlichten dag muren lieten springen en gevangenissen bestormden. En ze weken eerbiedig terug voor de dichtaaneengesloten groep, toen deze de straat afmarcheerde.

„In de volgende straat wachten de paarden,” vertelde Francis aan Henry, toen hun handen elkander drukten. „En Leoncia is er ook. Een galop van een kwartier brengt ons naar het strand, waar de boot wacht.”

„Zeg, dat was dat lied, dat ik je geleerd heb,” grinnikte Henry. „Dat klonk me verduiveld aangenaam in de ooren, toen ik je dat hoorde fluiten. Die honden waren zoo voorbarig, dat ze zelfs niet tot morgen konden wachten om me op te hangen. Ze dronken zich vol met whisky en besloten om er maar onmiddellijk een eind aan te maken. Dat was een rare geschiedenis met die whisky. Een oude caballero liet, als verongelukt kramer, een heele karlading ervan, vlak voor de gevangenis omkantelen …”

„Want zelfs een edele Narvaez, zoon van Baltazar de Jesus [58]y Cervallos è Narvaez, zoon van Generaal Narvaez met zijn roemrijk verleden, kan een kramer zijn en ook een kramer moet leven, niet waar, senors, is het niet zoo?” imiteerde Francis.

Henry keek hem blij verrast aan, en zei eenvoudig:

„Francis, één ding doet me pleizier, allemachtig veel pleizier.”

„En dat is?” vroeg Francis in de pauze, die ontstond juist op het oogenblik, dat zij den hoek omsloegen van de straat, waar de paarden stonden.

„Dat ik je ooren niet afgesneden heb op dien dag op het Kalf, toen ik je onder had liggen en je er op aandrong, dat ik het doen zou.”

Mariano Vercara è Hyos, Chef van Politie te San Antonio, zat achterovergeleund in zijn stoel in de gerechtszaal en rolde, met een kalmen voldanen glimlach, een cigaret. De zaak was afgeloopen, zooals van te voren besloten was. Hij had den geheelen dag den kleinen, ouden rechter van zijn mescal afgehouden en was hiervoor beloond, doordat de rechter de zaak onderzocht had en het oordeel uitgesproken overeenkomstig het programma. Hij had geen enkele fout gemaakt. De zes inlandsche agenten waren zwaar beboet teruggestuurd naar de plantage te Santos. Zij moesten de boeten aanzuiveren door een verlenging van hun contract der dienstbaarheid. En de Chef was door deze transactie tweehonderd dollars in goed Amerikaansch goudgeld rijker geworden. Deze Gringos te Santos, besloot hij glimlachend, waren menschen, die men te vriend moest houden. Zeker, ze bevorderden den bloei van het land door hun henequen-plantages. Maar wat nog beter was, ze bezaten geld in een ontelbare hoeveelheid en betaalden goed voor de kleine diensten, die hij in staat was om hun te bewijzen.

Zijn glimlach werd nog breeder toen hij Alvarez Torres begroette.

„Luister,” zei deze laatste, hem zacht iets in het oor fluisterend. „We kunnen alle twee die duivels van Morgans te pakken krijgen. Dat varken van een Henry wordt morgen gehangen. Er is geen enkele reden, waarom dat varken van een Francis vandaag niet aan zijn eind zou komen.”

De Chef zei niets, enkel door het optrekken van zijn wenkbrauwen een vraag stellend.

„Ik heb hem aangeraden om de gevangenis te bestormen. De Solanos hebben naar zijn leugens geluisterd en zijn het met hem eens. Ze zullen het vanavond beslist probeeren. Vroeger kunnen ze het onmogelijk doen. Het is uw werk om op die gebeurtenis voorbereid te zijn en er voor te zorgen, dat Francis Morgan in het gevecht in de eerste plaats wordt neergelegd en gedood.”

„Waarvoor en waarom?” vroeg de Chef ontwijkend. „’t Is enkel Henry, dien ik uit den weg geruimd wil hebben. Laat die Francis terugkeeren naar zijn beminde in New-York.”

„Hij moet vandaag aan zijn eind komen en om redenen, die [59]gij zult wettigen. Zooals gij weet, door het lezen van mijn telegrammen over de Rijks draadlooze …”

„Wat wij overeengekomen zijn, toen ik je de vergunning bezorgde om gebruik te maken van het Rijksstation,” herinnerde de Chef hem.

„En waarover ik mij niet beklaag,” verzekerde Torres hem. „Maar zooals ik zei, gij weet, dat ik in zeer vertrouwelijke en belangrijke relaties sta met den New-Yorkschen Regan.” Hij tikte met zijn hand op zijn borstzak. „Ik heb net weer een draadloos telegram ontvangen. Het is van groot belang, dat het varken van een Francis een maand lang van New-York verwijderd wordt gehouden—en als ik Senor Regan niet verkeerd begrijp, zou hij het nog beter vinden, als hij nooit terugkwam. Voor zoover ik hierin slaag, zult gij er niet slecht bij varen.”

„Maar je hebt mij niet verteld, hoeveel je daarvoor ontvangen hebt, of hoeveel je zult ontvangen,” informeerde de Chef.

„Het is een geheime overeenkomst en bedraagt niet zooveel, als gij misschien zoudt denken. Hij is een hardvochtig man, deze Senor Regan, een hardvochtig man. Maar ik zal de opbrengst van onze onderneming eerlijk met u deelen.”

De Chef knikte toestemmend, en zei toen:

„Zou het ongeveer een duizend dollars goudgeld zijn, wat je er voor krijgt?”

„Dat denk ik wel. Dat varken van een Iersche speculant kan me moeilijk minder geven en je krijgt er vijfhonderd van als dat zwijn van een Francis zijn botten in San Antonio achterlaat.”

„Zou het ook honderdduizend dollars kunnen zijn?” was de volgende vraag van den Chef.

Torres lachte alsof hij een aardige grap hoorde.

„Het is beslist meer dan duizend dollars,” hield de ander vol.

„Misschien is hij royaal,” antwoordde Torres. „Het kan zijn, dat hij er mij nog vijfhonderd geeft boven de duizend, waarvan dan natuurlijk, zooals ik gezegd heb, de helft voor jou is.”

„Ik zal van hier regelrecht naar de gevangenis gaan,” verkondigde de Chef. „Je kunt op mij aan, Senor Torres, even goed, als ik jou vertrouw. Kom! We zullen er nu dadelijk heengaan, jij en ik, en je kunt zelf zien, welke voorbereidingen ik zal treffen voor de ontvangst van dezen Francis Morgan. Ik weet nog wel, hoe ik met een geweer om moet gaan. En bovendien zal ik drie der gendarmes gelasten, om alleen op hem te schieten. Zoo, dus deze Gringo-hond wilde onze gevangenis bestormen, zoo? Kom! We zullen dadelijk op pad gaan.”

Hij stond op en wierp zijn cigaret met een krachtig gebaar weg. Maar halverwege de kamer gekomen, werd hij door een hijgenden en zweetenden bedeljongen aan zijn mouw getrokken, die jammerde:

„Ik heb nieuws. U zult mij er voor betalen, heel veel, senor? Ik heb den geheelen weg gehold.”

„Ik zal je naar San Juan sturen, opdat de valken je onnutte karkas op kunnen vreten,” was het antwoord.

De jongen verloor den moed bij dit dreigement, maar vermande zich toen weer, dank zij zijn leege maag, de schraalheid [60]van zijn voedsel en zijn verlangen naar het geld voor een toegangskaart voor het aanstaande stierengevecht.

„U zult bedenken, dat ik u het bericht bracht, senor. Ik heb den geheelen weg gehold, zoodat ik bijna dood ben, zooals u zelf zien kunt, senor. Ik zal het u vertellen, maar u zult bedenken, dat ik het was, die den geheelen weg gehold heb en het u het eerste vertelde.”

„Ja, ja, ondier, ik zal het bedenken. Maar wee je gebeente, als ik het al te goed bedenk. Wat is nu dat beetje nieuws? Het is misschien geen centavo waard. En als dat zoo is, zal ik maken, dat je zou wenschen, nooit de zon te hebben gezien. Om te San Juan door de valken opgevreten te worden, zou een Paradijs zijn, vergeleken bij hetgeen ik je dan doen zal.”

„De gevangenis,” huiverde de jongen. „De vreemde Gringo, die, welke gisteren opgehangen zou worden, heeft de muur van de gevangenis laten springen. Barmhartige Heiligen! Het gat is zoo groot als de toren van de kathedraal! En de andere Gringo, die zoo op hem lijkt en die morgen gehangen zou worden, is met hem door het gat ontsnapt. Hij heeft hem zelf naar buiten gesleept. Dit heb ik zelf gezien, met mijn eigen oogen en toen heb ik den geheelen weg hierheen gehold en u zult bedenken …”

Maar de Chef van Politie had zich al beleedigd omgekeerd naar Torres.

„En als deze Senor Regan vorstelijk royaal wil zijn, zal hij u en mij het milde bedrag geven, dat overeengekomen is, nietwaar? Vijfmaal of tienmaal dat bedrag zou er een beetje beter op gelijken met dezen Gringo-tijger, die de wetten en onze goede gevangenismuren omverwerpt.”

„Hoe het zij, de zaak kan niet anders zijn dan een loos alarm; enkel een aanwijzing, welke de bedoelingen zijn van dezen Francis Morgan,” mompelde Torres met een flauw glimlachje. „Bedenk, dat ik hem in het oor geblazen heb om de gevangenis te bestormen.”

„In welk geval jij en Senor Regan dus zult betalen voor dien goeden gevangenismuur?” vroeg de Chef en voegde er toen, na een oogenblik pauze, aan toe: „Niet, dat ik geloof, dat het al reeds gebeurd is. Dat is niet mogelijk. Zelfs zoo’n gekke Gringo zou dat niet aandurven.”

Rafaël, de gendarme, met zijn geweer in de hand en het bloed nog altijd uit een hoofdwond over zijn gezicht druipend, kwam de deur der gerechtszaal binnen en plaatste zich naast de nieuwsgierigen, die zich reeds rondom Torres en de Chef begonnen te verdringen.

„Wij zijn verwoest,” waren Rafaëls eerste woorden. „De gevangenis is nagenoeg vernield. Dynamiet! Wel honderd pond! Of duizend! We hebben dapper getracht de gevangenis te verdedigen. Maar ze ontploften—die duizend pond dynamiet. Ik viel bewusteloos neer, met het geweer in de hand. Toen ik weer tot mijzelf kwam, keek ik rond. Al de anderen, de dappere Pedro, de dappere Ignacio, de dappere Augustino—allemaal, allemaal lagen ze dood rondom mij!” Bijna had hij er bij kunnen zeggen „dronken”, maar, overeenkomstig zijn Latijnsch-Amerikaansche natuur, stelde hij het voorval zeer oprecht voor, zooals dit zich, dapper en tragisch, in zijn verbeelding [61]voordeed. „Ze lagen dood. ’t Kan zijn, dat ze niet dood zijn, alleen maar bedwelmd. Ik kroop vooruit. De cel van den Gringo Morgan was leeg. Er was een groot, monsterachtig gat in den muur. Ik kroop door het gat naar buiten. Daar stonden een menigte menschen. Maar de Gringo Morgan was verdwenen. Ik sprak een moso, die alles gezien had en het dus kon weten. Er stonden paarden op hun te wachten. Zij reden naar het strand. Daar is een schoener, die niet voor anker ligt. Ze zeilt heen en weer, in afwachting van hun komst. Francis Morgan heeft een zak met goudstukken aan zijn zadel hangen. De moso zag dit. Het is een groote zak.”

„En het gat?” vroeg de Chef. „Het gat in den muur?”

„Is grooter dan de zak, veel grooter,” was Rafaëls antwoord. „Maar de zak is groot. Dat zei de moso. En hij heeft hem aan het zadel hangen.”

„Mijn gevangenis!” riep de Chef uit. Hij trok een ponjaard uit de binnenzijde van zijn jas onder het linkerarmsgat en hield dezen met het gevest omhoog, zoodat dit een kruis vertoonde, waaraan een fijn gemodelleerd Christusbeeld hing. „Ik zweer bij alle Heiligen, dat ik mij zal wreken. Mijn gevangenis! Onze gerechtigheid! Onze wet!—Paarden! Paarden! Gendarme, paarden!” Hij draaide zich op zijn hielen om naar Torres, alsof deze laatste iets gezegd had en schreeuwde: „Naar den duivel met Senor Regan! Dit is mijn zaak! Men heeft mij gehoond! Mijn gevangenis is verwoest! Mijn wet—onze wet, waarde vrienden—is bespot. Paarden! Paarden! Requireer ze op straat. Snel! Snel!”

Kapitein Trefethen, eigenaar der Angélique, zoon van een Maya-Indianenmoeder en een Jamaïca-negervader, liep heen en weer op het smalle achterdek van zijn schoener, staarde strandwaarts naar San Antonio, waar hij zijn bemande sloep zag terugkeeren en dacht er over om zijn dollen Amerikaanschen charterer te ontvluchten. Terzelfdertijd dacht hij er echter over om maar te blijven om zijn overeenkomst te verbreken en een nieuwe te sluiten voor een driemaal hooger bedrag; want hij werd eigenaardig beïnvloed door zijn verschillend bloed. Het neger-gedeelte raadde hem voorzichtigheid en inachtneming der Panamasche wet. Het Indianen-gedeelte drong hem tot overtreding der wet en het vooruitzicht op een conflict.

De Indiaansche moeder besliste het pleit en deed hem den kluiver strijken, de groote schooten vieren en sneller strandwaarts gaan om de naderkomende boot op te pikken. Toen hij de geweren der Solanos en Morgans onderscheidde, had hij bijna het roer gekeerd om weg te zeilen en hen aan hun lot over te laten. Toen hij echter de vrouw zag zitten in den achtersteven, fluisterden avontuurlijkheid en winstbejag hem in, om voort te gaan en hen aan boord te nemen. Want hij wist maar al te goed, dat, wanneer vrouwen zich mengden in de aangelegenheden der mannen, gevaar en geld daarmee hand in hand gingen. En de vrouw kwam aan boord, het gevaar en het geld—Leoncia, de geweren en de zak met geld—alles klauterend; want daar de wind zwak was, durfde de kapitein de schoener niet stil te leggen. [62]

„Blij u aan boord te zien, mijnheer,” begroette Kapitein Trefethen Francis, terwijl zijn witte tanden te voorschijn kwamen tusschen zijn glimlachende lippen. „Maar wie is deze man?” Hij knikte met zijn hoofd in de richting van Henry.

„Een vriend, kapitein, mijn gast en eigenlijk een bloedverwant.”

„En, mijnheer, wanneer ik zoo vrij mag zijn, wie zijn die heeren, die daar zoo snel over den oever rijden?”

Henry keek snel naar de groep ruiters, die over het zand galoppeerden, nam zonder veel plichtplegingen den kijker uit de handen van den stuurman en keek er door.

„De Chef zelf rijdt in de voorhoede,” verkondigde hij aan Leoncia en haar mannelijke verwanten, „en een troep gendarmes.” Hij slaakte een scherpen kreet, keek aandachtig door het glas en schudde toen het hoofd: „Ik dacht haast, dat ik onzen vriend Torres herkende.”

„Bij onze vijanden,” riep Leoncia ongeloovig uit, zich Torres’ huwelijksaanzoek herinnerend en de aanbieding van zijn diensten en zijn eer, die hij haar dienzelfden dag op de veranda der haciënda gedaan had.

„Ik moet me vergist hebben,” bekende Francis. „Ze rijden zoo dicht op elkander. Maar de Chef is het beslist, twee sprongen voor de troep uit.”

„Wie is die eend van een Torres?” vroeg Henry barsch. „Hij stond me van het begin af al niet aan, toch schijnt hij altijd welkom te zijn onder je dak, Leoncia.”

„Ik vraag excuus, mijnheer, zeer tevreden en zeer onderdanig,” viel Kapitein Trefethen hem vriendelijk in de rede. „Maar ik moet uw aandacht vragen voor mijn vroegere vraag, mijnheer, en wel: wie en wat is die cavalcade, die zoo gewichtig over het strand rijdt?”

„Die wilden mij gisteren ophangen,” lachte Francis. „En morgen zouden zij mijn bloedverwant, hier, ophangen. Maar we zijn hen te glad af geweest. En hier zijn we nu. Welnu, mijnheer de kapitein, ik roep je aandacht in voor je groote schooten, die in den wind fladderen. Je staat stil. Hoelang denk je nog hier in de buurt te blijven?”

„Mijnheer Morgan,” was het antwoord, „met den onderdanigsten eerbied wil ik u dienen als charterer van het schip. Maar toch moet ik er u op wijzen, dat ik Britsch onderdaan ben. Koning George is mijn koning, mijnheer, en ik ben in de eerste plaats gehoorzaamheid verschuldigd aan hem en aan zijn maritieme wetten, mijnheer. Ik begrijp heel goed, dat u aan wal de wetten overtreden hebt, want anders zouden die ambtenaren daar op den wal u niet zoo hardnekkig vervolgen, mijnheer. En het is even duidelijk, dat u nu verlangt, dat ik de maritieme wetten zal overtreden, door u te helpen om te ontsnappen. Dus ben ik, door mijn eer, verplicht, om hier te blijven tot deze kleine aangelegenheid, waarin u aan wal betrokken is, tot ieders genoegen geregeld is, mijnheer, en tot genoegen van mijn wettigen souverein.”

„Hijsch de zeilen en maak, dat je hier vandaan komt, stuurman,” viel Henry hem toornig in de rede.

„Mijnheer, met uw welnemen, moet ik u, tot mijn spijt, op twee dingen wijzen. Gij hebt deze boot niet gecharterd en evenmin [63]zijt gij de edele Koning George, aan wien ik met hart en ziel verknocht ben.”

„Welnu, ik heb deze boot gecharterd, kapitein,” zei Francis opgewekt, want hij had geleerd, dat hij den man, met zijn gemengde woorden en gemengd bloed, niet moest prikkelen. „Wees dus zoo goed om je roer te wenden en ons buiten deze Chiriqui-Lagune te brengen, zoo snel als God en deze onbetrouwbare wind toelaten.”

„Het staat niet in onze overeenkomst, mijnheer, dat mijn Angélique de wetten van Panama en Koning George zal overtreden.”

„Ik zal je er goed voor betalen,” antwoordde Francis, die zijn geduld begon te verliezen. „Ga aan het werk.”

„U wilt dus opnieuw charteren, mijnheer, voor driemaal het tegenwoordige bedrag?”

Francis knikte kortaf.

„Een oogenblikje, mijnheer, alstublieft. Ik moet een pen en papier uit de hut halen en het stuk opstellen.”

„Hemeltje,” kreunde Francis. „Schiet op en breng ons eerst op gang. We kunnen het stuk even goed gereedmaken, terwijl we varen als nu we stilliggen. Kijk! Ze beginnen al te schieten.”

De kleurling-kapitein hoorde den knal en, het opgezette zeil onderzoekend, ontdekte hij het gat van den kogel boven bij den top van het grootzeil.

„Heel goed, mijnheer,” besloot hij. „U is een gentleman en een achtenswaardig mensch. Ik vertrouw, dat u uw handteekening zult zetten onder het stuk, zooals wij overeengekomen zijn.—Hé, neger! Wend het stuur! Vlug! Vooruit, zwarte schavuiten, vier de groote schooten! Help eens een handje, Percival, daar aan de laadboom!”

Allen gehoorzaamden, zoowel Percival, een grijnzende, waggelende Kingston-neger, die even zwart was als zijn naam blank, als een ander, die met meer eerbied werd aangesproken als Juan, die meer Spaansch en Indiaansch, dan negerbloed in zijn aderen had, zooals zijn lichtgele huid getuigde en wiens vingers, die den fokkeschoot vierden, even handig en teer waren als van een meisje.

„Sla dien nikker op zijn kop, als hij niet wat beter opschiet,” bromde Henry zachtjes tegen Francis. „Voor twee cent doe ik het onmiddellijk.”

Maar Francis schudde het hoofd.

„Hij heeft gelijk, maar hij is een Jamaïca-neger en je weet, wat dat zeggen wil. En hij is even goed een Indiaan. We doen het beste door hem in een goed humeur te houden, dat is nu eenmaal de aard van het beestje. Hij bedoelt het goed, maar hij heeft geld noodig, waagt zijn schoener er aan om in beslag genomen te worden en hij is behept met vocabularitis. Hij moet nu eenmaal zoo lang van stijl zijn of hij wil of niet.”

Op dit oogenblik naderde Enrico Solano, met trillende neusvleugels en de vingers aan zijn geweer, terwijl hij met een half oog de, in het wilde afgeschoten kogels volgde, die op het strand afgevuurd werden, Henry en strekte zijn hand uit.

„Ik heb een ernstige vergissing begaan, Senor Morgan,” zei hij. „In de eerste droefheid over den dood van mijn geliefden [64]broeder, Alfaro, dacht ik, dat gij schuldig waart aan den moord.” Bij deze woorden flikkerden de oogen van den ouden Enrico met een verterend, onuitdoofbaar vuur. „Want een moord was het, een laaghartige, laffe moord, een steek in den rug in het duister. Ik had het beter moeten weten. Maar ik was overstelpt en de bewijzen waren allemaal tegen je. Ik dacht er geen oogenblik aan, dat mijn teer beminde, eenige dochter je verloofde was; dacht er geen oogenblik aan, dat ik je niet anders had leeren kennen, dan als oprecht, mannelijk en moedig, als iemand, die nooit in het donker in hinderlaag zal gaan liggen. Ik heb er berouw over. Het spijt mij. En ik ben er trots op, je nogmaals in onze familie welkom te heeten als de aanstaande echtgenoot van mijn Leoncia.”

En terwijl Henry Morgan van ganscher harte weer in de familie Solano opgenomen werd, ergerde het Leoncia, dat haar vader, op Latijnsch-Amerikaansche wijze, zooveel mooie woorden en zinnen moest gebruiken, waar één enkele zin, één handdruk en één oprechten blik in de oogen alleen al voldoende zouden zijn geweest en was overtuigd, dat noch Henry, noch Francis zooveel woorden verspild zouden hebben, wanneer de situatie juist andersom geweest was. Waarom toch, vroeg zij zich af, waarom toch, moest haar Spaansche familie, in zoo’n overvloed van woorden, een dergelijke buitensporigheid van den Jamaïca-neger navolgen?

Terwijl deze vernieuwing der verloving tusschen Henry en Leoncia plaats had, merkte Francis, die zijn best deed om een onverschillig gezicht te zetten, op, dat de bleekgele matroos, Juan genaamd, in gesprek met de andere leden der bemanning, veelbeteekenend zijn schouders optrok en druk met zijn handen gesticuleerde.

„En nu zijn alle twee die Gringo-zwijnen ons ontsnapt,” klaagde Alvarez Torres op het strand, toen, terwijl het briesje een weinig in kracht toenam en de zeilen zich bolden, de Angélique buiten het bereik van hun geweren kwam.

„Ik zou haast drie klokken in de kathedraal willen geven,” verklaarde Mariano Vercara è Hyos, „wanneer ik ze op een honderd meter afstand vóór mijn geweer had. En als ik mijn zin had, zouden alle Gringos zoo snel om zeep gaan, dat de duivels in de hel genoodzaakt zouden zijn om Engelsch te leeren.”

Alvarez Torres sloeg van louter onmachtige woede en teleurstelling met de hand op den zadelknop.

„De Koningin mijner Droomen,” weende hij bijna. „Zij is verdwenen, weggegaan met de beide Morgans. Ik zag haar tegen den kant der schoener opklauteren. En dan is er nog die Regan in New-York. Eenmaal buiten de Chiriqui-Lagune, kan de schoener regelrecht koers zetten naar New-York. En dat varken van een Francis is geen maand opgehouden, en Senor Regan zal geen geld geven.”

„Zij zullen de Chiriqui-Lagune niet verlaten,” zei de Chef plechtig. „Ik ben geen onredelijk dier. Ik ben een man. Ik [65]weet, dat ze er niet uit zullen komen. Heb ik hen geen eeuwige wraak gezworen. De zon gaat onder en de nacht belooft niet veel wind te zullen brengen. Dat kan iemand met een half oog aan de lucht zien. Kijk maar eens naar die langzaam voortdrijvende wolkjes. De wind, die er zijn zal, en dat zal weinig genoeg zijn, zal uit het Noordoosten komen. Het zal een toer zijn om Chorrera-Passage te bereiken. Ze zullen het niet probeeren. Die nikker-kapitein kent de lagune op zijn duimpje. Hij zal trachten er uit te komen langs Bocas del Toro, of door de Cartago-Passage. Maar al doet hij dat, dan zullen we hem toch wel krijgen. Ik heb ook hersenen, verstand. Verstand. Luister! Het is een lange rit. We zullen het klaarspelen—regelrecht langs de kust naar Las Palmas. Kapitein Rosaro ligt daar met de Dolores.”

„Die oude tweedehandsche stoomsleeper?—die niet uit de voeten kan komen?” vroeg Torres.

„Maar die in dezen windstillen nacht en morgen de Angélique zal vangen,” antwoordde de Chef. „Vooruit, kameraden! We zullen rijden! Kapitein Rosaro is mijn vriend. Er bestaat geen gunst, of ik hoef ze hem maar te vragen.”

Toen het daglicht aanbrak, strompelden de uitgeputte mannen op afgejakkerde paarden door het vervallen dorp Las Palmas en over de vervallen pier, waar een zeer vervallen stoomsleeper, die hoog noodig eens geverfd moest worden, zich aan hun oogen vertoonde. Een rookwolkje, dat uit de pijp opsteeg, bewees, dat ze onder stoom lag en de Chef was uitgelaten van vreugde.

„Goeden morgen, Senor Kapitein Rosaro, blij je te zien,” begroette hij den verweerden Spaanschen kapitein, die op een rol touw zat en zwarte koffie dronk uit een kroes, die tegen zijn tanden rinkelde.

„Het zou een nog betere morgen zijn, wanneer die vervloekte koorts mij niet te pakken had,” bromde Kapitein Rosaro gemelijk, terwijl de hand, die de kroes vasthield, zijn arm en zijn heele lichaam zoo vreeselijk bibberden, dat de heete vloeistof langs zijn kin en in het grauwe haar liep, dat zijn half-naakte borst bedekte. „Dat is voor jou, hellebeest!” riep hij, kroes en inhoud naar een jongen kleurling, blijkbaar zijn bediende, slingerend, die zijn leedvermaak niet had kunnen verbergen.

„Maar de zon zal opgaan en de koorts uitwerken en weer wegtrekken,” zei de Chef, de misnoegde uitbarsting beleefd over het hoofd ziende. „En je bent hier klaar en bestemd voor Bocas del Toro en wij zullen met je meegaan, allemaal, op een zonderling avontuur. Wij willen den schoener Angélique oppikken, die vannacht door de windstilte opgehouden werd in de lagune, en ik zal verscheidene arrestaties doen en heel Panama zal vervuld zijn van uw moed en handigheid, Kapitein, en je zult vergeten, wat de koorts je ooit mocht influisteren.”

„Hoeveel?” vroeg Kapitein Rosaro ronduit.

„Hoeveel?” herhaalde de Chef verwonderd. „Dit is een rijksaangelegenheid, waarde vriend. En het is juist in je weg naar Bocas del Toro. Het zal je geen extra schep kolen kosten.”

„Muchacho! Meer koffie!” bulderde de kapitein van den stoomsleeper tegen den jongen. [66]

Er ontstond een pauze, waarin Torres en de Chef en het heele uitgeputte gevolg snakte naar de gloeiend heete koffie, die de jongen bracht. Kapitein Rosaro liet den rand van de kroes tegen zijn tanden rammelen als een paar castagnetten, maar slaagde er in om zonder morsen te drinken of zijn mond te branden.

Een Zweed met een droefgeestig gezicht, in een vettige jas en een vuile muts, waarop „Machinist” te lezen stond, kwam van beneden, stak een pijp aan en scheen in een standbeeld te veranderen, toen hij op de lage verschansing ging zitten.

„Hoeveel?” herhaalde Kapitein Rosaro.

„Laten we op weg gaan, waarde vriend,” zei de Chef. „En dan, wanneer de koortsaanval voorbij is, zullen wij verstandig over de zaak spreken; we zijn toch immers redelijke wezens en geen dieren.”

„Hoeveel?” herhaalde Kapitein Rosaro weer. „Ik ben nooit een dier. Ik ben altijd een redelijk wezen, of de zon op is of niet, of wanneer die driemaal vervloekte koorts mij te pakken heeft. Hoeveel?”

„Wel, laten we vertrekken en hoeveel moet je hebben?” besloot de Chef knorrig.

„Vijftig dollars goudgeld,” was het prompte antwoord.

„Je vertrekt toch in ieder geval, nietwaar, kapitein?” vroeg Torres vriendelijk.

„Vijftig—goudgeld, zooals ik gezegd heb.”

De Chef van Politie stak met een wanhopig gebaar zijn handen omhoog en draaide zich op zijn hielen om, om heen te gaan.

„En gij hebt eeuwige wraak gezworen voor de misdaad, aan uw gevangenis gepleegd,” herinnerde Torres hem.

„Maar niet, wanneer het vijftig dollars kost,” snauwde de Chef terug, steelsgewijze den bibberenden kapitein in het oog houdend, of deze ook eenig teeken van toenadering gaf.

„Vijftig dollars goudgeld,” zei de kapitein, toen hij zijn kroes leeggedronken had en met bevende vingers een cigaret trachtte te rollen. Hij knikte met zijn hoofd in de richting van den Zweed en voegde er bij: „En vijf dollars goudgeld extra voor mijn machinist. Dat is zoo onze gewoonte.”

Torres liep op den Chef toe en fluisterde:

„Ik zal zelf de sleeper betalen en er den Gringo Regan honderd dollars voor in rekening brengen, dan deelen we samen het verschil. Wij verliezen niets. We zullen het klaarspelen. Want dit zwijn van een Regan droeg mij op om geen onkosten te sparen.”

Toen de zon haar vurig gelaat boven den horizon verhief, keerde een gendarme met de afgejakkerde paarden naar Las Palmas terug, terwijl het overige gezelschap afdaalde naar het dek van den sleeper, de Zweed wegdook in de machinekamer en Kapitein Rosaro, zich verwarmend in de weldadige zonnestralen, den matrozen beval de lijnen los te gooien en een hunner aan het wiel zette in den stuurstoel.

En dezelfde dageraad vond de Angélique, na een nacht van bijna volstrekte windstilte, nog in de buurt van het vasteland, [67]vanwaar ze niet had kunnen wegkomen, ofschoon ze voldoende Noordwaarts gedreven was om halverwege San Antonio en de vaargeulen van Bocas del Toro en Cartago te zijn. Deze twee doorgangen naar het ruime sop lagen nog op vijf en twintig mijlen afstand en de schoener sliep als het ware op het spiegelgladde oppervlak der vredige lagune. Daar het beneden te benauwd was om te slapen, hier in deze gloeiend heete tropische streken, was het dek bezaaid met slapers. Boven op het smalle kajuitdak lag eenzaam Leoncia. In de nauwe doorgangen aan beide zijden lagen haar broeders en haar vader. Achter, tusschen de kajuitstrap en het roer, lagen de beide Morgans, zij aan zij, Francis met zijn arm om Henry’s schouder geslagen, alsof hij hem nog moest beschermen. Aan de eene zijde van het stuurrad, zijn armen op de knieën en zijn hoofd op de armen rustend, sliep de Neger-Indianen-kapitein, en in precies dezelfde houding, aan de andere zijde, sliep de roerganger, die niemand anders was dan Percival, de zwarte Kingston-neger. Het middenschip was bezaaid met de lichamen der matrozen van gemengd ras, terwijl voor, op de kleine voorplecht, de uitkijk, vooroverliggend, met zijn gelaat in zijn gekruiste armen verborgen, sliep.

Leoncia, op haar verheven plaats boven op het dak der hut, ontwaakte het eerst. Haar hoofd op de hand steunend, en met haar elleboog rustend op een stukje van de poncho, waarop ze lag, keek zij langs de eene zijde der kajuitstrap neer op de beide jongemannen. Zij gevoelde medelijden met hen, die zoozeer op elkander geleken, en wist, dat zij hen allebei liefhad, herinnerde zich Henry’s kussen op haar mond, huiverde tot haar eigen gedachten haar wangen deden blozen bij de herinnering van Francis’ kussen, en was verwonderd en verbaasd, dat het haar mogelijk was om twee mannen tegelijkertijd lief te hebben. Zooals zij reeds zichzelf had moeten bekennen, zou ze Henry willen volgen naar het einde der wereld en Francis zelfs nog verder. En ze kon zoo’n wispelturige liefde niet begrijpen.

Om haar eigen gedachten, die haar verschrikten, te ontvluchten, strekte zij haar arm uit en liet het uiteinde van haar zijden sjaal over Francis’ neus kriebelen, die na enkele onrustige bewegingen, nog altijd in diepe rust, met zijn hand sloeg naar hetgeen hij dacht, dat een mug of vlieg was, en Henry op zijn borst trof. Zoo kwam het, dat Henry het eerst wakker werd. Hij ging zoo plotseling overeind zitten, dat hij Francis ook wakker maakte.

„Goeden morgen, mijn vroolijke bloedverwant,” klonk Francis’ begroeting. „Waarom ben je zoo woest?”

„Morgen, morgen en nog eens morgen, kameraad,” mompelde Henry. „Je slaap was zoo verwoed, dat jij me wakker maakte met een stomp op mijn borst. Ik dacht, dat het de beul was, want dit is de morgen, waarop ze me wilden ophangen.” Hij geeuwde, rekte zich uit, keek over de verschansing naar de slapende zee en stootte Francis zachtjes aan om hem opmerkzaam te maken op den slapenden kapitein en roerganger.

Ze zagen er zoo vroolijk uit, deze twee Morgans, dacht Leoncia, en verwonderde zich er tegelijkertijd over, dat zij [68]onwillekeurig in den geest hier het Engelsche woord voor gebruikte, in plaats van een gelijkluidende Spaansche uitdrukking. Was dit, omdat haar hart zoo geheel uitging naar deze twee Gringos, dat zij in hun eigen taal aan hen moest denken, inplaats van in haar moedertaal?

Om zich aan haar verwarrende gedachten te onttrekken, liet ze de sjaal weer zakken, werd ontdekt en bekende lachend, dat zij het was, die hen zoo gewelddadig had doen ontwaken.

Drie uur later, toen het ontbijt, bestaande uit koffie en vruchten, genuttigd was, stond zij aan het stuurrad en ontving onder leiding van Francis haar eerste les in het sturen op het kompas. De Angélique, voortgedreven door een briesje, dat vrijwel naar het Noorden geloopen was, schoot op het oogenblik door het water met een vaart van zes knoopen. Henry, die heen en weer liep op de loefzijde van het achterdek en de zee met zijn kijker onderzocht, deed zijn best om niet te letten op die les, ofschoon hij heimelijk woedend was op zichzelf, dat hij niet op het idee gekomen was om haar in te wijden in de geheimen van het wachthuisje en stuurrad. Toch waakte hij er zorgvuldig voor om rond te kijken of ook maar een blik te wagen in de richting van het tweetal. Maar Kapitein Trefethen, die de wreede nieuwsgierigheid bezat van den Indiaan en de onbeschaamdheid van den neger-onderdaan van Koning George, kende een dergelijke fijngevoeligheid niet. Hij keek hen openlijk aan en er ontging hem niets van de geheimzinnige kracht, die zijn charterer en dit mooie Spaansche meisje tot elkander trok. Wanneer ze zich over het stuurrad bogen om in het wachthuisje te kijken, leunden zij tegen elkander aan en Leoncia’s haar streek langs Francis’ wang. En het drietal, zijzelven en de kleurling-kapitein, kenden de aandoening, die een dergelijke aanraking vergezelde. Maar de man en de vrouw wisten onmiddellijk wat de kleurling-kapitein niet wist, en deze wetenschap maakte hen verlegen. In een oogwenk van stomme verbazing ontmoetten hun oogen elkander en dwaalden toen, schuldbewust, af en naar den grond. Francis sprak heel snel en hard genoeg, dat de halve schoener het kon hooren, toen hij uitlegging gaf van het kompas. Maar Kapitein Trefethen grinnikte.

Een sterker windstootje was oorzaak, dat Francis het stuurrad omdraaide. Zijn hand, die hij op de spaken legde, rustte op haar hand, die het stuurrad reeds vasthield. Weer huiverden zij en weer grinnikte de kapitein.

Leoncia’s oogen werden opgeslagen naar Francis en dwaalden toen, in verwarring, weer naar beneden. Zij trok zacht haar hand onder de zijne weg en eindigde de les door langzaam weg te loopen, alsof dit heel toevallig geschiedde en het stuurrad en het kompas haar geen belangstelling inboezemden. Maar zij liet Francis achter met het beschamend gevoel, dat hij kende als onwettig en verraderlijk, wanneer hij keek naar Henry’s schouder en profiel en hoopte, dat deze niet gezien had, wat er gebeurd was. Leoncia, die oogenschijnlijk over de lagune naar den, met jungle begroeiden oever keek, zag echter niets, terwijl zij, in gedachten verdiept, haar verlovingsring aan haar vinger om en om draaide.

Maar Henry, die zich omkeerde om hen te vertellen, dat [69]hij een rookwolkje ontdekt had aan den horizon, zag dit onwillekeurig. En de Neger-Indianen-kapitein zei, dat hij het gezien had. Dus boog de kapitein zich naar hem toe en terwijl de wreedheid van den Indiaan de overhand kreeg over de onbeschaamdheid van den neger, zei hij op zachten toon:

„O, wees niet zoo neerslachtig, mijnheer. De senorita heeft een edelmoedig hart. Er is voldoende plaats in haar hart voor allebei de heeren.”

En in het volgend onderdeel eener seconde leerde hij de onvermijdelijke en onveranderlijke les, dat men zich niet moet bemoeien met de bijzondere aangelegenheden van blanke mannen, want hij lag op zijn rug, zijn achterhoofd pijnlijk door de aanraking met het dek, de voorkant van zijn hoofd, tusschen de oogen, pijnlijk door de botsing met de knokkels van Henry Morgans rechterhand.

Maar de Indiaan in den kapitein was opgewekt en hij sprong woedend overeind, met zijn mes in de hand. Juan, de lichtgele halfbloed, sprong aan de zijde van den kapitein, een ander mes zwaaiend, terwijl verscheidene der in de buurt zijnde matrozen zich bij hen voegden en een halven cirkel om Henry vormden, die snel een stap achteruit deed en met een opwaartschen slag van zijn hand, naar een met ijzer beslagen drevel, hem lossloeg en de lucht in deed vliegen. Dezen grijpend, in zijn vlucht, was hij gereed om zich te verdedigen. Francis verliet het stuurrad en zijn automatisch pistool trekkend, terwijl hij naar hem toesprong, drong door den kring heen, zoodat hij naast Henry kwam.

„Wat heeft hij gezegd?” vroeg Francis aan zijn bloedverwant.

„Ik zal zeggen, wat ik gezegd heb,” dreigde de kleurling-kapitein, wiens negernatuur de overhand nam, nu hij de kans zag om een losgeld te bemachtigen. „Ik zei …”

„Houd je mond, stuurman,” viel Henry hem in de rede. „Het spijt me, dat ik je geslagen heb. Houd je mond. Zet een klem op je lippen. Vergeet het. Het spijt mij, dat ik je sloeg. Ik …” Henry Morgan kon er niets aan doen, dat hij een oogenblik op moest houden met spreken, eer hij de woorden kon uiten, die hij ging zeggen. En het was enkel terwille van Leoncia en omdat zij toekeek en luisterde, dat hij ze sprak: „Ik … ik vraag excuus, kapitein.”

„Het is een beleediging,” verklaarde Kapitein Trefethen norsch. „Het is mishandeling. Niemand mag een onderdaan van Koning George, dien God moge zegenen, mishandelen, zonder hem daarvoor geldelijk schadeloos te stellen.”

Bij deze openlijke poging tot geldafpersing, vergat Henry weer bijna zich zelf en stond op het punt om op den kerel toe te springen. Maar tegengehouden door Francis’ hand, die op zijn schouder gelegd werd, bedwong hij zich, maakte een geluid, dat veel geleek op een hartelijke lach, grabbelde in zijn zak naar twee goudstukken van tien dollar en wierp deze, alsof ze hem brandden, in de hand van Kapitein Trefethen.

„Nogal geen hooge prijs,” kon hij niet nalaten om hardop te mompelen.

„Het is een goede prijs,” bekrachtigde de kapitein. „Twintig dollars goudgeld is altijd een goede prijs voor een pijnlijk [70]hoofd. Ik ben tot uw dienst, mijnheer. Gij zijt op en top een gentleman. U mag mij voor dien prijs altijd een klap geven.”

„Mij ook, mijnheer, mij ook!” solliciteerde de Kingston-neger, genaamd Percival, met een breeden en schaamteloozen grijns van onderdanigheid. „Geef me een klap, mijnheer, voor denzelfden prijs, wanneer u wilt, nu. En u mag me zoo dikwijls slaan als u wilt …”

Maar nu zou er een einde komen aan dit tooneel, want op dat oogenblik riep een matroos midscheeps:

„Rook! De rook van een stoomboot recht achter ons!”

Na verloop van een uur ontdekten zij van welken aard en van welk belang deze rook was, want de Angélique, die door windstilte overvallen was, werd zoo snel ingehaald, dat de sleepboot Dolores door den kijker op een halve mijl afstand gezien kon worden, en haar kleine voorschip, dat als het ware overladen was met gewapende mannen. Zoowel Henry als Francis konden het gelaat herkennen van den Chef van Politie en verscheidene zijner gendarmes.

De neusgaten van den ouden Enrico Solano verwijdden zich, toen hij, met zijn vier zoons, die aan boord waren, zich op het achterschip gereed maakte voor den strijd. Leoncia, wier gevoelens verdeeld waren tusschen Henry en Francis, was heimelijk verstrooid, ofschoon ze deelde in het gelach over de armzalige kleine sleepboot en zich verheugde over een vleugje wind, dat de Angélique schuimend, met een vaart van negen mijlen door het water joeg. Maar weer en wind waren wisselvallig. De oppervlakte van de lagune werd beurtelings door windvlagen gerimpeld en lag dan weer onbeweeglijk stil.

„Het spijt me, dat ik het zeggen moet, maar er is geen kans op ontsnappen,” berichtte Kapitein Trefethen Francis. „Als de wind aanhield, dan wel, mijnheer. Maar de wind is bedriegelijk en gaat telkens liggen. Wij worden naar het vasteland gedreven. We zitten in het nauw, mijnheer, en zijn al zoo goed als gevangen.”

Henry, die door den kijker het dichtbijzijnde strand bestudeerd had, liet den kijker zakken en keek Francis aan.

„Spreek op!” riep de laatste. „Je hebt een plan. Dat is duidelijk aan je te zien. Zeg, wat het is!”

„Daar vlak voor ons liggen de beide Tijger-eilanden,” verklaarde Henry. „Zij bewaken den nauwen ingang naar Juchitan-Baai, die El Tigre genoemd wordt. Geloof me, ’t is precies de tand van een tijger. Aan weerszijden, tusschen de eilanden en het strand, is het water te ondiep om er met een sloep doorheen te komen, wanneer men de kronkelende kanalen niet kent, wat ik wel doe. Maar er tusschen in is het water diep, ofschoon de El Tigre-doorgang zoo nauw is, dat er geen ruimte is om te keeren. Een schoener kan er alleen doorheen komen, wanneer hij den wind achter of opzij heeft. Welnu, de wind is gunstig. We zullen het wel klaarspelen. Maar dit is slechts de helft van mijn plan …”

„En als de wind gaat liggen of draait, mijnheer—en het getij in de baai als een dolle in- en uitstroomt, zooals ik weet, dat gebeuren kan—dan komt mijn mooie schoener op de rotsen terecht,” protesteerde Kapitein Trefethen. [71]

„Wanneer dat gebeurt, zal ik je de volle waarde ervan uitbetalen,” verzekerde Francis kortaf en schoof hem opzij. „… En nu, Henry, wat is de andere helft van je plan?”

„Ik schaam me om het je te vertellen,” lachte Henry. „Maar het zal meer Spaansche vloeken uitlokken, dan de Chiriqui-Lagune gehoord heeft sedert de oude Sir Henry San Antonio en Bocas del Toro plunderde. Let maar eens op.”

Leoncia klapte in haar handen en riep met schitterende oogen uit:

„Het moet een goed plan zijn, Henry. Dat kan ik aan je gezicht zien. Je moet het mij vertellen.”

En een beetje terzijde gaande, zijn arm om haar heen geslagen, om haar staande te houden op het slingerend dek, fluisterde Henry haar iets in het oor, terwijl Francis, om zijn ontroering te verbergen, door den kijker de gezichten op de vervolgende sleepboot bestudeerde. Kapitein Trefethen grinnikte boosaardig en wisselde veelbeteekenende blikken met den vaal-gelen matroos.

„Welnu, stuurman,” zei Henry, terugkomend. „We liggen net tegenover El Tigre. Wend je roer en loop op den doorgang aan. Ook heb ik, en wel op staanden voet, een rol halfduims, oud, zacht manilatros noodig, een massa kabelgaren en zeilgaren, die kist met bier uit het lazaret, die vijf gallons oliebus, die gisterenavond leeggekomen is en de koffiekan uit de kombuis.”

„Maar ik ben zoo vrij, er uw aandacht op te vestigen, dat die tros goed geld waard is, mijnheer,” klaagde Kapitein Trefethen, toen Henry aan het werk ging met de verschillende bestanddeelen.

„Je zult er voor betaald worden,” stelde Francis hem gerust.

„En de koffiekan—die is bijna nieuw.”

„Je zult er voor betaald worden.”

De kapitein zuchtte en berustte erin, ofschoon hij weer zuchtte bij de volgende handeling van Henry, die bestond in het ontkurken der flesschen en het laten wegloopen van het bier door de spuigaten.

„Alsjeblieft, mijnheer,” smeekte Percival. „Als u het bier moet weggooien, gooi het dan in mijn keel.”

Er werd verder geen bier meer verspild en de bemanning zorgde, dat de leege flesschen spoedig naast Henry kwamen te liggen. Met tusschenruimten van zes voet bevestigde hij de weer gekurkte flesschen aan het halfduims koord. Ook sneed hij stukken er af van twee vadem lengte en bevestigde deze als wimpels tusschen de bierflesschen. De koffiekan en twee leege koffiebussen werden eveneens tusschen de flesschen vastgemaakt. Aan het eene einde der groote lijn maakte hij het olieblik vast, aan het andere de leege kist van het bier, en keek Francis aan, die antwoordde:

„O, sedert vijf minuten ben ik er achter, wat je wilt. El Tigre moet smal zijn of anders vaart de sleeper langs dat zaakje heen.”

„El Tigre is precies zoo breed,” was het antwoord. „Er is een plek, waar het kanaal tusschen de beide zandbanken geen veertig voet breed is. Als de kapitein onze val misloopt, [72]raakt hij altijd ergens aan den grond. Zeg, ze kunnen naar den kant waden, als dat mocht gebeuren.—Kom nu mee, we zullen dat zaakje naar het achterschip brengen en ons gereed maken om het uit te gooien. Je gaat aan stuurboord staan en ik aan bakboord en wanneer ik het sein geef, werp je die kist zoo ver mogelijk naar den kant.”

Ofschoon de wind verminderde, slaagde de Angélique, die recht voor den wind liep, erin om vijf knoopen te maken, terwijl de Dolores, die er zes maakte, haar langzaam inhaalde. Toen de geweren begonnen te spreken op de Dolores, maakte de kapitein, onder leiding van Henry en Francis, op den achtersteven van den schoener een lage barricade van zakken aardappelen en uien, oude zeilen en kabeltouw. Laag neergehurkt achter deze beschutting, kon de roerganger aan het roer blijven. Leoncia weigerde om naar beneden te gaan, toen het geweervuur in hevigheid toenam, maar stemde er in toe om achter de hut te gaan liggen. De overige schepelingen zochten eveneens beschutting in hoeken en gaten, terwijl de heeren Solano, die op het achterschip lagen, het vuur van de sleepboot beantwoordden.

Henry en Francis, die op hun, zelf gekozen, plaats stonden te wachten tot de engte van El Tigre bereikt was, hielpen een handje in den strijd.

„Mijn compliment, mijnheer,” zei Kapitein Trefethen, wiens Indianennatuur hem dwong om het hoofd op te beuren en over de verschansing te gluren, terwijl de neger in hem, hem noodzaakte zijn lichaam zoo plat op het dek uit te strekken alsof hij zich er doorheen zou drukken, tegen Francis. „Dat was Kapitein Rosaro zelf, die aan het stuur stond en de wijze, waarop hij opsprong en naar zijn hand greep zou iemand doen denken, dat u er zeer handig een kogel doorheen gejaagd hebt. Die Kapitein Rosaro is een zeer heetgebakerd hombre, mijnheer. Mij dunkt, ik hoor hem nu vloeken.”

„Houd je gereed, Francis,” zei Henry, zijn geweer neerleggend en aandachtig de lage oevers der eilanden van El Tigre aan weerszijden bestudeerend. „We zijn er bijna. Let op als ik het sein geef, en bij „drie” laat je los.”

De sleepboot was nog op tweehonderd meter afstand en haalde hen snel in, toen Henry het sein gaf. Hij en Francis rezen overeind en bij „drie” lieten ze los. Blik en kist vlogen naar weerszijden, en sleepten door de lucht achter zich aan het met potten, kannen, flesschen en touw-wimpels versierde koord.

Door nieuwsgierigheid gedreven, bleven Henry en Francis overeind staan om te zien hoe hun val met de veelsoortige voorwerpen zich uitspreidde over de oppervlakte van hun kielzog. Een fusillade van de sleepboot deed hen weer plat op het dek neervallen; maar, over de verschansing kijkend, zagen zij, hoe de voorsteven van de sleepboot de drijvende lijn omlaag en onder water drukte. Een oogenblik later zagen zij de sleeper vaart minderen, zoodat ze bijna stillag.

„Er zit wat om de schroef,” juichte Francis. „Henry, m’n compliment!”

„Nu, als de wind aanhoudt …” sprak Henry bescheiden. [73]

De Angélique zeilde door, terwijl de beweginglooze sleepboot al kleiner voor hen werd, maar toch niet zoo klein of ze konden zien, hoe ze hulpeloos op de zandbank dreef en de mannen overboord sprongen en door het water waadden.

„Laten we nu eerst ons lijfdeuntje eens zingen,” riep Henry opgetogen uit, en zette in: „Rug aan rug, door den grootmast gescheiden.”

„Dat is nu allemaal heel mooi en wel, mijnheer,” viel Kapitein Trefethen hem in de rede toen het eerste refrein gezongen was, terwijl zijn oogen glinsterden en zijn schouders nog heen en weer bewogen op het rhythme van het lied. „Maar de wind is gaan liggen, mijnheer. We drijven in een windstilte. Hoe zullen we zonder wind uit Juchitan-Baai komen? De Dolores is niet verongelukt. Ze wordt enkel opgehouden. De een of andere nikker zal duiken en de schroef schoonmaken en dan heeft ze ons net, waar ze ons wil hebben.”

„We zijn niet zoo heel ver van den wal,” schatte Henry zoo op het oog, terwijl hij zich tot Enrico wendde.

„Wat voor een soort strand is dat hier, Senor Solano?” vroeg hij. „Maya-Indianen en haciendados—wat is het?”

„Haciendados en Mayas, allebei,” antwoordde Enrico. „Maar ik ken het land wel. Wanneer de schoener niet veilig is, op het strand zijn we het wel. We kunnen paarden krijgen en zadels, vleesch en koren. Verderop zijn de Cordilleras. Wat kunnen we nog meer wenschen?”

„Maar Leoncia?” vroeg Francis bezorgd.

„Werd in het zadel geboren en er zijn weinig Amerikanen, die zij niet dood zou rijden,” was Enrico’s antwoord. „Wanneer ge het goedvindt, zou het ’t beste zijn, om de groote sloep te water te laten, voor het geval de Dolores ons weer op de hielen zit.”

„’t Is alles in orde, kapitein, ’t is alles in orde,” verzekerde Henry den halfbloed-kapitein, die met hen op het strand stond en niet veel lust scheen te hebben om afscheid te nemen en terug te keeren naar de Angélique, die op een halve mijl afstand dreef in een absolute windstilte, die zich neergelegd had over Juchitan-Baai.

„Het is wat je noemt een Krijgslist,” legde Francis uit. „Dat is een aardig woord—Krijgslist. En het is nog aardiger, wanneer je er de uitwerking van ziet.”

„Maar als het zijn uitwerking mist,” protesteerde Kapitein Trefethen, „dan wordt het een ellendig woord, dat ik Catastrophe zou willen noemen.”

„Dat overkwam de Dolores, toen we haar schroef vastlegden,” lachte Henry. „Maar wij kennen de beteekenis van dat woord niet. Wij gebruiken daarvoor in de plaats Krijgslist. Het bewijs, dat het zijn uitwerking niet zal missen, is dat wij de beide zonen van Senor Solano bij u achterlaten. Alvarado en Martinez kennen het vaarwater op hun duimpje. Ze zullen je er met het eerste gunstige briesje [74]uitloodsen. De Chef heeft het niet op jou voorzien. Hij zit ons na en wanneer we de heuvels intrekken, zal hij ons achtervolgen met den laatsten man, dien hij bij zich heeft.”

„Begrijp je het dan niet!” viel Francis in. „De Angélique zit in de val. Als wij aan boord blijven, neemt hij ons gevangen en de Angélique even goed. Maar wij gaan voor afwisseling de heuvels in. Hij vervolgt ons. De Angélique komt vrij. En natuurlijk vangt hij ons niet.”

„Maar neem nu eens aan, dat ik den schoener verlies!” hield de donkergekleurde kapitein aan. „Wanneer hij op de rotsen loopt, is hij verloren en de doortocht is zeer gevaarlijk.”

„Dan zal je er voor betaald worden, zooals ik reeds gezegd heb,” zei Francis, blijk gevend van opkomende toorn.

„En dan heb ik ook nog mijn talrijke uitgaven …”

Francis haalde een bloc-note en potlood te voorschijn, krabbelde een briefje en overhandigde hem dit, zeggend:

„Geef dat aan Senor Melchor Gonzales te Bocas del Toro. Het is goed voor duizend dollars goudgeld. Hij is bankier en mijn agent, en hij zal je uitbetalen.”

Kapitein Trefethen staarde ongeloovig op het bekrabbelde stukje papier.

„O, hij is er goed voor,” zei Henry.

„Ja, mijnheer, ik weet wel, mijnheer, dat mijnheer Francis Morgan bekend staat als een rijk heer. Maar hoe rijk is hij? Is hij even rijk als ik in alle bescheidenheid ben? Ik ben eigenaar van de Angélique heelemaal vrij van schuld. Ik bezit twee aandeelen in de stad Colon. En ik bezit vier aandeelen in de waterleiding van Belen, die mij rijk zullen maken, wanneer de United Fruit Company begint met den bouw van warenhuizen …”

„Wat heeft je vader je nagelaten, Francis?” vroeg Henry spottend. „Of, beter gezegd, hoeveel?”

Francis trok zijn schouders op, toen hij vaag antwoordde: „Meer dan ik vingers en teenen heb.”

„Dollars, mijnheer?” vroeg de kapitein.

Henry schudde heftig het hoofd.

„Duizenden, mijnheer?”

Weer schudde Henry het hoofd.

„Millioenen, mijnheer?”

„Nu begint het er op te lijken,” antwoordde Henry. „Mijnheer Francis Morgan is rijk genoeg om bijna de geheele Republiek Panama te koopen en het Kanaal op den koop toe.”

De Neger-Indianen-zeeman keek ongeloovig Enrico Solano aan, die antwoordde:

„Hij is een eerlijk man. Ik weet het. Ik heb een wissel van hem geïnd van duizend pesos bij Senor Melchor Gonzales te Bocas del Toro. Ze zitten daar in dien zak.”

Hij knikte met zijn hoofd in de richting van het strand, waar Leoncia midden tusschen de bagage, die met hen aan land gezet was, zich bezig hield met een Winchester-geweer te laden. De zak, die reeds lang de aandacht van den kapitein getrokken had, lag aan haar voeten in het zand.

„Ik reis niet graag kort bij kas,” legde Francis verlegen uit aan de blanke mannen, die bij de groep waren. „Je [75]weet nooit, hoe je een dollar noodig kunt hebben. Ik kreeg een gebroken machine te Smith River Corners, op weg naar New-York, terwijl ik enkel een chèque-boek in mijn zak had en weet je, ik kon in de stad zelfs geen cigaret krijgen.”

„Ik heb eens een blanke mijnheer vertrouwd in Barbadoes, die mijn boot huurde om vliegende visschen te gaan vangen …” begon de kapitein.

„Dus, tot ziens, kapitein,” sneed Henry hem den pas af. „’t Was beter als je aan boord ging, want we gaan op stap.”

En Kapitein Trefethen, die de ruggen te zien kreeg van zijn vertrekkende passagiers, kon niet anders doen dan gehoorzamen. Hij hielp de boot afduwen, klom er in, nam den stuurriem en zette koers naar de Angélique. Van tijd tot tijd achterom kijkend, zag hij hoe het gezelschap op het strand de bagage op den schouder nam en verdween in den dichten groenen plantenmuur.

Zij kwamen uit op het begin van een open gedeelte en zagen ploegen inlanders, die aan het houthakken waren en de wortels uitroeiden van het maagdelijke tropische woud, zoodat daarvoor in de plaats rubberboomen geplant konden worden voor de fabricatie van automobielbanden. Leoncia liep voorop, naast haar vader. Haar broeders, Ricardo en Alesandro, die in het midden liepen, droegen de bagage, evenals Francis en Henry, die de achterhoede vormden. En deze vreemde optocht ontmoette een slanke, rechte, hidalgo-achtige, oude heer, die zijn paard over boomwortels en kuilen liet springen om hen te bereiken. Zoodra hij Enrico zag, sprong hij van zijn paard en nam, Leoncia herkennend, zijn sombrero af, stak zijn hand uit om Enrico als een oud vriend te begroeten, terwijl zijn lippen woorden vormden en zijn oogen zijn bewondering te kennen gaven voor Enrico’s dochter.

Het gesprek had plaats in een snelvuur van Spaansche woorden en de vraag naar paarden was gedaan en reeds toegestaan, eer de beide Morgans voorgesteld werden. Het paard van den haciendado was, volgens Latijnsch gebruik, onmiddellijk ter beschikking van Leoncia en, zonder veel complimenten, kortte hij de stijgbeugels in en hielp haar schrijlings in het zadel. Een veeziekte, zoo verklaarde hij, had zijn plantage beroofd van rijdieren; maar zijn eerste opzichter bezat nog een heel goed dier, dat ter beschikking van Enrico zou zijn, zoo gauw als het gehaald kon worden.

Zijn begroeting van Henry en Francis was hartelijk, zoowel als beleefd, daar hij een paar minuten noodig had, om te beweren, dat de vrienden van zijn waarde vriend Enrico ook zijn vrienden waren. Toen Enrico den haciendado vroeg over de paden naar de Cordilleras en over olie sprak, spitste Francis zijn ooren.

„U wilt me toch niet vertellen, senor,” begon hij, „dat ze olie gevonden hebben in Panama?”

„Het is zoo,” bevestigde de haciendado ernstig. „Wij kenden de oliebron en wisten al sedert generaties, dat die bestond. Maar het was de Hermosillo-Maatschappij, die heimelijk haar Gringo-ingenieurs hierheen zond en het land [76]opkocht. Ze zeggen, dat het een uitgestrekt veld is. Maar ik ben zelf volstrekt niet op de hoogte van olie. Ze hebben verscheidene bronnen en hebben er nog meer geboord en ze krijgen zooveel olie, dat deze over het land wegloopt. Ze zeggen, dat ze het niet geheel kunnen stoppen, zoo groot is de voorraad en de drang, die er achterzit. Wat zij noodig hebben, zijn de leidingen voor het transport over den oceaan, die zij nu begonnen zijn te maken. Ondertusschen vloeit de olie weg door de ravijnen, wat een ongeloofelijk groot verlies beteekent.”

„Hebben ze tanks gebouwd?” vroeg Francis, wiens gedachten afgunstig dwaalden naar de Tampico-Petroleum, waarin hij het grootste gedeelte van zijn fortuin belegd had en waarvan hij, ondanks de stijgende koers, niets meer gehoord had sedert zijn vertrek uit New-York.

De haciendado schudde het hoofd.

„Het vervoer,” legde hij uit. „Het overbrengen van de zee naar de bronnen op muilezels is uitgesloten. Maar ze hebben het meeste vastgelegd. Zij hebben heele oliemeren, groote reservoirs in de laagten tusschen de heuvels, met aarden wallen afgedamd en nog kunnen zij den stroom niet keeren en nog steeds stroomt de kostbare vloeistof weg door de ravijnen.”

„Hebben ze deze reservoirs afgedekt?” vroeg Francis, die zich een noodlottige brand herinnerde in de eerste dagen der Tampico-Petroleum.

„Neen, senor.”

Francis schudde afkeurend het hoofd.

„Ze moesten afgedekt zijn,” zei hij. „Een lucifer, weggeworpen door de hand van een dronken of wraakzuchtigen inlander kon de heele boel in brand steken. ’t Is een armzalig werk, een armzalig werk.”

„Maar ik ben de Hermosillo-Maatschappij niet,” zei de haciendado.

„Ik bedoelde ook van de Hermosillo-Maatschappij, senor,” legde Francis uit. „Ik ben zelf een olie-man. Ik heb honderden en duizenden moeten betalen voor dergelijke ongelukken of misdaden. Men weet nooit precies, wat het is. Men weet alleen, dat ze gebeuren …”

Wat Francis nog meer had willen zeggen over het noodzakelijke van beschermende olie-reservoirs met het oog op stomme en kwaadwillige inlanders, zou men nooit te weten komen; want, op dat oogenblik, kwam de eerste opzichter der plantage, met een stok in de hand aanrijden, zijn belangstelling verdeeld, half over de nieuwe bezoekers en de andere helft over de groep inlanders, die vlakbij aan het werk was.

„Senor Ramirez, wilt u mij pleizier doen door af te stijgen,” sprak zijn werkgever, de haciendado, beleefd aan, tegelijkertijd hem, zoodra hij afgestegen was, aan de vreemdelingen voorstellend.

„Het paard is het uwe, vriend Enrico,” sprak de haciendado. „Mocht het sterven, zend mij dan alstublieft, wanneer het u gelegen komt, zadel en tuig terug. En als het u niet gelegen komt, herinner u dan alstublieft niet, dat er iets terug te zenden is, uitgezonderd dan altijd en immer, uw liefde voor [77]mij. Het spijt mij, dat gij en uw gezelschap nu geen gebruik kunt maken van mijn gastvrijheid. Maar ik weet, dat de Chef een bloedhond is. Wij zullen ons best doen, om hem van uw spoor af te leiden.”

Leoncia en Enrico te paard en de bagage met leeren riemen vastgemaakt aan de zadels, ging de cavalcade op pad, terwijl Alesandro en Ricardo ieder een stijgbeugel omklemden van het zadel huns vaders en meedraafden. Dit was om grooter spoed te kunnen maken, en werd nagevolgd door Francis en Henry, die zich vastklemden aan Leoncia’s stijgbeugels. Aan den knop van haar zadel was de zak met zilveren dollars bevestigd.

„Het moet een vergissing zijn,” verklaarde de haciendado aan zijn opzichter. „Enrico Solano is een achtenswaardig man. Iedere zaak, waarin hij betrokken is, is een eerlijke zaak. Hij heeft deze zaak tot de zijne gemaakt, wat het ook zijn moge en nu is Mariano Vercara è Hyos hen op het spoor. Wij zullen hem om den tuin leiden, als hij dezen kant uitkomt.”

„En daar heb je hem al,” merkte de opzichter op, „zonder tot nog toe het geluk gehad te hebben om paarden te vinden.” Als toevallig keerde hij zich naar de werkende inlanders en spoorde hen, onder verschrikkelijke bedreigingen aan, om tenminste in een dag tijd het werk van een halven dag te doen.

Tersluiks hield de haciendado de snel voortschrijdende groep mannen in het oog, in wier voorhoede Alvarez Torres liep; maar, alsof hij hen niet gezien had, besprak hij met zijn opzichter de voordeelen van het uitgraven van dien bijzonderen stomp, waarmee de inlanders juist bezig waren.

Vroolijk beantwoordde hij de begroeting van Torres en vroeg beleefd, met een tikje boosaardigheid, of hij het gezelschap aanvoerde op de een of andere verkenningstocht naar olie.

„Neen, senor,” antwoordde Torres. „Wij zoeken Senor Enrico Solano, zijn dochter, zijn zoons en twee lange Gringos, die in hun gezelschap zijn. Die Gringos moeten we hebben. Kwamen ze hierlangs, senor?”

„Ja, ze zijn hierheen gekomen. Ik dacht, dat zij ook de olie-koorts te pakken hadden, zoo’n haast maakten zij, zoodat ze niet eens beleefd een praatje konden maken en zeggen, wat het doel hunner bestemming was. Hebben ze de een of andere misdaad begaan? Maar hoe kan ik dat vragen? Senor Enrico Solano is een veel te achtenswaardig man …”

„Welken kant gingen zij uit?” vroeg de Chef, ademloos zijn gendarmes vooruitloopend, die hij juist ingehaald had.

En terwijl de haciendado en zijn opzichter hen om den tuin leidden en uitvluchten zochten en een geheel verschillende richting aanwezen, merkte Torres een der inlanders op, die, op zijn schop geleund, aandachtig toeluisterde. En terwijl de Chef nog om den tuin geleid werd en bevel gaf om het valsche spoor te volgen, wierp Torres op eigen houtje den luisterenden inlander snel een zilveren dollar toe. De inlander knikte met zijn hoofd in de juiste richting, greep ongemerkt het geldstuk, en begon weer te graven aan den wortel van den reuzenstomp. [78]

Torres veranderde het bevel van den Chef.

„Wij zullen den anderen kant uitgaan,” zei Torres, met een wenk aan den Chef. „Een vogeltje heeft mij verteld, dat onze vriend zich vergist en dat ze die richting genomen hebben.”

Toen de stoet vertrokken was langs het nog warme spoor, keken de haciendado en zijn opzichter elkander verbijsterd en verwonderd aan. De opzichter maakte met zijn lippen een beweging om tot stilte aan te manen en keerde zich toen bliksemsnel tot de groep werklui. De schuldige inlander werkte verwoed en geheel in zijn werk opgaande, maar een andere inlander, wees hem, met een nauwelijks merkbaar hoofdknikje, aan den opzichter aan.

„Hier hebben we het vogeltje,” riep de opzichter, met groote stappen op den verrader toeloopend en hem verwoed door elkander schuddend.

Uit de lompen van den inlander vloog een zilveren dollar te voorschijn.

„Aha,” zei de haciendado, den staat van zaken begrijpend. „Hij is plotseling rijk geworden. Het is verschrikkelijk, dat mijn inlanders rijk zouden zijn. Ongetwijfeld heeft hij voor dat geld iemand vermoord. Geef hem de noodige stokslagen en zorg, dat hij bekent.” Het schepsel bekende, op zijn knieën gelegen en terwijl de stok van den opzichter onophoudelijk neerdaalde op zijn hoofd en rug, wat hij gedaan had, om dien dollar te verdienen.

„Sla hem, geef hem er nog wat meer, sla hem dood, dat beest, dat mijn beste vrienden verraden heeft,” spoorde de haciendado lakoniek aan. „Maar neen—voorzichtig. Sla hem niet dood, maar bijna. Wij hebben op het oogenblik een te kort aan arbeidskrachten en kunnen dus niet den vrijen loop laten aan onzen rechtmatigen toorn. Sla hem, dat hij het flink voelt, maar toch zoo, dat hij maar een paar dagen niet werken kan.”

Van hetgeen den inlander onmiddellijk hierna overkwam, zou een boekdeel geschreven kunnen worden, dat men een heldendicht van zijn leven zou kunnen noemen. Doch het is minder aangenaam om een beschouwing te houden over iemand, die doodgeslagen wordt of daar lang bij stil te staan. Laat het u genoeg zijn wanneer ik vertel, dat hij, toen hij nog slechts een gedeelte van zijn straf ondergaan had, zich losrukte, met achterlating van de helft van zijn lompen in de greep van den opzichter en als een dolle naar de jungle vluchtte, het van den opzichter winnend, die niet gewend was aan een snelle beweging, behalve wanneer hij op den rug van zijn paard zat.

Zóó snel vluchtte de ongelukkige kerel, voortgedreven door de pijn van zijn verwondingen en de vrees voor den opzichter, dat hij, blindelings voorthollend, het Solano-gezelschap inhaalde, de jungle uitstormde en, juist toen zij een ondiepe rivier overstaken, op zijn knieën en om genade smeekend, tusschen hen neerviel. Hij jammerde omdat hij hen verraden had. Maar dit wisten zij niet en Francis, die zijn ellendigen toestand zag, bleef lang genoeg achter om de metalen schroef van een veldflesch los te maken en hem met de helft van [79]den inhoud te verkwikken. Toen spoedde Francis zich voort, den armen duivel achterlatend, die onverstaanbare dankbetuigingen uitstiet, eer hij wegdook in een andere richting in de beschuttende jungle. Maar, ondervoed, overwerkt als hij was, bezweek zijn kracht en hij zonk onmachtig in het dichte groen neer.

Het volgende oogenblik bereikten de vervolgers de rivier, Alvarez Torres vooraan en als een hond speurend, de gendarmes vlak achter hem aan en de Chef hijgend en kortademig in de achterhoede. De natte voetstappen van den inlander, die zich afteekenden op de droge steenen langs den zoom der rivier, trokken Torres aandacht. In een oogwenk werd de inlander, bij het beetje kleeren, dat hem nog overgebleven was, te voorschijn gesleept. Op zijn knieën, welke lichaamsdeelen hij dezen dag het meest scheen te moeten gebruiken, smeekte hij om genade en werd ondervraagd. En hij zei, dat hij niets wist van het gezelschap Solano. Hij, die een verrader geweest was en geslagen werd, maar die enkel hulp had ontvangen van hen, die hij verraden had, voelde in zich een spoor van dankbaarheid en betere gevoelens opwellen. Hij ontkende, dat hij de Solanos gezien zou hebben sedert het oogenblik, waarop hij hen verkocht had voor een zilveren dollar. Torres’ stok daalde neer op zijn hoofd, vijfmaal, tienmaal, en bleef neerdalen met de zekerheid, dat dit zonder ophouden zou voortduren tot hij de waarheid vertelde. En ten slotte was hij toch maar een ellendig, ongelukkig schepsel, zijn geestkracht gebroken door de slagen, die hij van kindsbeen af had ontvangen en de pijn van Torres’ stok, die dreigde neer te dalen tot de dood intrad, die zijn eigen meester, de haciendado, niet wilde voltrekken, hem deed toegeven en den weg ter vervolging aanwijzen. Maar het was nog slechts een begin van zijn wederwaardigheden. Nauwelijks had hij de Solanos voor de tweede maal verraden en nog altijd lag hij op zijn knieën, of de haciendado, met het gezelschap naburige haciendados en opzichters, die hij te hulp geroepen had, verscheen, op dampende paarden gezeten, ten tooneele.

„Mijn inlander, senors,” kondigde de haciendado aan, naar hem toesnellend. „Gij mishandelt hem.”

„En waarom niet?” vroeg de Chef.

„Omdat ik het recht heb om hem te mishandelen en dit zelf verkies te doen.”

De inlander kroop kermend naar de voeten van den Chef en bedelde en smeekte om niet uitgeleverd te worden. Maar hij smeekte om genade, waar geen genade te vinden was.

„Zeker, senor,” zei de Chef tot den haciendado. „We zullen hem u teruggeven. Wij moeten de wet handhaven en hij is uw eigendom. Bovendien hebben we hem niet meer noodig. Toch is hij een uitstekend inlander, senor. Hij heeft gedaan, wat geen inlander ooit deed in de geschiedenis van Panama. Hij heeft tweemaal op één dag de waarheid verteld.”

Met de handen vóór hem samengebonden en door een koord vastgemaakt aan het zadel van den opzichter, werd de inlander weggeleid met de vaste overtuiging, dat het ergste pak slaag, dat hem dien dag beschoren was, hem nog wachtte. En hij vergiste zich niet. Teruggekomen op de plantage, werd [80]hij als een dier aan een paal van een prikkeldraad-heining gebonden, terwijl zijn meester en de vrienden van zijn meester, die met de jacht geholpen hadden, in de haciënda hun twaalfuurtje gingen gebruiken. Hij wist wat hem te wachten stond als dat afgeloopen was. Maar het prikkeldraad der heining en de kreupele merrie in de paddock daarachter, deden een idee oprijzen in het wanhopige brein van den inlander. Ofschoon de scherpe haken telkens weer zijn polsen wondden, zaagde hij snel zijn banden door, zoodat hij vrij was, behalve voor de wet, kroop onder de heining door, leidde de merrie het hek uit, sprong op de bloote rug van het paard en terwijl zijn naakte hielen tegen haar ribben trommelden, galoppeerde hij weg naar de veilige Cordilleras.

Ondertusschen werden de Solanos vervolgd en Henry plaagde Francis met de woorden:

„Hier in de jungle hebben dollars toch geen waarde. Ze kunnen ons geen versche paarden verschaffen en evenmin deze beide futlooze dieren vervangen, die eveneens aangetast schijnen door de veeziekte, die de overige rijdieren van den haciendado doodde.”

„Ik ben nog nooit ergens geweest, waar geld zijn uitwerking miste,” antwoordde Francis.

„Ik veronderstel, dat men er zelfs in de hel een dronk water voor kan koopen,” was Henry’s antwoord.

Leoncia klapte in haar handen.

„Ik weet het niet,” merkte Francis op. „Daar ben ik nog nooit geweest.”

Weer klapte Leoncia in de handen.

„Hoe het zij, ik heb een idee, dat dollars ook in de jungle gebruikt kunnen worden en ik ga het dadelijk probeeren,” vervolgde Francis, tegelijkertijd den geldzak van Leoncia’s zadelknop losmakend.

„Ga vooruit en rijd door.”

„Maar je moet het mij vertellen,” drong Leoncia aan en terwijl zij zich in het zadel tot hem overboog, fluisterde hij haar iets in het oor, wat haar weer deed lachen, terwijl Henry, die zich tot Enrico en zijn zoons wendde, zichzelf heimelijk voor een jaloersche gek uitschold.

Voor ze uit het gezicht verdwenen, keken ze om en zagen Francis, die bloc-note en potlood te voorschijn gehaald had, iets opschrijven. Wat hij schreef was welsprekend en kort, enkel het cijfer „50”. Het blaadje afscheurend, legde hij dit duidelijk zichtbaar midden op het pad en een zilveren dollar er bovenop. Nog negen en veertig dollars uit den zak tellend, strooide hij deze uit in de onmiddellijke nabijheid der eerste en rende het pad af, het gezelschap achterna.

Augustino, de gendarme, die zelden sprak wanneer hij nuchter was, maar die, dronken, met vele woorden het loflied op het zwijgen zong, liep voorop, met gebogen hoofd het wild nasporend, toen zijn scherpe oogen op den zilveren dollar [81]vielen, die het stukje papier vasthield. Van den eersten maakte hij zich meester; het tweede overhandigde hij aan den Chef. Torres keek over diens schouder en samen lazen zij het raadselachtige cijfer „50”. De Chef wierp het stukje papier terzijde als iets, wat geen waarde had en was er voor om de vervolging voort te zetten, maar Augustino raapte het op en beschouwde aandachtig het cijfer „50”. Terwijl hij er nog over stond te piekeren, verkondigde een juichkreet van Rafaël, dat hij ook een dollar gevonden had. Toen wist Augustino genoeg. Er lagen vijftig geldstukken voor het oprapen. Het briefje wegwerpend, kroop hij op handen en knieën over den grond. Het overige gezelschap ging meegrabbelen, terwijl Torres en de Chef in vloeken uitbarstten en tevergeefs trachtten om hen voort te doen gaan.

Toen de gendarmes niets meer konden vinden, telden zij, wat zij verzameld hadden. Het gezamenlijk bedrag was zeven en veertig dollars.

„Er zijn er nog drie,” riep Rafaël, waarop ze allemaal weer gingen zoeken. Nog vijf minuten gingen verloren, eer de drie andere geldstukken gevonden werden. Ieder stak zijn oogst in den zak en zetten gehoorzaam de vervolging voort, Torres en den Chef van Politie op de hielen volgend.

Een mijl verder trachtte Torres een glinsterenden dollar in den grond te trappen, maar Augustino’s frettenoogjes waren hem te vlug af en zijn begeerige vingers groeven het geldstuk op uit de zachte aarde. Zij hadden reeds geleerd, dat waar één dollar te vinden was, er ook meer te vinden waren. De troep hield halt, en terwijl de beide aanvoerders kookten en vloekten, verspreiden de verschillende leden zich rechts en links van het pad. Vicente, een gendarme met een vollemaansgezicht, die meer op een Mexicaansch Indiaan, dan op een Maya- of een Panama-„kleurling” geleek, ontdekte het spoor het eerst. Zij verzamelden zich allen, evenals honden om een boom, waarin een opossum zit. Het was ook werkelijk een boom, of tenminste een verteerde, holle stomp, een twaalf voet hoog en ongeveer een derde daarvan in doorsnee. Vijf voet boven den grond was een opening. Boven de opening, met een doorn vastgestoken, zat een stukje papier, van dezelfde grootte als het eerste, dat zij gevonden hadden. Daarop stond geschreven „100”.

In het nu volgend gegrabbel, gingen een half dozijn minuten verloren, doordat een half dozijn rechterarmen moeite deden om het eerst te verdwijnen in het holle binnenste van den stomp en den schat te bemachtigen. Maar de holte was dieper dan hun armen lang waren.

„We zullen den stomp omhakken,” riep Rafaël uit, nadat hij met den achterkant van zijn hakmes tegen den stam geklopt had om den bodem van het gat te vinden. „We zullen allemaal helpen, tellen wat we er in vinden en gelijk verdeelen.”

Maar nu werden hun aanvoerders dol en de Chef begon te dreigen, dat hij, zoodra zij terug waren in San Antonio, hen naar San Juan zou zenden, waar hun karkassen door de buizerds verslonden zouden worden.

„Maar we zijn, Goddank, nog niet terug in San Antonio,” zei Augustino, zijn gewone zwijgzaamheid verbrekend om [82]deze wijsheid te verkondigen.

„Wij zijn arme kerels en zullen eerlijk deelen,” beweerde Rafaël. „Augustino heeft gelijk en God zij dank, dat wij nog niet terug zijn in San Antonio. Deze rijke Gringo zaait zooveel geld langs den weg, dat wij in één dag meer kunnen oprapen, dan we in een jaar kunnen verdienen in de plaats, waar wij vandaan komen. Ik voor mij, ben voor revolutie, wanneer het geld zoo overvloedig is.”

„Met den rijken Gringo als hoofd,” vulde Augustino aan. „Want zoolang hij ons op deze wijze voorgaat, ben ik bereid hem eeuwig te volgen.”

„Als,” beweerde Rafaël toestemmend, met een hoofdknikje naar Torres en den Chef, „als zij ons geen gelegenheid geven, om te verzamelen, wat de goden voor ons hebben uitgestrooid, dan kunnen ze naar de laatste en vurigste hel der hellen loopen. Wij zijn menschen en geen slaven. De wereld is groot. De Cordilleras liggen vlakbij. We zullen allen rijk en vrij zijn en wonen in de Cordilleras, waar de Indiaansche meisjes vurig, schoon en begeerenswaardig zijn …”

„En we zullen goed van onze vrouwen afkomen, daarginds in San Antonio,” zei Vicente. „Laten we nu dezen kostbaren boom omhakken.”

Hun hakmessen met krachtige, zware slagen zwaaiend, gaf het hout, dat zoo verteerd was, dat het reeds sponsachtig werd, spoedig mee. En toen de stomp omviel, telden en deelden ze eerlijk, niet honderd, maar honderd zeven en veertig zilveren dollars.

„Hij is royaal, deze Gringo,” beweerde Vicente. „Hij geeft meer dan hij zegt. Zou er misschien nog meer zijn?”

En uit de overblijfselen van het verrotte hout, dat grootendeels tot stof verging onder hun slagen, haalden zij nog vijf geldstukken te voorschijn, waarmee weer tien minuten verloren gingen, wat Torres en den Chef op het randje van krankzinnigheid bracht.

„Hij maakt het zich niet druk met tellen, deze rijke Gringo,” sprak Rafaël. „Hij opent zeker alleen dien zak maar en schudt er wat uit. En dat is de zak, waarmee hij naar den oever van San Antonio reed, toen hij met dynamiet den muur van onze gevangenis deed springen.”

De vervolging werd hervat en alles ging goed gedurende een half uur, toen zij aan een verlaten erf kwamen, dat reeds gedeeltelijk begroeid was met de weer terugkeerende jungle.

Een vervallen huis met strooien dak, een ingestortte werkloods, een vervallen kraal, welks posten uitgesproten waren tot levende, groene boomen en een bron, die getuigde van vroeger gebruik door een emmer, bevestigd aan een stuk koord, wezen aan, waar het een mensch mislukt was, de wildernis aan zich onderdanig te maken. En, duidelijk zichtbaar aan deze put vastgehecht, zat een bekend stukje papier, waarop geschreven stond „300”.

„Moeder Gods!—een fortuin!” riep Rafaël.

„Moge de duivel hem ten eeuwigen dage pijnigen in de laatste en diepste hel!” was Torres’ bijdrage.

„Hij betaalt beter dan jouw Senor Regan,” spotte de Chef, wanhopig en verontwaardigd. [83]

„Zijn zak met zilver is alleen maar te groot,” antwoordde Torres. „Het schijnt, dat we alles zullen moeten oprapen, eer we hem te pakken krijgen. Maar wanneer we alles opgeraapt hebben en zijn zak leeg is, dan zullen we hem vangen.”

„Laten we nu doorgaan, kameraden,” sprak de Chef beminnelijk tegen zijn troep. „Dan kunnen we straks op ons gemak terugkomen en het zilver opzoeken.”

Maar nu verbrak Augustino het zwijgen weer.

„Men weet nooit langs welken weg men terugkeert en of men wel terugkeert,” verkondigde hij pessimistisch. Verrukt over den parel der wijsheid, dien hij uitgestrooid had, deed hij nog een poging. „Driehonderd dollars in de hand is beter dan drie millioen op den bodem van een put, dien wij misschien nooit terug zien.”

„Een van ons moet in den put klimmen,” sprak Rafaël, het gevlochten koord beproevend, door er aan te gaan hangen. „Kijk! Het koord is sterk. We zullen er een man aan naar beneden laten zakken. Wie is de dappere, die naar beneden wil gaan?”

„Ik,” zei Vicente. „Ik zal de dappere zijn, die naar beneden gaat.”

„En de helft steelt, van wat je vindt,” bracht Rafaël onmiddellijk zijn verdenking onder woorden. „Wanneer je naar beneden gaat, moet je ons eerst de pesos terhandstellen, die je reeds bezit. Wanneer je dan weer boven komt, kunnen wij je visiteeren om te zien, wat je gevonden hebt. Daarna, wanneer wij eerlijk gedeeld hebben, krijg je je andere pesos weer terug.”

„Dan bedank ik er voor om naar beneden te gaan voor kameraden, die mij niet vertrouwen,” zei Vicente koppig. „Hier, naast de put staande, ben ik even rijk als een van jelui. Waarom zou ik dan naar beneden gaan? Ik heb wel eens gehoord, dat men sterven kan op den bodem van een put.”

„In Godsnaam, maak dat je beneden komt!” drong de Chef aan. „Haast je! Haast je!”

„Ik ben te dik, het koord is niet sterk en ik bedank er voor om naar beneden te gaan,” zei Vicente.

Allen keken Augustino, den zwijgzame, aan, die nu reeds meer gesproken had, dan hij anders in een week deed.

„Guillermo is de magerste en de lichtste,” zei Augustino.

„Guillermo moet naar beneden!” riepen de overigen in koor.

Maar Guillermo, die achterdochtig naar de opening der put keek, krabbelde terug, schudde zijn hoofd en bekruiste zich. „Zelfs niet voor de verborgen schat in de geheimzinnige stad der Mayas,” mompelde hij.

De Chef trok zijn revolver en keek naar de overige leden der troep om instemming. Deze gaven zij met de oogen en door met het hoofd te knikken.

„In ’s hemelsnaam, maak dat je beneden komt,” dreigde hij den kleinen gendarme. „En haast je wat, of ik zal je een lesje geven, dat je nooit weer naar boven of naar beneden zult gaan, maar hier blijven en verrotten naast dit verdoemde gat. Is het goed, kameraden, dat ik hem neerschiet, als hij niet naar beneden verkiest te gaan?” [84]

„Het is goed!” schreeuwden zij.

En Guillermo haalde, met bevende vingers, de geldstukken te voorschijn, die hij reeds verzameld had en, doodsbenauwd, bekruiste hij zich herhaaldelijk en stapte, door zijn kameraden geholpen op den emmer, ging zitten, met zijn beenen er om heen geslagen en werd naar beneden gelaten in de donkere diepte.

„Halt!” schreeuwde hij uit de put. „Halt! Halt! Het water! Ik ben er bij!”

Die boven aan de put stonden, hielden hem met hun gewicht tegen.

„Ik mag wel tien pesos extra hebben boven mijn deel,” riep hij naar boven.

„We zullen je doopen,” werd hem toegeroepen en afwisselend: „Je zult vandaag je genoegen kunnen drinken aan water.” „We laten je schieten.” „We zullen het touw doorsnijden.” „Dan is er een minder om mee te deelen.”

„Het water is niet lekker,” antwoordde hij, terwijl zijn stem uit de donkere diepte oprees als de stem van een geest. „Er zijn zieke hagedissen en een doode vogel, die stinkt. En misschien zijn er wel slangen ook. Het is best tien pesos extra waard, wat ik moet doen.”

„We zullen je verdrinken!” schreeuwde Rafaël.

„Ik zal in de put schieten en je dooden!” bullebakte de Chef.

„Schiet op me of verdrink me gerust,” kwam Guillermo’s stem weer naar boven, „maar daar zal je niets mee winnen, want de schat blijft dan nog altijd in de put.”

Er ontstond een pauze, waarin zij, die op den vasten grond stonden elkander aankeken, als om te overleggen, wat ze doen zouden.

„En de Gringos verdwijnen al verder en verder,” zei Torres woedend. „’t Is een mooie discipline, die je over je gendarmes uitoefent, Senor Mariano Vercara è Hyos!”

„We zijn hier niet in San Antonio,” snauwde de Chef terug. „Dit is het kreupelbosch van Juchitan. Mijn honden zijn goed in San Antonio. Maar in het kreupelbosch moeten ze met zachtheid behandeld worden, of ze worden wild en wat zal er dan met ons gebeuren?”

„Het is de vloek van het goud,” gaf Torres droevig toe. „Het zou iemand er toe brengen om socialist te worden, wanneer een Gringo de handen der justitie op deze wijze met gouden koorden knevelt.”

„Met zilveren,” verbeterde de Chef.

„Loop naar den duivel,” zei Torres. „Zooals je gezegd hebt, dit is San Antonio niet, maar het kreupelbosch van Juchitan en hier mag ik je wel zeggen, dat je naar den duivel kunt loopen. Waarom zouden jij en ik ruzie maken, omdat we slecht gemutst zijn, terwijl het toch in ons voordeel is om elkander bij te staan?”

„Bovendien,” steeg de stem van Guillermo uit de diepte op, „is het water nog geen twee voet diep. Je kunt er mij niet eens in verdrinken. Ik heb juist over den bodem gevoeld en nu op het oogenblik vier ronde zilveren pesos in mijn hand. De bodem is bezaaid met pesos. Wil je me nog laten [85]schieten? Of krijg ik tien pesos extra voor dit smerige karweitje? Het water stinkt als een nieuw kerkhof.”

„Ja! Ja!” schreeuwden ze naar beneden.

„Wat? Laten schieten? Of tien extra?”

„Tien extra!” riepen ze in koor.

„In Godsnaam, schiet op! Schiet op!” riep de Chef.

Zij hoorden een geplas en gevloek op den bodem der put en merkten, aan de verminderde spanning van het koord, dat Guillermo den emmer had verlaten en rondplaste om de geldstukken te zoeken.

„Doe ze in den emmer, goede Guillermo,” riep Rafaël naar beneden.

„Ik doe ze in mijn zakken,” kwam het antwoord terug. „Wanneer ik ze in den emmer deed, kon je dien wel eens eerst omhoog hijschen en daarna vergeten om mij op te halen.”

„Door het dubbele gewicht zou het koord kunnen breken,” waarschuwde Rafaël.

„Het koord is waarschijnlijk niet zoo sterk als mijn wil, want mijn wil is in deze zeer sterk,” zei Guillermo.

„Als het koord brak …” begon Rafaël weer.

„Ik weet een oplossing,” zei Guillermo. „Kom jij naar beneden. Dan zal ik eerst naar boven gaan. Ten tweede, de schat in den emmer. En, als derde en laatste, halen wij jou omhoog. Zoo zal de gerechtigheid triumfeeren.”

Maar Rafaël liet misnoegd zijn lip hangen en antwoordde niet.

„Kom je, Rafaël?”

„Neen,” antwoordde hij. „Steek al het zilver in je zakken en kom er tegelijk mee naar boven.”

„Ik zou er toe komen om het ras te vervloeken, waaruit ik ben geboren,” was de ongeduldige opmerking van den Chef.

„Ik heb het alreeds vervloekt,” zei Torres.

„Haal op!” schreeuwde Guillermo. „Ik heb alles in mijn zakken, behalve de stank; en ik stik. Haal op of ik sterf, en dan sterven de driehonderd pesos met mij. En er zijn er meer dan driehonderd. Hij heeft zeker zijn heele zak omgekeerd.”

Voor hen uit op het pad, waar de weg steil werd en de paarden zonder uithoudingsvermogen hijgend stilstonden, haalde Francis zijn gezelschap in.

„Nooit van mijn leven zal ik weer op reis gaan, zonder klinkende rijksmunt mee te nemen,” verklaarde hij, toen hij beschreef wat hij gezien had om een hoekje van de verlaten plantage.

„Henry, wanneer ik sterf en naar den hemel ga, zal ik een grooten zak met geld meenemen. Zelfs daar zou het mij uit, de Hemel mag weten welke, verlegenheden kunnen redden. Luister! Zij vochten als katten en honden rondom de opening der put. Niemand vertrouwde een ander om in de put af te dalen of hij moest eerst aan de anderen, die boven bleven, overhandigen wat hij reeds verzameld had. Ze luisterden naar niets meer. De Chef moest, met zijn revolver, de kleinste [86]en magerste van hen dwingen om naar beneden te gaan. En toen hij beneden was, preste hij hen vóór hij naar boven wilde komen. En toen hij boven kwam, verbraken zij hun beloften en gaven hem een pak slaag. Ze sloegen hem nog, toen ik wegging.”

„Maar nu is je zak leeg,” zei Henry.

„Wat onze oogenblikkelijke en grootste moeilijkheid is,” stemde Francis toe. „Wanneer ik genoeg pesos had, zag ik best kans om de vervolgers voor goed achter ons te houden. Ik vrees, dat ik al te edelmoedig was. Ik wist niet, dat die arme duivels zoo goedkoop waren. Maar ik zal je iets vertellen, waarvan je haren ten berge zullen rijzen. Torres, Senor Torres. Senor Alvarez Torres, de elegante gentleman en oude vriend van de familie Solano, leidt met den Chef de vervolging. Hij is woest over het oponthoud. Ze kregen bijna ruzie, omdat de Chef zijn manschappen niet in zijn macht had. Ja, mijnheer, en hij zei tegen den Chef, dat deze naar den duivel kon loopen. Ik hoorde hem duidelijk tegen den Chef zeggen, dat hij naar den duivel kon loopen.”

Vijf mijlen verder, waar de paarden van Leoncia en haar vader bezweken en het pad verdween en omhoog liep door een donker ravijn, dwong Francis de anderen om vooruit te gaan en bleef zelf achter. Hen een paar minuten vóór gevend, volgde hij hen op eenigen afstand, als een vrijwillige achterhoede. Iets verder, op een open plek, waar enkel een dikke graslaag groeide, ontdekte hij, tot zijn misnoegen, de afdrukken der hoeven van twee paarden, die hem, zoo groot als soepborden, uit de zoden aanstaarden. In de hoefsporen stond een donkere, glibberige vloeistof, die hij herkende als ruwe olie. Dit was slechts een begin, een beetje, dat doorgesijpeld was van een zijtak, die boven uit den grooten stroom vloeide. Een honderd meter verder stiet hij op den stroom zelf, een olierivier, die op zoo’n helling een waterval gevormd zou hebben, wanneer het water geweest ware. Maar nu het olie was, even dik als suikerstroop, vloeide het ook langzaam als suikerstroop den heuvel af. En, de voorkeur er aan gevend om hier stand te houden in plaats van door de kleverige massa te waden, ging Francis op een rotsblok zitten, legde zijn geweer aan zijn eene zijde, zijn automatisch pistool aan de andere, rolde een cigaret en spitste zijn ooren om het eerste geluid van zijn vervolgers op te vangen.

En de mishandelde inlander, die bedreigd werd door nog meer mishandelingen en zijn uitgeputte merrie voortjoeg, reed over den bovenkant van het ravijn boven Francis en naar de oliebron, toen zijn vermoeid dier onder hem bezweek. Met zijn hielen schopte hij haar tot ze weer opstond en bewerkte haar vervolgens met een stok, tot ze van hem weg- en de jungle in wankelde. En de eerste dag van zijn beproevingen was nog niet om, ofschoon hij dit niet wist. Ook hij hurkte neer op een steen, zijn voeten teruggetrokken voor de olie, rolde een cigaret en terwijl hij deze rookte, beschouwde hij aandachtig de steeds vloeiende oliebron. Hij schrikte op door het gerucht van naderende menschen en [87]vluchtte in de onmiddellijk aangrenzende jungle, vanwaaruit hij naar buiten gluurde en twee vreemdelingen zag naderen. Zij kwamen regelrecht op de bron af en draaiden door middel van een ijzeren rad de klep om, waardoor de stroom belemmerd werd.

„Niet meer,” beval de eene, die de baas scheen te zijn. „Nog een slag meer en de drang, die er achter zit, zou de buizen wegdrukken—daarvoor heeft de Gringo-ingenieur mij uitdrukkelijk gewaarschuwd.”

En een zwakke stroom, boven de beperkte veiligheid, bleef uit de bron den bergrug afvloeien. Nauwelijks hadden de beide mannen dit gedaan, of een troep ruiters kwam aangereden, die door den verborgen inlander herkend werden als den haciendado, aan wien hij toebehoorde en de opzichters en haciendados der naburige plantages, die even verzot zijn op het nazetten van een voortvluchtigen arbeider, als een Engelschman op een vossenjacht.

Neen, de beide olie-mannen hadden niemand gezien. Maar de haciendado, die voorop was, zag de sporen der merrie, en gaf zijn paard de sporen om deze te volgen, terwijl de heele stoet hem weer op de hielen volgde.

De inlander wachtte, rookte zijn cigaret heelemaal op en dacht na. Toen de baan veilig was, waagde hij zich te voorschijn, draaide het mechanisme, dat de bron controleerde, heelemaal open, en keek hoe de olie door den onderaardschen drang hoog opspoot en als een ware rivier den berg afstroomde. Ook luisterde hij naar het sissen, blazen en bobbelen van het ontsnappende gas. Dit laatste begreep hij niet en alleen het feit, dat hij zijn laatsten lucifer gebruikt had om zijn cigaret aan te steken, spaarde hem voor verdere avonturen. Tevergeefs doorzocht hij zijn lompen, zijn ooren en zijn haar. Hij had geen enkele lucifer meer.

Zoo, grinnikend over de olierivier, die hij zoo moedwillig liet wegstroomen en, zich den hollen weg naar beneden herinnerend, holde hij den bergrug af en stiet op Francis, die hem met zijn automatisch pistool opwachtte. Bevend en smeekend viel de man op zijn geschaafde en gewonde knieën voor den man neer, dien hij dien dag al tweemaal verraden had. Francis nam hem aandachtig op, in het eerst zonder hem te herkennen, door het gekneusde en verscheurde gelaat en hoofd, waarop het geronnen bloed als het ware een masker vormde.

„Amigo, amigo,” stamelde de inlander.

Maar op datzelfde oogenblik hoorde Francis beneden op het pad in het ravijn een steen naar beneden rollen, die door den voet van een mensch losgemaakt was. Het volgende herkende hij, in hetgeen van den inlander overgebleven was, het beklagenswaardige schepsel, dat hij den halven inhoud van zijn whisky-flesch gegeven had.

„Wel, amigo,” sprak Francis hem in zijn moedertaal aan, „het schijnt, dat ze je op de hielen zitten.”

„Ze zullen me dooden, ze zullen me doodranselen, ze zijn zoo boos,” stamelde de ongelukkige. „Gij zijt mijn eenige vriend, mijn vader en mijn moeder, red mij.”

„Kan je schieten?” vroeg Francis. [88]

„Ik was een jager in de Cordilleras voor ik als slaaf verkocht werd, senor,” was het antwoord.

Francis overhandigde hem het automatisch pistool, zei hem zich te verbergen en alleen te schieten, wanneer hij zeker was van zijn schot. En heimelijk fluisterde hij: De golfspelers zijn nu op het oogenblik druk aan den gang in Tarrytown. En Mrs. Bellingham staat op de veranda van het societeitsgebouw en vraagt zich af, hoe ze de drieduizend punten moet betalen, die zij achter is en smeekt om een wisseling van het geluk. En—hier sta ik—Hemel! Hemel—mijn weg versperd door een olierivier …

Zijn gefluister hield plotseling op, toen de Chef, Torres en de gendarmes beneden op het pad te voorschijn kwamen. Even plotseling schoot hij zijn geweer af en even plotseling verdwenen zij uit het gezicht. Hij kon niet zeggen of hij iemand getroffen had of dat de man enkel gevallen was op den snellen terugtocht. De vervolgers waagden geen bestorming, maar stelden zich tevreden met hem te besluipen. Francis en de inlander deden hetzelfde, zich schuilhoudend achter rotsen en struiken en gedurig van positie veranderend.

Na verloop van een uur had Francis de laatste kogel in zijn geweer. De inlander had, dank zij zijn waarschuwingen en dreigementen, nog twee kogels in het automatisch pistool. Maar dit uur was een uur gewonnen voor Leoncia en haar gezelschap en Francis bedacht dankbaar, dat hij zich ieder oogenblik kon omkeeren en ontsnappen door de olierivier door te waden. Alles was dus in orde en zou ook in orde gebleven zijn, wanneer niet uit de hoogte plotseling andere menschen zich aangekondigd hadden, die onder het afdalen, van achter de boomen schoten losten. Het was de haciendado en zijn mede-haciendados, die den voortvluchtigen inlander vervolgden, ofschoon Francis dit niet wist. Hij kwam tot de conclusie, dat het een andere troep was, die hem vervolgde. De schoten, die zij op hem losten, wezen hier wel op.

De inlander krabbelde naar hem toe, liet hem zien, dat er nog twee kogels op het automatisch pistool zaten, dat hij hem overhandigde, en smeekte hem dringend om zijn doos lucifers. Vervolgens drong de inlander er op aan, dat hij het ravijn zou oversteken en aan de andere zijde naar boven klimmen. De bedoelingen van den kerel half radend, voldeed Francis hieraan, terwijl hij van zijn nieuwe, gunstige positie zijn laatsten geweerkogel afschoot, op den naderenden troep en dezen terugzond in het beschutte gedeelte beneden in het ravijn.

Het volgend oogenblik sloegen de vlammen hoog op uit de olierivier op de plek, waar de inlander er een lucifer bij gehouden had. Een seconde later, steeg uit de bron zelf, boven op den bergrug, een fontein van brandend gas, een honderd voet hoog, op in de lucht. En nog een seconde later, was het ravijn zelf een brandende stortzee, die neergolfde op den troep van Torres en den Chef.

Geschroeid door de hitte van den brand, klauterden Francis en de inlander tegen den anderen kant van het ravijn op, maakten een bocht om en voorbij het brandende pad, en snelden langs het weer bereikte pad voort. [89]

Terwijl Francis en de inlander zich veilig langs het ravijnpad naar boven spoedden, was het ravijn zelf, waar de olie er in stroomde, een vuurzee geworden, die den Chef, Torres en de gendarmes dwong om den steilen ravijnrand te bestormen. Terzelfdertijd was het gezelschap haciendados, dat den inlander vervolgde, genoodzaakt om terug te krabbelen naar boven, om uit het loeiende ravijn te ontvluchten.

Gedurig keek de inlander over zijn schouder heen om, tot hij met een kreet van vreugde, op een tweeden zwarten rookkolom wees, die voorbij de eerste brandende bron in de lucht opsteeg.

„Nog meer,” grinnikte hij. „Er zijn meer bronnen. Ze zullen allemaal branden. En zoo zullen zij en hun heele ras betalen voor de menigte slagen, die ze mij gegeven hebben. En er is daar ook een oliemeer, net een zee, zoo groot als Juchitan-Baai is het.”

En Francis herinnerde zich het oliemeer, waarvan de haciendado hem verteld had—dat, minstens vijf millioen ton olie bevattend, die nog niet door leidingen naar de zee overgebracht konden worden voor het zee-transport, open en bloot lag, enkel in een natuurlijke holte in den grond en vastgelegd door een aarden wal.

„Hoeveel ben jij waard?” vroeg hij, schijnbaar al heel ontoepasselijk, aan den inlander.

Maar deze begreep hem niet.

„Hoeveel zijn je kleeren waard—alles wat je aan je lijf hebt?”

„Een halve peso, neen, de helft van een halve peso,” bekende de inlander spijtig, zijn verscheurde lompen bekijkend.

„En wat bezit je nog meer?”

Het ongelukkige schepsel trok zijn schouders op, als bewijs van zijn groote armoede en voegde er toen bitter aan toe:

„Ik bezit niets dan een schuld. Ik heb tweehonderd vijftig pesos schuld. Daar zit ik voor mijn leven aan vast; mijn leven is er door verpest als dat van een man met een kankergezwel. Daarom ben ik een slaaf van den haciendado.”

„Oef!” Francis kon niet nalaten te grinniken. „Tweehonderd vijftig dollars minder dan niets waard, niet eens een cijfer, een loutere abstractie van een minimale hoeveelheid zonder naam, behalve in de mathematische verbeelding van den mensch, en toch verbrandt je hier een waarde van millioenen pesos aan olie. En als de bedding los is en onbetrouwbaar en de olie uit het buizenkanaal lekt, bestaat de kans, dat de oliebodem van het geheele veld ontbrandt—die, laten we zeggen, een waarde heeft van een billioen dollars. Zeg, voor een abstract begrip met een niet bestaande waarde van tweehonderd vijftig dollars, ben je toch wel een hombre, geloof me vrij.”

Hiervan begreep de inlander niets, behalve het woord „hombre”.

„Ik ben een man,” beweerde hij, zijn borst vooruitstekend en zijn gekneusd hoofd opheffend. „Ik ben een hombre en een Maya.”

„Een Maya-Indiaan—jij?” spotte Francis. [90]

„Half Maya,” was het weifelend antwoord. „Mijn vader is een volbloed-Maya. Maar de Maya-vrouwen in de Cordilleras behaagden hem niet. Hij moest een vrouw liefkrijgen van gemengd ras van de tierra caliente. Ik werd geboren; maar later bedroog ze hem met een Barbadoes-neger en hij keerde terug naar de Cordilleras. En, evenals mijn vader, was het mijn noodlot om een halfbloed van de tierra caliente lief te krijgen. Zij had geld noodig en mijn hoofd brandde van verlangen naar haar, en ik verkocht mijzelf als slaaf voor tweehonderd pesos. En ik zag noch haar, noch het geld terug. Vijf jaren was ik slaaf. Vijf jaren heb ik gezwoegd en werd ik geslagen en zie, nu de vijf jaren om zijn, is mijn schuld niet tweehonderd, maar tweehonderd vijftig pesos.”

En terwijl Francis Morgan en de lankmoedige halfbloed-Maya al dieper de Cordilleras indrongen om hun gezelschap in te halen en terwijl de olievelden van Juchitan, steeds verder voort de Cordilleras door, in vlammen opgingen, bereidden zich nog verder op, in het hartje der Cordilleras, andere gebeurtenissen voor, die alle vervolgers en vervolgden zouden tezamen brengen—Francis en Henry en Leoncia en haar gezelschap; de inlander; het gezelschap haciendados; en de gendarmes met hun Chef en gelijk met deze Alvarez Torres, begeerig om voor zich zelf, niet alleen de beloofde belooning te winnen van Thomas Regan, maar ook het bezit van Leoncia Solano.

In een hol zaten een man en een vrouw. De laatste was mooi en jong, een mestiza, of vrouw van gemengd ras. Bij het licht van een kleine olielamp las zij hardop uit een in kalfsleer gebonden boekdeel, wat een Spaansche vertaling was van Blackstone. Beiden hadden bloote voeten en armen, en waren gekleed in, van een kap voorziene, regenmantels van paklinnen. Haar kap was op haar schouders teruggeslagen, waardoor haar zwart, dik hoofdhaar zichtbaar werd. Maar de kap van den ouden man was over zijn hoofd getrokken, op de wijze van een monnik. Het gezicht, edel en ascetisch, een kenmerk van macht, was zuiver Spaansch. Don Quixote moet juist zoo’n gezicht gehad hebben. Maar toch was er een verschil. De oogen van dezen ouden man waren gesloten door het eeuwige duister der blindheid. Hij zou nooit een windmolen kunnen zien om op in te stormen.

Terwijl de mooie mestiza hem voorlas, zat hij daar, luisterend en denkend, in een houding, die herinnerde aan Rodin’s „Denker”.

Ook was hij geen droomer, of een bestrijder van windmolens, zooals Don Quixote. Ondanks zijn blindheid, die voor immer het uiterlijke der wereld onzichtbaar voor hem maakte, was hij een man van de daad, en zijn ziel was allesbehalve blind, onfeilbaar door den uiterlijken schijn heendringend tot in hart en ziel der wereld en haar heimelijkste zonden, roofzucht, edele gevoelens en deugden ontdekkend.

Hij hief zijn hand op en maakte een pauze in de lectuur, terwijl hij hardop over den inhoud van het gelezene nadacht.

„De menschelijke wet,” sprak hij langzaam en zeker, „is vandaag [91]een speelbal van het vernuft. Geen rechtvaardigheid, maar vernuft, is vandaag het spel der wet. De wet was in den beginne goed; maar de verdere voortgang der wet, de toepassing ervan, heeft den mensch in valsche banen geleid. Zij zien den weg aan voor het doel, de bedoeling voor het einde. Toch is de wet wet, en noodig, en goed. Alleen is de wet, in haar hedendaagsche toepassing, den rechten weg kwijtgeraakt. Rechters en rechtsgeleerden wedijveren om elkander een vlieg af te vangen en schrik aan te jagen door hun vernuft en geleerdheid, terwijl zij de klagers en verdedigers voor hen, geheel vergeten, die rechtvaardigheid en gerechtigheid zoeken in plaats van vernuft en geleerdheid.

„Toch heeft de oude Blackstone gelijk. Onder dit alles, in den diepsten grond hiervan, in de fundamenten van het gebouw der gerechtigheid, ligt de vraag, de ernstige en eerlijke vraag van rechtvaardige menschen naar gerechtigheid en rechtvaardigheid. Maar wat heeft de Prediker gezegd? „Hunne verzinsels zijn vele.” En de wet, die goed was in den beginne, is door al die verzinsels uit haar verband gerukt, zoodat noch procesvoerders, noch benadeelden er mee gediend zijn, maar alleen de vette rechters en de magere en hongerige rechtsgeleerden, die naam maken en dik worden, wanneer ze slimmer blijken te zijn dan hun tegenpartijen en dan de rechters, die beslissen.”

Hij zweeg, nog altijd in de houding van Rodin’s „Denker” en dacht na, terwijl de mestiza-vrouw op zijn gewone teeken wachtte om voort te gaan met lezen. Ten slotte, alsof hij ontwaakte uit een diepte van gedachten, waarin werelden op de weegschaal gelegd waren, sprak hij:

„Maar, hier in de Cordilleras van Panama hebben we een wet, die rechtvaardig, juist en enkel gerechtigheid is. Wij werken voor niemand en mesten ons zelven niet vet. Paklinnen en geen fijn laken past bij de gerechtigheid der wettelijke beslissing. Lees verder, Mercedes. Blackstone heeft altijd gelijk, wanneer hij altijd juist gelezen wordt—dit is, wat men een paradox noemt, en wat de tegenwoordige wet ook meestal is, een paradox. Lees verder. Blackstone zelf is de hoeksteen der menschelijke wet—maar, o, hoeveel onrecht is door verstandige menschen in zijn naam geschied!”

Tien minuten later hief de blinde denker zijn hoofd op, snoof de lucht in, en gaf het meisje een teeken om op te houden. Door hem er op attent gemaakt, snoof ook zij de lucht op:

„Misschien is het de lamp, o Rechtvaardige,” opperde zij.

„Het is brandende olie,” zei hij. „Maar het is de lamp niet. Het komt van verre. Ik heb ook hooren schieten in de ravijnen.”

„Ik hoorde niets …” begon zij.

„Dochter, jij, die zien kunt, behoeft niet zoo te luisteren als ik. Er zijn vele schoten gelost in de ravijnen. Beveel mijn kinderen om een onderzoek in te stellen en rapport uit te brengen.”

Eerbiedig buigend voor den ouden man, die niet kon zien, maar die, door zijn scherp geoefend gehoor en welbewuste berekening van elk harer spierbewegingen, wist dat zij gebogen had, hief de jonge vrouw het uit dekens bestaande [92]gordijn op en ging naar buiten. Aan weerszijden van het hol zat een man, uit de inlandsklasse. Beiden waren gewapend met geweer en hakmes, terwijl in hun gordels ontbloote messen gestoken waren. Op bevel van het meisje stonden beiden op en bogen, niet voor haar, maar voor het bevel en de onzichtbare bron van het bevel. Een hunner sloeg met den achterkant van zijn hakmes tegen den steen, waarop hij gezeten had, legde toen zijn oor tegen den steen en luisterde. In werkelijkheid was de steen slechts het uiteinde van een ader van metaalhoudend erts, die zich over en door het hart van den berg uitstrekte. En verderop, op de tegenovergestelde helling, in een gedeelte, dat uitzicht gaf op het schitterende panorama der afdalende hellingen van de Cordilleras, zat een andere inlander, die eerst luisterde, zijn oor gedrukt tegen een dergelijke metaalhoudende kwarts en vervolgens met zijn hakmes daartegen klopte om te antwoorden. Daarna stapte hij naar een grooten, half-dooden boom op een zes voet afstand, greep in het holle binnenste ervan en trok aan een touw, evenals een man, die een kerkklok luidt.

Maar geen geluid werd vernomen. In plaats daarvan bewoog een hoogen tak, zich op en neer vijftig voet boven zijn hoofd en als een arm van een seintoren uit den grooten stam uitstekend, evenals de arm van een seintoren, wat hij ook eigenlijk was. Twee mijlen verder, op den kam van een berg, gaf een dergelijke sein-boom antwoord. Nog verderop en lager op de hellingen, verkondigde de flikkering van een handspiegel in de zon het doorzenden der boodschap van den blinden man in het hol. En dat geheele gedeelte der Cordilleras kwam in beweging door de geheime taal van vibreerende ertsaderen, zonneflikkeringen en wuivende boomtakken.

Terwijl Enrico Solano slank en recht als een jonge Indiaan op zijn paard zat, aan weerszijden begeleid door zijn zoons, Alesandro en Ricardo, die aan zijn stijgbeugels hingen, profiteerden van den tijd, die gewonnen werd door Francis’ strijd met de gendarmes in de achterhoede, bleven Leoncia, op haar rijdier gezeten, en Henry Morgan achter. Geregeld keek een van beiden achterom, om te zien of Francis hen nog niet inhaalde. Henry wachtte de gelegenheid af en liep terug. Vijf minuten later probeerde Leoncia, die niet minder bezorgd was over Francis’ veiligheid, haar paard te doen keeren. Maar het dier, dat begeerig was om in gezelschap te komen van zijn kameraad, die hem vooruit was, weigerde aan den teugel te gehoorzamen, steigerde en verzette zich halsstarrig. Afstijgend en de teugels op den grond werpend, volgens de Panamasche methode om een rijpaard te kluisteren, ging Leoncia te voet terug. Zóó snel volgde zij Henry, dat zij hem bijna op de hielen was, toen hij Francis en den inlander ontmoette. Het volgend oogenblik berispten zoowel Henry als Francis haar om haar gedrag, maar in beider stem lag onwillekeurig de teederheid der liefde, wat geen van beiden aangenaam was te hooren.

Daar hun harten actiever waren dan hun hoofden, werden zij volslagen verrast door het gezelschap haciendados, dat uit de omringende jungle met geweld geweer op hen aanvloog. Ondanks het feit, dat zij op deze wijze den weggeloopen [93]inlander snapten, dien zij weer schopten en mishandelden zouden Leoncia en de beide Morgans niets te vreezen gehad hebben, wanneer de eigenaar van den inlander, de oude vriend der familie Solano, er bij was geweest. Maar een aanval van malaria, waaraan hij om de twee dagen leed, had hem, rillend van de koorts, neergeveld in de buurt van het brandende olieveld.

Maar, ofschoon zij door hun slagen den inlander tot kermen brachten en op zijn knieën om genade deden smeeken, waren de haciendados beleefd tegen Leoncia en zeer behoorlijk jegens Francis en Henry, ofschoon zij deze laatsten de handen op den rug bonden om hen mee te nemen naar de helling van het ravijn, waar de paarden achtergelaten waren. Maar op den inlander koelden zij, met Latijnsch-Amerikaansche wreedheid, hun woede.

En toch zouden zij met hun gevangenen, op eigen gelegenheid, nergens heengaan. Vreugdekreten verkondigden de verschijning op het tooneel van de gendarmes met hun Chef en Alvarez Torres. In eens verhief zich het snelvuur van staccato, verbasterd Latijn, waarin ieder lid der beide partijen vervolgers tegelijkertijd uitlegging trachtte te geven en te vragen. En terwijl het mengelmoes der stemmen, die allemaal tegelijk spraken en waarbij niemand iets verstond, een ware spraakverwarring deed ontstaan, trad Torres, met een hoofdknik tegen Francis en een triomfeerenden grijnslach tegen Henry, voor Leoncia en boog voor haar met de echte, diepe hoffelijkheid en eerbied van den hidalgo.

„Luister!” zei hij, op zachten toon, toen ze hem met een afkeerige armbeweging wegstiet. „Begrijp mij niet verkeerd. Vergis je niet in mij. Ik ben hier om je te redden en, wat er ook gebeuren moge, te beschermen. Jij bent de koningin mijner droomen. Ik wil voor je sterven—ja, met vreugde, hoewel ik toch nog veel liever voor je zou willen leven.”

„Ik begrijp er niets van,” antwoordde zij kortaf. „Ik zie niet in, wat leven en dood hiermee te maken hebben. Wij hebben geen kwaad gedaan. Ik heb geen kwaad gedaan en mijn vader evenmin. Ook Francis Morgan of Henry Morgan niet. Daarom, mijnheer, is dit geen kwestie van leven of dood.”

Henry en Francis, die ieder aan een kant dicht tegen Leoncia aangedrongen stonden, luisterden en vingen door het gemurmel der stemmen het gesprek van Leoncia en Torres op.

„Het is een kwestie van een gewissen dood door terechtstelling voor Henry Morgan,” hield Torres vol. „Zijn schuld aan den moord van Alfaro Solano, die je volle oom en een volle broer van je vader was, is onomstootelijk bewezen. Er bestaat niet de minste kans om Henry Morgan te redden. Maar Francis Morgan kan ik redden en in veiligheid brengen, als …”

„Als?” vroeg Leoncia, terwijl haar geheele houding deed denken aan een wijfjes luipaard.

„Als … je lief voor mij bent, en mijn vrouw wordt,” zei Torres met bewonderenswaardige kalmte, ofschoon twee hulpelooze Gringos, wier handen op hun rug gebonden waren, hem met hun oogen hun gemeenschappelijken wensch te kennen gaven om hem op staanden voet te vernietigen. [94]

Torres greep, in een ongeveinsde hartstochtelijke opwelling, ofschoon zijn snelle blik hem overtuigd had van de hulpeloosheid der beide Morgans, haar handen in de zijne en drong aan:

„Leoncia, als je echtgenoot kan ik misschien ook nog iets voor Henry doen. Zelfs kan ik misschien nog zijn leven en zijn hals redden, wanneer hij er in toestemt om onmiddellijk Panama te verlaten.”

„Jou, Spaansche hond!” snauwde Henry hem toe, zijn gebonden handen op zijn rug wringend, in een poging om ze vrij te maken.

„Vervloekte Gringo!” antwoordde Torres, terwijl hij met den vlakken rug van zijn hand Henry op den mond sloeg.

Oogenblikkelijk schoot Henry’s voet naar voren en de schop in Torres’ zijde wierp hem wankelend in de richting van Francis, die niet minder vlug was, om hem ook een schop toe te dienen. Heen en weer als een voetbal tusschen de spelers, werd Torres van den een naar den ander geschopt, tot de gendarmes de beide Gringos aangrepen en hen, in hun hulpeloosheid, begonnen te slaan. Torres moedigde niet alleen de gendarmes aan, maar trok zelf een mes; en een bloedig treurspel zou afgespeeld zijn, nu het beleedigde Latijnsch-Amerikaansche bloed in vuur geraakt was, ware er niet een twintigtal of meer gewapende mannen zwijgend ten tooneele verschenen, die zwijgend zich meester maakten van de situatie. Sommige der geheimzinnige nieuwelingen waren gekleed in katoenen buis en broek, en anderen droegen, met kappen voorziene, regenjassen van paklinnen.

De gendarmes en haciendados deinsden verschrikt terug, bekruisten zich, stamelden gebeden en riepen: „De Blinde Roover!” „De Wreede Rechtvaardige!” „Het zijn zijn mannen!” „Wij zijn verloren!”

Maar de veel-mishandelde inlander sprong naar voren en viel op zijn bloedende knieën neer voor een man met een streng gelaat, die de aanvoerder der mannen van den Blinden Roover scheen te zijn. Uit den mond van den inlander vloeide een stroom van klachten en een bede om gerechtigheid.

„Gij kent de gerechtigheid, waarop gij een beroep doet?” vroeg de aanvoerder met een diepe stem.

„Ja, de Wreede Gerechtigheid,” antwoordde de inlander. „Ik weet, wat het zeggen wil om een beroep te doen op de Wreede Gerechtigheid, en toch doe ik het, want ik zoek gerechtigheid en mijn zaak is rechtvaardig!”

„Ik doe eveneens een beroep op de Wreede Gerechtigheid!” riep Leoncia met vlammende oogen uit, ofschoon ze er op zachter toon tegen Francis en Henry aan toevoegde: „Wat die Wreede Gerechtigheid dan ook moge zijn.”

„’t Moet al heel erg zijn, wanneer ze minder eerlijk is, dan de gerechtigheid, die wij van Torres en den Chef kunnen verwachten,” antwoordde Henry op denzelfden fluistertoon, stapte toen stoutweg voor den aanvoerder met zijn kap en zei hardop: „En ik doe een beroep op de Wreede Gerechtigheid.”

De aanvoerder knikte.

„Ik ook,” fluisterde Francis zacht, en herhaalde toen hardop deze woorden. [95]

De gendarmes schenen in deze zaak niet mee te tellen, terwijl de haciendados zich maar al te bereidwillig toonden, om zich te onttrekken aan de gerechtigheid, die de Blinde Roover over hen zou uitspreken. Alleen de Chef protesteerde.

„Misschien weet gij niet, wie ik ben,” snoefde hij. „Ik ben Mariano Vercara è Hyos, met een ouden, beroemden naam en een lange, roemrijke loopbaan. Ik ben Chef van de Politie in San Antonio, de beste vriend van den gouverneur, en hoog in aanzien bij de Regeering der Republiek Panama. Ik ben de wet. Er is maar één wet en één gerechtigheid, en dat is die van Panama en niet van de Cordilleras. Ik protesteer tegen deze wet der bergen, die gij de Wreede Gerechtigheid noemt. Ik zal een leger uitzenden tegen uw Blinden Roover en de gieren zullen zijn beenderen afkluiven in San Juan.”

„Bedenk, dat je hier niet in San Antonio bent,” waarschuwde Torres sarcastisch den vertoornden Chef, „maar in de kreupelbosschen van Juchitan. Bovendien heb je geen leger.”

„Zijn deze beide mannen onrechtvaardig geweest jegens iemand, die een beroep gedaan heeft op de Wreede Gerechtigheid?” vroeg de aanvoerder plotseling.

„Ja,” bevestigde de inlander. „Ze hebben mij geslagen. Iedereen heeft mij geslagen. Zij ook hebben mij geslagen en zonder reden. Mijn hand is bebloed. Mijn lichaam is gekneusd en verscheurd. Nog eens beroep ik mij op de Wreede Gerechtigheid en ik beschuldig deze twee mannen van onrechtvaardigheid.”

De leider knikte en gaf aan zijn eigen manschappen een teeken om de gevangenen te ontwapenen en den afmarsch te regelen.

„Gerechtigheid!—ik vraag ook gerechtigheid!” riep Henry. „Mijn handen zijn op mijn rug gebonden. Alle handen moeten zoo gebonden worden of geen enkele. Bovendien is het zeer moeilijk loopen, wanneer men zoo vastgebonden is.”

De schaduw van een glimlach vloog over de lippen van den aanvoerder, toen hij zijn mannen beval de banden door te snijden, die zoo ergerlijk getuigden van de ongelijkheid, waarover geklaagd werd.

„Oef!” grinnikte Francis tegen Leoncia en Henry. „Ik heb een vage herinnering, dat ik vroeger, een millioen jaren geleden, ergens huisde in een rustig, klein, oud plaatsje, genaamd New-York, waar wij zoo onnoozel waren te denken, dat we de woestste en slimste golfspelers waren, die bestonden, een Inspecteur van Politie electrocuteerden, vochten met Tammany of vier mille boden met vijf vaste trekken in de hand.”

„Oef!” zuchtte Francis een half uur later, toen het pad, van een minder hoogen top, uitzicht gaf op verder op gelegen hoogere toppen. „Oef! Deze kerels in hun linnen zakken zijn geen wilde beesten. Kijk, Henry! Ze geven seinen! Kijk eens naar dien boom daar vlakbij, en dien grooten aan de overzijde van het ravijn. Kijk eens naar het wuiven van die takken.”

Nadat zij de laatste mijlen geblinddoekt afgelegd hadden, werden de gevangenen, nog steeds geblinddoekt, het hol [96]binnengeleid, waar de Wreede Gerechtigheid resideerde. Toen de doeken weggenomen werden, zagen zij, dat zij zich bevonden in een groote, luchtige grot, verlicht door talrijke toortsen en tegenover zich een blinden grijsaard, gekleed in paklinnen en gezeten op een ruw besneden troon, terwijl naast hem, met haar schouder tegen zijn knieën, een mooie mestiza zat.

De blinde man nam het woord en in zijn stem lag de fijne, zilveren toon, die ouderdom en levenswijsheid geven.

„Er is een beroep gedaan op de Wreede Gerechtigheid. Spreek! Wie verlangt rechtspraak en gerechtigheid?”

Allen zwegen en zelfs de Chef kon geen moed vinden om te protesteeren tegen de wet der Cordilleras.

„Er is een vrouw in het gezelschap,” vervolgde de Blinde Roover. „Laat haar het eerst spreken. Ieder sterfelijk mensch, hetzij man of vrouw, heeft zich aan iets schuldig gemaakt of wordt door zijn medemenschen van het een of ander beschuldigd.”

Henry en Francis wilden haar tegenhouden, maar met hetzelfde glimlachje aan beider adres, wendde zij zich met heldere, duidelijke stem tot den Wreeden Rechtvaardige.

„Ik heb alleen den man, wiens vrouw ik zal worden, geholpen om aan den dood te ontsnappen, dien hij ondergaan zou voor een moord, dien hij niet gepleegd heeft.”

„Gij hebt gesproken,” sprak de Blinde Roover. „Kom dichter bij mij.”

Geleid door in paklinnen gekleede mannen, terwijl de beide Morgans, die haar liefhadden, ongedurig en ongerust waren, liet men haar neerknielen aan de voeten van den ouden man. Het mestiza-meisje legde diens hand op Leoncia’s hoofd. Een minuut lang heerschte er een plechtige stilte, terwijl de rustige vingers van den Blinde op haar voorhoofd rustten en de polsslagen aan haar slapen controleerden. Toen nam hij zijn hand weg en leunde achterover om een beslissing te nemen.

„Sta op, senorita,” sprak hij. „Uw hart is vrij van kwaad. Gij gaat vrij uit.—Wie verschijnt er nog meer voor de Wreede Gerechtigheid?”

Onmiddellijk stapte Francis naar voren.

„Ik heb eveneens den man geholpen om aan een onverdienden dood te ontsnappen. De man en ik dragen denzelfden naam en wij zijn, hoewel zeer van verre, aan elkander verwant.” Hij ook, knielde neer, en voelde de zachte vingers over zijn wenkbrauwen en slapen glijden en ten slotte tot stilstand komen op den slagader aan zijn pols.

„Het is mij niet alles duidelijk,” sprak de Blinde. „Gij hebt geen rust en geen vrede met uw ziel. Gij hebt zorgen, die u drukken.”

Plotseling stapte de inlander naar voren en sprak ongevraagd, terwijl zijn stem de in paklinnen gekleede mannen deed opschrikken, alsof zij een godslastering hoorden.

„O, Rechtvaardige, laat dezen man vrij uitgaan,” sprak de inlander hartstochtelijk. „Tweemaal was ik dezen dag zwak en verried hem aan zijn vijand en tweemaal heeft hij mij vandaag beschermd voor mijn vijand en mij gered.”

En de inlander, weer op zijn knieën vallend, maar ditmaal [97]aan den voet der gerechtigheid, beefde en sidderde van bijgeloovige vrees, toen hij de lichte, maar vaste aanraking voelde der vingers van den zonderlingsten rechter, waarvoor hij ooit geknield had. Kneuzingen en verwondingen werden snel onderzocht, zelfs op zijn schouders en rug.

„De andere man gaat vrij uit,” verkondigde de Wreede Gerechtigheid. „En toch is er zorg en onrust in zijn binnenste. Weet iemand hier meer van en wil hij spreken?”

En Francis wist oogenblikkelijk welke zorg het was, die de blinde man in hem raadde—de groote liefde, die in hem gloeide voor Leoncia en die het loyale gevoel ten opzichte van Henry dreigde te verstikken. Niet minder snel begreep Leoncia en had de blinde man de onwillekeurige blik van begrijpen kunnen zien, die de man en de vrouw elkander toewierpen, dan had hij ongetwijfeld Francis’ zorgen kunnen vaststellen. Het mestiza-meisje zag het echter wel en haar hart zei haar onmiddellijk, dat hier een liefdesgeschiedenis in het spel was. Evenzoo had Henry het gezien en onwillekeurig de wenkbrauwen gefronsd.

De Rechtvaardige sprak:

„Ongetwijfeld een aangelegenheid van het hart,” verklaarde hij de zaak. „De eeuwige kommer om een vrouw in het hart van den man. Maar hoe het zij, deze man gaat vrij uit. Tweemaal op één dag heeft hij den man geholpen, die hem tweemaal verried. Evenmin heeft de zorg in zijn hart iets uit te staan met de hulp, die hij den man verleende, die, naar men zegt, onschuldig ter dood veroordeeld werd. Blijft nog het onderzoek over van dezen laatsten; en de rechtspraak over dit mishandelde schepsel voor mij, die dezen dag tweemaal zwak werd, terwille van zelfbehoud, en die nu juist bewezen heeft dapper en sterk te zijn, terwille van een ander.”

Hij boog zich voorover en liet zijn vingers onderzoekend over gelaat en wenkbrauwen van den inlander dwalen.

„Ben je bang om te sterven?” vroeg hij plotseling.

„O, Groote en Heilige, ik ben vreeselijk bang om te sterven,” was het antwoord van den inlander.

„Zeg dan, dat je gelogen hebt omtrent dezen man, zeg dat het een leugen was, dat hij je tweemaal te hulp kwam, en je zult leven.”

De inlander kromde zich en kromp ineen onder de vingers van den Blinde.

„Bedenk je goed,” klonk de ernstige waarschuwing. „De dood is niet goed. Om voor altijd onbeweeglijk te zijn, evenals de kluiten en rotsen, is niet goed. Zeg, dat je gelogen hebt en je bent meester van je leven. Spreek!”

Maar, ofschoon zijn stem beefde van doodsangst, verhief de inlander zich tot de hoogste geestelijke menschelijkheid.

„Tweemaal heb ik hem dezen dag verraden, o Heilige. Maar ik ben geen Petrus. Ik wil hem dezen dag geen driemaal verraden. Ik ben doodsbang, maar ik kan hem geen driemaal verraden.”

De blinde rechter leunde achterover en zijn gelaat straalde en lichtte, de uitdrukking ervan was geheel veranderd.

„Goed gesproken,” zei hij. „Gij hebt aanleg om een man te worden. En nu zal ik mijn vonnis over je uitspreken: Van [98]dit oogenblik af, gedurende al uw levensdagen op dit ondermaansche, zult gij aldoor denken als een man, handelen als een man, een man zijn. Het is beter om den een of anderen tijd als man te sterven, dan om eeuwig als een beest te leven. De Evangelist had ongelijk. Een doode leeuw is altijd beter dan een levende hond. Ga vrij uit, mijn herboren zoon, ga vrij uit.”

Maar toen de inlander, op een teeken van de mestiza, op wilde staan, werd hij door den blinden rechter tegengehouden.

„Wat was, o mensch, die eerst heden een man geworden zijt, in den beginne de oorzaak van al uw moeilijkheden?”

„Mijn hart was zwak en hongerig, o Heilige, naar een vrouw van gemengd ras van de tierra caliente. Ik zelf werd in de bergen geboren. Om harentwille stak ik mijzelf in schuld bij den haciendado voor de som van tweehonderd pesos. Zij vluchtte met het geld en een anderen man. Ik bleef achter als slaaf van den haciendado, die geen slecht mensch is, maar die, in de eerste plaats en altijd, een haciendado is. Ik heb gezwoegd, werd geslagen, en heb vijf lange jaren geleden, en mijn schuld is nu gestegen tot tweehonderd vijftig pesos, en toch bezit ik niets dan deze lompen en een lichaam, dat verzwakt is door onvoldoende voeding.”

„Was zij schoon?—deze vrouw van de tierra caliente?” vroeg de blinde rechter zacht.

„Ik was dol op haar, o Heilige. Ik geloof nu niet meer, dat ze schoon was. Maar toen was ze het. Het koortsachtig verlangen naar haar zette mijn hart en mijn hersenen in brand en maakte mij tot een slaaf, ofschoon zij in den nacht van mij wegvluchtte en ik haar nimmer weerzag.”

De inlander wachtte, op zijn knieën liggend en met gebogen hoofd, terwijl, tot ieders verwondering, de Blinde Roover diep zuchtte en tijd en plaats scheen te vergeten. Onwillekeurig en automatisch zwierf zijn hand naar het hoofd der mestiza, liefkoosde het glanzende zwarte haar en bleef dit liefkoozen terwijl hij sprak.

„De vrouw,” zei hij, met een stem zoo zacht, dat het nauwelijks meer was dan een gefluister en toch duidelijk en klankrijk. „Altijd weer de schoone vrouw. Alle vrouwen zijn schoon … voor een man. Zij beminnen onze vaders; zij brengen ons ter wereld; wij beminnen haar; zij schenken ons zonen om haar dochters te beminnen en haar dochters schoon te noemen; en dit is altijd zoo geweest en zal altijd zoo blijven tot het einde van het menschelijk bestaan en de menschelijke liefde hier op aarde.”

Een diepe stilte heerschte in de grot, terwijl de Wreede Gerechtigheid een tijdlang in gedachten verzonken was. Ten laatste gaf de mooie mestiza hem een vertrouwelijk tikje en wekte hem uit zijn overpeinzingen om hem te herinneren aan den inlander, die nog altijd aan zijn voeten geknield lag.

„Ik spreek recht,” zei hij. „Gij hebt talrijke slagen ontvangen. Iedere slag op je lichaam is een kwijting van je schuld aan den haciendado. Ga vrij uit. Maar blijf in de bergen, en zorg er voor, dat je de volgende keer een vrouw uit de bergen liefkrijgt, want een vrouw moet je hebben en een vrouw is nu eenmaal een onvermijdelijke en eeuwige noodzakelijkheid [99]in het leven der mannen. Ga vrij uit. Gij zijt een halfbloed-Maya?”

„Ik ben een halfbloed-Maya,” mompelde de inlander. „Mijn vader is een Maya.”

„Sta op en ga vrij uit. En blijf in de bergen met je Maya-vader. De tierra caliente is geen geschikte plaats voor iemand, die in de Cordilleras geboren werd. De haciendado is niet tegenwoordig en daarom kan er over hem geen recht gesproken worden. En bovendien is hij maar een haciendado. Zijn mede-haciendados mogen ook vrij uitgaan.”

De Wreede Rechtvaardige wachtte een oogenblik en zonder dralen stapte Henry naar voren.

„Ik ben de man,” bevestigde hij stout, „die onschuldig ter dood veroordeeld werd voor het vermoorden van een man, dien ik niet gedood heb. Hij was de volle oom van het meisje, dat ik liefheb, en die mijn vrouw zal worden, wanneer er in deze grot in de Cordilleras werkelijk nog rechtvaardigheid woont.”

Maar de Chef viel hem in de rede.

„Voor een twintigtal getuigen dreigde hij dezen man te zullen dooden. Binnen het uur vonden we hem gebogen over het doode lichaam van den man, dat nog warm en slap en dus juist gedood was.”

„Hij spreekt de waarheid,” stemde Henry toe. „Ik dreigde den man, toen we allebei opgewonden waren door te veel drinken en drift. Ik werd zoo gevonden, gebogen over zijn doode, nog warme lichaam. Toch doodde ik hem niet. Evenmin weet ik, of kan ik vermoeden, welke lafaard hem in het donker een mes in den rug stak.”

„Kniel beiden neer, opdat ik u kan ondervragen,” beval de Blinde Roover.

Langen tijd onderzocht hij hen met zijn gevoelige, vragende vingers. Lang en steeds langer gleden zijn vingers, die geen beslissing konden vinden, over het gelaat en de polsen der beide mannen.

„Is er een vrouw?” vroeg hij scherp aan Henry Morgan.

„Een schoone vrouw. Ik heb haar lief.”

„Het is goed om zoo gekweld te zijn, want een man, die geen zorgen heeft om een vrouw, is maar een halve man,” sprak de blinde rechter. Hij wendde zich tot den Chef. „Geen vrouw baart u zorg, toch zijt gij niet onbekommerd. Maar deze man”—op Henry wijzend—„ik kan niet zeggen, of al zijn onrust aan de vrouw te wijten is. Misschien is zij gedeeltelijk aan u te wijten, of aan het een of andere booze plan, dat hij tegen u beraamt. Sta op, allebei. Ik kan niet tusschen u oordeelen. Toch is er een onfeilbare proef, de proef van de Slang en de Vogel. Zij is even onfeilbaar als God onfeilbaar is, want langs zulke wegen spreekt God nog recht in de zaken der menschen. Ook Blackstone vermeldt dergelijke methoden om de waarheid vast te stellen bij een gerechtelijk onderzoek.” [100]

Alle aanwezigen hadden het waarschijnlijk voor een kleine arena aangezien, die kuil in het midden van het domein van den Blinden Roover. Tien voet diep en dertig voet in doorsnee, met een gelijken vloer en loodrechte wanden, hadden menschenhanden weinig moeite gehad om van de natuurlijke vorm een symmetrisch geheel te maken. De, in paklinnen gekleede, mannen, de haciendados, de gendarmes—allen waren tegenwoordig, behalve de Wreede Rechtvaardige en de mestiza, en allen stonden om den rand der kuil geschaard, evenals het publiek, dat neerziet op een stieren- of gladiatorengevecht in den kuil.

Op bevel van den gestrengen aanvoerder der, in paklinnen gekleede, mannen, die hen gevangengenomen had, daalden Henry en de Chef langs een korten ladder in den kuil af. De aanvoerder en verscheidene der roovers vergezelden hen.

„De Hemel mag weten, wat er gaat gebeuren,” riep Henry lachend in het Engelsch naar boven naar Leoncia en Francis. „Maar wanneer het op een schermutseling aankomt of een Marquis van Queensbury of London Price Ring, dan zal ik het wel klaarspelen met mijnheer de vette Politiechef. Maar de oude blinde is niet gek en de kans bestaat, dat hij ons op de een of andere wijze op gelijken voet tegenover elkander zal stellen. In welk geval, als hij mij onder mocht krijgen, jelui, als publiek, je duimen op moet steken en zooveel kabaal maken, als je maar kunt. Wees er zeker van, dat zijn partij beslist de duimen zal opsteken, voor het geval hij onder komt.”

De Chef, die overbluft was door de val, waarin hij afgedaald was, wendde zich in het Spaansch tot den aanvoerder.

„Ik weiger te vechten met dezen man. Hij is jonger dan ik en beter bij adem. Bovendien is de zaak niet wettig. Het is niet overeenkomstig de wetten der Republiek Panama. Het is extra-territoriaal en volslagen onwettig.”

„Het is Slang en Vogel,” ontnam de aanvoerder hem het woord. „Gij zult de Slang zijn. Dit geweer krijg je in handen. De andere man zal de Vogel zijn. In zijn hand wordt de bel gegeven. Zie je! Op deze wijze moet je het godsgericht ondergaan.”

Op zijn bevel, werd een der roovers het geweer in handen gegeven en geblinddoekt. Een andere, niet geblinddoekte roover, kreeg een zilveren bel.

„De man met het geweer is de Slang,” zei de aanvoerder. „Hij mag één schot lossen op den Vogel, die de bel draagt.”

Op het teeken om te beginnen, liet de bandiet met de bel, deze op armslengte van zich afhoudend, rinkelen en sprong snel terzijde. De man met het geweer richtte dit, alsof hij wilde schieten, op de plek, die juist verlaten was en deed alsof hij schoot.

„Begrepen?” vroeg de aanvoerder aan Henry en den Chef.

De eerste knikte, maar de laatste riep juichend uit:

„En ik ben de Slang?”

„Gij zijt de Slang,” bevestigde de aanvoerder.

En de Chef greep gretig naar het geweer, niet langer protesteerend tegen het extra-territoriale van het geval. [101]

„Zal je een poging doen om me te raken?” waarschuwde Henry den Chef.

„Neen, Senor Morgan. Ik zal geen poging doen, maar ik zal je raken. Ik ben een der twee beste schutters van Panama. Ik bezit meer dan veertig medailles. Ik kan schieten met gesloten oogen. Ik kan in het duister schieten. Ik heb dikwijls, en met goed gevolg, in het duister geschoten. Je kunt je nu al gerust als dood beschouwen.”

Slechts één kogel werd op het geweer gedaan, vóór het aan den Chef overhandigd werd, nadat deze geblinddoekt was. Vervolgens, nadat Henry, uitgerust met de verraderlijke bel, aan de overzijde van de kuil geplaatst was werd de Chef met het aangezicht naar den muur gekeerd, waarna de roovers uit den kuil klommen en den ladder optrokken. Van boven sprak de aanvoerder tegen hen:

„Luister goed, Senor Slang, en verroer je niet vóór je alles gehoord hebt. De Slang mag maar één schot doen. De Slang mag zijn blinddoek niet aanraken. Als hij dit wel doet, is het onze plicht te zorgen, dat hij onmiddellijk gedood wordt. De Slang is aan geen tijd gebonden. Hij kan den geheelen dag wachten en den geheelen nacht, en de geheele eeuwigheid, eer hij het schot lost. Wat den Vogel betreft, deze heeft slechts te zorgen, dat de bel in zijn hand blijft, en moet de klepel altijd met volle kracht tegen den wand der bel slaan. Wanneer hij dit niet doet, moet hij onmiddellijk sterven. Wij staan hier boven u, senors, met het geweer in de hand om toe te zien, dat gij onmiddellijk sterft, wanneer gij de voorschriften overtreedt. En nu, moge God den onschuldige nabij zijn, vooruit!”

De Chef keerde zich langzaam om en luisterde, terwijl Henry, behoedzaam een poging doende om de bel in beweging te brengen, deze deed rinkelen. Het geweer werd met groote snelheid op het geluid gericht en volgde dit, terwijl Henry voortrende. Met een snelle beweging greep hij de bel in zijn andere uitgestrekte hand en rende terug in de tegenovergestelde richting, terwijl het geweer hem onverbiddelijk volgde. Maar de Chef was te slim om alles op één twijfelachtig schot te zetten en naderde langzaam door de arena. Henry stond stil en de bel gaf geen geluid. Het oor van den Chef had zoo juist de plaats van het laatste zilveren gerinkel vastgesteld en, ondanks zijn blinddoek, liep hij er zoo regelrecht op aan, dat hij precies ter rechterzijde van Henry en vlak voor de bel kwam te staan. Zeer voorzichtig, om geen leven te maken, hief Henry langzaam zijn arm op, zoodat het hoofd van den Chef, met een tusschenruimte van nauwelijks één duim, er onder door ging.

Met geveld geweer en nauwelijks een voet van den muur verwijderd, bleef de Chef besluiteloos staan, luisterde een oogenblik tevergeefs en deed toen nog een stap, waardoor de loop van het geweer in contact kwam met den muur. Hij draaide zich op zijn hielen om en voelde, nog altijd het geweer geveld houdend, als een blinde in de lucht om zijn vijand te zoeken. De loop zou tegen Henry aangedrukt zijn, wanneer hij niet onstuimig en in een zigzag-richting was weggesprongen. [102]

Midden in den kuil bleef hij stokstijf staan. De Chef liep op een meter afstand langs hem heen en botste tegen den tegenovergestelden muur. Hij liep langs den muur, zachtjes voortsluipend als een kat, terwijl zijn geweer aldoor in de lucht gericht was. Vervolgens waagde hij het om den kuil over te steken. Na een aantal malen aldus overgestoken te zijn, waarbij de stilstaande bel hem geen enkele aanwijzing aan de hand deed, beproefde hij het op een slimme manier. Zijn hoed op den grond gooiend om zijn uitgangspunt aan te wijzen, stak hij den kuil vlak bij den wand in rechte lijn over, deed een stap terzijde en begon den terugtocht langs deze nieuwe en langere lijn. Weer bij den muur gekomen, stelde hij vast, dat deze beide lijnen zuiver parallel liepen, door een stap terug te doen naar zijn hoed. Ditmaal deed hij van den hoed drie passen langs den muur en begon hier de derde lijn.

Zoo doorkruiste hij den heelen kuil en Henry zag, dat hij niet hieraan zou kunnen ontsnappen. Evenmin wachtte hij af, dat hij ontdekt werd. De bel rinkelend terwijl hij wegrende en zigzagsgewijze voortgaande en de bel van de eene hand in de andere nemend, bleef hij op een andere plek weer onbeweeglijk staan.

De Chef herhaalde zijn bewerkelijke onderzoekingstocht, maar Henry verkoos om een einde te maken aan de spanning. Hij wachtte, tot de laatste lijn van den Chef dezen vlak bij hem bracht. Hij wachtte, tot de loop van het geweer, op borsthoogte, nog een duim of zes van zijn hart verwijderd was. Toen maakte hij bliksemsnel twee gelijktijdige bewegingen. Hij dook onder het geweer en schreeuwde met stentorstem het bevel: „Vuur!”

Hierdoor verschrikt, haalde de Chef den trekker over en de kogel vloog over Henry’s hoofd heen. Uit de hoogte kwam een daverend applaus van de, in paklinnen gekleede, mannen. De Chef rukte zijn blinddoek af en zag het glimlachend gelaat van zijn tegenstander.

„Het is goed—God heeft gesproken,” verkondigde de, in paklinnen gekleede, aanvoerder, toen hij in den kuil afdaalde. „De ongedeerde man is onschuldig. Blijft nog over om den anderen man de proef te doen ondergaan.”

„Ik?” gilde de Chef bijna, in zijn verrassing en ontzetting.

„Gegroet, Chef,” grinnikte Henry. „Je hebt een poging gedaan om me te raken. Nu is het mijn beurt. Geef hier dat geweer.”

Maar de Chef, in zijn teleurstelling en woede vergetend, dat er maar één kogel op het geweer geweest was, drukte met een vloek den loop tegen Henry’s hart en haalde den trekker over. De haan sloeg met harden slag dicht.

„Het is goed,” sprak de aanvoerder, het geweer wegnemend en weer ladend. „Uw gedrag zal gerapporteerd worden. Nu blijft de proef voor u over, maar toch schijnt het, dat gij niet handelt als Gods uitverkoren man.”

Als een in het nauw gedrongen stier in de arena naar een uitweg zoekend om te ontsnappen en omhoog kijkend naar den kring meedoogenlooze gezichten, evenzoo keek de Chef omhoog en zag niets dan de geweren der, in paklinnen gekleede, mannen, de triomfeerende gezichten van Leoncia en [103]Francis, de verwonderde blikken van zijn eigen gendarmes en de bloeddorstige gezichten der haciendados, die volkomen geleken op de gezichten der toeschouwers bij een stierengevecht.

De nauwelijks zichtbare glimlach vloog weer over de strenge lippen van den aanvoerder, toen hij Henry het geweer overhandigde en hem blinddoekte.

„Waarom draai je hem niet met het gezicht naar den muur, tot ik klaar ben?” vroeg de Chef, toen de zilveren bel rinkelde in zijn zenuwachtig-trekkende hand.

„Omdat het gebleken is, dat hij Gods uitverkorene is,” was het antwoord. „Hij heeft de proef doorstaan. Daarom kan hij geen verraderlijke handeling begaan. Nu moet gij het godsgericht ondergaan. Wanneer je eerlijk en oprecht bent, kan de Slang je geen kwaad doen. Alzoo zijn Gods wegen.”

De Chef bewees veel handiger te zijn als jager, dan als wild. Aan de overzijde van Henry in den kuil staande, deed hij zijn best om onbeweeglijk te blijven; maar door zijn zenuwachtigheid trilde zijn hand en rinkelde de bel, toen Henry’s geweer op hem gericht werd. Onmiddellijk kwam het geweer tot stilstand en richtte zich dreigend op het geluid. Tevergeefs trachtte de Chef zijn zenuwachtigheid meester te worden en de bel stil te houden. Maar de bel rinkelde voort en, in wanhoop, slingerde hij haar weg en wierp zich op den grond. Maar Henry liet, op het geluid van den val van zijn vijand afgaande, het geweer zakken en haalde den trekker over. De Chef gilde van pijn toen de kogel zijn schouder doorboorde, sprong vloekend overeind, viel spartelend terug op den grond en bleef vloekend liggen.

Weer in het hol teruggekeerd, sprak de Blinde Rechter het oordeel uit, terwijl de mestiza aan zijn voeten naast hem zat.

„Deze man, die gewond is en zijn mond vol heeft over de wet van de tierra caliente, zal nu kennis maken met de wet van de Cordilleras. De proef van de Slang en de Vogel heeft bewezen, dat hij schuldig is. Om zich te redden, moet hij een losgeld van tienduizend dollars aan goudgeld betalen of anders blijft hij hier, als houthakker en waterdrager, voor de overige levensdagen, die God hem hier op aarde schenkt. Ik heb gezegd, en ik weet, dat mijn stem Gods stem is, en ik weet, dat God hem niet veel levensdagen meer zal schenken, wanneer het losgeld niet betaald wordt.”

Er heerschte een langdurige stilte, waarin zelfs Henry, die in de hitte van den strijd best een tegenstander kon neervellen, vond, dat zoo’n koelbloedige belofte van een spoedigen dood hem tegen de borst stuitte.

„De wet is meedoogenloos,” sprak de Wreede Rechtvaardige; en weer heerschte er zwijgen.

„Laat hem sterven, bij gebrek aan een losgeld,” sprak een der haciendados. „Hij heeft zich laten kennen als een verraderlijken hond. Laat hem als een hond sterven.”

„Wat zeg jij ervan?” vroeg de Blinde Roover plechtig. „Wat zeg jij ervan, inlander van vele slagen, die dezen dag als man herboren werd, halfbloed-Maya, die je bent en minnaar [104]der schoone vrouw. Zal deze man sterven als een hond, bij gebrek aan een losgeld?”

„Deze man is een hardvochtig mensch,” sprak de inlander. „Toch is mijn hart dezen dag wonderlijk zacht gestemd. Wanneer ik tienduizend dollars goudgeld bezat, zou ik zelf zijn losgeld betalen. Ja, o Heilige en Rechtvaardige, en wanneer ik tweehonderdvijftig pesos bezat, zou ik zelfs mijn schuld betalen aan den haciendado, van wien ik vrijgemaakt ben.”

Het blinde gelaat van den ouden man straalde als verheerlijkt.

„Uit u spreekt dezen dag ook Gods stem, herboren mensch,” prees hij.

Maar Francis, die snel iets in zijn chèque-boek gekrabbeld had, overhandigde aan de mestiza een chèque, waarvan de inkt nog nat was.

„Ik wil ook spreken,” zei hij. „Laat de man niet sterven als een hond, zooals hij verdient, nadat hij bewezen heeft, welk een verraderlijke hond hij is.”

De mestiza las de chèque hardop voor.

„Gij hoeft het niet nader te verklaren,” legde de Blinde Roover Francis het zwijgen op. „Ik ben een redelijk wezen en heb niet altijd in de Cordilleras gewoond. Ik heb veel zaken gedaan in Barcelona. Ik ken de Chemical National Bank in New-York en heb er door mijn agenten al meer zaken gedaan. De chèque is goed voor tienduizend dollars goudgeld. De man, die haar schreef, heeft vandaag waarheid gesproken. De chèque is goed. Bovendien weet ik, dat hij de betaling niet zal beletten. De man, die aldus het losgeld van een tegenstander betaalt is een der drie dingen: een zeer goed man; een dwaas; of een zeer rijk man. Zeg mij, o Man, is er ook een schoone vrouw?”

En Francis, die niet rechts of links durfde kijken, naar Leoncia of Henry, maar die recht voor zich uit den Blinden Roover in de oogen keek, antwoordde, omdat hij voelde, dat hij zoo moest antwoorden:

„Ja, o Wreede Rechtvaardige, er is een schoone vrouw.”

Precies op de plek, waar ze de eerste maal geblinddoekt werden door de, in paklinnen gekleede, mannen, hield de stoet stil. Deze bestond uit een aantal der, in paklinnen gekleede, mannen: Leoncia, Henry en Francis, die geblinddoekt en op muilezels gezeten waren; en uit den inlander, die eveneens geblinddoekt was, maar die liep. Onder een dergelijk geleide, waren de haciendados, de Chef van Politie en Torres met hun gendarmes, hun een half uur geleden voorafgegaan.

Met toestemming van den gestrengen aanvoerder, schoven de gevangenen, die op het punt stonden om vrijgelaten te worden, hun blinddoeken terug.

„Ik geloof, dat ik hier meer geweest ben,” lachte Henry, in het rond kijkend en vaststellend, waar hij was.

„Ik geloof, dat de olie-bronnen nog altijd in brand staan,” zei Francis, wijzend op het landschap, dat half verdwenen [105]was in het zwarte wolkenfloers. „Slaaf, zie het werk van je handen. Voor een man, die geen cent bezit, ben je wel de grootste verkwister dien ik ooit gezien heb. Ik heb wel eens gehoord van dronken olie-koningen, die hun sigaren aanstaken met bankbiljetten van duizend dollar, maar jij doet per minuut een millioen dollars in rook opgaan.”

„Ik ben niet arm,” snoefde de inlander, trots en geheimzinnig.

„Een vermomde millionnair!” spotte Henry.

„Waar heb je een deposito?” voegde Leoncia er aan toe. „In de Chemical National Bank?”

De inlander begreep deze zinspelingen niet, maar wist, dat men hem voor den gek hield en verzonk in een hooghartig stilzwijgen.

De strenge aanvoerder sprak:

„Van hier af, kunt gij uw eigen weg gaan. Zoo heeft de Rechtvaardige bevolen. Gij, senors, moet afstijgen en uw muildieren teruggeven. Wat de senorita betreft, die mag haar muildier behouden als een geschenk van den Rechtvaardige, die niet gaarne de aanleidende oorzaak zou zijn, dat een senorita moest loopen. De twee senors kunnen best loopen. De Rechtvaardige heeft met nadruk bevolen, dat de rijke senor zou loopen. Het bezit van rijkdommen, oordeelde hij, is oorzaak, dat een mensch te weinig loopt. Te weinig loopen maakt dik en dikheid is een hinderpaal op den weg naar de schoone vrouw. Aldus oordeelt de wijze Rechtvaardige.

„Verder, herhaalt hij zijn raadgeving aan den inlander, om in de bergen te blijven. In de bergen zal hij zijn schoone vrouw vinden, omdat hij een vrouw moet hebben; en het is het beste, wanneer deze vrouw van zijn eigen ras is. De vrouwen van de tierra caliente zijn voor de mannen van de tierra caliente. De Cordilleras-vrouwen voor de Cordilleras-mannen. God houdt niet van gemengde rassen. Een muildier is een weerzinwekkend iets. De wereld is niet bestemd voor gemengde rassen, maar de mensch zelf heeft van allerlei verzonnen. Zuivere rassen, die zich met elkander kruisen, brengen onzuivere voort. Olie en water zullen zich nooit met elkander vermengen. Soort zoekt soort en daarom moesten alleen soortgenooten elkander huwen. Dit zijn de woorden van den Rechtvaardige, die ik herhaald heb, zooals mij bevolen werd. En hij heeft mij op het hart gedrukt er bij te voegen, dat hij weet, wat hij zegt, omdat hij ook op dezelfde wijze gezondigd heeft.”

En Henry en Francis, van Angel-Saksisch ras en Leoncia van het Latijnsche, waren verslagen en verrast, toen het oordeel van den Blinden Roover tot hen doordrong. En Leoncia met haar bekoorlijke vrouwenoogen, zou protest aangeteekend hebben tegen beide mannen, die zij liefhad, wanneer de andere er maar niet bij geweest was; terwijl zoowel Henry als Francis tegen Leoncia geprotesteerd zou hebben, wanneer hij alleen met haar was geweest. En toch sluimerde diep in hun hart het geheimzinnige gevoel, dat de gedachten van den Blinden Roover juist waren. En op ieders hart drukte zwaar de last van zondegevoel.

Gekraak en beweging in het kreupelhout leidde hun gedachten [106]af, toen ze op de helling van het ravijn, op wanhopig slippende en glijdende paarden, de haciendado met verscheidene volgelingen op het tooneel zagen verschijnen. Hij begroette de dochter der Solanos op hidalgo-manier, diep buigend en met niet minder hartelijkheid de beide mannen, waarvoor Enrico Solano borg gesproken had.

„Waar is uw edele vader?” vroeg hij aan Leoncia. „Ik heb goed nieuws voor hem. In de week, nadat ik u het laatst zag, heb ik zware koorts gehad en moest kampeeren. Maar door snelle boodschappers en gunstigen wind over Chiriqui-Lagune naar Bocas del Toro, heb ik gebruik gemaakt van de Rijks draadlooze—de Chef van Bocas del Toro is mijn vriend—en verbinding gekregen met den President van Panama—die mijn vroegere kameraad is en wiens neus ik even dikwijls door den modder gewreven heb als hij het den mijnen deed in onze jongensjaren, toen we schoolkameraden waren in Colon. En de boodschap is teruggekomen, dat alles in orde is; dat de gerechtigheid in het gerechtshof van San Antonio geweld is aangedaan door de al te groote, maar toch prijzenswaardige ijver van den Chef van Politie; en dat alles is vergeven en voor altijd vergeten, wat betreft de achtenswaardige familie Solano en hun twee achtenswaardige Gringo-vrienden …”

Bij deze woorden boog de haciendado diep voor Henry en Francis. En, achter Leoncia’s oom staande, vielen zijn oogen toevallig op den inlander, en begonnen te schitteren van triomf.

„Moeder Gods, gij hebt mij niet verlaten!” riep hij hartstochtelijk uit en keerde zich toen tot zijn talrijke vrienden, die hem vergezelden. „Daar heb je hem, dat schepsel zonder redelijkheid of schaamte, die zijn verplichtingen jegens mij ontvlucht is. Grijpt hem! Ik zal zorgen, dat hij een maand op zijn rug blijft liggen door het pak slaag, dat hem wacht!”

Dit zeggend, sprong de haciendado langs Leoncia’s muildier heen; en de inlander, die onder den kop van het dier door dook, zou de bevrijdende jungle bereikt nebben, wanneer niet een andere haciendado snel zijn paard de sporen gegeven, hem den weg afgesneden en tegen den grond gereden had. In een oogwenk hadden de haciendados, die aan dergelijk werk gewoon waren, den ongelukkigen kerel overeind gezet, zijn handen op zijn rug gebonden en een touw om zijn hals gedaan.

Francis en Henry protesteerden als uit één mond.

„Senors,” antwoordde de haciendado, „mijn achting en welwillendheid jegens u en den wensch u van dienst te zijn, zijn even groot als voor de achtenswaardige familie Solano, onder wier bescherming gij staat. Uw veiligheid en gemak zijn mij heilig. Met mijn leven zal ik u voor onheil bewaren. Gij hebt slechts over mij te bevelen. Mijn haciënda is de uwe, met al wat ik bezit. Maar de aangelegenheid van dezen inlander is iets geheel anders. Hij heeft niets met u te maken. Het is mijn inlander; hij staat bij mij in de schuld; hij is weggeloopen van mijn haciënda. Gij zult het begrijpen en mij vergeven, naar ik vertrouw. Dit is alleen een kwestie van eigendom. Hij is mijn eigendom.”

Henry en Francis keken elkander in stomme verbazing en [107]besluiteloosheid aan. Het was de wet van het land, zooals zij zeer goed wisten.

„De Wreede Gerechtigheid heeft mij mijn schuld kwijtgescholden, zooals iedereen hier kan getuigen,” fluisterde de inlander.

„Dat is waar, de Wreede Gerechtigheid heeft hem zijn schuld kwijtgescholden,” bevestigde Leoncia.

De haciendado glimlachte en boog diep.

„Maar de inlander heeft met mij een contract gesloten,” zei hij glimlachend. „En wie is de Blinde Roover, dat zijn onzinnige wet op mijn plantage van kracht zal zijn en mij zal berooven van de, mij rechtens toekomende, tweehonderd vijftig pesos?”

„Hij heeft gelijk, Leoncia,” stemde Henry toe.

„Dan wil ik terugkeeren naar de Cordilleras,” verzekerde de inlander. „O, dienaren der Wreede Gerechtigheid, breng mij terug naar de Cordilleras.”

Maar de gestrenge aanvoerder schudde het hoofd.

„Hier werd gij vrijgelaten. Verder reiken onze orders niet. Wij hebben verder niets over je te zeggen. Wij zullen nu afscheid nemen en vertrekken.”

„Halt!” riep Francis, zijn chèque-boek te voorschijn halend en begon te schrijven. „Wacht een oogenblik. Ik moet dezen inlander vrijkoopen. En dan heb ik, voor jelui vertrekken, je nog een gunst te vragen.”

Hij gaf de chèque aan den haciendado, zeggende:

„Ik heb er tien pesos bijgevoegd voor de ruil.”

De haciendado wierp een blik op de chèque, stak deze in zijn zak en legde het eind van het touw, dat om den hals van het ongelukkige schepsel gebonden was, in Francis’ hand.

„De inlander is nu uw eigendom,” zei hij.

Francis keek naar het touw en lachte.

„Kijk eens aan! Nu ben ik eigenaar van een mensch. Slaaf, je bent de mijne, mijn eigendom, begrijp je?”

„Ja, senor,” mompelde de inlander onderdanig. „Het schijnt, dat ik voor altijd afstand deed van mijn vrijheid, toen ik dol verliefd werd op die vrouw, en het Gods wil is, dat ik voortaan altijd het eigendom van den een of den ander zal blijven. De Wreede Rechtvaardige heeft gelijk. Dat is Gods straf, omdat ik een vrouw verkoos, die niet van mijn ras was.”

„Gij hebt jezelf tot slaaf gemaakt voor iets, wat de wereld altijd als het beste goed beschouwde, voor een vrouw,” merkte Francis op, de banden doorsnijdend, waarmee de handen van den inlander gebonden waren. „En daarom geef ik je aan jezelf ten geschenke.” Dit zeggende, legde hij het hals-touw in de hand van den inlander. „Voortaan zult gij uw eigen leidsman zijn en leg dat touw niet weer in eens anders hand.”

Terwijl dit alles plaatsgreep, had een magere, oude man zich, te voet, ongemerkt, bij het gezelschap gevoegd. Het was een volbloed-Maya-Indiaan, met ribben, die zich duidelijk zichtbaar onder de perkamentachtige huid afteekenden. Niets dan een lendendoek bedekte zijn naaktheid. Zijn ongekamd haar hing in vuil-grijze strengen om zijn gelaat, welks wangbeenderen uitstaken en dat spookachtig mager was. Spierbundels vormden zijn kuiten en biceps. Een paar alleenstaande [108]brokstukken van tanden waren zichtbaar tusschen zijn verwelkte lippen. Diepe holten vertoonden zich onder zijn wangbeenderen. Maar zijn gitzwarte oogen, die diep weggezonken waren in hun kassen, gloeiden als van een koortslijder.

Als een aal gleed hij door den kring heen en sloot den inlander in zijn broodmagere armen.

„Het is mijn vader,” verklaarde deze trotsch. „Kijk hem maar eens aan. Hij is een volbloed-Maya en hij kent de geheimen der Mayas.”

En terwijl de beiden hereenigden elkander eindelooze uitleggingen gaven, verzocht Francis aan den, in paklinnen gekleede, aanvoerder, om Enrico Solano en zijn beide zoons op te zoeken, die ergens in de bergen ronddwaalden en hen te zeggen, dat zij vrij waren van alle wettelijke vorderingen en om naar huis terug te keeren.

„Zij hebben geen kwaad gedaan?” vroeg de aanvoerder.

„Neen; zij hebben geen kwaad gedaan,” verzekerde Francis hem.

„Dan is het goed. Ik beloof u, dat we hen onmiddellijk zullen opsporen, want wij weten in welke richting zij gegaan zijn en ze naar de kust zullen zenden, om zich daar bij u te voegen.”

„En ondertusschen zult gij mijn gasten zijn, terwijl gij op hen wacht,” noodigde de haciendado hen gretig uit. „Er ligt een schoener voor anker in Juchitan-Baai vlak bij mijn plantage, met bestemming naar San Antonio. Ik kan haar laten wachten tot de edele Enrico en zijn zoons terugkeeren uit de Cordilleras.”

„En Francis zal natuurlijk voor de schadevergoeding zorgen,” merkte Henry een beetje stekelig op, wat Leoncia dadelijk opviel, ofschoon Francis het niet merkte en vroolijk uitriep:

„Natuurlijk zal ik dat. En het staaft mijn bewering, dat een chèque-boek overal goed te pas komt.”

Toen zij de, in paklinnen gekleede, mannen verlaten hadden, volgden de inlander en zijn Indiaansche vader, tot hun verwondering, de Morgans en reisden door de brandende olievelden naar de plantage, die het tooneel geweest was van de slavernij van den inlander. Beiden, vader en zoon, waren onuitputtelijk in hun toewijding, in de eerste plaats aan Francis en vervolgens aan Leoncia en Henry. Meer dan eens merkten zij op, dat vader en zoon een lang en ernstig gesprek voerden en, nadat Enrico en zijn zoons aangekomen waren en het gezelschap naar het strand ging om zich in te schepen op den wachtenden schoener, volgden de inlander en zijn Maya-vader eveneens. Francis wilde op den oever afscheid van hen nemen, maar de inlander zei, dat zij met hun beiden zich ook op den schoener zouden inschepen.

„Ik heb u al gezegd, dat ik niet arm was,” verklaarde de inlander, nadat zij het gezelschap meegetroond hadden, buiten het gehoor der wachtende matrozen. „En dit is waar. De geheime schat der Mayas, die de conquistadores en de priesters der Inquisitie nimmer hebben kunnen vinden, berust onder mijn hoede. Of, om juister te zijn, onder de hoede van mijn vader. Hij is de nakomeling, in de rechte lijn, van den vroegeren hoogepriester der Mayas. Hij is de laatste hoogepriester. [109]Hij en ik hebben de zaak lang en breed besproken. En wij zijn tot het besluit gekomen, dat rijkdommen niet te vergelijken zijn met het leven. Gij hebt mij gekocht voor tweehonderd vijftig pesos en toch hebt gij mij vrijgelaten, mij aan mijzelf teruggegeven. Het geschenk van een menschenleven is meer waard dan alle schatten der wereld. Tot dit besluit zijn wij gekomen, mijn vader en ik. En daarom, daar het de gewoonte is der Gringos en Spanjaarden om naar rijkdom te verlangen, zullen wij, mijn vader en ik, u bij de Maya-schat brengen, want mijn vader kent den weg. En de weg door de bergen begint te San Antonio en niet te Juchitan.”

„Weet je vader waar de schat ligt?—de juiste plek?” vroeg Henry, terwijl hij Francis terzijde nam om hem te zeggen, dat juist deze Maya-schat hem er toe gebracht had om het onderzoek naar het Morgans goud op het Kalf op te geven en naar het vasteland te gaan.

De inlander schudde het hoofd.

„Mijn vader is er nooit geweest. Hij had er geen belang bij, daar hij voor zich zelf geen rijkdom verlangde. Vader, laat het verhaal eens zien, dat geschreven is in onze vroegere taal en dat alleen gij, onder de nog levende Mayas, kunt lezen.”

Uit zijn lendedoek haalde de oude man een smerig en verkreukeld zakje van canvas. Hieruit haalde hij iets te voorschijn, dat er uitzag als een verward kluwen koord met knoopen erin. Maar de koorden waren gestrengeld van de een of andere vezelachtige boomschors en zóó oud, dat ze tot poeder dreigden te vergaan, wanneer men ze aanpakte, terwijl de aanraking en betasting van zijn vingers een fijn poeder deed opstuiven. Fluisterend en gebeden mompelend in de vroegere Maya-taal, hield hij het geknoopte kluwen omhoog en boog, eerbiedig, eer hij het losschudde.

„Het knoopenschrift, de verloren gegane geschreven taal der Mayas,” fluisterde Henry zachtjes. „Dat is echt, als die ouwe ezelskop nu maar niet vergeten heeft, hoe het gelezen moet worden.”

Alle hoofden werden er nieuwsgierig over heen gebogen, toen het aan Francis overhandigd werd. Het had den vorm van een ruw gemaakte kwast, samengesteld uit een menigte dunne, lange koorden. Niet alleen waren de knoopen en verschillende soorten van knoopen, met onregelmatige tusschenruimten in de koorden gelegd, maar de koorden zelf waren van verschillende lengte en dikte. Hij liet ze door de vingers glijden, onderwijl mompelend en fluisterend.

„Hij leest!” riep de inlander triomfantelijk. „Onze heele vroegere taal staat in deze knoopen geschreven en hij leest haar, zooals een ander mensch een boek leest.”

Zich meer vooroverbuigend om beter te kunnen zien, raakte het haar van Francis dat van Leoncia aan en, onder den invloed van het onmiddellijk verbroken contact, keken zij elkander aan, welke blik hen voor de tweede maal een schok gaf. Maar Henry, die een en al oplettendheid was, merkte dit niet. Hij had enkel oogen voor de geheimzinnige kwast.

„Wat zeg jij ervan, Francis?” fluisterde hij. „’t Is buitengewoon! ’t Is buitengewoon!” [110]

„Maar New-York begint te roepen,” aarzelde Francis. „O, niet de bewoners of de vermakelijkheden, maar de zaken,” voegde hij er haastig bij, toen hij Leoncia’s onuitgesproken verwijt voelde. „Vergeet niet, dat ik geïnteresseerd ben in Tampico-Petroleum en de Beurs, en ik mag er niet aan denken, hoeveel millioenen er op het spel staan.”

„Kom vooruit!” riep Henry. „De Maya-schat, al is die maar een tiende van hetgeen beweert wordt, kan gerust in drieën gedeeld worden tusschen Enrico, jou en mij en zal ons ieder dan nog rijker maken, dan je nu op het oogenblik bent.”

Francis was nog altijd besluiteloos en, terwijl Enrico uitwijdde over het bestaan van den schat, slaagde Leoncia er in om Francis zachtjes in het oor te fluisteren:

„Ben je al zoo gauw moe van … van het zoeken naar een schat?”

Hij keek haar scherp aan en toen naar haar verlovingsring, terwijl hij op denzelfden zachten toon antwoordde:

„Hoe kan ik langer in dit land blijven, terwijl ik je zoo liefheb, en jij Henry bemint?”

Het was de eerste maal, dat hij haar openlijk zijn liefde bekende en Leoncia voelde een snelle opwelling van vreugde, gevolgd door een niet minder snelle opwelling van diepe schaamte, dat zij, een vrouw, die zich zelf altijd als goed had beschouwd, tegelijkertijd twee mannen kon liefhebben. Zij keek Henry aan, alsof zij haar hart op de proef wilde stellen en haar hart zei: Ja. Zij beminde Henry even oprecht als zij Francis beminde en deze aandoening scheen dezelfde, waar het tweetal eender was, anders, waar deze verschilden.

„Ik vrees, dat ik in verbinding moet zien te komen met de Angélique, die waarschijnlijk te Bocas del Toro zal zijn en afreizen,” zei Francis tegen Henry. „Gij en Enrico kunt den schat gaan zoeken en samen deelen.”

Maar de inlander, die dit verstaan had, begon een opgewonden gesprek met zijn vader en vervolgens met Henry.

„Je hoort, wat hij zegt, Francis,” sprak de laatste, de heilige kwast omhoog houdend. „Je moet meegaan. Hij is jou dankbaar voor zijn zoon. Hij schenkt den schat niet aan ons, maar aan jou. En als je niet meegaat, leest hij geen knoop van het schrift.”

Maar het was Leoncia, die Francis met een kalmen, verlangenden en smeekenden blik aankeek, alsof zij wilde zeggen: „Doe het om mijnentwil,” die de aanleidende oorzaak was, dat Francis van besluit veranderde.

Een week later vertrokken drie verschillende expedities op denzelfden dag uit San Antonio naar de Cordilleras. De eerste, op muildieren gezeten, bestond uit Henry, Francis, den inlander en zijn ouden vader en verscheidene knechts van Solano, die ieder een lastdier aan den teugel leidden, beladen met provisie en benoodigdheden. De oude Enrico Solano werd op het laatste oogenblik verhinderd om van de partij te zijn door het opengaan van een oude wond, die hij opgeloopen [111]had in de revolutionnaire gevechten in zijn jonge jaren. De cavalcade volgde de hoofdstraat van San Antonio, langs de gevangenis, waarvan Francis den muur met dynamiet had laten springen en die nu nog langzaam hersteld werd door de gevangenen van den Chef. Torres, die door de straat slenterde, met het laatste telegram van Regan in zijn zak, zag met verwondering de uittocht der Morgans.

„Waarheen, senors?” riep hij.

Zoo spontaan alsof ze het afgesproken hadden, wees Francis naar de lucht, Henry regelrecht naar beneden naar de aarde, de inlander naar rechts en zijn vader naar links. De vloek, waarmee Torres deze onbeleefdheid beantwoordde, deed allen in lachen uitbarsten, waarin, onder het voortrijden, ook de knechts bij de muildieren instemden.

Later in den morgen, in het siesta-uur, terwijl de heele stad sliep, werd Torres voor de tweede maal verrast. Ditmaal werd dit veroorzaakt door het zien van Leoncia en haar jongsten broeder, Ricardo, die, op muildieren gezeten, een derde muildier aan den teugel meevoerden, dat blijkbaar beladen was met een kampeeruitrusting.

De derde expeditie was die van Torres zelf, niet meer of minder armzalig dan die van Leoncia, want ze bestond alleen uit hem zelf en nog één persoon, José Mancheno, een berucht moordenaar, die Torres, om bijzondere redenen, gered had van de gieren te San Juan. Maar Torres’ plannen waren, wat deze expeditie betreft, veel omvangrijker, dan ze leken. Niet ver weg op de hellingen der Cordilleras woonde de eigenaardige stam der Caroos. Oorspronkelijk gesticht door weggeloopen negerslaven van Afrika en Carib-slaven van de Mosquito-Kust, hadden de afvalligen zich vereenigd met gestolen vrouwen der tierra caliente en met vrouwelijke slaven, die ontvlucht waren evenals zij zelf. Tusschen de verderop wonende Mayas en het Gouvernement langs de kust, had deze eigenaardige kolonie een gedeeltelijke onafhankelijkheid weten te bewaren. In later dagen vermeerderd met ontvluchte Spaansche gevangenen, waren de Caroos een mengelmoes geworden van rassen en verheugden zich in zoo’n slechten naam en faam, dat de toenmalige regeering van Columbia, ware zij niet zoozeer in beslag genomen door haar eigen politieke aangelegenheden, beslist troepen uitgezonden zou hebben, om het pesthol te vernietigen. En in dit pesthol der Caroos was José Mancheno geboren uit een Spaansche moordenaar-vader en een mestiza-moordenares-moeder. En naar dit pesthol leidde José Mancheno Torres, opdat de bevelen van Thomas Regan uit Wall Street ten uitvoer gebracht zouden worden.

„’t Is een geluk, dat we hem nog gevonden hebben,” zei Francis tegen Henry, toen ze achter den laatsten Maya-priester aanreden.

„Hij is erg oud,” antwoordde Henry. „Kijk maar eens naar hem.”

De oude man, die voorop reed, haalde gedurig de heilige kwast te voorschijn en liet deze, mompelend en fluisterend, door zijn vingers glijden. [112]

„Ik hoop, dat de ouwe heer het volhoudt,” was Henry’s vurige wensch. „Men zou denken, dat hij de aanwijzingen eens zou lezen en ze wel een poosje onthouden, inplaats van ze voortdurend te herkauwen.”

Zij kwamen uit de jungle op een open plek, die er uitzag, alsof de mensch den een of anderen tijd de jungle weggehakt en teruggedrongen had. Verderop bood deze open plek uitzicht op den berg, genaamd Blanco Rovalo, die zich hoog in de zonnige lucht verhief. De oude Maya hield zijn muildier in, voelde langs verschillende koorden uit de kwast, wees op den berg en sprak in gebroken Spaansch:

„Er staat geschreven: Wacht in de voetstappen van den God, tot de oogen van Chia beginnen te schitteren.”

Hij wees bepaalde knoopen van een bepaald koord aan als de bron van deze inlichting.

„Waar zijn de voetstappen, oude priester?” vroeg Henry, om zich heen ziende naar de ongerepte graszoden.

Maar de oude man zette zijn muildier aan, met zijn bloote hielen het dier in de ribben porrend, joeg het voort over de open plek en verderop de jungle in.

„Hij is net een hond, die iets op het spoor is en het ziet er naar uit of het spoor warm wordt,” merkte Francis op.

Na een halve mijl afgelegd te hebben, toen de jungle overging in grasland op sterk stijgende hellingen, dwong de oude man zijn muildier om te galoppeeren, wat hij volhield tot hij een natuurlijke verdieping in den grond bereikte. Drie voet of meer diep, ruim genoeg om met gemak een dozijn personen te bevatten, vertoonde de vorm een treffende gelijkenis met den indruk van een kolossalen menschelijken voet.

„De voetstap van den God,” verklaarde de oude priester plechtig, voor hij zich van zijn muildier liet glijden en zich biddend op den grond wierp. „Wij moeten wachten in den voetstap van den God, tot de oogen van Chia beginnen te schitteren—aldus zeggen de heilige knoopen.”

„Een geschikte plaats om wat te eten,” merkte Henry op, in de diepte kijkend. „Terwijl we op die hokus-pokus-dwaasheid wachten, kunnen we best den inwendigen mensch versterken.”

„Als Chia er niets op tegen heeft,” lachte Francis.

En Chia had er niets op tegen, tenminste de oude priester kon geen enkel bezwaar vinden in de knoopen.

Terwijl de muildieren vastgebonden werden op den zoom van de eerste open plek, werd er uit een nabijgelegen bron water gehaald en in den voetstap een vuur aangelegd. De oude Maya scheen niets van dit alles te merken, terwijl hij eindelooze gebeden mompelde en de knoopen steeds weer door zijn hand liet gaan.

„Als hij maar niet wegwaait,” zei Francis.

„Ik vond, dat hij er woest uitzag, toen we hem den eersten dag in Juchitan ontmoetten,” vervolgde Henry. „Maar dat was nog niets, vergeleken bij nu.”

Maar nu nam de inlander het woord, die wel geen woord [113]van hun Engelsch kon verstaan, maar toch de bedoeling ervan begreep.

„Het is zeer heilig, zeer gevaarlijk, om iets te doen te hebben met de oude, heilige zaken der Mayas. Dit is de weg des doods. Mijn vader weet dit. Menigeen is gestorven. Hun dood was plotseling en verschrikkelijk. Zelfs Maya-priesters zijn omgekomen. De vader van mijn vader stierf ook aldus. Hij, ook, beminde een vrouw van de tierra caliente. En uit liefde tot haar, verkocht hij voor goud het geheim der Mayas en leidde door het knoopenschrift mannen van de tierra caliente naar den schat. Hij stierf. Ze stierven allen. Mijn vader mag de vrouwen van de tierra caliente niet meer, nu hij oud is. In zijn jeugd hield hij te veel van haar en dat was zijn zonde. En hij kent het gevaar, dat hij loopt, door u naar den schat te geleiden. Menigeen heeft gezocht in al die eeuwen. Van hen, die haar vonden, keerde er geen een terug. Er wordt verteld, dat zelfs conquistadores en zeeroovers van den Engelschen Morgan de bergplaats bereikt hebben en deze versierd met hun beenderen.”

„En wanneer je vader sterft, dan volg jij, zijn zoon, hem zeker op als hoogepriester der Mayas?” vroeg Francis.

„Neen, senor,” zei de inlander hoofdschuddend. „Ik ben maar een halfbloed-Maya. Ik kan het knoopenschrift niet lezen. Mijn vader heeft het mij niet geleerd, omdat ik niet van zuiver Maya-ras ben.”

„En wanneer hij nu op het oogenblik mocht sterven, is er dan een andere man, die het knoopenschrift kan lezen?”

„Neen, senor. Mijn vader is de laatste, die die oude taal kent.”

Maar het gesprek werd gestoord door Leoncia en Ricardo, die, nadat zij hun muildieren bij de anderen hadden vastgebonden, heel onnoozel over den rand der diepte keken. Een glans van vreugde kwam op het gelaat van Francis en Henry toen ze Leoncia zagen, terwijl hun monden zich openden om haar te berispen en te beknorren. Ook drongen zij er op aan, dat ze met Ricardo terug zou keeren.

„Maar je kunt me toch niet wegsturen voor ik iets te eten gehad heb,” hield zij aan, en liet zich van de helling naar beneden glijden, om met echt vrouwelijke list, het gesprek op een hechtere en meer intieme basis over te brengen.

Door het geluid hunner stemmen gestoord, ontwaakte de oude Maya uit zijn gebedsvervoering en keek haar toornig aan. En toornig barstte hij los, Spaansche woorden en zinnen vermengend met een stroom van dreigementen in de taal der Mayas.

„Hij zegt, dat de vrouwen niet deugen,” vertolkte de inlander in de eerste pauze. „Hij zegt dat vrouwen oorzaak zijn van de twisten der mannen, dat zij het snelle staal, den plotselingen dood met zich voeren. Onheil en Gods toorn rusten altijd op haar. Hun wegen zijn niet Gods wegen en zij voeren den man naar zijn ondergang. Hij zegt, dat vrouwen de eeuwige vijanden zijn van God en de mannen, daar zij eeuwig een hinderpaal zijn tusschen God en den man. Hij zegt, dat de vrouwen altijd de voetstappen van God uitgewischt en de mannen weerhouden hebben om langs Gods [114]weg tot God te komen. Hij zegt, dat deze vrouw terug moet keeren.”

Met lachende oogen floot Henry, om zijn waardeering voor deze schimprede te kennen te geven, terwijl Francis zei:

„Zal je nu lief zijn, Leoncia? Je ziet, hoe een Maya over je sexe denkt. Dit is geen geschikte plaats voor je. Californië is beter. Daar hebben de vrouwen meer in de melk te brokken.”

„Het ongeluk is, dat de oude man zich de vrouw herinnert, die zijn noodlot was in de dagen zijner jeugd,” zei Francis. Hij wendde zich tot den inlander. „Verzoek je vader om het knoopenschrift te lezen en te zien, wat het zegt ten gunste of ten ongunste van de vrouw, die wandelt in de voetstappen van God.”

Tevergeefs onderzocht de hoogepriester het heilige schrift. Hij kon niet het minste bezwaar tegen de vrouwen erin vinden.

„Hij vermengt zijn eigen ervaringen met zijn mythologie,” grinnikte Francis triomfantelijk. „Ik denk dus, dat het geen kwaad kan, Leoncia, wanneer je een hapje blijft eten. De koffie is klaar. Daarna …”

Maar dit „daarna” kwam dadelijk. Nauwelijks hadden zij zich op den grond neergezet en waren begonnen met eten, of Francis, die opgestaan was om Leoncia van tortillas te bedienen, voelde zijn hoed van zijn hoofd slaan.

„Op mijn woord,” zei hij, zich neerzettend. „Dat was onverwacht. Henry, waag er eens een oogje aan en kijk, wie me als schijf wilde gebruiken.”

Het volgend oogenblik gluurden aller oogen, behalve die van den vader van den inlander, over den rand van den voetstap. Wat zij van alle kanten op zich zagen aankruipen, was een onbeschrijfelijke en zonderling gekleede bende mannen, die niet tot het een of ander ras schenen te behooren, maar samengesteld uit alle mogelijke rassen. De verschillende menschelijke rassen schenen bijgedragen te hebben aan hun vormen en de kleurschakeeringen hunner huid.

„De smerigste bende, die ik ooit gezien heb,” was Francis’ commentaar.

„Het zijn de Caroos,” mompelde de inlander vreesachtig.

„En wie voor den …” begon Francis. Oogenblikkelijk trok hij zijn woorden in. „En wie in ’s hemelsnaam zijn de Caroos?”

„Zij komen regelrecht uit de hel,” was het antwoord van den inlander. „Zij zijn woester dan de Spanjaarden, verschrikkelijker dan de Mayas. Zij geven of nemen niet ten huwelijk, en een priester is onder hen onbekend. Zij zijn duivelsgebroed en hun wegen zijn de wegen des duivels, alleen nog een beetje erger.”

Hier stond de Maya op en wees, met een beschuldigend uitgestoken vinger, Leoncia aan als de oorzaak van deze laatste moeilijkheid. Een kogel schampte zijn schouder en deed hem in de rondte tollen.

„Trek hem omlaag!” schreeuwde Henry tegen Francis. „Hij is de eenige, die de knoopentaal kent; en de oogen van Chia, wat dit ook zijn moge, hebben nog niet geschitterd.” [115]

Francis gehoorzaamde, zijn arm uitstrekkende en den ouden kerel bij de beenen grijpend, rukte hij hem omlaag, zoodat hij neerviel als een slap skelet.

Henry greep zijn geweer en antwoordde met een fusillade. Ricardo, Francis en de inlander volgden dadelijk zijn voorbeeld. Maar de oude man, die nog altijd de knoopen door zijn hand liet glijden, vestigde zijn blik over den versten rand van den voetstap op een ruwen bergkam verderop gelegen.

„Houd op!” schreeuwde Francis, tevergeefs trachtend om zich verstaanbaar te maken.

Hij was gedwongen om van den een naar den ander te kruipen en ze met geweld te dwingen om met vuren op te houden. Ieder afzonderlijk moest hij uitleggen, dat al hun ammunitie op de muilezels was en dat ze zuinig moesten zijn met het weinige, dat ze in hun geweren en gordels hadden.

„En zorg, dat ze je niet raken,” waarschuwde Henry. „Ze hebben oude musketten en donderbussen, die gaten in je lichaam maken ter grootte van soepborden.”

Een uur later was de laatste kogel verschoten, op enkele in Francis’ automatisch pistool na; en het onregelmatig vuur der Caroos werd uit den kuil met stilzwijgen beantwoord. José Mancheno was de eerste, die vermoedde hoe de zaken stonden. Voorzichtig kroop hij naar den rand van den kuil om zich te overtuigen en gaf toen den Caroos een teeken, dat de ammunitievoorraad der belegerden uitgeput was en zij nader moesten komen.

„Aardig in den val geloopen, senors,” hoonde hij de verdedigers, terwijl overal langs den rand het gelach der Caroos werd vernomen. Maar het volgend oogenblik veranderde de toestand even verwonderlijk als een tooneelverandering in een pantomime. Met wilde angstkreten sloegen de Caroos op de vlucht. Zoo wanordelijk en overhaast ging het toe, dat velen van hun de musketten en hakmessen lieten vallen.

„Ik zal je toch wel krijgen, Senor Gier,” verzekerde Francis spottend tegen Mancheno, terzelfdertijd zijn pistool op hem richtend. Hij hief zijn wapen op terwijl Mancheno vluchtte, maar bedacht zich en haalde den trekker niet over.

„Ik heb maar drie kogels meer over,” legde hij Francis half verontschuldigend uit. „En in dit land kan men nooit met zekerheid zeggen, wanneer drie kogels het best te pas komen, dat heb ik al gemerkt, zeker, zeker.”

„Kijk!” riep de inlander, op zijn vader en den verwijderden bergrug wijzend. „Daarom zijn ze weggeloopen. Zij hebben de gevaren ondervonden, verbonden aan de heilige dingen der Mayas.”

De oude priester, die de knoopen van de kwast door zijn handen liet glijden in een extase, die bijna op vervoering geleek, keek onafgebroken naar den bergrug, waar vlak naast elkaar twee heldere lichtstralen gedurig flikkerend te voorschijn kwamen.

„Twee gelijke spiegels in de handen van een mensch zouden hetzelfde effect geven,” was Henry’s opmerking.

„Het zijn de oogen van Chia,” herhaalde de inlander. „Het staat zoo geschreven in de knoopen, zooals gij mijn vader hebt hooren zeggen. „Wacht in de voetstappen [116]van den God, tot de oogen van Chia beginnen te schitteren.””

De oude man sprong overeind en verklaarde opgewonden: „Om den schat te vinden, moeten we eerst de oogen vinden!”

„’t Is goed, oude kerel,” kalmeerde Henry hem, terwijl hij met een klein reiskompas den stand der glinsterende voorwerpen vaststelde.

„Hij heeft een kompas in zijn hoofd zitten,” was een uur later Henry’s opmerking over den ouden priester, die op een muildier vooraan reed. „Ik controleer hem met het kompas en, onverschillig hoe de natuurlijke hinderpalen hem noodzaken om van de richting af te wijken, hij komt altijd er weer op terug, alsof hijzelf een magneetnaald was.”

Nadat ze den voetstap verlaten hadden, waren de schitteringen niet meer te zien geweest. Blijkbaar waren ze alleen van die ééne plek in het woeste landschap zichtbaar. Het landschap was woest, met ravijnen en rotsen, afgewisseld door boschrijke gedeelten en vlakten, bedekt met zand of vulkaanasch. Ten slotte werd de weg onbegaanbaar voor hun rijdieren en Ricardo werd achtergelaten om toezicht te houden op de muildieren en hun geleiders en een kamp op te slaan. De rest van het gezelschap ging verder, de met jungle begroeide helling, die hun weg versperde, bestijgend door zichzelf en elkander tegen de boomwortels omhoog te hijschen. De oude Maya, die nog altijd vooraan ging, was zich niet bewust van Leoncia’s tegenwoordigheid.

Plotseling, een halve mijl verder, stond hij stil en deinsde, als door een adder gestoken, terug. Francis lachte en over het woeste landschap klonk de dissonant van een spottenden echo. De laatste priester der Mayas liet haastig de knoopen door zijn hand glijden, pikte er een bijzonder koord uit, raadpleegde tot tweemaal toe de knoopen en sprak toen:

„Wanneer de God lacht, wees voorzichtig!—aldus zeggen de knoopen.”

Vijftien minuten gingen verloren eer Henry en Francis er in slaagden hem slechts gedeeltelijk te overtuigen, en wel door herhaaldelijk te roepen, dat het een echo was.

Een half uur later kwamen zij uit op een reeks, sterk golvende, zandheuvels. Weer deinsde de oude man terug. Uit het zand, waarop zij liepen, steeg een luid geruisch op. Wanneer ze stilstonden, was alles stil. Een enkele stap en al het zand begon te spreken.

„Wanneer de God lacht, wees voorzichtig!” waarschuwde de oude Maya.

Met zijn vinger een cirkel in het zand trekkend, dat tegen hem riep onder dit werk, zonk hij daarin op zijn knieën neer en de aanraking van zijn knieën met het zand veroorzaakte een krijschend en huilend geluid. De inlander volgde het voorbeeld van zijn vader in den luidruchtigen cirkel, waar de oude man met zijn vinger schreeuwende kabalistische figuren en teekeningen maakte.

Leoncia was onder den indruk en klemde zich aan Henry en Francis vast. Zelfs Francis was niet op zijn gemak. [117]

„De echo was een echo,” zei hij. „Maar dit hier is geen echo. Ik begrijp er niets van. Eerlijk gezegd, krijg ik er kippenvel van.”

„Onzin!” antwoordde Henry, het zand met zijn voet in beweging brengend tot het weer schreeuwde. „Dit is het schreeuwende zand. Op het eiland Kauai, een der eilanden van Hawaii, heb ik dergelijke schreeuwende zandvlakten gezien—een echte plaats voor touristen, dat verzeker ik je. Dit soort is alleen nog een beetje beter en veel luidruchtiger. De geleerden hebben een twintigtal hoogdravende theorieën om dit verschijnsel te verklaren. Het wordt ook nog in verscheidene andere plaatsen der wereld gevonden, zooals ik gehoord heb. Er is maar een ding mogelijk, en dat is: het kompas volgen, dat ons er dwars doorheen leidt. Zulk zand schreeuwt, maar men heeft nog nooit gehoord, dat het beet.”

Maar de laatste der priesters was niet uit zijn cirkel te krijgen, ofschoon zij er wel in slaagden om hem lang genoeg aan zijn gebeden te onttrekken om een stortvloed van hartstochtelijke woorden in de taal der Mayas over hen uit te storten.

„Hij zegt, dat we zoo’n groote heiligschennis willen plegen,” vertolkte zijn zoon, „dat zelfs het zand tegen ons begint te roepen. Hij wil de gevreesde schuilplaats van Chia niet verder naderen. En ik evenmin. Zijn vader vond daar den dood, zooals algemeen bekend is onder de Mayas. Hij zegt, dat hij daar niet wil sterven. Hij zegt, dat hij nog niet oud genoeg is om te sterven.”

„Die ellendige tachtigjarige!” lachte Francis en schrok van den spookachtigen spotlach van den echo, terwijl overal rondom hen de zandheuvels in koor begonnen te schreeuwen. „Te jong om te sterven! Wat zeg je daarvan, Leoncia? Ben je ook te jong om weldra te sterven?”

„Kom,” lachte ze terug, haar voet zachtjes heen en weer bewegend door het zand, wat een licht kreunend geluid veroorzaakte. „Integendeel, ik ben te oud om te sterven, alleen omdat de rotsen ons gelach weerkaatsen en omdat de zandheuvels hun stem tegen ons verheffen. Kom, laten we verder gaan. We zijn vlak bij deze lichten. Laat den ouden man in zijn cirkel blijven wachten, tot we terugkomen.”

Zij liet de mannen los en stapte voorwaarts en toen zij volgden, spraken al de heuvels, terwijl er een, vlak bij hen, langs wiens hellingen een golf zand naar beneden gleed, rommelde en donderde. Gelukkig voor hen, zooals zij spoedig zouden ondervinden, had Francis, toen ze de muildieren achterlieten, een dun, sterk touw meegenomen.

Eenmaal op de zandvlakten ontdekten zij meer echos. Nu en dan hoorden zij hun hallo’s, tot zes en acht maal toe, duidelijk herhalen.

„De hel is losgebroken,” zei Henry. „Geen wonder, dat de inboorlingen een dergelijke plaats schuwen!”

„Was het niet Mark Twain, die schreef over een man, wiens stokpaardje het was om echo’s te verzamelen?” vroeg Francis.

„Nooit van gehoord. Maar dit is beslist een schitterende collectie Maya-echo’s. Zij hebben wijselijk deze streek als [118]bergplaats gekozen. Ongetwijfeld werd ze altijd als heilig beschouwd, zelfs voor de Spanjaarden kwamen. De oude priesters kenden de natuurlijke oorzaken der mysteries en gaven deze aan hun kudden door als een Mysterie met een groote M en van bovennatuurlijken oorsprong.”

Slechts enkele minuten later kwamen zij uit op een open vlakte, vlak onder een gespleten en vooruitstekende rots en veranderden hun wijze van achter elkander voort te gaan, door met z’n drieën naast elkander te gaan loopen. De grond had een harde, broze korst, zoo kristallijn en droog, dat men niet kon denken, dat het verderop anders kon zijn. In een dartele opwelling en met den wensch beide mannen gelijk te stellen, greep Leoncia hun handen en zette het op een loopen. Maar na een half dozijn passen gebeurde het ongeluk. Tegelijkertijd zonken Henry en Francis tot aan hun middel weg door de aardkorst en Leoncia volgde hen, nauwelijks een seconde later en nagenoeg even diep wegzinkend.

„De hel is losgebroken,” mopperde Henry. „Dit is de woonplaats van den duivel zelf.”

En zijn, op zachten toon gesproken woorden, werden aan alle zijden van de nabijgelegen rotsen teruggefluisterd en eindeloos en sissend herhaald.

In het eerst begrepen zij niet ten volle het gevaar, waarin zij verkeerden. Eerst door hun gemartel om los te komen, toen ze steeds verder wegzonken, begrepen de beide mannen den ernst van den toestand. Leoncia lachte nog altijd om het avontuur, want meer scheen het voor haar niet te beteekenen.

„Drijfzand,” hijgde Francis.

„Drijfzand!” hijgde het geheele landschap terug en bleef dit hijgen in een wegstervend, spookachtig gefluister, het steeds weer herhalend, spotachtig en zalvend.

„Het is een kuil, gevuld met drijfzand,” bekrachtigde Henry.

„Misschien had die ouwe jongen wel gelijk, toen hij achterbleef op de schreeuwende zandvlakten,” merkte Francis op.

Het spookachtig gefluister verdubbelde en het duurde geruimen tijd eer het wegstierf.

Zij waren nu tot aan de borst weggezonken en verdwenen geleidelijk al dieper.

„Wel, we zullen moeten zien, dat we levend uit deze klem uitkomen,” was Henry’s opmerking.

En zonder er verder over te spreken, begonnen de beide mannen Leoncia omhoog te hijschen, ofschoon deze poging en haar gewicht hen nog sneller deed wegzinken. Toen ze vrij en los, met één voet op den dichtstbijzijnden schouder van elk der beide mannen, die ze liefhad, stond, zei Francis, ofschoon het landschap den spot met hem dreef:

„Nu, Leoncia, nu gaan wij je eruit gooien. Op het woord „Los!” laat je los. En je moet zorgen, dat je met je volle lengte zachtjes op de borst neerkomt. Je zult wel een beetje wegglijden. Maar laat je niet tegenhouden. Zorg, dat je verder komt. Krabbel op handen en knieën naar den vasten grond. En, wat er ook gebeurt, sta niet op, voor je vasten grond onder de voeten hebt. Klaar, Henry?”

Samen, ofschoon dit hen sneller deed wegzinken, slingerden zij haar heen en weer in de lucht en bij de derde schommeling [119]riep Francis „Los!” en schoven zij haar naar den veiligen oever. Zij gehoorzaamde nauwgezet aan hun voorschriften en, op handen en knieën, bereikte zij de veilige rotsen.

„Gooi nu het touw,” riep ze hen toe.

Maar Francis was al te ver weggezonken om het touw van zijn hals en onder zijn eene arm weg te halen. Henry deed het voor hem en ofschoon deze inspanning hem even ver deed wegzinken, slaagde hij er toch in om het eene eind van het touw aan Leoncia toe te werpen.

Eerst trok zij er aan. Vervolgens legde zij een slag om een rotsblok, ter grootte van een auto en liet Henry trekken. Maar alles was tevergeefs. De spanning of winst was zoo gering, dat het hem alleen nog dieper scheen te doen zinken. Het drijfzand zoog en steeg tot boven zijn schouders, toen Leoncia hem toeschreeuwde, een helsch kabaal van echo’s wakker roepende: „Wacht! Trek niet meer! Ik heb een idee! Laat het heele touw schieten! Houd alleen zooveel over, dat je het onder je armen kunt binden!”

Het volgend oogenblik klom ze, het touw bij het andere eind vasthoudend, tegen de rots op. Veertig voet hooger, waar een kromme, kleine boom in de spleten wortelde, stond ze stil. Het touw om den boomstam slaande, bij wijze van haak, haalde zij het touw aan en maakte dit vast aan een rotsklomp, die verscheidene honderden ponden woog.

„Hoera voor het meisje!” prees Francis tegen Henry.

Beide mannen begrepen wat zij van plan was en het succes hing er alleen van af, of ze in staat zou zijn om het rotsblok in beweging te brengen en van de helling te laten rollen. Vijf kostbare minuten gingen verloren eer ze een dooden tak kon vinden, die sterk genoeg was om als hefboom te dienen. De rotsklomp van achteren aanvallend en koelbloedig te werk gaande terwijl haar beide minnaars steeds verder wegzonken, slaagde zij er eindelijk in om hem over den rand te werken.

Toen hij viel, spande het touw zich met een ruk, die een onwillekeurig gekreun aan Henry’s mond ontlokte, toen zijn borst plotseling omsnoerd werd. Langzaam rees hij op uit het drijfzand, terwijl zijn vorderingen vergezeld gingen van zuigende geluiden uit het zand, dat hem slechts met tegenzin losliet. Maar toen hij de oppervlakte bereikte, was het rotsblok zooveel zwaarder dan hij, dat hij met een vaart over de korst voortschoot tot vlak onder het hijschtoestel, waarna het rotsblok tot stilstand kwam op den grond naast hem.

Francis’ hoofd, armen en de toppen van zijn schouders waren alleen nog maar te zien, toen het eind van het touw hem toegeworpen werd. En toen hij naast hen op den vasten grond stond en zijn vuist schudde tegen het drijfzand, waaraan hij zoo ternauwernood ontsnapt was, hielpen zij hem, om het te bespotten. En myriaden spoken spotten terug en de geheele lucht boven hen was vervuld door gefluisterde woorden, die tezamen een duivelsch, spottend geheel vormden. [120]

„We kunnen er onmogelijk een millioen mijlen vandaan zijn,” zei Henry, toen het drietal stilstond aan den voet van een hooge, steile rots. „Als het nog verder is, dan loopt de koers recht over deze rots en daar wij die niet kunnen beklimmen en, naar de afmetingen te oordeelen, de omvang mijlenlang moet zijn, kan het niet anders of de bron van deze lichten moet hier ergens te vinden zijn.”

„Zou het geen man met een verrekijker geweest kunnen zijn?” opperde Leoncia.

„Hoogstwaarschijnlijk is het ’t een of ander natuurverschijnsel,” antwoordde Francis. „Ik voel veel voor natuurverschijnselen na onze ontmoeting met de schreeuwende zandvlakten.”

Leoncia, die toevallig iets verder langs de voorzijde van de rots keek, werd plotseling een en al aandacht en riep: „Kijk daar eens!” Hun oogen volgden de hare en bleven op hetzelfde punt rusten. Wat zij zagen, was geen schittering, maar een rustig, wit licht, dat straalde en gloeide als de zon. Langs den voet der rots voortkrabbelend, bemerkten de beide mannen aan den dichten plantengroei, dat hier in vele jaren geen menschelijke wezens geweest waren. Ademloos van de inspanning, drongen zij door het kreupelhout heen naar een open plek, waar nog niet lang geleden naar beneden gestorte rotsblokken den plantengroei belemmerd hadden.

Leoncia klapte in haar handen. Zij hoefde niet te wijzen. Dertig voet hooger, in de voorzijde der rots, zaten twee reuzenoogen. Elk der oogen was een vadem groot en de oppervlakte bestreken met een witte, reflecteerende stof.

„De oogen van Chia,” riepen ze uit.

Henry krabde zich over het hoofd en herinnerde zich plotseling iets.

„Ik vermoed, dat ik je kan vertellen, waar ze van gemaakt zijn,” sprak hij. „Ik heb het nog nooit gezien, maar ik heb er oude pioniers over hooren spreken. Het is een oud kunstje der Mayas. Ik wil mijn aandeel in den schat verwedden tegen een doorboord kwartje, Francis, dat ik je kan zeggen, wat dat reflecteerende goedje is.”

„Aangenomen!” riep Francis. „Een man is een dwaas als hij dergelijke weddenschappen niet aanneemt, zelfs al gaat het om een vermenigvuldigingstafel. De kans om millioenen dollars te winnen voor een beslist onbruikbaar kwartje. Ik zou wedden, dat tweemaal twee vijf is op de kans, dat dit door een wonder bewezen zou kunnen worden. Zeg op! Wat is het? De weddenschap is aangenomen.”

„Oesters,” lachte Henry. „Oesterschelpen, of liever, schelpen van pareloesters. Het is paarlemoer, kunstig ingelegd en vastgemetseld, zoodat de oppervlakte voortdurend reflecteert. Nu moet je bewijzen, dat ik ongelijk heb, klim dus naar boven en kijk.”

Onder de oogen, zich een twintig voet naar boven en beneden langs de rots uitstrekkend, was een eigenaardig driehoekig vooruitstekend stuk rots. Het leek veel op een bult op het gezicht van de rots. De top ervan was slechts een meter verwijderd van de plek tusschen de beide oogen. De oneffenheden der oppervlakte en door er zich als een kat aan [121]vast te klemmen, maakten het Francis mogelijk om de tien voet te beklimmen, die naar den voet der bult leidden. Van daar af tot aan de rots, was de weg gemakkelijker. Maar de gedachte aan een val van een vijfentwintig voet hoogte en een arm- of beenbreuk midden in zoo’n eenzaamheid, was minder prettig en Leoncia riep naar boven, hierdoor onwillekeurig een jaloerschen gloed in Henry’s oogen opwekkend:

„O, wees toch voorzichtig, Francis!”

Op de punt van den driehoek staande, keek hij nu eens in het eene, dan weer in het andere oog. Hij trok zijn jachtmes en begon te graven en te peuteren in het rechteroog.

„Als de ouwe heer hier was, zou hij een stuip krijgen bij het zien van zoo’n heiligschennis,” merkte Henry op.

„Het doorboorde kwartje is voor jou,” riep Francis naar beneden, tegelijkertijd het stukje, dat hij los gepeuterd had in Henry’s opgehouden hand werpend.

Het was paarlemoer, een plat stukje, met groote zorg gesneden om precies te passen in de menigte andere stukjes, die tezamen het oog vormden.

„Waar rook is, daar is ook vuur,” oordeelde Henry. „Niet voor niets kozen de Mayas deze, van God verlaten plaats en plaatsten deze oogen van Chia in de rots.”

„Het schijnt, dat we een vergissing begaan hebben, toen we den ouden heer en zijn heilige knoopen achterlieten,” zei Francis. „De knoopen zouden er ons alles van kunnen vertellen en ons zeggen, wat we verder moeten doen.”

„Waar oogen zijn, moet toch ook een neus zijn,” was Leoncia’s opmerking.

„En hier is hij!” riep Francis uit. „Hemeltje! Dat was de neus, waar ik tegen opgeklommen ben. We staan er te dicht bij om een goed overzicht te hebben. Op een honderd meter afstand, zou het er uitzien als een reusachtig gelaat.”

Leoncia naderde statig en schopte tegen een rottende hoop bladeren en takjes, die daar blijkbaar door de tropische stormen neergewaaid waren.

„Dat moet de mond zijn of de plek waar een mond hoort te zitten, hier onder den neus,” sprak zij.

In een oogwenk hadden Henry en Francis den rommel terzijde geschopt en een opening blootgelegd, die te klein was om een menschelijk lichaam door te laten. Het was duidelijk, dat de neergestortte rotsblokken den weg gedeeltelijk versperd hadden. Door enkele rotsblokken opzij te werken, kregen ze voldoende ruimte, dat Francis zijn hoofd en schouders naar binnen kon werken en bij het licht van een lucifer rondkijken.

„Pas op voor slangen,” waarschuwde Leoncia.

Francis bromde, ten teeken dat hij het verstaan had en rapporteerde:

„Dit is geen natuurlijk hol. Het zijn allemaal uitgehouwen rotsen en goed gedaan ook, voor zoover ik er over oordeelen kan.” Een gemompelde verwensching verkondigde, dat hij zijn vingers brandde aan den uitdoovenden lucifer. En vervolgens hoorden zij zijn stem, verwonderd uitroepen: „Ik heb geen lucifers meer noodig. Het heeft een eigen verlichting—ergens in de hoogte—een geheime verlichting, maar toch is het daglicht. [122]Deze oude Mayas waren beslist handige kerels. Het zou me niets verwonderen, als we een lift ontdekten, warm en koud water, een fornuis en een Zweedschen portier.—Welnu, tot ziens.”

Zijn lichaam, beenen en voeten verdwenen en toen hoorden zij zijn stem:

„Kom ook binnen. Het hol is fijn.”

„En ben je nu niet blij, dat ik meegegaan ben?” vroeg Leoncia, toen ze zich bij de twee mannen voegde op den gelijken vloer van de, in de rots uitgehouwen, kamer, waar zij, nu hun oogen zich snel gewenden aan het geheimzinnige, grauwe daglicht, met verrassende duidelijkheid om zich heen konden zien. „Eerst vond ik de oogen voor jelui en toen den mond. Als ik niet mee gegaan was, zouden jelui nu hoogstwaarschijnlijk een halve mijl verder geweest zijn, om de rots heenloopend en je met iederen stap verder verwijderend.”

„Maar de plaats is even leeg als Moeder Hubbards provisiekast,” vervolgde zij een oogenblik later.

„Natuurlijk,” zei Henry. „Dit is enkel de antichambre. Zoo simpel zouden de Mayas den schat niet verbergen, waar de conquistadores met zoo’n ijver achterheen zaten. Ik durf te wedden, dat we er bijna nog even ver van af zijn om den schat te vinden, als wij zijn zouden, wanneer we nog in San Antonio zaten, in plaats van hier.”

De doorgang, die twaalf of vijftien voet breed en een onbepaalde hoogte had, liep volgens Henry’s schatting een veertig passen, of ruim honderd voet door. Toen werd ze plotseling nauwer, liep eerst met een rechthoek naar rechts en met een dergelijken rechthoek naar links en beschreef een bocht naar een ander ruim vertrek.

Nog altijd wees het geheimzinnig binnendringende daglicht hen den weg en Francis, die vooruitliep, bleef zoo plotseling stilstaan, dat Leoncia en Henry, die een voor een achter hem aankwamen, tegen hem aanbotsten. Zij gingen naast elkaar staan, Leoncia in het midden en Henry aan haar linkerzijde en staarden nu op een lange rij menschelijke wezens, reeds lang dood, maar niet tot stof vergaan.

„Evenals de Egyptenaren, kenden de Mayas de balsemkunst,” zei Henry, onwillekeurig zijn stem dempend tot een gefluister in de tegenwoordigheid van zooveel onbegraven dooden, die recht overeind stonden, met open oogen, alsof ze nog altijd leefden.

Allen waren als Europeanen gekleed en allen droegen de ongevoelige gelaatstrekken van Europeanen. Evenals in hun leven, waren zij gehuld in de door de eeuwen verteerde kleedij der conquistadores en Engelsche zeeroovers. Twee hunner droegen een verroest harnas, waarvan het vizier opgeslagen was. Hun zwaarden en ponjaarden waren in hun gordels gestoken of hielden zij in hun verschrompelde handen en in hun gordels staken ook reusachtige vuursteenpistolen van heel oud model.

„De oude Maya had gelijk,” fluisterde Francis. „Ze hebben de bergplaats getooid met hun stoffelijke overblijfselen en zijn in de wachtkamer neergezet als een waarschuwend voorbeeld voor indringers.—Zeg! Die kerel is een echte Spanjaard. [123]Ik wil wedden, dat hij haia-lai gespeeld heeft, en zijn voorouders voor hem ook.”

„En dat is een man uit Devonshire, zoo zeker als iets,” fluisterde Henry terug. „Ik wil kwartjes met gaatjes verwedden tegen acht dollar stukken, dat hij de vaalbruine herten stroopte en aan ’s konings wraak ontsnapte in het eerste schip, dat uitzeilde naar het Spaansche Schiereiland.”

„Br-r-r!” huiverde Leoncia, zich aan de twee mannen vastklemmend. „De heilige dingen der Mayas zijn doodelijk en spookachtig. En er gaat een klassieke wraakneming mee gepaard. De zoogenaamde schenders der schatkamer zijn haar verdedigers geworden, haar beschermend met hun stof, dat niet vergaat.”

Ze voelden niet veel lust om verder te gaan. De aangekleede geesten der, reeds zoo langen tijd, dooden, hield hen tijdelijk ervan terug. Henry werd melodramatisch.

„Zelfs tot deze afgelegen, gekke plaats leidde hun speurhondenneus hen, reeds van het begin der Verovering af, op zoek naar schatten,” sprak hij. „Al konden zij er zich dan ook niet mee uit de voeten maken, ze hebben ze toch ongetwijfeld beroerd.—Ik neem mijn hoed voor jelui af, zeeroovers en conquistadores! Ik groet u, oude, onversaagde plunderaars, wier neuzen het goud rooken en wier harten dapper genoeg waren om er voor te vechten!”

„Oef!” zei Henry, terwijl hij er bij de andere twee op aandrong om de rij der vroegere avonturiers te doorloopen. „De oude Sir Henry zelf moest eigenlijk hier staan, aan het hoofd der stoet.”

Zij deden dertig passen eer de doorgang weer een bocht maakte, juist aan het einde der dubbele rij mummies en hier liet Henry zijn makkers halt houden, terwijl hij voor zich uit wees en sprak:

„Ik weet niets van Sir Henry, maar daar heb je Alvarez Torres.”

Met een Spaanschen helm op, met een versleten Spaansch gewaad uit de middeleeuwen, een groot Spaansch zwaard in zijn bruine, verweerde hand, stond een mummie, wier mager, bruin gelaat sprekend geleek op het magere, bruine gelaat van Alvarez Torres. Leoncia deinsde op dit gezicht hijgend terug en bekruiste zich. Francis liet haar aan Henry over, naderde en streek met zijn vingers over wangen, lippen en voorhoofd van het voorwerp en lachte geruststellend:

„Ik wou maar, dat Alvarez Torres even dood was als deze hier. Ik twijfel er echter geen oogenblik aan, of Torres stamde van hem af—ik bedoel vóór hij hier kwam om hier zijn laatste aardsche woonplaats te kiezen als een lid van de Bewaarders der Maya-schat.”

Leoncia passeerde huiverend de grimmige gedaante. Ditmaal noodzaakte de nauwe bocht, die zeer donker was, Henry, die vooruit liep, om verscheidene lucifers aan te steken.

„Hallo!” zei hij, toen hij na een paar honderd voet afgelegd te hebben, stilhield. „Kijk eens naar die handwerkkunst! Kijk eens, hoe die steen gehouwen is!”

Voor hen uit, stroomde grauw licht den doorgang binnen en [124]maakte het gebruik van lucifers onnoodig. Halverwege in een nis lag een steen, even groot als de doorgang. Het was duidelijk, dat men dezen gebruikt had om den doorgang af te sluiten. Hij was prachtig bewerkt, de zijkanten en hoeken precies gelijk gemaakt aan de plaats in den muur, waar hij ingeschoven moest worden.

„Ik wil wedden, dat de vader van den ouden Maya hier gestorven is,” riep Francis uit. „Hij kende het geheim der balansen en hefboomen, die dien steen in beweging brachten en hij werd slechts gedeeltelijk weggeschoven, zooals je ziet …”

„De hel is losgebroken!” viel Henry hem in de rede, voor zich op den vloer wijzend, waar de verschillende gedeelten van een geraamte verspreid lagen. „Dat moeten zijn overblijfselen zijn. ’t Is beslist van jongeren datum, anders zou hij ook wel een mummie geworden zijn. Hoogstwaarschijnlijk was hij de laatste bezoeker, die voor ons hier kwam.”

„De oude priester zei, dat zijn vader mannen van de tierra caliente hierheen leidde,” herinnerde Leoncia Henry.

„En hij zei, dat niemand ooit terugkeerde,” voegde Francis er bij.

Henry, die het doodshoofd onderzocht en opgeraapt had, slaakte weer een uitroep en stak een lucifer aan, om de anderen te laten zien, wat hij ontdekt had. Niet alleen droeg het hoofd de sporen van een slag met een zwaard of een hakmes, maar een gat in den achterkant van het doodshoofd wees duidelijk aan, dat daar een kogel binnengedrongen was. Henry schudde het hoofd en werd beloond door een gerammel er binnen in, schudde nog eens en schudde er een, gedeeltelijk afgeplatten, kogel uit. Francis onderzocht dezen.

„Uit een oud pistool,” besloot hij hardop. „Met zwak of zeer verlegen kruit, want in een plaats als deze, moet het schot van een kleinen afstand gelost zijn en toch is de kogel niet door en door gedrongen. En het is beslist een echt menschenhoofd.”

Een rechthoekige bocht vormde het einde van den elleboog en gaf toegang tot een kleine, maar goed verlichte, in de rots uitgehouwen kamer. Door een boog en met verticale, een voet dikke en een halven voet van elkander geplaatste, steenen staven afgesloten venster, drong grauw daglicht naar binnen. De vloer van dit vertrek was bezaaid met uitgebleekte menschelijke beenderen. Een onderzoek der doodshoofden wees uit, dat deze van Europeanen afkomstig waren. Daartusschen verspreid lagen geweren, pistolen en messen en hier en daar een hakmes.

„Zoover kwamen zij, over den drempel der schatkamer,” zei Francis, „en, naar den schijn te oordeelen, hebben zij om het bezit ervan gestreden vóór ze hem in handen kregen. ’t Is jammer, dat de oude man niet hier is, om te zien, wat er met zijn vader gebeurde.”

„Zouden er geen overlevenden geweest zijn, om er met den buit van door te gaan?” opperde Henry.

Maar op dat oogenblik zag Francis, die van de beenderen opkeek om de kamer aan een onderzoek te onderwerpen, iets, wat hem deed zeggen: [125]

„Neen, beslist niet. Kijk die steenen in die oogen eens. Dat zijn robijnen of ik heb nog nooit een robijn gezien!”

Zij volgden zijn blik naar het steenen beeld van een hurkende, zware vrouw, die hen met roode oogen en open mond aanstaarde. De mond was zoo groot, dat het gezicht erdoor tot een caricatuur gemaakt werd. Ernaast, eveneens uit steen gehouwen en van iets heldhaftiger vormen, stond een obscure en afzichtelijke mannelijke gedaante, met één gewoon oor en één oor, even belachelijk groot als de mond der vrouw.

„Die schoone dame moet zeker Chia voorstellen,” grinnikte Henry. „Maar wie is haar mannelijke vriend met het olifantsoor en de groene oogen?”

„Raad maar,” lachte Francis. „Maar dit weet ik wel: deze groene oogen van den man met zijn olifantenoor zijn de grootste smaragden, die ik ooit gezien of waarvan ik ooit gedroomd heb. Ieder op zich zelf is eigenlijk te groot om verhandeld te kunnen worden. Ze zijn geschikt voor kroonjuweelen of voor niets.”

„Maar een paar smaragden en een paar robijnen, hoe groot ze ook zijn, kunnen toch niet den geheelen schat der Mayas vormen,” merkte Henry op. „Wij zijn den drempel der schatkamer overgestapt en nu missen wij den sleutel …”

„Die de oude Maya, daarginds op de schreeuwende zandvlakten, ongetwijfeld in die heilige kwast kan vinden,” sprak Leoncia. „Behalve deze twee beelden en de beenderen op den vloer, is er niets hier te vinden.”

Onder het spreken, naderde zij het mannelijk beeld, om dit beter te bekijken. Het belachelijke oor trok haar aandacht en zij wees er in, zeggend: „Ik weet den sleutel niet, maar hier heb je het sleutelgat.”

In werkelijkheid was het olifantsoor, in plaats van een opening te vertoonen, die men van zoo’n groot oor zou verwachten, heelemaal dichtgemaakt op een kleine opening na, die wel een beetje geleek op een sleutelgat. Tevergeefs liepen ze door de kamer, tegen den muur en op den vloer kloppend, op zoek naar listig verborgen doorgangen of geheime aanwijzingen, die leidden naar de bergplaats van den schat.

„De beenderen der mannen van de tierra caliente, twee afgodsbeelden, twee smaragden van buitengewone grootte, twee dito robijnen en wij zelven, dat is al, wat dit vertrek bevat,” telde Francis op. „Er blijven ons slechts twee dingen over om te doen: terugkeeren en Ricardo en de muilezels halen om hier buiten te kampeeren; en den ouden heer en zijn heilige knoopen hierheen brengen, al zouden we hem moeten dragen.”

„Blijf jij hier met Leoncia, dan zal ik teruggaan om hen te halen,” stelde Henry voor, toen ze door de lange gangen geloopen waren en de rij der rechtopstaande dooden en buiten de rots stonden in de zonneschijn en de frissche lucht.

Achter hen op de schreeuwende zandvlakten knielden de inlander en zijn vader in den cirkel, die op zoo luidruchtige wijze door den wijsvinger van den ouden man getrokken was. Een plaatselijke regenbui ontlastte zich boven hen en, ofschoon de inlander huiverde, bad de oude man door, ongevoelig [126]voor den wind en den regen, die zijn huid geeselden. Omdat de inlander huiverde en zich onbehaaglijk voelde, merkte hij twee dingen op, die aan de aandacht van zijn vader ontsnapten. Ten eerste, zag hij Alvarez Torres en José Mancheno zich voorzichtig uit de jungle op de zandvlakten wagen. Vervolgens zag hij een wonder gebeuren. Dit wonder was, dat dit tweetal kalm voortstapte over het zand, zonder dat hun voortgaan het minste geluid te voorschijn riep. Toen zij verdwenen waren, raakte hij met zijn vinger voorzichtig het zand aan en er ontstond geen spookachtig gefluister. Hij duwde zijn vinger in het zand en nog bleef alles stil, evenals het stil bleef, toen hij stevig met zijn vlakke hand op het zand sloeg. De voorbijtrekkende regenbui had het zand met stomheid geslagen.

Hij schudde zijn vader wakker uit zijn gebeden, zeggend:

„Het zand geeft geen geluid meer. Het is even stil als het graf. En ik heb den vijand van den rijken Gringo geruischloos over de zandvlakten zien loopen. Hij is niet vrij van zonden, deze Alvarez Torres, en toch maakte het zand geen leven. Het zand is dood. De stem van het zand bestaat niet. Waar de zondaar mag loopen, daar mogen gij en ik ook loopen, oude vader.”

Binnen den cirkel trok de oude Maya, met bevenden wijsvinger nog meer kabalistische teekenen in het zand en het zand schreeuwde niet tegen hem. Buiten den cirkel was het hetzelfde—omdat het zand nat geworden was, en omdat het zand enkel kon spreken, wanneer het door de zon kurkdroog was geworden. Hij liet de knoopen van de heilige kwast door de vingers glijden.

„Ze zeggen,” sprak hij, „dat we veilig verder kunnen gaan, als het zand niet meer schreeuwt. Tot dusverre heb ik alle voorschriften opgevolgd. Opdat wij nu ook verder gehoorzamen, moeten we voortgaan.”

Ze vorderden zoo snel, dat ze, kort nadat ze de schreeuwende zandvlakten over waren, Torres en Mancheno inhaalden, welk waardig tweetal in het kreupelhout aan den eenen kant sloop, wachtte tot de priester en zijn zoon voorbijgegaan waren en toen, achter hun aan, hun weg vervolgden. Onderwijl liep Henry, die een korteren weg nam, de beide paren mis.

„Toch was het een vergissing en een zwakheid van mij om in Panama te blijven,” zei Francis tegen Leoncia, toen ze naast elkaar op de rotsen bij den ingang van het hol, op Henry’s terugkomst zaten te wachten.

„Heeft de New-Yorksche Beurs dan zooveel aantrekkingskracht voor je?” spotte Leoncia koket; welke spot echter slechts gedeeltelijk koketterie en voor het grootste gedeelte een poging om tijd te winnen was. Ze was bang om alleen te zijn met den man, dien zij zoo verwonderlijk en hevig liefhad.

Francis werd ongeduldig.

„Ik houd er altijd van om ronduit te spreken, Leoncia. Ik zeg, wat ik meen, op de openhartigste en kortste manier …” [127]

„Waarin je heel anders bent dan wij, Spanjaarden,” viel zij hem in de rede, „die de eenvoudigste gedachten moeten versieren en aankleeden met alle mogelijke woordspelingen.”

Maar hij vervolgde onverstoorbaar wat hij begonnen was te zeggen:

„Je draait er om heen, Leoncia, wat ik je juist wilde vertellen. Ik spreek ronduit en de waarheid, zooals een man gewoon is. Jij speelt met woorden en fladdert als een vlinder—wat, dit moet ik toestemmen, de gewoonte is der vrouwen en van haar verwacht kan worden. Maar toch is het niet eerlijk … tegenover mij. Ik zeg je ronduit, wat ik op het hart heb en je begrijpt me. Jij zegt me niet, hoe het met je hart gesteld is. Je fladdert en draait er om heen en ik begrijp er niets van. Daarom ben jij in het voordeel. Je weet, dat ik je liefheb. Ik heb je dit duidelijk genoeg gezegd. En ik? Wat weet ik van jou?”

Met neergeslagen oogen, terwijl een blos opsteeg naar haar wangen, zat zij zwijgend neer, niet in staat om te antwoorden.

„Zie je!” drong hij aan. „Je antwoordt niet. Je ziet er warmer, mooier en begeerenswaardiger uit dan ooit, kortom, verleidelijker; en toch misleidt je mij en zegt me niets van je hart en je bedoelingen. Komt dit omdat je een vrouw bent? Of omdat je een Spaansche bent?”

Ze was diep geschokt. Buiten zichzelven en toch zich volkomen beheerschend, sloeg zij haar oogen op en keek kalm in zijn, even kalme oogen, toen zij zei:

„Ik kan een Angel-Saksische, of Engelsche, of Amerikaansche zijn, of hoe je het wilt noemen, wat betreft de bekwaamheid om de dingen openlijk in het gelaat te zien en openlijk over de dingen te spreken.” Zij pauseerde, overlegde kalm met zich zelf en vervolgde toen: „Je beklaagt je, dat ik je niet verteld heb of ik je al dan niet liefheb, nadat je mij je liefde bekend hebt. Ik zal dat nu, voor eens en voor altijd, beantwoorden. Ik heb je lief …” Zij weerde zijn, begeerig naar haar uitgestrekte, armen af. „Wacht!” beval zij. „Wie van ons is nu de vrouw? Of de Spanjaard? Ik had nog niet uitgesproken. Ik heb je lief. Ik ben trotsch op die liefde. Maar er is meer. Je hebt mij gevraagd naar mijn hart en naar mijn bedoelingen. Ik heb je het eene gedeeltelijk gezegd. Nu zal ik je alles van het andere vertellen: ik ben van plan om Henry te trouwen.”

Een dergelijke Angel-Saksische oprechtheid benam Francis den adem.

„In ’s hemels naam, waarom?” was alles, wat hij kon uitbrengen.

„Omdat ik Henry liefheb,” antwoordde zij, haar oogen nog altijd vast op de zijne gericht.

„En je … je zegt, dat je mij liefhebt?” stamelde hij.

„En ik heb je ook lief. Ik bemin jelui allebei. Ik ben een eerlijke vrouw, tenminste, dat heb ik altijd gedacht. En ik denk dit nog, ofschoon mijn verstand mij zegt, dat ik niet tegelijkertijd twee mannen kan liefhebben en toch een eerlijke vrouw zijn. Ik kan er niets aan doen. Wanneer ik slecht ben, dan ben ik het, en ik kan er niets aan doen, dat ik aldus geboren werd.” [128]

Zij hield op en wachtte, maar haar minnaar bleef nog altijd sprakeloos.

„En wie is nu de Angel-Sakser?” vroeg ze, met een klein glimlachje, half moedig en half spottend over de stomme verbazing, waarin haar woorden hem gebracht hadden. „Ik heb je, zonder omwegen, zonder gefladder, mijn hart en mijn bedoelingen blootgelegd.”

„Maar dat is onmogelijk!” protesteerde hij opgewonden. „Je kunt niet mij liefhebben en Henry’s vrouw worden.”

„Misschien heb je het niet begrepen,” sprak ze ernstig. „Ik ben van plan om Henry’s vrouw te worden. Ik heb je lief. Ik heb Henry lief. Maar ik kan niet met jelui allebei trouwen. Dat zou de wet niet toelaten. Daarom zal ik enkel met één van jelui trouwen. En het is mijn bedoeling, dat die eene Henry zijn zal.”

„Maar waarom, waarom drong je er dan op aan, dat ik zou blijven?” vroeg hij.

„Omdat ik je liefhad. Dat heb ik je toch al gezegd.”

„Als je zoo doorgaat, zal ik nog krankzinnig worden!” riep hij.

„Ik heb zelf dikwijls gedacht, dat het mij krankzinnig zou maken,” verzekerde ze hem. „Als je denkt, dat het mij gemakkelijk valt om zoo de Angel-Saksische te spelen, dan vergis je je. Maar geen enkele Angel-Sakser, zelfs jij niet, dien ik zoo innig liefheb, kan mij verachten, omdat ik de beschamende geheimen en ingevingen van mijn wezen verberg. Evenmin schaam ik mij om ze jou ronduit te vertellen. Als dit iets Angel-Saksisch is, doe er dan je voordeel mee. Als dit iets Spaansch is, iets vrouwelijks en Solanos, doe er dan ook je voordeel mee, want ik ben een Spaansche en een vrouw—een Spaansche vrouw uit de familie Solano …”

„Maar ik praat niet met mijn handen,” voegde zij er met een flauw glimlachje bij, in de stilte, die intrad.

Juist toen hij iets wilde zeggen, beduidde zij hem om stil te zijn en tezamen luisterden zij naar een gekraak en geritsel in het kreupelhout, dat waarschuwde, dat hier menschelijke wezens zich een weg baanden.

„Luister,” fluisterde zij haastig, haar hand smeekend op zijn arm leggend. „Ik zal eindelijk en voor het laatst een Angel-Saksische zijn, wanneer ik zeg, wat ik je ga zeggen. Daarna en altijd, zal ik de, om de zaken heendraaiende, fladderende, vrouwelijke Spaansche zijn, die gij voor mijn beschrijving hebt uitgezocht. Luister: Ik bemin Henry, dit is waar, echt waar. Ik bemin jou meer, veel meer. Ik zal Henry’s vrouw worden … omdat ik hem liefheb en met hem verloofd ben. Maar toch zal ik jou altijd meer liefhebben.”

Voor hij kon protesteeren, kwamen de oude Maya-priester en zijn zoon vlak bij hen uit het kreupelhout te voorschijn. Hun aanwezigheid nauwelijks opmerkend, viel de priester op zijn knieën neer en riep in het Spaansch:

„Voor de eerste maal hebben mijn oogen de oogen van Chia aanschouwd.”

Hij liet de knoopen der heilige kwast door zijn vingers glijden en begon een gebed in de taal der Mayas, dat, wanneer zij het verstaan hadden, aldus luidde: [129]

„O, onsterfelijke Chia, verheven echtgenoote van den goddelijken Hzatzl, die alle dingen uit niets heeft geschapen! O, onsterfelijke echtgenoote van Hzatzl, gij, die zelf de moeder zijt van het graan, het goddelijk hart van het gezeefde koren, godin van den regen en de bevruchtende zonnestralen, voedster van alle graankorrels, wortels en vruchten, noodig voor het onderhoud van den mensch! O, heerlijke Chia, wier mond het oor van Hzatzl gebiedt, tot u zend ik onwaardige, uw priester, mijn bede op. Wees mij goedgunstig en vergevensgezind. Laat uit uw mond den gouden sleutel voortkomen, die het oor van Hzatzl opent. Laat uw getrouwe priester Hzatzl’s schat bereiken … Niet voor hem zelf, o Goddelijke, maar terwille van zijn zoon, die door den Gringo gered is. Uw kinderen, de Mayas, sterven uit. Zij hebben geen behoefte aan den schat. Ik ben uw laatste priester. Met mij daalt alle kennis van u in het graf en van uw verheven echtgenoot, wiens naam ik slechts durf te noemen, met mijn voorhoofd op de steenen gebogen. Hoor mij! O, Chia, hoor mij! Mijn hoofd rust op de steenen voor u!”

Volle vijf minuten lag de oude Maya voorovergebogen, huiverend en trekkend als in een zenuwtoeval, terwijl Leoncia en Francis nieuwsgierig toekeken, half meegesleept door de groote plechtigheid van het gebed van den ouden man, ofschoon zij de woorden niet konden verstaan.

Zonder op Henry te wachten, trad Francis voor de tweede maal het hol binnen. Met Leoncia naast zich, had hij geheel het gevoel van een gids, toen hij den ouden priester de plaats toonde. Deze laatste, die aldoor de knoopen las en mompelde, volgde achter hen aan, terwijl de inlander buiten achtergelaten was om wacht te houden. In de rij met mummies gekomen, stond de priester eerbiedig stil—niet zoozeer om de mummies als wel om de heilige kwast.

„Het staat zoo geschreven,” verkondigde hij, een knoopenstreng naar boven houdend. „Deze mannen waren boos en roovers. Zij zijn gedoemd om eeuwig hier voor de binnenkamer van het Maya-mysterie op wacht te staan.”

Francis leidde hem snel langs den hoop beenderen van zijn vader, die voor hem lagen, en bracht hem in de binnenkamer, waar hij onmiddellijk zich voor de twee afgodsbeelden ter aarde wierp en lang en ernstig bad. Daarna bestudeerde hij zorgvuldig bepaalde koorden. Toen verkondigde hij, eerst in de taal der Mayas en toen Francis hem te kennen gaf, dat ze dit niet konden verstaan, in gebroken Spaansch:

„Uit den mond van Chia naar het oor van Hzatzl—aldus staat geschreven.”

Francis luisterde naar de geheimzinnige uitspraak, keek in de donkere holte van den mond der godin, stak het lemmet van zijn jachtmes in het sleutelgat, dat in het monsterachtige oor van den god zat, klopte toen met het heft van zijn mes tegen den steen en verklaarde, dat het beeld hol was. Bij Chia teruggekomen, beklopte hij haar ook om te bewijzen, dat ze hol was, toen de oude Maya mompelde:

„De voeten van Chia rusten op niets.”

Francis, die hierdoor getroffen werd, liet den ouden man deze knoopen-boodschap nog eens herhalen. [130]

„Haar voeten zijn groot,” lachte Leoncia, „maar zij rusten op den hechten rotsvloer en niet op niets.”

Francis duwde met zijn hand tegen de vrouwelijke godheid en merkte, dat ze gemakkelijk bewoog. Haar met beide handen vastgrijpend, begon hij den strijd, haar met snelle rukken en draaien in beweging brengend.

„Voor den sterken en onbevreesden zal Chia wandelen,” las de priester. „Maar de volgende drie knoopen zeggen: „Pas op! Pas op! Pas op!”

„Wel ik vermoed, dat dit niets, wat het ook zijn moge, mij wel niet zal bijten,” lachte Francis, toen hij het beeld losmaakte, nadat hij het een meter van zijn vorige standplaats verschoven had.

„Zoo, ouwe juffrouw, blijf daar maar een poosje staan, of ga zitten, dan kunnen je voeten rusten. Ze zullen wel moe zijn van het eeuwenlange staan op niets.”

Een kreet van Leoncia vestigde zijn aandacht op het gedeelte van den vloer, dat vlak onder de groote voeten van Chia gelegen had. Achteruit wegstappend van de verplaatste godin, was hij bijna in het, in de rots uitgehouwen, hol gevallen, dat haar voeten verborgen hadden gehouden. Het was rond en een meter in doorsnee. Tevergeefs onderzocht hij de diepte, door er brandende lucifers in te werpen. Zij vielen brandend naar beneden en, zonder den bodem te bereiken, nog altijd vallend, doofden zij uit door den tocht van hun val.

„Het lijkt veel op het bodemloos niets,” was zijn oordeel, toen hij er een klein stukje steen in liet vallen.

Verscheidene seconden luisterden zij eer zij het hoorden neerkomen.

„En dat is misschien nog niet eens de bodem,” merkte Leoncia op. „Het kan tegen een uitstekende punt van den zijwand gestooten hebben en is daar misschien wel blijven liggen.”

„Welnu, dit zal het wel uitwijzen,” riep Francis, een oud musket grijpend, dat tusschen de beenderen op den vloer lag en zich gereed makend om het naar beneden te werpen.

Maar de oude man hield hem tegen.

„De boodschap der heilige knoopen is: wie het niets onder de voeten van Chia geweld aandoet, zal onmiddellijk en op vreeselijke wijze sterven.”

„Verre zij het van mij om de ledige ruimte te verstoren,” grinnikte Francis, het musket wegwerpend. „Maar wat moeten we dan doen, oude Maya? Uit den mond van Chia naar het oor van Hzatzl klinkt gemakkelijk—maar hoe?—en wat? Laat de heilige knoopen door je vingers glijden, ouwe kerel, en vind voor ons uit het hoe en het wat.”

Voor den zoon van den priester, den inlander met de ontvelde knieën, was het uur geslagen. Onbewust, had hij zijn laatsten zonsopgang aanschouwd. Onverschillig wat er dezen dag zou gebeuren, onverschillig welke blinde pogingen hij in het werk zou stellen om te ontsnappen, deze dag zou zijn laatste zijn. Wanneer hij op wacht was blijven staan aan [131]den ingang van het hol, dan zou hij ongetwijfeld gedood zijn geworden door Torres en Mancheno, die hem op de hielen gevolgd waren.

Maar, in plaats van daar te blijven, kwam het in zijn voorzichtige, vreesachtige ziel op om een verkenningstocht te doen naar mogelijke vijanden. Zoodoende ontliep hij den dood in het daglicht onder den blooten hemel. Toch waren de wijzers der klok niet tegen te houden, en zijn noodlottig einde was hem nog even nabij.

Terwijl hij op verkenning uit was, kwamen Alvarez Torres en José Mancheno bij de opening van het hol. De reusachtige, paarlemoeren oogen van Chia in den rotsmuur waren te veel voor den bijgeloovig aangelegden Caroo.

„Ga jij maar naar binnen,” zei hij tegen Torres. „Ik zal hier blijven en de wacht houden.”

En Torres, die het bloed van den ouden voorvader, die trouw eeuwenlang in de rij der mummies stond, in de aderen had, trad even onversaagd de Maya-grot binnen, als die voorvader hier binnengetreden was.

En op hetzelfde oogenblik, waarop hij uit het gezicht verdween, vergat José Mancheno, die niet schroomde om verraderlijk een levend en bewegend mensch te vermoorden, maar die doodsbenauwd was voor de ongeziene wereld, verborgen achter onverklaarbare verschijnselen, zijn belofte om te wachten en te waken en sloop weg naar de jungle. Zoodoende vond de inlander, die gerustgesteld terugkeerde van zijn verkenningstocht en nieuwsgierig was om de Maya-geheimen te leeren kennen van zijn vader en de heilige kwast, niemand bij de opening der grot en ging zelf naar binnen, vlak op de hielen van Torres.

Deze laatste liep zacht en voorzichtig, uit vrees om zijn aanwezigheid te verraden aan degenen, die hij op het spoor was. Ook werd zijn voortgang vertraagd door het schouwspel der oude gestorvenen in de galerij der mummies. Nieuwsgierig bekeek hij deze mannen, van wie de geschiedenis verhaalde en voor wie de geschiedenis had opgehouden te bestaan, hier in de antichambre der Maya-godheden. Bijzonder nieuwsgierig werd hij bij het zien der mummie aan het einde der rij. De gelijkenis met hem zelf was te groot, dat hij die niet zien zou, en hij moest wel aannemen, dat zijn oog staarde op een zijner voorvaderen in de rechte lijn.

Nog altijd kijkend en overleggend, werd hij gewaarschuwd door naderende voetstappen en hij keek om zich heen naar een schuilplaats. Een sardonische humor maakte zich van hem meester. De helm van het hoofd van zijn vroegeren bloedverwant nemend, plaatste hij die op zijn eigen hoofd. Eveneens drapeerde hij de verteerde mantel om zijn lichaam en rustte zich uit met het groote zwaard en de groote kaplaarzen, die bijna aan stukken vielen, toen hij ze aantrok. Vervolgens legde hij, bijna teer, de naakte mummie op zijn rug in de donkere schaduw achter de andere mummies. En eindelijk nam hij op dezelfde plaats aan het einde der rij, zijn hand rustend op het gevest van zijn zwaard, dezelfde houding aan, die hij van de mummie gezien had.

Alleen zijn oogen bewogen, toen hij den inlander langzaam [132]en vreesachtig langs de rij overeindstaande lichamen zag sluipen. Toen hij Torres zag, bleef hij plotseling staan en mompelde, met opengesperde, angstige oogen een reeks Maya-gebeden. Torres, die zoo aangekeken werd, kon enkel met gesloten oogen toeluisteren en heimelijk vloeken. Toen hij hoorde, dat de inlander doorliep, waagde hij het om even te kijken en zag hem voorzichtig stilhouden in de nauwe elleboogvormige bocht, waarin hij zich nu moest wagen. Torres zag zijn kans schoon en hief zijn zwaard op, om den slag toe te brengen, die het hoofd van den inlander in tweeën zou splijten.

Ofschoon dit de laatste dag en het laatste uur van den inlander was, had zijn laatste seconde nog niet getikt. Niet hier, in de galerij des doods, zou hij sterven door de hand van Torres. Want Torres trok zijn hand terug en liet langzaam de punt van het zwaard afdalen naar den vloer, terwijl de inlander voortliep, den bocht in.

Deze laatste kwam bij zijn vader, Leoncia en Francis, juist toen Francis den priester vroeg om de knoopen te ondervragen om vollediger aanwijzing omtrent het hoe en wat, dat het oor van Hzatzl zou openen.

„Steek je hand in den mond van Chia en haal den sleutel eruit,” beval de oude man aan zijn aarzelenden zoon, die hem slechts schoorvoetend gehoorzaamde.

„Ze zal je niet bijten—ze is van steen,” zei Francis lachend in het Spaansch tegen hem.

„De goden der Mayas zijn nooit van steen,” berispte de oude man hem. „Ze zien er uit alsof ze van steen zijn, maar ze leven en leven eeuwig, en volvoeren onder den steen en door den steen heen en door middel van den steen hun eeuwigen wil.”

Leoncia trok zich huiverend van hem terug en drong zich tegen Francis aan, haar hand op zijn arm leggend, als om bescherming te zoeken.

„Ik voel, dat er iets vreeselijks gaat gebeuren,” zuchtte zij. „Ik houd niet van deze plek in het hartje van een berg tusschen al deze doode dingen. Ik houd van den blauwen hemel en den heerlijken zonneschijn en de wijde zee. Er gaat iets vreeselijks gebeuren. Ik voel, dat er iets vreeselijks gaat gebeuren.”

Terwijl Francis haar geruststelde, was de laatste seconde van de laatste minuut van den inlander aangebroken. En toen hij, al zijn moed bij elkander rapend, zijn hand in den mond der godin stak, tikte de laatste seconde en het uur sloeg. Met een kreet van schrik trok hij zijn hand terug en keek naar zijn pols, waar een klein bloeddruppeltje vlak boven een slagader te voorschijn kwam. Het gespikkelde hoofd van een slang kwam als een spottende, ironische tong te voorschijn, trok zich weer terug en verdween in den donkeren mond der godin.

„Een adder,” gilde Leoncia, het reptiel herkennend.

En de inlander, die eveneens de adder herkende en wist, dat een gewissen dood hem te wachten stond, deinsde ontzet achteruit, stapte in het gat en verdween in het niets, dat Chia met haar voet zoo vele eeuwen lang bewaakt had. [133]

Een minuut lang sprak niemand en toen zei de oude priester:

„Ik heb Chia’s toorn opgewekt en zij heeft mijn zoon gedood.”

„Onzin,” stelde Francis Leoncia gerust. „De heele zaak is natuurlijk en gemakkelijk te verklaren. Wat is natuurlijker, dan dat een adder haar toevlucht zoekt in een opening in een rots? Dit is de gewoonte der slangen. Wat is natuurlijker, dan dat een man, die door een adder gebeten is, achteruit stapt? En wat is natuurlijker, wanneer er een gat achter hem is, dan dat hij er in valt …”

„En dat is dan ook zeker natuurlijk!” riep ze uit, wijzend op een stroom kristalhelder water, dat omhoog borrelde over de randen van het gat en als een geyser in de lucht opspoot. „Hij heeft gelijk. Zelfs door steenen volvoeren de goden hun eeuwigen wil. Hij heeft ons gewaarschuwd. Hij wist het door het knoopenschrift van de heilige kwast.”

„Onzin!” spotte Francis. „Niet de wil der goden, maar dien der oude Maya-priesters, die zoowel hun goden als deze bijzondere kunstgreep verzonnen hebben. Ergens daar beneden in dat gat heeft het lichaam van den inlander tegen den hefboom gestooten, die de steenen sluisdeuren opende. En zoodoende werd een onderaardsche waterleiding in den berg geopend. Vandaar dat water. Een godin met zoo’n monsterachtigen mond kan nooit anders bestaan hebben dan in de monsterachtige verbeelding van den mensch. Schoonheid en goddelijkheid zijn één. Een echte en ware godin is altijd schoon. Alleen de mensch schiep duivels in al hun leelijkheid.”

De stroom was zoo sterk, dat het water reeds tot hun enkels reikte.

„’t Is alles in orde,” zei Francis. „Ik heb van af den ingang den geheelen weg langs geregeld opgemerkt, dat de vloeren der vertrekken en gangen een hellend vlak vormen. Deze oude Mayas waren goede ingenieurs en zij bouwden, rekening houdend met het water. Zie hoe het water door de gang wegstroomt.—Wel, oude man, raadpleeg uw knoopen, waar is de schat?”

„Waar is mijn zoon?” was de wedervraag van den ouden man op een doffen, hopeloozen toon. „Chia heeft mijn eenigen zoon geslagen. Terwille van zijn moeder overtrad ik de wetten der Mayas en bezoedelde het zuivere bloed der Mayas met het mestiezen-bloed van een vrouw der tierra caliente. Omdat ik voor zijn bestaan moest zondigen, is hij mij driedubbel dierbaar. Wat geef ik om schatten? Mijn zoon is weggenomen. De wraak der Maya-goden rust op mij.”

Bruisend en borrelend en met uiteenspattende luchtbelletjes, die getuigden welk een drang er achter zat, spoot het water nog altijd even hoog in de lucht. Leoncia merkte het eerst, dat het water steeds hooger kwam te staan op den vloer der kamer.

„’t Staat al halfweg mijn knieën.” Met deze woorden wekte zij Francis’ aandacht op.

„En het wordt tijd om te maken, dat we wegkomen,” stemde hij toe, den toestand begrijpend. „De waterafvoer was waarschijnlijk uitstekend aangelegd. Maar die neergestorte rotsblokken bij den ingang van de rots, hebben waarschijnlijk den afvoerweg van het water versperd. In de andere gangen, [134]die lager liggen, staat het water natuurlijk nog hooger dan hier. Toch wordt het hier ook al aardig hoog. En de eenige uitweg is door de gangen. Kom!”

Leoncia voor zich uitduwend om naar een veiliger plek te vluchten, greep hij den apathischen priester bij de hand en sleepte hem mee. Bij den ingang van de elleboogvormige bocht reikte het water al boven hun knieën. Toen ze in de kamer der mummies kwamen, stond het al tot aan hun middel.

En uit het water, vlak voor Leoncia’s verbaasden blik, verrees het gehelmde hoofd en het, met een ouderwetschen mantel bekleede, lichaam van een mummie. Maar dit was het niet alleen, wat haar zoozeer verbaasde, want ook andere mummies wankelden; vielen en dreven rond in het snel ronddraaiende water. Maar deze mummie bewoog en hijgde naar adem, en keek haar met levende oogen aan.

Het was teveel voor een gewoon mensch—een vier eeuwen oude mummie, die nu door verdrinken den tweeden dood stierf. Leoncia gilde, sprong vooruit en vluchtte terug langs den weg, dien zij gekomen waren, terwijl Francis, op zijn manier even erg verschrikt, haar liet passeeren terwijl hij zijn automatisch pistool trok. Maar de mummie, die voet kreeg in den snel ronddraaienden stroom, riep:

„Schiet niet! Ik ben het—Torres! Ik ben juist van den ingang teruggekomen. Er is iets gebeurd. De weg is versperd. Het water staat hooger dan een manslengte en dan de uitgang, en er vallen rotsblokken naar beneden.”

„En in deze richting is je weg ook versperd,” zei Francis, zijn revolver op hem richtend.

„Dit is geen tijd om te twisten,” antwoordde Torres. „We moeten allemaal ons leven zien te redden en daarna kunnen we twisten, als er getwist moet worden.”

Francis aarzelde.

„Wat gebeurt er met Leoncia?” vroeg Torres sluw. „Ik zag haar terugloopen. Kan ze zelf niet in gevaar zijn?”

Torres het leven schenkend en den ouden man bij den arm meesleepend, waadde Francis terug naar de kamer met de afgoden, gevolgd door Torres. Maar toen ze hem ook hier zag, gilde Leoncia het weer uit van ontzetting.

„Het is Torres maar,” stelde Francis haar gerust. „Hij bezorgde ook mij een helschen schrik, toen ik hem voor het eerst zag. Maar hij is werkelijk vleesch en bloed. Hij bloedt wel, als er een mes tusschen zijn ribben gestoken wordt.—Vooruit, ouwe heer! We willen hier liefst niet verdrinken als ratten in een val. Dit is niet alles der Maya-geheimen. Lees het knoopenschrift en zorg, dat we hieruit komen.”

„De weg is niet uit, maar in,” beweerde de priester.

„En het moet niet al te lang duren, eer we wegkomen. Maar hoe gaan we er in?”

„Van den mond van Chia naar het oor van Hzatzl,” was het antwoord.

Francis kreeg plotseling een groteske en vreeselijke ingeving.

„Torres,” sprak hij, „er zit een sleutel of zooiets in den mond van die steenen dame daar. Jij staat er het dichtst bij. Steek je hand er in en haal hem er uit.” [135]

Leoncia hijgde van ontzetting, toen ze Francis’ wraakneming begreep. Torres merkte dit niet en waadde blijmoedig naar de godin, zeggend: „Maar al te blij, dat ik je van dienst kan zijn.”

Maar toen kreeg Francis’ eerlijkheidsgevoel de overhand. „Stop!” beval hij barsch, zelf naar het afgodsbeeld toewadend. En Torres, die eerst verwonderd toekeek, zag aan welk een gevaar hij ontsnapt was. Francis schoot verscheidene keeren zijn pistool af in den steenen mond, terwijl de oude priester kreunde: „Heiligschennis!” Vervolgens, zijn jas om zijn arm en hand windend, greep hij in den mond en trok de gewonde adder er aan den staart uit. Met snelle slagen sloeg hij den kop van het dier te pletter tegen de zijde der godin.

Zijn hand en arm omwikkeld houdend, met het oog op de mogelijke aanwezigheid van een tweede slang, stak Francis zijn hand weer in den mond en haalde een stuk bewerkt goud te voorschijn van denzelfden vorm en omvang als de opening in Hzatzl’s oor. De oude man wees op het oor en Francis stak den sleutel er in.

„Net een stuivers-automaat,” merkte hij op, toen de sleutel uit het gezicht verdween. „Wat gaat er nu gebeuren? Laten we wachten of het water plotseling wegvloeit.”

Maar de groote stroom bleef onafgebroken uit de opening opspuiten. Met een uitroep van verbazing, wees Torres naar den muur, waarvan een, oogenschijnlijk hecht, gedeelte langzaam omhoogschoof.

„De uitweg,” sprak Torres.

„In, zooals de oude man zei,” verbeterde Francis. „Wel, hoe het zij, laten we verder gaan.”

Allen waren goed en wel door de nauwe gang gekomen, die er achter lag, toen de oude Maya uitriep: „Mijn zoon!”, zich omkeerde en terugsnelde.

Het stuk muur daalde reeds weer in zijn vroegeren stand terug en de priester moest diep bukken om er onder door te kruipen. Een oogenblik later was het in zijn ouden stand teruggekeerd. Zoo precies was het gemaakt en paste het, dat de stroom water, die uit de kamer met de afgoden gevloeid had, onmiddellijk afgesloten werd.

Aan de buitenzijde was een klein waterstroompje, dat uit den voet der rots vloeide uitgezonderd, geen enkel kenteeken, dat verried wat er in het hartje van den berg voorviel. Henry en Ricardo zagen bij hun aankomst het stroompje en Henry merkte op: „Dat is iets nieuws. Er was hier geen water, toen ik wegging.” Een minuut later sprak hij, toen hij naar de pas neergestorte rotsblokken keek: „Dit was de ingang van het hol. Nu is er geen ingang meer. Ik vraag me af, waar de anderen zijn.”

Als antwoord schoot uit den berg, gedragen door den opspuitenden stroom, het lichaam van een man te voorschijn. Henry en Ricardo vlogen er op af en trokken het er uit. Den priester herkennend, legde Henry hem met het gezicht voorover neer, boog zich over hem heen en paste de eerste hulp voor drenkelingen op hem toe. [136]

Eerst na tien minuten gaf de oude man teekenen van leven en eerst nog tien minuten later opende hij de oogen en keek woest in het rond.

„Waar zijn de anderen?” vroeg Henry.

De oude priester mompelde iets in de Maya-taal, tot Henry hem beter wakker schudde.

„Verdwenen—allen verdwenen,” zuchtte hij in het Spaansch.

„Wie?” vroeg Henry, de herinnering wakker schuddend in den, uit de dooden opgewekte en herhaalde zijn vraag.

„Mijn zoon—Chia heeft hem gedood. Chia doodde mijn zoon, evenals zij al de anderen gedood heeft.”

„Wie zijn die andere?”

Er volgden meerdere schuddingen en herhalingen der vraag.

„De rijke jonge Gringo, die een vriend was voor mijn zoon, de vijand van den rijken jongen Gringo, dien men Torres noemt, en de jonge vrouw der Solanos, die de oorzaak was van al het gebeurde. Ik heb u gewaarschuwd. Zij had niet mee moeten gaan. Vrouwen zijn altijd den mannen tot een vloek. Haar tegenwoordigheid vertoornde Chia, die ook een vrouw is. De tong van Chia is een adder. Door haar tong trof en doodde Chia mijn zoon en de berg spuwde een oceaan over ons uit daar in het hartje van den berg en allen zijn dood, gedood door Chia. Wee mij! Ik heb de goden vertoornd. Wee mij! Wee mij! En wee over hen, die den heiligen schat wilden zoeken, om hem aan de goden der Mayas te ontstelen.”

Halverwege tusschen den uitspuitenden waterstroom en de rotsblokken staande, hielden Henry en Ricardo snel krijgsraad. Naast hen, op den grond gehurkt, kreunde en bad de laatste Maya-priester. Door talrijke schudpartijen, die dienden om zijn verdoofde oude hersenen wat helderder te maken, was Henry er in geslaagd een tamelijk vaag verhaal van het gebeurde in den berg los te krijgen.

„Alleen zijn zoon werd gebeten en viel in het gat,” redeneerde Henry hoopvol.

„Dat is zoo,” stemde Ricardo toe. „Hij heeft niet gezien, dat de overigen eenig letsel kregen, een nat pak uitgezonderd.”

„En het kan best zijn, dat ze nu in de een of andere kamer hoog en droog zitten,” vervolgde Henry. „Wanneer we de rotsblokken kunnen opruimen, krijgen we het hol misschien open, zoodat het water kan afvloeien. Als ze nog in leven zijn, kunnen ze het dagen lang uithouden, want gebrek aan water doodt het snelst, en water hebben ze beslist meer dan ze noodig hebben. Ze kunnen het geruimen tijd zonder voedsel uithouden. Maar ik vraag me af, hoe Torres daar binnen bij hen kwam.”

„Ik vraag me af, of die aanval der Caroos op ons zijn werk niet was,” merkte Ricardo op.

Maar Henry verwierp deze gedachte.

„Hoe het zij,” sprak hij, „daar gaat het op het oogenblik [137]niet over—waar het over gaat is: hoe in den berg te komen voor het geval zij nog in leven zijn. Jij en ik kunnen in geen maand door dien steenhoop heen komen. Wanneer we vijftig man konden krijgen om te helpen, dan zouden we, wanneer we ze in dag- en nachtploegen verdeelen, in achtenveertig uur de opening vrij kunnen maken. Dus is het eerste werk wat we doen moeten, die mannen zien te krijgen. Ziehier, wat we moeten doen. Ik zal een muildier nemen en zoo snel mogelijk naar die Caroo-nederzetting rijden en ze den inhoud van een van Francis’ chèque-boeken beloven, wanneer ze ons willen komen helpen. Als dat mislukt, kan ik een troep uit San Antonio halen. Ik ga dus direct op weg. Ondertusschen kan jij den weg verkennen, en al de muildieren, inlanders, voedselvoorraad en kampeeruitrusting hierheen brengen. Luister ook aan de rots—zij konden wel eens teekenen geven door te kloppen.”

Henry dreef zijn muildier voort, het Caroo-dorp binnen, zeer tot misnoegen van het muildier en tot even groote verwondering der Caroos, die hun wijkplaats aldus zagen binnendringen door één enkele van het gezelschap, dat zij getracht hadden te vernietigen. Zij hurkten op hun drempels en slenterden in den zonneschijn, onder een onverschillig uiterlijk de verwondering verbergend, die hen doortintelde en hun haast te machtig werd. Zooals het altijd geweest is, overheerschte de durf van den blanke het wilde en het mestiezenras en de Caroos bleven werkeloos. Onwillekeurig redeneerden zij op de hun eigen langzame wijze, dat alleen een man, een buitengewoon man, een edel of bovennatuurlijk man, uitgerust met krachten, die zij niet begrijpen konden, het zou durven wagen om op een uitgeput en koppig muildier hier in hun talrijk midden te verschijnen.

Zij spraken een mestiezen-Spaansch, dat hij verstaan kon en wederkeerig verstonden zij zijn Spaansch; maar, wat hij hen vertelde betreffende het ongeluk in den heiligen berg was niet in staat om hen wakker te schudden. Met een lijdelijk gezicht en onverschillig hun schouders ophalende, luisterden zij naar zijn voorstel om een poging tot redding te wagen en de belofte van een hooge belooning voor hun tijdverlies.

„Wanneer een berg de Gringos verzwolgen heeft, dan is dit Gods wil en wie zijn wij, dat wij ons zouden stellen tusschen God en Zijn wil?” antwoordden zij. „Wij zijn arme menschen, maar wij hoeven voor niemand te werken en evenmin verlangen wij tegen God op te staan. Bovendien was het de schuld van de Gringos zelf. Dit is hun land niet. Zij hebben geen recht om hier hun lusten bot te vieren op onze bergen. Laten ze zelf hun zaak met God uitvechten. Wij hebben genoeg te doen met onze eigen zaken, en onze vrouwen zijn losbandig.”

Lang na het siesta-uur reed Henry, op zijn derde en meest weerspannige muildier het slaperige San Antonio binnen. In de hoofdstraat, halverwege tusschen het gerechtshof en de gevangenis, hield hij stil op het zien van den Chef van Politie en den kleinen, dikken, ouden rechter, die op den voet gevolgd werden door een twaalftal gendarmes en een paar ongelukkige [138]gevangenen—weggeloopen inlanders van de plantages te Santos. Terwijl de rechter en de Chef luisterden naar Henry’s verhaal en bede om hulp, gaf de Chef den rechter, die zijn rechter was, zijn maaksel en hem met hart en ziel toegedaan was, heimelijk een wenk.

„Ja, zeker zullen we je helpen,” zei de Chef ten slotte, zijn armen uitrekkend en geeuwend.

„Hoe spoedig kunnen we de mannen bij elkander krijgen en op weg gaan?” vroeg Henry gretig.

„Wat dat betreft, we hebben het zeer druk—nietwaar, waarde rechter,” antwoordde de Chef met een vadsige onbeschaamdheid.

„We hebben het zeer druk,” geeuwde de rechter in Henry’s gelaat.

„Vooreerst nog te druk,” vervolgde de Chef. „Het spijt ons, dat we morgen en ook overmorgen niet in de gelegenheid zullen zijn om een poging te wagen ter redding van je Gringos. Maar over een poosje …”

„Laten we zeggen, aanstaande Kerstmis,” stelde de rechter voor.

„Ja,” besloot de Chef met een hoffelijke buiging. „Kom ons tegen Kerstmis maar weer eens opzoeken en, als we het dan niet meer zoo druk hebben, dan zullen we misschien eenige mogelijkheid zien om de gelegenheid te vinden om te beginnen met de poging om de gevraagde expeditie bij elkaar te brengen. Tot zoolang, gegroet, Senor Morgan.”

„Meen je dat?” vroeg Henry met toornig gelaat.

„Dat is hetzelfde gezicht, dat hij getrokken moet hebben, toen hij Senor Alfaro Solano verraderlijk van achteren aanviel,” sprak de Chef onheilspellend.

Maar Henry deed alsof hij deze laatste beleediging niet hoorde.

„Ik zal je zeggen, wat jelui zijn,” barstte hij los in rechtmatigen toorn.

„Wees voorzichtig!” waarschuwde de rechter hem.

„Je bent mij geen knip voor den neus waard,” antwoordde Henry. „Je hebt niets over mij te zeggen. Ik heb volledige vergiffenis ontvangen van den President van Panama zelf. En nu zal ik zeggen, wat jelui zijn. Jelui zijn mulatten. Jelui zijn mestiezen-zwijnen.”

„Ga voort, alstublieft, senor,” zei de Chef, met de onderdanige beleefdheid, die doodelijke haat schenkt.

„Je bezit noch de deugden van den Spanjaard, noch die van den bewoner van Caraïbië, maar beider ondeugden bezit je in driemaal sterkere mate. Mestiezen-zwijnen, dat ben je en dat is alles, wat je bent, jelui allebei.”

„Bent u uitgesproken, senor?—heelemaal uitgesproken?” vroeg de Chef zachtmoedig.

Tegelijkertijd gaf hij de gendarmes een teeken, die Henry van achteren besprongen en hem ontwapenden.

„Zelfs de President der Republiek Panama kan geen misdaad kwijtschelden, die nog niet begaan is—heb ik gelijk, rechter?” zei de Chef.

„Dit is een nieuwe beleediging,” nam de rechter onmiddellijk de vingerwijzing op. „Deze Gringo-hond heeft de wet gehoond.” [139]

„Dan zal zijn zaak onderzocht worden en nu onderzocht worden, onmiddellijk en hier op deze plaats. We zullen ons niet ophouden met terug te gaan en het gerechtshof weer te openen. We zullen zijn zaak onderzoeken en als we een beslissing genomen hebben, verdergaan. Ik heb een heele goede flesch wijn …”

„Ik houd niet van wijn,” weerde de rechter snel af. „Ik heb liever mescal. En ondertusschen, nu we allebei getuige en slachtoffer van de beleediging zijn, is het niet noodig om verdere bewijzen te zoeken dan die alreeds in mijn bezit zijn en verklaar ik den gevangene schuldig. Hebt u nog iets in het midden te brengen, Senor Mariano Vercara è Hyos?”

„Vier en twintig uur in den stok zal dezen heethoofdigen Gringo wel een beetje bekoelen,” antwoordde de Chef.

„Dat zal zijn vonnis zijn,” bevestigde de rechter, „dat dadelijk ten uitvoer gebracht wordt. Leid den gevangene weg, gendarmes, en sluit hem in den stok.”

Met het aanbreken van den dag lag Henry in den stok, nadat hij al twaalf uren van gevangenschap achter zich had, op zijn rug te slapen. Maar zijn slaap was ongedurig, daar deze subjectief gestoord werd door nachtmerries over zijn metgezellen, die in den berg gevangen zaten en objectief door de steken van ontelbare muskieten. Zoodoende ontwaakte hij, zich wendend en krommend en slaande naar de gevleugelde plaaggeesten, tot de volle bewustheid van zijn toestand. Bovenmate geprikkeld door het gif van een duizend muskietenbeten, zond hij zooveel verwenschingen het aanbrekende daglicht in, dat hij de aandacht trok van een man, die een tasch met gereedschappen droeg. Het was een goed gebouwd jongmensch met een schrander gezicht, gekleed in de uniform van een aviateur van het Leger der Vereenigde Staten. Hij veranderde van koers zoodat hij bij den stok kwam, stond stil en luisterde en keek met verbazing en bewondering toe.

„Vriendje,” zei hij, toen Henry even zweeg om op adem te komen. „Gisterenavond toen ik hier aan wal gezet werd, terwijl de helft van mijn uitrusting aan boord gelaten werd, heb ik zelf ook een beetje gevloekt. Maar dat was niets vergeleken bij jou. Alle achting, mijnheer. Je kunt het nog veel beter dan een stukkenrijder. Als je nu het heele lijstje nog eens wilt afwerken, zal ik heel wat meer voorraad hebben, wanneer ik een volgende keer weer eens behoefte heb om te vloeken.”

„En wie, voor den duivel, ben jij?” vroeg Henry. „En wat, voor den duivel, kom je hier doen?”

„Ik neem het je niet kwalijk,” grinnikte de vliegenier. „Met zoo’n gezwollen gezicht, heb je wel het recht om ruw te worden. Wie heeft je zoo afgeranseld? In de hel heb ik tot nog toe mijn status niet vastgesteld. Maar hier op aarde sta ik bekend als Parsons, Luitenant Parsons. Met den duivel heb ik tot nog toe niets uit te staan; maar hier in Panama moet ik vandaag van den Atlantischen Oceaan naar de Stille Zuidzee vliegen. Is er iets, dat ik voor je doen kan, eer ik vertrek?”

„Zeker,” bevestigde Henry. „Neem een stuk gereedschap [140]uit je tasch en verbrijzel dit hangslot. Ik zal nog rheumatiek krijgen, als ik hier langer moet blijven. Ik heet Morgan en niemand heeft me afgeranseld. Dit zijn muskietenbeten.”

Met eenige slagen van een schroevendraaier verbrijzelde Luitenant Parsons het oude hangslot en hielp Henry overeind. Terwijl hij zijn voeten en enkels wreef om het bloed weer in beweging te brengen, vertelde Henry, vliegensvlug aan den vliegenier het voorgevallene en het misschien tragische lot van Leoncia en Francis.

„Ik houd van dien Francis,” besloot hij. „Hij is mijn sprekend evenbeeld. We lijken meer op elkander dan tweelingen en moeten heel ver aan elkander verwant zijn. Wat de senorita betreft, niet alleen bemin ik haar, maar ik ben met haar verloofd. Wil je mij nu helpen? Waar is de machine? Het duurt een heelen tijd om te voet of op een muildier den Maya-Berg te bereiken, maar wanneer je mij in je machine meeneemt, zou ik er in een oogwenk zijn, tegelijk met een honderd dynamietpatronen, die je mij wel kunt bezorgen en waarmee ik den bergwand zou kunnen laten springen en het water doen afvloeien.”

Luitenant Parsons aarzelde.

„Zeg ja, o, zeg ja,” smeekte Henry.

In het binnenste van den heiligen berg, bevonden de drie gevangenen zich in een absolute duisternis, zoodra de steen, die de opening van de godenkamer afsloot, weer op zijn plaats gekomen was. Francis en Leoncia tastten rondom zich en hun handen raakten elkander. Een oogenblik later was zijn arm om haar heengeslagen en de zaligheid van deze aanraking maakte den toestand slechts half zoo verschrikkelijk. Vlak bij hen konden ze Torres hooren, die zwaar ademhaalde. Ten slotte mompelde hij:

„Heilige Moeder Gods, dat was op het kantje af! Ik vraag me af, wat er nu verder zal gebeuren.”

„Er zullen nog menige verders komen, voor we uit dezen bergpas zijn gekomen,” verzekerde Francis hem. „En we konden wel beginnen om te trachten eruit te komen.”

Hun wijze van verdergaan was snel geregeld. Leoncia achter zich plaatsend, terwijl haar hand den zoom van zijn jas vasthield, zoodat hij haar kon geleiden, liep hij verder met zijn linkerhand tegen den muur steunend. Voor hem uit, zocht Torres zijn weg langs den rechtermuur. Door hun stemmen konden zij dus met elkander in verbinding blijven, de breedte van den gang berekenen en voorkomen, dat ze door dwarsgangen van elkander gescheiden werden. Gelukkig was de vloer van den tunnel, want het was werkelijk een tunnel, gelijk, zoodat zij, terwijl zij zich op het gevoel een weg baanden, niet struikelden. Francis weigerde om, anders dan in dringende noodzakelijkheid, gebruik te maken van zijn lucifers, en zorgde er voor om niet in een eventueelen kuil te vallen, door voorzichtig eerst één voet vooruit te brengen en zich te overtuigen, dat hij vasten grond onder de voeten had, eer hij zijn gewicht er op over bracht. Bijgevolg vorderden zij slechts langzaam. Zij legden niet meer dan een halve mijl per uur af. [141]

Slechts eens ontmoeten zij een zijgang. Hier stak hij een kostbare lucifer uit zijn waterdichte doos aan en vond, dat er geen keus te doen was tusschen de beide gangen. Ze geleken op elkander als twee druppels water.

„Er zit niets anders op, dan er een te probeeren,” besloot hij, „en wanneer deze ons nergens heenleidt, terug te keeren en de andere te nemen. Eén ding is zeker: deze gangen leiden ergens heen, anders zouden de Mayas de moeite niet gedaan hebben om ze te maken.”

Tien minuten later stond hij plotseling stil en gaf een waarschuwenden kreet. De voet, die hij uitgestoken had, vond niets dan een ledige ruimte, waar de vloer had moeten zijn. Een andere lucifer werd aangestoken en zij ontdekten, dat zij op den rand stonden van een natuurlijk hol van zulke afmetingen, dat het kleine vlammetje noch rechts, noch links, noch boven, noch onder, noch aan de overzijde de grenzen ervan kon laten zien. Maar zij slaagden er in een soort ruwe trap te ontdekken, die gedeeltelijk door de natuur, gedeeltelijk door menschenhanden was gevormd, die afdaalde in de zwarte opening.

Na een uur, nadat zij het pad gevolgd hadden, dat over den bodem van het hol leidde, werden zij beloond door een flauwe schemering, die sterker werd naarmate ze verder gingen. Voor zij het wisten, hadden ze de bron ervan bereikt—die veel dichterbij was, dan ze dachten; en Francis, die wijnranken en kreupelhout wegtrok, krabbelde te voorschijn in den namiddagzonneschijn. In een oogwenk stonden Leoncia en Torres naast hem en keken van de rots neer in een dal. Het was bijna cirkelvormig, een volle mijl in doorsnee, en het scheen rondom afgesloten te zijn door bergen en rotsen.

„Dat is het dal der Verloren Zielen,” sprak Torres plechtig. „Ik heb er van hooren spreken, maar heb er nooit aan geloofd.”

„Ik heb het ook gehoord en ook nooit willen gelooven,” hijgde Leoncia.

„En wat zou dat?” vroeg Francis. „Wij zijn geen verloren zielen, maar echte menschen van vleesch en bloed. Waarom zouden we ons ongerust maken?”

„Maar, Francis, luister toch,” zei Leoncia. „De verhalen, die ik ervan gehoord heb, van dat ik een klein meisje was af, stemmen alle overeen, dat iemand, die er inging, er nooit weer uitkwam.”

„Toegestemd dat dit zoo is,” zei Francis, die niet nalaten kon te glimlachen, „hoe zijn die verhalen er dan uitgekomen? Wanneer er nooit iemand terugkeerde om ze te vertellen, hoe kan dan iedereen daarbuiten het weten?”

„Ik weet het niet,” stemde Leoncia toe. „Ik vertel alleen maar, wat ik gehoord heb. Bovendien heb ik er nooit aan geloofd. Maar dit klopt met alle beschrijvingen uit de verhalen.”

„Niemand keerde er ooit uit terug,” bevestigde Torres even plechtig als tevoren.

„Hoe weet je dan, dat iemand er in ging?” hield Francis aan.

„Al de verloren zielen wonen hier,” was het antwoord. „Daarom hebben wij ze nooit gezien, omdat ze er nooit uit [142]konden komen. Ik verzeker u, mijnheer Francis Morgan, dat ik geen onredelijk wezen ben. Ik heb een goede opvoeding gehad. Ik studeerde in Europa en heb zaken gedaan in uw eigen stad New-York. Ik ben op de hoogte der wetenschap en der philosophie; en toch weet ik, dat dit het dal is, waaruit men nimmer terugkeert, wanneer men het eenmaal is binnengetreden.”

„Wel, we zijn er nog niet in, is het wel?” antwoordde Francis met een licht ongeduldige beweging. „En we hoeven er ook niet in te gaan, is het wel?” Hij kroop voorwaarts naar den rand van een hoop losse aarde en verbrokkelde steenen om beter het voorwerp in de verte te kunnen zien, waarop juist zijn oog gevallen was. „Als dat geen dak van graszoden is …”

Op dat oogenblik bezweek de grond onder zijn handen. In een oogwenk brak de heele zachte helling, waarop zij stonden, los en alle drie gleden en rolden de steile helling af, midden in een miniatuur-lawine van aarde, steen en bosjes gras.

De beide mannen sprongen het eerst op in het dichte kreupelhout, dat hun val gebroken had, maar eer zij bij Leoncia konden komen, was deze ook al lachend opgestaan.

„Net terwijl je zei, dat we het dal niet binnen hoefden te gaan!” zei ze lachend tegen Francis. „Wil je het nu gelooven?”

Maar Francis was met iets bezig. Zijn hand uitstrekkend, greep hij een bekend voorwerp, dat achter hen aan de helling afdanste. Het was de helm van Torres, dien deze uit de kamer der mummies gestolen had en hij wierp hem Torres toe.

„Gooi dat ding weg,” zei Leoncia.

„Het is het eenige, wat ik heb, om me tegen de zon te beschermen,” was zijn antwoord, toen, terwijl hij hem in zijn handen omdraaide, zijn oogen bleven rusten op een opschrift aan den binnenkant. Hij liet dit aan zijn metgezellen zien en las hardop:

„Da Vasco.”

„Ik heb er van gehoord,” hijgde Leoncia.

„En gij hebt de waarheid gehoord,” bevestigde Torres. „Da Vasco was mijn voorvader in de rechte lijn. Mijn moeder was een Da Vasco. Hij kwam met Cortez naar het Spaansche Schiereiland.”

„Hij was een oproerling,” vervolgde Leoncia het verhaal. „Ik herinner mij heel goed, dat mijn vader en oom Alfaro het vertelden. Met een twaalftal kameraden zocht hij den Maya-schat. Zij waren de aanvoerders van een stam Caraïbiërs, een honderd personen sterk met inbegrip der vrouwen, die hen moesten helpen. Mendoza vervolgde hen op bevel van Cortez; en zijn rapport, dat in de archieven berust, vermeldt, zooals oom Alfaro mij vertelde, dat ze in het dal der Verloren Zielen gedreven werden, waar zij achtergelaten werden om een ellendigen dood te vinden.”

„En hij heeft blijkbaar getracht er uit te komen langs den weg, waardoor wij er in gekomen zijn,” vervolgde Torres, „en de Mayas grepen hem en maakten een mummie van hem.”

Hij zette den ouden helm op zijn hoofd, zeggende: [143]

„Hoe laag de zon ook staat aan den middaghemel, toch brandt ze mij venijnig op het hoofd.”

„En mij bijt de honger venijnig,” bekende Francis. „Is het dal onbewoond?”

„Ik zou het wel denken, senor,” antwoordde Torres. „Denk aan het verhaal van Mendoza, waarin hij zegt, dat Da Vasco en zijn gezelschap achtergelaten werden, om een ellendigen dood te vinden. Maar dit weet ik wel: dat niemand ooit meer iets van hen gezien heeft.”

„Het ziet er naar uit, of er voldoende voedsel moet groeien in een plaats als deze …” begon Francis, maar hield op, toen hij Leoncia bessen van een struik zag plukken. „Hier! Schei uit, Leoncia! We hebben al genoeg wederwaardigheden gehad, zonder nog een zeer lieftallige, maar zeer vergiftigde jonge vrouw er bij te krijgen.”

„Ze zijn heel goed,” zei ze, kalm dooretend. „Je kunt zien, waar de vogels er aan gepikt en van gegeten hebben.”

„Dan vraag ik vergiffenis en houd je gezelschap,” riep Francis, zijn mond vullend met het sappige fruit. „En als ik de vogels kon vangen, die er aan gepikt hebben, zou ik ze eveneens opeten.”

Toen ze hun ergsten honger gestild hadden, stond de zon zoo laag, dat Torres den helm van Da Vasco afnam.

„We doen het beste, als we vannacht hier blijven,” sprak hij. „Ik liet mijn schoenen achter in het hol bij de mummies en verloor Da Vasco’s oude laarzen onder het zwemmen. Mijn voeten zijn aan reepjes gescheurd en er is hier overvloed van droog gras, waaruit ik een paar sandalen kan vlechten.”

Terwijl hij hiermee bezig was, legde Francis een vuur aan en verzamelde een voorraad hout, omdat, ondanks het feit, dat zij zich dicht bij den evenaar bevonden, de groote hoogte vuur voor een nachtverblijf noodig maakte. Vóór hij voldoende voorraad had, was Leoncia, op haar zijde liggend en haar hoofd in de holte van haar arm, gerust ingeslapen. Langs haar heen, aan den anderen kant van het vuur, stapelde Francis behoedzaam een verschansing van droge bladeren en boschaarde op.

De dag brak aan in het dal der Verloren Zielen en het Lange Huis in het dorp der Verloren Zielen. Volle tachtig voet lengte mat het Lange Huis, terwijl het half zoo breed was, opgebouwd van rotsblokken, dertig voet hoog tot aan den gevel van het stroodak. Uit het huis stapte langzaam de Priester der Zon naar buiten—een oude man, die beefde op zijn beenen, met sandalen aan de voeten, gekleed in een lang kleed van grof homespun, in wiens verweerd Indiaansch gelaat duidelijke kenteekenen te vinden waren, dat hij ook afstamde van de oude conquistadores. Op zijn hoofd stond een zonderlinge gouden kap, omgeven door een halven cirkel gepolijst gouden punten. De beteekenis was zeer duidelijk, namelijk de opgaande zon en de stralen der opgaande zon. Hij wankelde over een open plek naar de plaats, waar een [144]groot, hol houtblok bengelde tusschen twee palen, die besneden waren met totemische en heraldische figuren. Hij keek naar den Oostelijken horizon, die zich reeds rood kleurde in de ochtendschemering, om zich te overtuigen, dat hij op tijd was, hief een stok op, welks vezelig einde tot een bal was samengevlochten en sloeg tegen het holle houtblok. Hoe zwak hij ook was en hoe licht de slag, het holle houtblok dreunde en schalde als verwijderde donder.

Bijna onmiddellijk kwamen uit de, met graszoden gedekte woningen, die het vierkant rondom het Lange Huis vormden, de Verloren Zielen naar buiten, terwijl hij langzaam de slagen voortzette. Mannen en vrouwen, ouden en jongen, kinderen en babies, die op den arm gedragen werden, allen kwamen naar buiten en liepen naar den Zonnepriester. Geen meer verouderd schouwspel kon ooit in de twintigste eeuwsche wereld worden waargenomen. Ongetwijfeld waren het Indianen en toch waren in menig gelaat de sporen van het Spaansche ras terug te vinden. Enkele gezichten waren, zoo op het oog, zuiver Spaansch. Weer andere, zuiver Indiaansch. Maar daarnaast en daartusschen getuigden de meesten van hen, van een vermenging der beide rassen. Maar nog zonderlinger was hun kleeding—wat niet zoozeer te merken was aan de vrouwen, die gekleed waren in lange, bescheiden gewaden van homespun, maar meer aan de mannen, wier homespun een zonderlingen snit had, overeenkomstig het Spaansche kleed, dat in Spanje gedragen werd tijdens de eerste reis van Columbus. Alledaagsch en droef zagen de mannen en vrouwen er uit—als een ras, dat al te zeer gedegenereerd is om nog vreugde in het leven te scheppen. Dit was ook het geval met de jongelingen en jonge meisjes, met de kinderen en zelfs met de zuigelingen, die nog aan de borst waren—het geval met iedereen, twee uitgezonderd; de eene, een jong meisje van tien jaar, wier gezicht getuigde van kracht, geest en verstand. Onder de pafferige gezichten der pafferige, domme Verloren Zielen was haar gelaat als een schitterende bloem. Alleen het gelaat van den ouden Zonnepriester geleek op het hare, schrander, krachtig en intelligent.

Terwijl de priester voortging met op het weerklinkende houtblok te slaan, vormde de geheele stam een halven cirkel rondom hem, het gelaat naar het Oosten wendend. Toen de zon even haar bovenste randje vertoonde, begroette de priester haar en juichte haar toe in een eigenaardig, verouderd Spaansch, zelf tot driemaal toe een diepe buiging makend, terwijl de stam zich plat op den grond neerwierp. En toen de zon heelemaal boven den horizon stond, rees de heele stam, op aanwijzing van den priester overeind, en hief een vroolijk gezang aan. Juist toen hij zijn volk liet heengaan, trok een dun rookwolkje, dat boven het dal in de kalme lucht opsteeg, de aandacht van den priester. Hij wees er heen en riep een aantal der jonge mannen tot zich.

„Het stijgt op uit de Verboden Plaats der Verschrikking, waar geen lid van de stam mag komen. Het is een duivel of een vervolger, die door onze vijanden gestuurd wordt, die al eeuwenlang onze schuilplaats gezocht hebben. Hij mag niet ontsnappen om rapport uit te brengen, want onze vijanden [145]zijn machtig en wij zouden vernietigd worden. Ga! Doodt hem, opdat wij zelf niet gedood worden.”

Rondom het vuur, dat gedurende den nacht met tusschenpoozen van nieuwe brandstof was voorzien, lagen Leoncia, Francis en Torres te slapen, de laatste met zijn nieuwe sandalen aan de voeten en den helm van Da Vasco stevig over zijn hoofd getrokken om zich voor den dauw te beschutten. Leoncia werd het eerst wakker en het tooneel voor haar was zoo wonderlijk, dat ze rustig door haar neergeslagen wimpers bleef liggen kijken. Drie mannen van den zonderlingen stam der Verlorenen, met gespannen boog, in een houding, die haar duidelijk te kennen gaf, dat ze gestoord waren in het vermoorden van haar en haar metgezellen, keken met verwonderd gelaat naar den slapenden Torres. Zij keken elkander weifelend aan, ontspanden hun bogen en schudden het hoofd om te kennen te geven, dat ze niet zouden dooden. Zij kropen dichter naar Torres toe, hurkten neer om beter zijn gezicht te kunnen zien en zijn helm, die hun het meeste belang scheen in te boezemen.

Van de plaats waar zij lag, kon Leoncia net even met haar voet bij Francis’ schouder komen. Hij ontwaakte kalm en ging kalm overeind zitten, hierdoor de aandacht der vreemdelingen tot zich trekkend. Onmiddellijk gaven zij het algemeen geldende vredesteeken, legden hun bogen neer en strekten hun vlakke handen uit, om te laten zien, dat ze ongewapend waren.

„Goedenmorgen, grappige vreemdelingen,” sprak Francis hen in het Engelsch aan, wat hun het hoofd deed schudden, terwijl Torres er door ontwaakte.

„Dat moeten Verloren Zielen zijn,” fluisterde Leoncia tegen Francis.

„Of echte staatsagenten,” lachte hij terug. „Het dal is tenminste bewoond.—Torres, wie zijn je vrienden? Uit de wijze, waarop ze je aankijken, zou men opmaken, dat het bloedverwanten van je zijn.”

Absoluut geen notitie van hen nemend, gingen de drie Verloren Zielen op een afstand staan en overlegden op zachten, sissenden toon.

„Dat klinkt als een eigenaardig soort Spaansch,” merkte Francis op.

„Het is, op zijn minst genomen, heel ouderwetsch,” bevestigde Leoncia.

„Het is een verbastering van het Spaansch uit den tijd der conquistadores,” voegde Torres er aan toe. „Zie je, dat ik gelijk had. De Verloren Zielen komen hier nooit weg.”

„Maar ze moeten in ieder geval ten huwelijk geven en gegeven worden,” beweerde Francis, „hoe moet men anders het bestaan van deze drie jonge broekjes verklaren?”

Maar nu verzochten de jonge broekjes, die het eens geworden waren, hen met bemoedigende gebaren, om hen door het dal heen te volgen.

„Het zijn tenminste goedaardige, vriendelijke kerels, ondanks hun zorgelijk uiterlijk,” zei Francis, toen zij aanstalten maakten om hen te volgen. „Maar heb je ooit van je leven een [146]verzameling gezien met zoo’n droevig gelaat? Ze zijn beslist met donkere maan geboren, of al hun geliefde gezellen zijn gestorven of iets dergelijks.”

„Het is juist het soort gezicht, dat men van Verloren Zielen zou verwachten,” antwoordde Leoncia.

„En als we hier nooit weer uitkomen, veronderstel ik, dat we nog heel wat droeviger zullen moeten kijken dan zij,” antwoordde hij. „Maar hoe het zij, ik hoop, dat ze ons bij een ontbijt brengen. Deze bessen zijn beter dan niets, maar dat beteekent nog niet veel.”

Nadat zij een uur of nog langer, gedwee hun geleiders gevolgd waren, kwamen zij bij de open vlakte, de woningen en het Lange Huis van den stam.

„Dit zijn afstammelingen van het gezelschap van Da Vasco en de Caraïbiërs,” bevestigde Torres, toen hij zijn blik liet gaan over de gezichten der saamgestroomde bewoners. „Dat is duidelijk aan hen te zien.”

„En ze zijn van den Christelijken godsdienst van Da Vasco vervallen tot de heidensche,” voegde Francis er bij. „Kijk maar eens naar dat altaar—daar. Het is een steenen altaar en, naar den reuk te oordeelen, is het geen ontbijt, dat daar staat te koken, maar een offerande, ondanks het feit, dat het naar schapenvleesch ruikt.”

„Goddank, dat het slechts een lam is,” was Leoncia’s verzuchting. „De oude Aanbidders der Zon brachten menschelijke offers. En dit is Zonnedienst. Kijk maar eens naar die ouden man daar in dat lange kleed, met den gouden stralenkap. Hij is een Zonnepriester. Oom Alfaro heeft mij alles verteld omtrent de Aanbidders der Zon.”

Achter en boven het altaar, was een groot metalen beeld van de zon.

„Goud, allemaal goud,” fluisterde Francis, „en onvervalscht. Kijk eens naar die stralen en hun dikte, en toch is het metaal zoo zuiver, dat ik durf wedden, dat een kind ze naar alle kanten zou kunnen ombuigen en er zelfs knoopen in leggen.”

„Hemelsche goedheid!—kijk daar eens!” hijgde Leoncia, met haar oogen naar een grove steenen buste wijzend, die aan eene zijde van het altaar stond en iets lager was. „Dat is het gelaat van Torres. Het is het gelaat van de mummie in de Maya-grot.”

„En hier staat een opschrift …” Francis stapte naar voren om te kijken, maar werd door de priester gebiedend teruggewezen. „Er staat op „Da Vasco”. Zie je wel, dat hij hetzelfde soort helm op heeft als Torres draagt.—En, zeg! Kijk eens naar den priester! Als hij geen volle broer van Torres kan zijn, dan heb ik nog nooit in mijn leven zoo’n gelijkenis gezien!”

De priester maande, met toornig gelaat en gebiedende gebaar Francis aan om stil zijn en boog zich voor de kokende offerande. Als het ware als antwoord, doofde de wind het vuur onder de offerande uit.

„De Zonnegod is boos,” verkondigde de priester met groote plechtigheid, terwijl zijn eigenaardig Spaansch toch begrijpelijk was voor de nieuwaangekomenen. „Er zijn vreemdelingen in ons midden gekomen en niet verslagen. Daarom is de [147]Zonnegod boos. Spreek, jongelingen, die de vreemdelingen levend voor ons altaar gebracht hebt. Was het niet mijn wensch, die eeuwig en altijd de wensch van den Zonnegod is, dat gij hen zoudt dooden?”

Een der drie jongemannen stapte sidderend naar voren en wees met sidderende wijsvingers op het gelaat van Torres en dat der steenen buste.

„Wij herkenden hem,” stamelde hij, „en wij konden hem niet dooden, omdat wij ons de profetie herinnerden, dat onze groote voorvader op zekeren dag zou terugkeeren. Is deze vreemdeling het? Wij weten het niet. Wij kunnen het niet weten of oordeelen. Gij, o Priester, hebt de kennis en u zij het oordeel. Is hij het?”

De priester keek Torres oplettend aan en slaakte een onsamenhangenden uitroep. Zich plotseling omkeerend stak hij het heilige offervuur weer aan uit een pot met vuur, die aan den voet van het altaar stond. Maar het vuur vlamde op, verdoofde en ging uit.

„De Zonnegod is boos,” herhaalde de priester; waarop de Verloren Zielen op hun borsten sloegen en kermden, en jammerden. „Het offer wordt niet aangenomen, want het vuur wil niet branden. Er gaan vreemde dingen gebeuren. Dit is een kwestie der diepere mysteries, die ik alleen mag weten. We zullen de vreemdelingen niet offeren—nog niet. Ik moet tijd hebben, om mij op de hoogte te stellen van den wil van den Zonnegod.”

Met zijn hand wuivend, beduidde hij de leden van den stam om heen te gaan, de plechtigheid half-volbracht opheffend en beval, dat de drie gevangenen naar het Lange Huis gebracht zouden worden.

„Ik kan het spel niet volgen,” fluisterde Francis Leoncia in het oor, „maar hoe het zij, ik hoop, dat we hier wat te eten krijgen.”

„Kijk eens wat een lief, klein meisje,” zei Leoncia, met haar oogen het kind met het levendige, verstandige gelaat aanwijzend.

„Torres heeft haar ook al opgemerkt,” fluisterde Francis terug. „Ik zag, hoe hij haar wenkte. Hij is ook niet op de hoogte van het spel en weet niet naar welken kant de bom zal springen, maar hij laat geen enkele gelegenheid voorbijgaan om vriendschap te sluiten. We zullen hem in het oog moeten houden, want hij is een verraderlijke hond en in staat, om ons ieder oogenblik te verraden, wanneer hij daarmee zijn eigen huid kan redden.”

In het Lange Huis gekomen en gezeten op ruwgevlochten rietmatten, zagen zij zich spoedig van voedsel voorzien. Zuiver drinkwater en een dikke brij van vleesch en groenten werden in overvloedige hoeveelheid opgediend in eigenaardige, ongeglazuurde steenen schalen. Ook kregen ze warme koeken van Indiaansch koren, die wel wat geleken op tortillas.

Nadat de vrouwen, die hen bediend hadden, vertrokken waren, bleef het kleine meisje, dat haar hierheen bracht en toezicht hield, achter. Torres hernieuwde zijn vriendschapsbetuigingen, maar zij deed alsof ze hem niet zag en wijdde haar aandacht aan Leoncia, die haar scheen aan te trekken. [148]

„Ik houd het ervoor, dat zij een soort gastvrouw is,” verklaarde Francis. „Zie je—zooiets als de dorpsmeisjes in Samoa, die alle reizigers en bezoekers, onverschillig van hoe hooge afkomst, gezelschap houden en die toezicht houden op nagenoeg alle werkzaamheden en plechtigheden. Zij worden door de opperhoofden gekozen om hun schoonheid, hun deugd en hun verstand. En dit meisje doet me erg aan haar denken, alleen is ze nog vreeselijk jong.”

Steeds dichter naderde zij Leoncia en, hoewel ze blijkbaar zich zeer aangetrokken voelde door de schoone, vreemde vrouw, was er in haar gedrag toch geen spoor te ontdekken van slaafsheid of een gevoel van minderwaardigheid.

„Zeg mij,” sprak zij, in het eigenaardige, verouderde Spaansch, dat in het dal gesproken werd, „is deze man werkelijk Kapitein Da Vasco, die teruggekeerd is uit zijn huis in de zon, boven in den hemel?”

Torres lachte valsch en boog, en verklaarde trotsch: „Ik ben een Da Vasco.”

„Niet een Da Vasco, maar Da Vasco zelf,” berispte Leoncia hem in het Engelsch.

„Het is een goede kans—maak er gebruik van!” beval Francis, eveneens in het Engelsch. „Het kan ons allen uit de verlegenheid helpen. Ik heb het niet bijzonder begrepen op dien priester, en hij schijnt de hooge-kokalorum over deze Verloren Zielen te zijn.”

„Ik ben eindelijk van de zon teruggekeerd,” zei Torres, van de gelegenheid gebruik makend, tegen het kleine meisje.

Zij schonk hem een langen, vasten blik, waarin hij zien kon, hoe zij nadacht, oordeelde en waardeerde. Toen boog zij, met een effen gezicht, eerbiedig voor hem en, Francis nauwelijks een blik waardig keurend, wendde zij zich tot Leoncia en begunstigde haar met een vriendelijk lachje, dat haar gelaat verhelderde.

„Ik wist niet, dat God de vrouwen zoo schoon maakt, als gij zijt,” sprak het kleine meisje zacht, eer zij zich omkeerde om weg te gaan. Bij de deur stond zij stil om er bij te voegen: „De Dame Die Droomt is schoon, maar ze is toch heel anders dan gij.”

Maar nauwelijks was ze heengegaan, of de Zonnepriester, gevolgd door een aantal jongelieden, trad binnen, oogenschijnlijk om de schotels en het ongebruikte voedsel weg te nemen. Juist terwijl sommige van hen zich vooroverbogen om de schotels op te nemen, sprongen zij op een teeken van den priester overeind, wierpen zich op de drie gasten, bonden hun handen en armen stevig op hun rug vast en leidden hen naar buiten naar het altaar van den Zonnegod voor den geheelen verzamelden stam. Hier, waar ze een smeltkroes op een driepoot boven een fel vuur zagen staan, werden zij vastgebonden aan, pas in den grond geslagen, palen, terwijl talrijke dienstvaardige handen brandstoffen opstapelden tot aan hun knieën.

„Houd je nu taai—wees even trotsch als een echte Spanjaard,” beval en hoonde Francis Torres tegelijkertijd. „Je bent Da Vasco zelf. Honderden jaren geleden, was je hier op aarde, in ditzelfde dal, met de voorouders van deze mestiezen.” [149]

„Gij moet sterven,” sprak de Zonnepriester hen aan, terwijl de Verloren Zielen als één man het hoofd bogen. „Vierhonderd jaren lang, sedert wij hier verblijf houden in dit dal, hebben we alle vreemdelingen gedood. Gij werdt niet gedood en zie nu den oogenblikkelijken toorn van den Zonnegod: ons altaarvuur doofde uit.” De Verloren Zielen kermden en jammerden en sloegen op hun borsten. „Daarom, om den Zonnegod te verzoenen, zult gij nu sterven.”

„Wees voorzichtig!” riep Torres, fluisterend nu eens door Francis, dan door Leoncia, aangespoord. „Ik ben Da Vasco. Ik ben juist van de zon teruggekomen.” Hij knikte met zijn hoofd, omdat zijn handen gebonden waren, naar de steenen buste. „Ik ben die Da Vasco. Vierhonderd jaar geleden leidde ik uw voorouders hierheen, en ik liet u hier, met het bevel om hier te blijven tot ik zou terugkomen.”

De Zonnepriester aarzelde.

„Welnu, priester, spreek en antwoord den goddelijken Da Vasco,” sprak Francis barsch.

„Hoe kan ik weten, of hij goddelijk is?” vroeg de priester snel. „Lijk ik zelf ook niet veel op hem? Ben ik daarom goddelijk? Ben ik Da Vasco? Is hij Da Vasco? Of kan Da Vasco niet nog in de zon zijn?—Want ik weet zeker, dat ik een mensch ben, uit een vrouw geboren, achtenzeventig jaren geleden en dat ik Da Vasco niet ben.”

„Gij hebt niet tegen Da Vasco gesproken!” dreigde Francis, terwijl hij zeer eerbiedig voor Torres boog en hem in het Engelsch toesiste: „Wees trotsch, vervloekte kerel, wees trotsch.”

De priester weifelde een oogenblik en sprak toen Torres aan.

„Ik ben de getrouwe Priester der Zon. Niet gemakkelijk zal ik mijn geloof verzaken. Als gij de goddelijke Da Vasco zijt, beantwoord mij dan één vraag.”

Torres knikte met schitterend gespeelde trotschheid.

„Houdt gij van goud?”

„Van goud houden!” spotte Torres. „Ik ben in de zon een groot heerscher en de zon is van goud gemaakt. Goud? Het is voor mij hetzelfde als het stof onder mijn voeten en de rots, waaruit uw trotsche bergen zijn opgebouwd.”

„Bravo!” fluisterde Leoncia goedkeurend.

„Dan, o goddelijke Da Vasco,” sprak de priester nederig, ofschoon hij den triomfantelijken klank in zijn stem niet geheel kon verbergen, „zijt gij geschikt voor de oude en gebruikelijke proef. Wanneer gij den gouddronk gedronken hebt, en nog kunt zeggen, dat gij Da Vasco zijt, dan zal ik, en wij allen, ons voor u neerbuigen en u aanbidden. Altijd kwamen zij, dorstend naar goud. Maar wanneer wij hun dorst bevredigd hadden, was hun dorst onvermijdelijk voor immer gestild, want zij waren dood.”

Terwijl hij sprak en de Verloren Zielen gretig toekeken en terwijl de drie vreemde met niet minder groote vrees toekeken, stak de priester zijn hand in den geopenden mond van een grooten, lederen zak en begon handenvol goudklompjes in den heeten smeltkroes op den driepoot te werpen. Ze stonden er zoo dicht bij, dat ze konden zien hoe het goud [150]vloeibaar werd en opsteeg in den smeltkroes als een drank, die het ook moest worden.

Het kleine meisje, gebruik makend van haar buitengewone positie in den Stam der Verloren Zielen, naderde den Zonnepriester en sprak, zoodat allen het konden hooren:

„Dat is Da Vasco, Kapitein Da Vasco, de goddelijke Kapitein Da Vasco, die onze voorouders lang, lang geleden hierheen leidde.”

De priester trachtte haar, door het fronsen van zijn wenkbrauwen, tot zwijgen te brengen. Maar het meisje herhaalde haar bewering, nadrukkelijk van de buste naar Torres wijzend en omgekeerd; en de priester voelde, hoe hij zijn houvast verloor, terwijl hij heimelijk de zondige liefde vervloekte der moeder van het kleine meisje, waardoor zij zijn dochter geworden was.

„Maak, dat je wegkomt!” gebood hij streng. „Dit zijn dingen, waarvan jij niets begrijpt. Als hij Kapitein Da Vasco is en goddelijk, zal hij het goud drinken en ongedeerd blijven.”

In een grove aarden kruik, die verhit was in den pot met vuur aan den voet van het altaar, goot hij het gesmolten goud uit. Op een teeken legden eenige der jongemannen hun speren terzijde en naderden Leoncia, blijkbaar met de bedoeling om haar mond open te breken.

„Houd op, priester!” riep Francis met stentorstem. „Zij is niet goddelijk, zooals Da Vasco. Beproef den gouden dronk op Da Vasco.”

Waarop Da Vasco Francis een kwaadaardigen, boozen blik toewierp.

„Blijf je verheven trots bewaren,” was Francis’ instructie aan hem. „Weiger den dronk. Laat hen de binnenzijde van je helm zien.”

„Ik wil niet drinken!” riep Torres, half in een panischen schrik, toen de priester zich tot hem wendde.

„Gij zult drinken. Als gij Da Vasco zijt, de goddelijke gebieder der zon, dan zullen wij het weten en neerknielen en u aanbidden.”

Torres deed een beroep op Francis, wat niet ontsnapte aan de smalle oogjes van den priester.

„Trek een gezicht, alsof je zult moeten drinken,” sprak Francis droogjes. „Hoe het zij, doe het terwille der dame en sterf als een held.”

Met een plotselingen, woedenden ruk aan de koorden, waarmee hij gebonden was, trok Torres zijn eene hand los, greep zijn helm af en hield dien zoo, dat de priester de binnenzijde kon zien.

„Kijk, wat hierin gegrift staat,” beval Torres.

De verbazing van den priester bij het zien van het opschrift DA VASCO, was zoo groot, dat de kruik uit zijn hand viel. Het wegvloeiende, gesmolten goud, stak de droge bestanddeelen op den grond in brand, terwijl een der speerdragers, die een spatje op zijn voet kreeg, woest gillend van pijn wegdanste. Maar de Zonnepriester herstelde zich spoedig. Den pot met vuur grijpend, wilde hij juist de takkebossen in brand steken, die om zijn drie slachtoffers opgestapeld lagen, toen het kleine meisje tusschenbeide kwam. [151]

„De Zonnegod wilde niet, dat de groote kapitein den drank zou drinken,” sprak zij. „De Zonnegod sloeg u de kruik uit de hand.”

En toen al de Verloren Zielen begonnen te mompelen, dat de zaak toch meer beteekende, dan hun priester er uit maakte, was deze laatste gedwongen om zijn hand terug te trekken. Maar toch was hij besloten, dat de drie indringers zouden sterven. Dus sprak hij, listig, tegen zijn volk:

„Wij zullen op een teeken wachten.—Breng olie. Wij zullen den Zonnegod tijd laten om ons een teeken te geven.—Breng een kaars. De kruik olie over de takkebossen gietend om ze nog brandbaarder te maken, zette hij het aangestoken stuk kaars midden tusschen de gedrenkte vloeistof en sprak:

„De duur van de kaars zal ook de duur van den tijd zijn voor het teeken. Zal het zoo zijn, o mijn volk?”

En al de Verloren Zielen mompelden: „Het zij zoo.”

Torres keek hulp zoekend naar Francis, die antwoordde:

„De oude bruut verminderde zeker de lengte der kaars een beetje. Ze kan op zijn best vijf minuten branden en misschien gaan we over drie minuten al in vlammen op.”

„Wat kunnen we doen?” vroeg Torres als razend, terwijl Leoncia een dapper gezicht zette en Francis met een droef en moedig liefdevol lachje in de oogen keek.

„Bidden om regen,” antwoordde Francis. „En de lucht is zoo helder als kristal. En als dat niet helpt, sterf kalm. Schreeuw niet al te hard.”

En zijn oogen keerden terug naar die van Leoncia en verrieden, wat hij haar nooit tevoren had durven verraden—zijn gansche hart en liefde. Hoewel gescheiden door de palen, waaraan zij ieder afzonderlijk waren vastgebonden, waren zij toch nooit zoo dicht bij elkander geweest en de band, die hen tot elkander trok en vereenigde, waren hun oogen.

Het kleine meisje, dat naar den hemel keek of het teeken ook kwam, was de eerste, die het zag. Torres, die enkel oogen had voor het stukje kaars, dat bijna opgebrand was, hoorde den uitroep van het meisje en keek op. En tegelijkertijd hoorde hij, en hoorden allen, het ronkend geluid, alsof er een monsterachtig insect door de lucht vloog.

„Een vliegmachine,” mompelde Francis. „Torres, zeg dat dit het teeken is.”

Maar het was niet noodig om dit te zeggen. Boven hen, op een hoogte van niet meer dan honderd voet, daalde en cirkelde de machine, de eerste aëroplane, die de Verloren Zielen zagen, terwijl, als een zegenbede uit den hemel, de bekende woorden neerdaalden:

Den cirkel geheel beschrijvend en tot een hoogte van bijna duizend voet opstijgend, zagen zij hoe vlak boven hun hoofd een voorwerp zich van de vliegmachine losmaakte, een driehonderd voet als een dieplood naar beneden viel, zich toen uitspreidde in een groote parachute, waar onderaan, als een spin aan zijn web, de gedaante van een man hing, welke laatste, toen hij den grond naderde, weer begon te zingen: [152]

En toen volgde de eene gebeurtenis op de andere met buitengewone snelheid. Het stukje kaars viel uiteen, de brandende pit in het kleine meer van gesmolten vet, het meer ontbrandde en de, in olie gedrenkte, takkebossen er om heen vlogen in brand. En Henry, die midden tusschen de Verloren Zielen belandde, een groot gedeelte van hen onder zijn parachute begravend, stond met een paar sprongen naast zijn vrienden en schopte de brandende takkebossen naar rechts en naar links. Slechts één seconde hield hij hiermee op. Dit was toen de Zonnepriester tusschenbeiden kwam. Een rechthoekige slag met zijn arm tegen de kaak legde dezen bejaarden vertrouweling van God op zijn rug en, terwijl hij zich langzaam herstelde en overeind krabbelde, sneed Henry de koorden los, waarmee Leoncia, Francis en Torres gebonden waren. Zijn armen werden uitgestrekt om Leoncia te omhelzen, toen ze hem terugstiet met de woorden: „Snel! Er is geen tijd voor uitleggingen. Val op je knieën voor Torres en doe alsof je zijn slaaf bent—en spreek geen Spaansch, spreek Engelsch.”

Henry begreep er niets van en, terwijl Leoncia hem met haar oogen geruststelde, zag hij hoe Francis zich neerwierp aan de voeten van hun gemeenschappelijken vijand.

„Hola!” mompelde Henry, toen hij het voorbeeld van Francis volgde. „Daar gaat hij. Maar het is erger dan rattekruid.”

Leoncia volgde en al de Verloren Zielen wierpen zich op den grond voor Kapitein Da Vasco, die in hun midden hemelsche boodschappers ontving, regelrecht uit de zon. Alles knielde neer, behalve de priester, die, diep getroffen, er over stond te denken om het ook te doen, toen de melodramatische spotduivel in Torres’ ziel hem ingaf om zijn rol te buiten te gaan.

Zoo trotsch als Francis hem steeds geboden had te zijn, hief hij zijn rechtervoet op en zette dien op Henry’s nek, bij ongeluk het grootste gedeelte van zijn oor bedekkend en dit knellend.

En Henry vloog letterlijk omhoog.

„Je zult niet op mijn oor stappen, Torres!” schreeuwde hij, hem ter gelijkertijd neerslaande, zooals hij den priester neergeslagen had.

„En nu is het boter aan de galg gesmeerd,” merkte Francis droog en niet zeer geestig op. „Het verhaal van den Zonnegod nadert hier onmiddellijk zijn einde.”

De Zonnepriester wenkte triomfantelijk zijn speerdragers; hij begreep de situatie. Maar Henry richtte den loop van zijn automatisch pistool op het middenrif van den ouden priester; en de priester, die zich de legenden herinnerde van doodelijke projectielen, gevormd uit die geheimzinnige zelfstandigheid, die „kruit” genoemd wordt, glimlachte geruststellend en wenkte zijn speerdragers om terug te gaan.

„Dit gaat mijn gaven van wijsheid en verstand te boven,” sprak hij zijn stamgenooten toe, terwijl zijn onrustigen blik steeds weer terugkeerde naar den loop van Henry’s pistool. „Ik zal mijn toevlucht nemen tot een laatste middel. Laat een [153]boodschapper uitgezonden worden, om de Dame Die Droomt te wekken. Zeg haar, dat vreemdelingen uit de lucht, en misschien wel uit de zon, hier in ons dal zijn. En dat alleen de wijsheid van haar verre droomen ons duidelijk kunnen maken, wat wij niet begrijpen, en wat zelfs ik niet begrijp.”

Onder geleide der speerdragers werd het gezelschap van Leoncia, de beide Morgans en Torres door de lachende velden, alles nog in een zeer primitieve cultuurstaat, geleid en langs voortvlietende stroomen, door boschrijke gedeelten en met kniehoog gras bedekte weilanden, waar koeien graasden van zoo’n miniatuur-ras, dat ze, volwassen, niet grooter waren dan jonge kalveren.

„Het zijn ongetwijfeld melkkoeien,” merkte Henry op. „En het zijn werkelijk prachtstukken. Maar zag je ooit zulke dwergjes. Een sterke man zou de grootste op kunnen beuren en er mee wegloopen.”

„Verbeeld je dat maar niet,” sprak Francis. „Neem die eene daarginds maar eens, die zwarte. Ik wil wedden, dat die geen ons minder weegt dan driehonderd pond.”

„Om hoeveel wil je wedden?” daagde Henry hem uit.

„Zeg maar op,” was het antwoord.

„Om honderd dollars dan,” zei Henry, „dat ik die kan opbeuren en er mee wegloopen.”

„Aangenomen.”

Maar de weddenschap werd nooit uitgemaakt, want zoodra Henry het pad verliet, werd hij door de speerdragers teruggedreven, die met norschen blik, door teekenen te kennen gaven, dat ze rechtdoor moesten gaan.

Waar de weg leidde langs den voet van een zeer woeste rots, zagen zij boven zich talrijke geiten.

„Tam,” zei Francis. „Kijk maar naar die herdersjongens.”

„Ik was er zeker van, dat er geitenvleesch in die brij zat,” bevestigde Henry. „Ik heb altijd van geiten gehouden. Als de Dame Die Droomt, wie ze ook zijn moge, den priester ongelijk geeft en ons het leven schenkt, ga ik vragen of ik de opperste geitenhoeder van het rijk mag worden en dan zal ik een aardig hutje voor je bouwen, Leoncia en dan kan jij de Opperste Kaasmaakster der Koningin worden.”

Maar hij wandelde niet verder, aldus schertsend, want nu kwamen ze aan een meer, zóó schoon, dat het Francis een langgerekt gefluit ontlokte, Leoncia in haar handen deed klappen en Torres een uitroep van bewondering deed slaken. Het strekte zich uit over een volle mijl lengte en was meer dan een halve mijl breed en zuiver ovaal. Behalve één uitzondering, werd de franje van boomen, bamboe-boschjes en biezen, die den oever omgaven en zelfs den voet der rots, waar het bamboe buitengewoon welig groeide, door geen woning onderbroken. Op de kalme oppervlakte weerspiegelden de omliggende bergen zoo duidelijk, dat het oog bijna niet kon onderscheiden, waar de werkelijkheid ophield en de weerspiegeling begon. [154]

Midden in haar vervoering over de volmaakte weerkaatsing, hield Leoncia op, om haar teleurstelling te kennen te geven, dat het water niet kristalhelder was:

„Wat jammer, dat het zoo modderig is!”

„Dat komt door het aanspoelsel van den vruchtbaren dalbodem,” verklaarde Henry. „Die bodem is honderden voeten diep.”

„Het heele dal moet vroeger een meer geweest zijn,” besloot Francis. „Laat je oog eens langs de rots gaan en kijk eens naar de oude waterlijnen. Ik vraag me af, wat het zoo deed dalen.”

„Hoogstwaarschijnlijk een aardbeving—die de een of andere onderaardsche uitgang opende en het liet zakken tot de tegenwoordige hoogte—en het nu ook nog steeds laat afvloeien. De donkerbruine kleur toont aan hoeveel water er aldoor instroomt, en dat het niet veel gelegenheid heeft om te bezinken. Het is de vergaderbak voor de geheele circuleerende waterstroom in het dal.”

„Wel, daar staat tenminste een huis,” sprak Leoncia vijf minuten later, toen zij een hoek van de rots omsloegen en, tegen de rots steunend en zich boven het water uitstrekkend, een, op een bungalow gelijkende, woning zagen met een laag dak.

De pilaren werden gevormd door massieve boomstammen, maar de muren van het huis waren van bamboe en het dak was bedekt met gras-stroo. Het lag zoo afgelegen, dat de eenige toegang, behalve per boot, bestond uit een twintig voet lange brug, die zoo smal was, dat twee menschen er niet naast elkander over heen konden loopen. Aan beide einden der brug, stonden twee jonge mannen van den stam, blijkbaar gewapende wachters of schildwachten. Op een gebaar of bevel van den Zonnepriester traden zij terzijde en lieten het gezelschap passeeren, ofschoon de beide Morgans opmerkten, dat de speerdragers, die hen vanaf het Lange Huis vergezeld hadden, bij de brug achterbleven.

Zij liepen de brug over en in het, op een bungalow gelijkend gebouw op pilaren gekomen, bevonden zij zich in een groote kamer, die beter gemeubileerd was, al waren de meubelen dan ook grof gemaakt, dan ze in het dal der Verloren Zielen verwacht zouden hebben. De rietmatten op den vloer waren fijn en zorgvuldig geweven en de gordijnen van gespleten bamboe, die de vensteropeningen bedekten, waren kunstig gemaakt. Aan den anderen kant tegen den muur, was een reusachtig gouden embleem van de opgaande zon, volkomen gelijk aan dat voor het altaar bij het Lange Huis. Maar nog veel opvallender waren twee levende wezens, die op zoo eigenaardige wijze deze plaats schenen te bewonen en die zich nauwelijks bewogen. Onder de opgaande zon, een beetje boven den vloer op een soort verhevenheid, stond een divan met talrijke kussens, die half op een troon geleek. En op de divan, tusschen de kussens, gekleed in een zacht-glinsterend gewaad van een stof, die niemand hunner ooit gezien had, rustte een slapende vrouw. Alleen haar borst rees en daalde zachtjes onder haar ademhalingen. Zij was geen Verloren Ziel, van het gedegenereerde, gemengde ras van Caraïbiërs [155]en Spanjaarden. Op haar hoofd droeg zij een tiara van gedreven goud, met glinsterende punten, zóó groot dat het bijna een kroon geleek.

Voor haar op den vloer stonden twee gouden drievoeten—de eene bevatte smeulend vuur, de andere, veel grootere, een gouden bokaal, een volle vadem in doorsnee. Tusschen de drievoeten, de pooten voor zich uitgestrekt als een Sphinx, lag, met doffe oogen en zonder zich te verroeren, een groote hond met sneeuwwitte huid, veel gelijkend op een Russischen wolfshond en keek de indringers onafgebroken aan.

„Ze ziet er uit als een dame en schijnt een koningin te zijn en droomt zeker prettig,” fluisterde Henry, wat hem een norschen blik van den Zonnepriester bezorgde.

Leoncia was ademloos, maar Torres huiverde en bekruiste zich, zeggend:

„Dit heb ik nooit hooren vertellen van het dal der Verloren Zielen. Deze slapende vrouw is een Spaansche dame. Zij is van zuiver Spaansche origine. Zij is een Castiliaansche. Dat weet ik zoo zeker, als ik hier sta, dat ze blauwe oogen heeft. Maar die bleekheid!” Weer huiverde hij. „Dit is geen gewone slaap. ’t Lijkt wel of ze onder den invloed is van een slaapdrank en reeds langen tijd slaapdranken gebruikt heeft.”

„Daar heb je het!” riep Francis, opgewonden fluisterend, uit. „De Dame Die Droomt wordt volgestopt met droomen. Zij houden haar zeker hier als een soort opperste-priesteres of opperste orakel.—’t Is in orde, oude priester,” hij hield op, om in het Spaansch te vervolgen: „Als wij haar wakker maken, wat gebeurt er dan? Wij zijn hierheen gebracht om haar te ontmoeten en, naar ik hoop, in wakenden toestand.”

De Dame bewoog zich, alsof het gefluister haar diepen slaap had gestoord, en, voor de eerste maal, bewoog ook de hond zich, zijn kop naar haar toekeerend, zoodat haar naar beneden vallende hand liefkoozend op zijn nek bleef rusten. Gebiedend werden nu de norsche blikken van den priester en zijn gebaren om stilte te bevelen. En zij stonden in roerlooze stilte en wachtten op het ontwaken van het orakel.

Langzaam kwam zij half overeind, pauseerde en liefkoosde opnieuw den gelukkigen wolfshond, wiens wreede kaken zichtbaar werden, toen hij zijn reusachtigen mond opende voor een langgerekten vreugdelach. Beangstigend was de toestand voor hen, en deze werd nog vreeselijker toen zij voor de eerste maal haar oogen ten volle op hen liet rusten. Nooit zagen zij zulke oogen, waarin de wereld en al de werelden opgesloten schenen te liggen. Leoncia bekruiste zich ten halve, terwijl Torres, meegesleept door zijn eigen vrees, zich heelemaal bekruiste en met lippen, die bewogen, maar geen geluid gaven, zijn geliefkoosd gebed tot de Heilige Maagd opzond. Zelfs Francis en Henry keken, en konden den blik niet meer afwenden, van dat tweelingpaar blauwe bronnen, die bijna zwart geleken in de schaduw der lange, zwarte wimpers.

„Een blauwoogige brunette,” waagde Francis te fluisteren.

Maar wat voor oogen! Ze waren eer rond, dan langwerpig. En toch waren ze ook weer niet rond. Ze hadden vierkant genoemd kunnen worden, wanneer ze niet meer rond dan vierkant geweest waren. Ze hadden een vorm, die deed [156]denken, dat de artist tegengehouden was in zijn snelle, schetsende wijze om cirkels te vormen uit vierkanten. De lange, donkere wimpers omsluierden ze en verhoogden nog den indruk, dat ze donker waren. Toch stond er geen verwondering of schrik in te lezen, toen ze haar bezoekers voor het eerst zag. Ze waren droomerig en niet nieuwsgierig en toch stond er flauwtjes in te lezen, dat ze begrepen, wat ze zagen. Bovendien verrieden haar oogen, tot ontstelling der aanwezigen, een gecompliceerde samenvatting van paradoxale levensuitingen. Een uitdrukking van smart was er onafgebroken in te vinden. Gevoeligheid verried zichzelf als een vochtige sluier, die geleek op een voorjaars-regenbui tegen een verwijderden zee-horizon of een dauwvloed op een morgen in de bergen. Smart—eeuwigdurende smart—zetelde te midden van kwijnende slaperigheid. Het vuur van een onmetelijken moed dreigde de electrische vonk van handeling en zielskracht te ontsteken. Diepe sluimering scheen als een dreigenden achtergrond steeds gereed te staan om alles in den slaap uit te wisschen. En over dit alles, door dit alles, dit alles doordringend zweefde eeuwenoude wijsheid. Dit alles werd versterkt door de eenigszins holle wangen, die deden denken aan ascetisme. Op de wangen lag een blosje, dat òf teringachtig òf aan de verfdoos te danken was.

Toen ze opstond, bleek ze slank en teer te zijn als een toovergodin. Haar beenderen waren fijn, niet te overvloedig met vleesch bedekt; toch waren haar vormen niet mager. Wanneer Henry of Francis hardop hun indruk te kennen hadden gegeven, dan zouden ze gezegd hebben, dat zij de molligste magere vrouw was, die ze ooit gezien hadden. De Zonnepriester wierp zijn oud lichaam voorover tot hij, plat uitgestrekt op den grond lag, zijn oud voorhoofd begraven in de rietmat. De anderen bleven rechtop staan, ofschoon Torres zijn knieën voelde jeuken en gaarne het voorbeeld van den priester gevolgd zou hebben, wanneer zijn metgezellen eenig teeken gegeven hadden, dat ze hem gezelschap zouden houden. Zooals de zaken nu stonden, bogen zijn knieën zich gedeeltelijk, maar strekten zich weer en verstijfden door het voorbeeld van Leoncia en de Morgans.

In het eerst had de Dame voor niemand oog dan voor Leoncia; en, nadat zij haar aan een nauwgezet onderzoek onderworpen had, beval zij haar met een lichte opwaartsche beweging van het hoofd om nader te komen. Volgens Leoncia’s meening, was deze beweging veel te gebiedend voor zoo’n etherisch, schoon wezentje en zij voelde onmiddellijk het antagonisme, dat tusschen haar moest bestaan. Zij bewoog zich niet, totdat de Zonnepriester haar norsch toefluisterde, dat ze moest gehoorzamen. Zij naderde, zonder acht te slaan op den reusachtigen, langharigen hond, liep tusschen de drievoeten door en langs het beest heen en stond niet stil voor een tweede hoofdbeweging, even kort als de eerste, haar dit gebood. Een minuut lang keken de beide vrouwen elkander vast in de oogen, waarna Leoncia, met een flikkering van triomf in de hare, zag hoe de andere haar oogen neersloeg. Maar deze flikkering was slechts van tijdelijken aard, want Leoncia zag, dat de Dame zeer nieuwsgierig haar kleeding [157]bestudeerde. Zij stak zelfs haar slanke, bleeke hand uit en voelde naar het weefsel en gleed er liefkoozend overheen, zooals alleen een vrouw dit kan.

„Priester!” riep ze op scherpen toon. „Dit is de derde dag der Zon in het Huis van Manco. Lang geleden zei ik je iets betreffende dezen dag. Spreek.”

Slaafsch kruipend, sprak de priester:

„Dat op dezen dag vreemde dingen zouden gebeuren. Ze zijn geschied, o Koningin.”

Maar de Koningin had het al weer vergeten. Nog altijd de stof van Leoncia’s japon streelend, waren haar oogen er nieuwsgierig en onderzoekend op gevestigd.

„Gij zijt zeer gelukkig,” tegelijkertijd haar te kennen gevend, dat ze zich weer bij de anderen moest voegen. „Gij wordt zeer bemind door de mannen. Alles is nog niet duidelijk, maar toch schijnt het, dat gij al te zeer bemind wordt door de mannen.”

Haar stem, die zacht en welluidend was, en klaar als zilver, had een verrukkelijke rhythmischen klank en geleek bijna op een verwijderde kerkklok, die de geloovigen ter aanbidding of bedroefde zielen tot rustige overdenking roept. Maar het was Leoncia niet gegeven om deze wonderheerlijke stem te waardeeren. In plaats daarvan voelde ze alleen een toorn in zich opstijgen, die haar wangen deed gloeien en haar polsen koortsachtig kloppen.

„Ik heb u vroeger gezien, en dikwijls ook,” ging de Koningin voort.

„Nooit!” riep Leoncia uit.

„Stil!” siste de Zonnepriester haar toe.

„Daar,” zei de Koningin, op den grooten, gouden bokaal wijzend. „Vroeger heb ik u daar dikwijls gezien.”

„U—ook, daar,” sprak ze Henry aan.

„En u,” verzekerde zij aan Francis, ofschoon haar groote blauwe oogen zich verder openden en zij hem lang aankeek—te lang naar Leoncia’s zin, die den angel der jaloezie voelde, die alleen een vrouw in het hart eener andere vrouw kan steken.

De oogen der vrouw gloeiden, toen ze verder dwaalden en op Torres bleven rusten.

„En wie zijt gij, vreemdeling, zoo wonderlijk uitgerust, op uw hoofd den helm van een ridder dragend en aan uw voeten de sandalen van een slaaf?”

„Ik ben Da Vasco,” antwoordde hij brutaal.

„Die naam heeft een ouderwetschen klank,” lachte zij.

„Ik ben de oude Da Vasco,” vervolgde hij, ongevraagd naderkomend.

Zij glimlachte om zijn vermetelheid, maar liet hem begaan.

„Dit is de helm, dien ik vierhonderd jaren geleden droeg, toen ik de voorouders der Verloren Zielen in dit dal bracht.”

De Koningin gaf kalm met een glimlachje haar ongeloof te kennen, terwijl zij rustig vroeg:

„Gij zijt dus vierhonderd jaar geleden geboren?”

„Ja, en nooit. Ik werd nooit geboren. Ik ben Da Vasco. Ik heb altijd bestaan. Mijn tehuis is de zon.”

Haar fijn gepenseelde wenkbrauwen werden twijfelachtig [158]samengetrokken, ofschoon ze niets zei. Uit een geciseleerde gouden doos, die naast haar op de divan stond, nam ze tusschen haar teeren en bijna doorschijnenden duim en wijsvinger een beetje poeder en haar dunne, schoone lippen kromden zich licht spottend, toen ze, als bij toeval, het poeder in den grooten drievoet wierp. Een helder rookwolkje steeg op en was in een oogenblik uit het gezicht verdwenen.

„Kijk!” beval zij.

En Torres naderde den grooten bokaal en keek erin. Wat hij zag, bleef voor de overigen van het gezelschap een eeuwig geheim. Maar de Koningin zelf boog zich voorover en, van boven neerziende, zag zij hetzelfde als hij, terwijl haar gelaat een schoone vertolking was van vriendelijke en medelijdende spot. En wat Torres zelf zag, was een slaapkamer en een geboorte op de tweede etage van het huis in Bocas del Toro, dat hij geërfd had. Het was beklagenswaardig, zooals dit laatste geheim onthuld werd, evenals de vriendelijke, beklagenswaardige glimlach op het gelaat der Koningin. En in dat vluchtige magische visioen zag Torres omtrent hemzelf bevestigd, wat hij altijd gegist en vermoed had.

„Wilt gij nog meer zien?” vroeg de Koningin met lichten spot. „Ik heb u het begin uws levens getoond. Kijk nu nog eens, en zie uw einde.”

Maar Torres, die te diep geschokt was door hetgeen hij reeds gezien had, deinsde huiverend achteruit.

„Vergeef mij, Schoone Vrouw,” smeekte hij. „En laat mij gaan. Vergeet, zooals ik zal hopen om voor altijd te vergeten.”

„Het is weg,” zei ze, met een achtelooze beweging van haar hand over den bokaal. „Maar vergeten kan ik niet. De herinnering zal altijd in mijn geest voortleven. Maar gij, o Man, zoo jong van jaren en zoo oud van helm, heb ik reeds vroeger gezien, daar in mijn Spiegel der Wereld. Gij hebt mij zooeven misleid door uw woorden. Maar niet door den helm.” Zij glimlachte in rustige wijsheid. „Ook lijkt het mij, dat ik een kamer des doods gezien heb, met reeds lang gestorvenen, die recht overeind stonden op hun beweginglooze beenen en voor eeuwig mysteries bewaakten, die hun geloof en hun ras vreemd zijn. En in dat droevige gezelschap geloof ik, dat ik er een gezien heb, die uw ouderwetschen helm droeg … Zal ik meer zeggen?”

„Neen, neen,” smeekte Torres.

Zij boog en wenkte hem om terug te gaan. Vervolgens richtte haar vorschende blik zich op Francis, dien zij tot zich wenkte. Zij stond op op de verhevenheid alsof ze hem wilde begroeten en, alsof het haar verlegen maakte, dat ze op hem neer moest zien, stapte zij van de verhevenheid af op den vloer, zoodat ze hem in het gelaat kon zien, toen ze haar hand uitstak. Aarzelend nam hij haar hand in de zijne, en wist toen niet, wat te doen. Het leek haast, alsof ze zijn gedachten las, want ze sprak:

„Doe het. Nooit tevoren heeft men mij dit gedaan. Ik heb het nooit zien doen, behalve in mijn droomen en in de visioenen, die ik in mijn Spiegel der Wereld gezien heb.”

En Francis boog zich en kuste haar hand. En, omdat zij geen aanstalten maakte om haar terug te trekken, bleef hij [159]haar hand vasthouden, terwijl hij tegen zijn handpalm den onduidelijken, maar geregelden polsslag in haar rose vingertoppen voelde. En zoo bleven ze staan, geen van beiden sprekend, Francis verlegen, de Koningin zwak zuchtend, terwijl de woede, der vrouwelijke sekse eigen, Leoncia’s hart verscheurde, en Henry vroolijk in het Engelsch uitriep:

„Doe het nog eens, Francis! Het bevalt haar!”

De Zonnepriester siste hem toe om zich stil te houden. Maar de Koningin, met haar hand half terug als in maagdelijken schroom, legde deze weer even vast als tevoren in Francis’ hand, en sprak Henry aan.

„Ik versta ook de taal, die gij spreekt,” waarschuwde zij. „Toch schaam ik mij niet, ik, die nooit een man gekend heb, erken, dat het mij bevalt. Het is de eerste kus, dien ik ooit ontvangen heb. Francis—want zoo noemt je vriend je—gehoorzaam je vriend. Het bevalt mij. Het bevalt mij. Kus mijn hand nog eens.”

Francis gehoorzaamde en bleef wachten terwijl haar hand nog altijd in de zijne rustte en zij, alsof ze al het andere om zich heen vergat, en geheel in beslag genomen werd door een aangename gedachte, hem kwijnend aankeek. Zij herstelde zich met een zichtbare poging, liet plotseling zijn hand los, beduidde hem om terug te gaan naar de anderen en wendde zich tot den Zonnepriester.

„Wel, priester,” zei ze, terwijl de scherpe toon in haar stem terugkeerde, „gij hebt deze gevangenen hier gebracht om een reden, die ik reeds ken. Toch wil ik dit door uw eigen mond hooren bevestigen.”

„O Dame Die Droomt, zullen wij deze indringers niet dooden, zooals steeds onze gewoonte is geweest? Het volk weet niet, wat het doen moet en twijfelt aan mijn oordeel, en vraagt om uw beslissing.”

„En gij zoudt hen willen dooden?”

„Dat is mijn oordeel. Nu vraag ik het uwe, opdat uw en mijn oordeel een en hetzelfde mogen zijn.”

Zij wierp een blik op de gezichten der vier gevangenen. Voor Torres verried de peinzende uitdrukking op haar gezicht enkel medelijden. Voor Leoncia had zij een fronsen der wenkbrauwen; voor Henry, een twijfelachtigen blik. En Francis keek zij een minuut lang aan, terwijl haar gezicht verteederde, tenminste zoo scheen het voor Leoncia’s booze blikken.

„Is iemand uwer ongehuwd?” vroeg de Koningin plotseling. „Neen,” voorkwam zij hen. „Ik weet, dat gij allen ongehuwd zijt.” Zij keerde zich snel tot Leoncia. „Is het geoorloofd,” vroeg ze, „dat een vrouw twee mannen heeft?”

Zoowel Henry als Francis konden niet nalaten te glimlachen over zoo’n dwaze, ontoepasselijke vraag. Maar voor Leoncia was deze vraag niet dwaas of ontoepasselijk en de toornige blos steeg weer op naar haar wangen. Ze wist, dat ze hier te doen had met een vrouw, waarmee rekening gehouden moest worden en die haar als een vrouw behandelde.

„Het is niet geoorloofd,” antwoordde Leoncia met heldere, duidelijke stem.

„Het is heel vreemd,” dacht de Koningin hardop. „Het is heel vreemd. Toch is het niet eerlijk. Daar er evenveel [160]mannen als vrouwen in de wereld zijn, kan het niet eerlijk zijn, dat een vrouw twee mannen heeft, want, wanneer dit het geval is, beteekent dit, dat een andere vrouw geen man heeft.”

Weer gooide zij een klein beetje poeder in den grooten, gouden bokaal. Het lichte rookwolkje steeg op en verdween evenals de vorige keer.

„De Spiegel der Wereld zal mij zeggen, priester, wat er met onze gevangenen moet gebeuren.”

Juist terwijl zij zich voorover wilde buigen om in den bokaal te kijken, rees er een nieuwe gedachte in haar op. Met een omhelzende beweging van haar arm, noodigde zij hen allen uit om bij de bokaal te komen.

„Wij mogen het allen zien,” sprak ze. „Ik beloof u niet, dat wij allen dezelfde visioenen onzer droomen zullen zien. Evenmin zal ik weten, wat gij ziet. Ieder zal voor zich zien en weten.—Gij ook, priester.” Zij zagen dat de bokaal, die zes voet in doorsnee was, half gevuld was met een onbekende metalen vloeistof.

„Het zou kwikzilver kunnen zijn, maar het is het niet,” fluisterde Henry Francis toe. „Ik heb nog nooit een dergelijk metaal gezien. Het lijkt mij gloeiendheet gesmolten.”

„Het is zeer koud,” verbeterde de Koningin hem in het Engelsch. „En toch is het vuur.—Gij, Francis, voel eens aan den buitenkant van den bokaal.”

Hij gehoorzaamde en legde zijn geheele handpalm zonder aarzelen tegen den gelen buitenkant.

„Kouder dan de atmosfeer in de kamer,” was zijn uitspraak.

„Maar kijk nu eens!” riep de Koningin, nog meer poeder in den inhoud werpend. „Het is vuur, dat koud blijft.”

„Het poeder rookt door de hitte van zijn eigen bestanddeelen,” riep Torres uit, tegelijkertijd in den zak van zijn jas voelend. Hij haalde er enkele stukjes tabak uit, splintertjes van lucifers en vezels van de stof. „Dit zal niet branden,” beweerde hij, een invitatie uitlokkend, door het beetje vuil boven den bokaal te houden, alsof hij het er in wilde laten vallen.

De Koningin knikte toestemmend en allen zagen het vuil op de vloeibare metalen oppervlakte vallen. De stofdeeltjes maakten geen indruk op die oppervlakte. Ze veranderden alleen in rook, die luchtig omhoog steeg en verdwenen was. Er bleef geen spoor van asch over.

„En toch is het koud,” sprak Torres, het voorbeeld van Francis volgend en aan de buitenzijde van den bokaal voelend.

„Steek je vinger in den inhoud,” stelde de Koningin aan Torres voor.

„Neen,” zei hij.

„Gij hebt gelijk,” stemde ze toe. „Hadt gij het gedaan, dan zoudt gij nu een vinger minder hebben, dan het getal, waarmee gij geboren zijt.” Zij wierp er weer poeder in. „Nu zal ieder zien, wat hij alleen zien zal.”

En het was zoo.

Leoncia zag een zee, die haar en Francis scheidde. Henry zag hoe de Koningin en Francis trouwden onder zulke vreemde ceremoniën, dat hij eerst heel op het eind begreep, [161]dat het een huwelijksplechtigheid was, die voltrokken werd. De Koningin keek van een hooge galerij in een groot huis, neer in een schitterende ontvangkamer, die Francis herkend zou hebben als die, welke door zijn vader ingericht was, wanneer haar visioen het zijne geweest was. En naast haar, zijn arm om haar heen geslagen, zag zij Francis. Francis zag slechts één ding, zeer onrustbarend: het gelaat van Leoncia, onbeweeglijk als van een doode, waarin, juist tusschen de oogen, een lange ponjaard gestoken was. Toch zag hij geen bloed vloeien uit de, door den ponjaard veroorzaakte, wonde. Torres zag het begin van wat hij wist, dat zijn einde moest zijn, bekruiste zich en was de eenige die terugdeinsde en weigerde om meer te zien. Terwijl de Zonnepriester het visioen zag van zijn heimelijke zonde, het gelaat en de gedaante der vrouw, voor wie hij de Aanbidding der Zon verloochend had, en het gelaat en de gedaante van het meisje in het dorp bij het Lange Huis. En allen trokken zich, als één man, terug, toen de visioenen verbleekten, terwijl Leoncia zich met vlammende oogen, als een tijgerin, tot de Koningin keerde en uitriep:

„Uw spiegel liegt! Uw Spiegel der Wereld liegt!”

Francis en Henry, die nog diep onder den indruk waren van hetgeen zij zelf gezien hadden, schrikten op en verwonderden zich over Leoncia’s uitbarsting. Maar de Koningin antwoordde op zachten toon:

„Mijn Spiegel der Wereld heeft nog nooit gelogen. Ik weet niet, wat gij gezien hebt. Maar wel weet ik, dat, wat het ook geweest is, het waar is.”

„Gij zijt een monster!” riep Leoncia weer. „Gij zijt een leelijke tooverheks, die liegt!”

„Gij en ik zijn vrouwen,” verweet de Koningin zacht en vriendelijk, „en kunnen niet over elkander oordeelen, daar wij vrouwen zijn. Mannen zullen beslissen, of ik al dan niet een tooverheks ben, die liegt of een vrouw met een liefhebbend vrouwelijk hart. Maar laat ons, daar wij vrouwen en dus zwak zijn, ondertusschen vriendelijk jegens elkander zijn.”

„… En nu, Priester der Zon, het oordeel. Gij, als priester van den Zonnegod, weet meer van de oude voorschriften en gebruiken dan ik. Gij weet ook meer over mij en hoe ik hier kwam, dan ik zelf. Gij weet dat altijd, van moeder op dochter, en van moeder op dochter, de stam een Geheimzinnige Koningin, een Dame Die Droomt, gehad heeft. De tijd is gekomen, dat we moeten denken aan toekomstige geslachten. De vreemdelingen zijn gekomen en zij zijn ongehuwd. Dit moet de vastgestelde trouwdag zijn, wanneer de latere generaties van den stam een Koningin willen bezitten, die voor hen droomt. Het zij zoo, en tijd, benoodigdheden en plaats worden vastgesteld. Ik heb het oordeel gedroomd. En het oordeel is, dat ik zal trouwen met diengenen onder deze vreemdelingen, die van voor de grondleggingen der wereld voor mij bestemd was. Dit is de proef: Als geen dezer wil trouwen, dan zullen zij sterven en hun warm bloed zal door u geofferd worden voor het altaar der Zon. Als er een is, die mij trouwen wil, dan zullen zij allen leven, en de Tijd zal beslissen over onze toekomst.” [162]

De Zonnepriester, die beefde van woede, trachtte te protesteeren, maar zij beval:

„Zwijg, priester! Alleen door mij regeert gij het volk. Eén woord van mij tot het volk—welnu, gij begrijpt. Het is geen gemakkelijke wijze van sterven.”

Zij wendde zich tot de drie mannen, zeggend:

„En wie uwer wil mij trouwen?”

Zij keken elkander verlegen en ontzet aan, maar niemand sprak.

„Ik ben een vrouw,” ging de Koningin plagend voort. „En ben ik daarom niet begeerenswaardig voor de mannen? Ben ik niet jong? Of ben ik misschien niet mooi? Zijn de smaken der mannen zoo vreemd, dat geen enkele man mij in zijn armen wil nemen en zijn lippen op de mijne drukken, zooals Francis hier op mijn hand gedaan heeft?”

Zij vestigde haar oogen op Leoncia.

„Gij zult oordeelen. Gij zijt een vrouw, die zeer bemind wordt door de mannen. Ben ik niet een vrouw als gij en zou ik niet bemind worden?”

„Gij zult altijd vriendelijker tegen mannen zijn dan tegen vrouwen,” antwoordde Leoncia—onbegrijpelijk voor de drie mannen, die deze woorden hoorden, maar volkomen duidelijk voor het vrouwelijk verstand der Koningin. „En als vrouw,” vervolgde Leoncia, „zijt ge buitengewoon schoon en verlokkelijk; en er zijn mannen in deze wereld, vele mannen, die gek zouden worden van verlangen om u in de armen te sluiten. Maar ik waarschuw u, Koningin, dat er in deze wereld mannen zijn en mannen.”

Toen zij dit gehoord en overlegd had, wendde de Koningin zich plotseling tot den priester:

„Gij hebt het gehoord, priester. Vandaag zal een der mannen mij trouwen. Als geen der mannen mij trouwt, zullen ze alle drie geofferd worden op uw altaar. Eveneens zal dan deze vrouw geofferd worden, die, naar het schijnt, mij wil onteeren, door mij minderwaardiger te vinden dan zich zelf.”

Nog richtte zij het woord tot den priester, ofschoon hetgeen zij sprak voor de anderen bestemd was.

„Er zijn hier drie mannen, waarvan er een, lange jaren vóór hij geboren werd, bestemd was om met mij te trouwen. Dus, priester, ik beveel, dat de gevangenen weggeleid worden naar een ander vertrek, en laat hen onder elkander uitmaken, wie die man is.”

„Wanneer het reeds zoo lang van te voren uitgemaakt is,” vervolgde Leoncia woedend, „waarom dan de beslissing aan hen overgelaten? Gij kent den man? Waarom het dan er op gewaagd? Noem de man, Koningin, en noem hem nu.”

„De man zal gekozen worden op de wijze, als ik bepaald heb,” antwoordde de Koningin, terwijl zij tegelijkertijd afgetrokken een beetje poeder in den grooten bokaal wierp en afgetrokken erin keek. „Ga dus nu heen, en laat de onvermijdelijke keuze plaats hebben.”

Zij gingen reeds de kamer uit, toen een uitroep van de Koningin hen tegenhield.

„Wacht!” beval ze. „Kom hier, Francis. Ik heb iets gezien, [163]wat u aangaat. Kom, en kijk met mij in den Spiegel der Wereld.”

En terwijl de anderen stilstonden, keek Francis met haar neer op de vreemde oppervlakte van vloeibaar metaal. Hij zag zich zelf in de bibliotheek van zijn huis in New-York en hij zag naast zich de Dame Die Droomt, terwijl zijn arm om haar heen geslagen was. Vervolgens zag hij hoe nieuwsgierig zij den koersaanwijzer bekeek. Toen hij haar dit uit wilde leggen, keek hij op de smalle strook en las daarop zoo’n ontstellend bericht, dat hij naar de dichtstbijzijnde telefoon sprong en zag hoe hij, terwijl het visioen verbleekte, zijn makelaar opbelde.

„Wat zag je?” vroeg Leoncia, toen ze de kamer uitgingen.

En Francis loog. Hij zei er niets van, dat hij de Dame Die Droomt in zijn bibliotheek te New-York gezien had. In plaats daarvan, antwoordde hij:

„Ik zag een koersaanwijzer en een effectenbeurs in Wall Street, die in een paniek overging. Hoe kan ze nu weten, dat ik iets uit te staan heb met Wall Street en koersaanwijzers?”

„Iemand moet dat gekke mensch trouwen,” sprak Leoncia, toen zij zich neerzetten op de matten der kamer, waarheen de priester hen gebracht had. „Niet alleen zal hij een held zijn, die ons leven redt, maar hij redt even goed zijn eigen leven. Nu, Senor Torres, u bent in de gelegenheid om ons aller leven en het uwe te redden.”

„Br-r-r!” huiverde Torres. „Ik zou haar nog voor geen tien millioen aan goud trouwen. Ze is te wijs. Ze is verschrikkelijk. Zij—hoe zal ik het zeggen—zij, zooals jelui Amerikanen zeggen, ze bezorgt mij kippenvel. Ik ben een dapper man. Maar tegenover haar ben ik niet dapper meer. Het angstzweet breekt mij uit. Voor geen tien millioen zou ik moeite willen doen om mijn vrees te overwinnen. Maar Henry en Francis zijn dapperder dan ik. Laat een hunner haar trouwen.”

„Maar ik ben verloofd met Leoncia,” zei Henry dadelijk. „Daarom kan ik de Koningin niet trouwen.”

Aller oogen vestigden zich nu op Francis, maar eer hij iets kon antwoorden, nam Leoncia het woord.

„Dat is niet eerlijk,” zei ze. „Geen uwer heeft zin haar te trouwen. De eenige billijke manier om het uit te maken is er om loten.” Onder het spreken trok ze drie stroospieren uit de mat, waarop ze zat en brak er een heel kort af. „De man, die het korte strootje trekt, zal het slachtoffer zijn. Gij, Senor Torres, trek het eerst.”

„De huwelijksklokken luiden voor het kortste strootje,” grinnikte Henry.

Torres bekruiste zich, huiverde en trok. Zijn stroospier was zóó lang, dat hij een serie danspassen uitvoerde, zingend:

[164]

Francis trok vervolgens en een even lange stroospier was zijn deel. Voor Henry bleef geen keus over. De overblijvende stroospier in Leoncia’s hand was het onheilsteeken. Zijn gelaat had een in-tragische uitdrukking, toen hij Leoncia onafgebroken aankeek. En zij vloeide, dit merkend, over van medelijden, terwijl Francis haar medelijden zag en de gedachten in hem zich vermenigvuldigden. Dit was de redding. De heele verschrikkelijke situatie kon zoo gemakkelijk opgelost worden. Hoe groot zijn liefde voor Leoncia ook was, nog grooter was zijn mannelijk loyaliteitsgevoel jegens Henry. Francis aarzelde geen oogenblik. Met een vroolijken klap op Henry’s schouder, riep hij uit:

„Welnu, hier is de eenige ongebonden vrijgezel, die niet bang is voor het huwelijk. Ik zal haar trouwen.”

Het was voor Henry’s gevoel, of hij van een dreigenden dood gered was. Zijn hand schoot uit naar die van Francis en, terwijl zij elkander de hand drukten, keken zij elkander met een oprechten blik aan, zooals alleen fatsoenlijke, eerlijke mannen kunnen kijken. Ook zag geen van beiden den misnoegden trek op Leoncia’s gelaat bij deze onverwachte ontknooping. De Dame Die Droomt had gelijk gehad. Leoncia, als vrouw, was niet loyaal, daar ze twee mannen liefhad en de Dame haar eerlijk aandeel betwistte.

Maar elk gesprek hierover werd belet door het kleine meisje uit het dorp, dat met de vrouwen binnentrad om hun middagmaal op te dienen. Torres’ scherpe oogen merkten het eerst het snoer edelsteenen op, dat om den hals van het meisje hing. Het waren robijnen en prachtige ook.

„De Dame Die Droomt heeft ze mij zooeven gegeven,” zei het meisje, dat verrukt was, dat haar nieuwe bezitting zoo bewonderd werd.

„Heeft ze er nog meer?” vroeg Torres.

„Natuurlijk,” was het antwoord. „Ze liet er mij net nog een groote kist van zien. En het waren er van allerlei soort en veel grooter, maar ze waren niet aangeregen. Het waren net gepelde graankorrels.”

Terwijl de anderen aten en praatten, rookte Torres zenuwachtig een cigaret. Daarna stond hij op en wendde een voorbijgaande ongesteldheid voor, die hem belette te eten.

„Luister,” sprak hij met nadruk. „Ik spreek beter Spaansch dan een van jelui Morgans. Ook geloof ik, dat ik het karakter der Spaansche vrouwen beter ken. Om u te laten zien, dat ik het hart op de rechte plaats draag, zal ik nu naar haar toegaan en zien of ik haar dit huwelijksplan niet uit het hoofd kan praten.”

Een der speerdragers versperde Torres den weg, maar, nadat hij naar binnen gegaan was, keerde hij terug en verzocht hem binnen te komen. De Koningin rustte op de divan en wenkte hem minzaam tot zich.

„Gij eet niet?” vroeg ze belangstellend en voegde er aan toe, nadat hij zijn gebrek aan honger toegestemd had: „Wilt gij dan drinken?”

Torres’ oogen glinsterden. Tusschen de opwinding door, waarin hij de laatste dagen verkeerd had en de onwetendheid [165]hoe dit nieuwe avontuur, waartoe hij besloten was, zou eindigen, voelde hij een ontzettende behoefte aan een dronk. De Koningin klapte in haar handen en gaf bevelen aan de vrouwelijke bediende, die binnenkwam.

„Dit is zeer oud, eeuwenoud, zooals gij zult merken, Da Vasco, die het zelf vier eeuwen geleden hierheen bracht,” zei ze toen een man een klein houten tonnetje binnenbracht en openstak.

Aan den ouderdom van het vaatje kon niet getwijfeld worden en Torres, die wist, dat het twaalf generaties geleden den Atlantischen Oceaan overgestoken had, voelde hoe zijn keel begon te prikkelen van verlangen naar den inhoud. De dronk, die door de kamervrouw ingeschonken werd, was groot, maar toch verbaasde Torres zich over de zachtheid er van. Maar spoedig begon de tooverkracht van den vier eeuwen ouden drank haar spel in zijn aderen en maakte zijn hersenen van streek. De Koningin verzocht hem om aan haar voeten op den rand van de divan te gaan zitten, waar zij hem goed kon opnemen, en zei:

„Gij kwaamt ongeroepen. Wat hebt gij mij te zeggen of te vragen?”

„Ik ben de uitverkorene,” antwoordde hij, aan zijn knevel draaiend en pogingen aanwendend om een gezicht te trekken als een man, die op liefdesavonturen uitgaat.

„Vreemd,” sprak ze. „Ik heb uw gelaat niet gezien in den Spiegel der Wereld. Er is … een vergissing, is het niet?”

„Een vergissing,” bekende hij gereedelijk, daar hij in haar oogen las, dat ze zeker wist. „Het was de drank. Er schuilt een tooverkracht in, die mij u deed zeggen, wat mijn hart voor u voelt, want ik verlang zoo naar u.”

Met lachende oogen riep ze de kamervrouw weer en zijn aarden kroes werd opnieuw gevuld.

„Een tweede vergissing is hiervan misschien het gevolg, is het niet?” plaagde zij, toen hij den dronk naar binnen geslagen had.

„Neen, o Koningin,” antwoordde hij. „Nu is alles duidelijk. Nu kan ik mijn trouw hart beheerschen. Francis Morgan, de man, die uw hand kuste, is de man, die uitverkoren is om uw echtgenoot te worden.”

„Het is waar,” zei ze plechtig. „Zijn gezicht was het, wat ik zag en ik herkende het van het eerste oogenblik af.”

Aldus aangemoedigd, vervolgde Torres:

„Ik ben zijn vriend, zijn allerbeste vriend. Gij, die alle dingen weet, kent ook de gewoonte der bruidsschat. Hij heeft mij, zijn besten vriend, gezonden, om daarnaar te informeeren en den bruidsschat van zijn aanstaande te zien. Gij moet weten, dat hij tot de rijksten van zijn eigen land gerekend wordt, en de mannen daar zijn zeer rijk.”

Zoo plotseling stond zij van de divan op, dat Torres ineenkromp en half terugdeinsde, in den angst, dat hem een mes tusschen de schouderbladen gestoken zou worden. In plaats daarvan liep, of beter gezegd, zweefde de Koningin naar den ingang van een diepergelegen vertrek.

„Kom!” sprak ze gebiedend.

Eenmaal daarbinnen, herkende Torres, zoodra hij een blik [166]in het rond geworpen had, de kamer voor wat zij was, haar slaapkamer. Maar zijn oogen hadden niet veel tijd voor zulke details. Den deksel van een zwaren ijzerhouten, met koper beslagen koffer oplichtend, zei ze hem erin te kijken. Hij gehoorzaamde en zag het wonder der wereld. Het kleine meisje had waarheid gesproken. Als even zooveel gepelde graankorrels, lag daar in de kist een onschatbare waarde aan juweelen—diamanten, robijnen, smaragden, saffieren, de kostbaarste, zuiverste en grootste van hun soort.

„Steek uw armen tot aan de schouders er in,” sprak ze, „en overtuig u, dat dit speelgoed echt is en van edelsteen, meer dan illusies en reflecties van een droombeeld, dat alleen in den droom werkelijkheid is. Dan kan je een juist rapport uitbrengen aan je zeer rijken vriend, die met mij zal gaan trouwen.”

En Torres, wiens brandende hersenen als krankzinnig waren door den ouden drank, deed als hem gezegd was.

„Zijn deze stukjes glas zoo’n wonderlijk iets?” plaagde zij. „Je oogen zien er uit, alsof zij groote wonderen aanschouwden.”

„Ik had nooit kunnen droomen, dat er ergens in de wereld zoo’n schat bestond,” mompelde hij in zijn dronkenschap.

„Ze zijn niet te taxeeren?”

„Ze zijn niet te taxeeren.”

„Ze hebben meer waarde dan rijkdom, liefde en eer?”

„Ze zijn meer waard dan iets ter wereld. Zij zouden iemand krankzinnig maken.”

„Kan men er de oprechte liefde van een man of een vrouw voor koopen?”

„Men zou er alles in de wereld voor kunnen koopen.”

„Kom,” zei de Koningin. „Gij zijt een man. Gij hebt vrouwen in uw armen gehad. Zou men er vrouwen voor kunnen koopen?”

„Van den oorsprong der tijden af heeft men daarvoor vrouwen gekocht en verkocht en vrouwen hebben er zich zelf voor verkocht.”

„Zal ik er het hart van uw besten vriend, Francis, voor kunnen koopen?”

Voor de eerste maal keek Torres haar aan en knikte en mompelde, terwijl zijn oogen waterig stonden van den drank en woest door het zien van zoo’n verzameling juweelen.

„Zal de goede Francis er zoo’n waarde aan hechten?”

Torres knikte sprakeloos.

„Hecht iedereen er zoo’n waarde aan?”

Weer knikte hij nadrukkelijk.

Zij uitte een zilveren spotlach. Zich vooroverbuigend, greep ze op goed geluk af een handvol der kostbaarheden.

„Kom,” beval zij. „Ik zal je laten zien, hoeveel waarde ik er aan hecht.”

Zij leidde hem door de kamer naar een platform, dat aan drie zijden omgeven was door een watervlakte en aan de vierde door een loodrechte rots. Aan den voet der rots vormde het water een draaikolk, die de opening verried voor den afvoer van het water uit het meer, waarover Torres de Morgans had hooren redeneeren. Met nog een zilverhelder, [167]plagend lachje, wierp de Koningin de handvol kostelijke juweelen in het hartje van den draaikolk.

„Zooveel hecht ik er aan,” sprak ze.

Torres was ontzet en het opzettelijke dezer handeling ontnuchterde hem nagenoeg.

„En zij komen nooit terug,” lachte ze verder. „Niets komt ooit weer terug. Kijk maar!”

Zij wierp er een handvol bloemen in, die verscheidene keeren ronddraaiden in den draaikolk en snel in het middelpunt ervan naar beneden gezogen werden.

„Als niets terugkomt, waar gaat dan alles heen?” vroeg Torres met dikke tong.

De Koningin trok haar schouders op, ofschoon hij wist, dat ze de geheimen van het water kende.

„Meer dan één mensch is dien weg gegaan,” sprak ze droomerig. „Geen enkele hunner is ooit teruggekomen. Mijn moeder ging ook dien weg, toen ze dood was. Ik was toen nog een meisje.” Zij ontwaakte uit haar droomerijen. „Maar gij, gehelmde, ga nu heen. Breng rapport uit aan uw meester—uw vriend, bedoel ik. Zeg hem, hoe groot mijn bruidsschat is. En, als hij maar half zoo verzot is op die stukjes glas als gij, zullen zijn armen spoedig om mij heen geslagen zijn. Ik zal hier blijven droomen totdat hij komt. Het spel van het water boeit mij.”

Aldus weggezonden, betrad Torres de slaapkamer, kroop terug om heimelijk een blik te werpen op de Koningin en zag haar, op het platform zitten, met haar hoofd op haar hand rustend en in den draaikolk starend. Snel liep hij naar de kist, lichtte het deksel op en stopte een groote handvol in den zak van zijn broek. Voor hij een tweede handvol kon nemen, weerklonk achter zijn rug het spottend gelach der Koningin.

Vrees en woede overweldigden hem zoo zeer, dat hij op haar toesprong en haar vervolgde op het platform, waar hij alleen door den ponjaard, dien zij hem dreigend voorhield, teruggehouden werd van haar te grijpen.

„Dief,” zei ze kalm. „Gij zijt een man zonder eer. En het lot van alle dieven in dit dal is de dood. Ik zal mijn speerdragers roepen en je in den draaikolk laten werpen.”

En de doodsangst maakte Torres listig. Aandachtig kijkend naar het water, dat hem bedreigde, stiet hij een kreet van schrik uit alsof hij iets vreemds gezien had, zonk op één knie neer en begroef zijn, van gesimuleerden schrik vertrokken gelaat in zijn handen. De Koningin keek terzijde, om ook te zien, wat hij gezien had. Dit was zijn kans. Hij vloog overeind en op haar af als een tijger, die zijn prooi bespringt, haar bij de polsen grijpend en den ponjaard uit haar handen wringend. Hij veegde het zweet van zijn gelaat en sidderde, terwijl hij zich langzaam herstelde. Ondertusschen keek zij hem verwonderd, maar onbevreesd aan.

„Gij zijt een slechte vrouw,” snauwde hij haar toe, nog altijd trillend van woede, „een tooverheks, die zich bedient van de machten der duisternis en allerlei duivelsche zaken. Toch zijt gij een vrouw, uit een vrouw geboren, en daarom sterfelijk. De zwakheid der sterfelijkheid en der vrouw zijn [168]uw eigendom, waarom ik u nu uit twee dingen laat kiezen. Òf gij zult in den draaikolk geworpen worden en sterven, òf …”

„Of?” herhaalde zij.

„Of …” Hij pauseerde, bevochtigde zijn droge lippen en barstte los. „Neen! Bij de Heilige Moeder Gods, ik ben niet bang! Of mij dezen dag trouwen, wat de andere keuze is.”

„Wil je mij om mijzelf trouwen? Of om den schat?”

„Om den schat,” stemde hij onbeschaamd toe.

„Maar in het Boek des Levens staat geschreven, dat ik met Francis zal trouwen,” weerlegde zij.

„Dan zullen we die bladzijde van het Boek des Levens overschrijven.”

„Alsof dat zou kunnen!” lachte zij.

„Dan zal ik je sterfelijkheid bewijzen daar in dien draaikolk, waarin ik je zal werpen, zooals jij er de bloemen in geworpen hebt.”

Op dit oogenblik was Torres werkelijk onversaagd—onversaagd door den ouden drank, die zijn bloed en hersenen in vuur zette, en omdat hij den toestand meester was. Bovendien hield hij, als echt Latijnsch-Amerikaan van een scène, waarin hij kon pronken en geuren.

Toch maakte zij hem aan het schrikken, door een sissend geluid uit te stooten, gelijkend op de Latijnsche manier om een bediende te roepen. Hij keek haar achterdochtig aan, toen naar de ingang van het slaapvertrek en richtte vervolgens den blik weer op haar.

Als een spook, zag hij slechts vaag met een zijdelingschen blik den grooten witten hond door den ingang springen. Opnieuw schrikkend, deed Torres onwillekeurig een stap terzijde. Maar zijn voet vond geen steun in de ijle lucht en de zwaarte van zijn lichaam deed hem van het platform in het water vallen. Juist toen hij viel en het uitgilde van wanhoop, zag hij de hond met een luchtsprong achter zich aankomen.

Hoewel een goed zwemmer, geleek Torres op een stroohalm in den greep van den draaikolk; en de Dame Die Droomt, die van den rand van het platform den blik niet van hem afwendde, zag hem verdwijnen en den hond na hem, in het hartje van den maalstroom, waaruit niets terugkeert.

Langen tijd bleef de Dame Die Droomt staren op het spel der wateren. Ten slotte stond ze op, zuchtend: „Mijn arme hond.” Het heengaan van Torres beteekende niets voor haar. Van haar meisjesjaren af gewoon om de beschikking te hebben over leven en dood van haar half-wild en gedegenereerd volk, was het menschelijk leven haar, bijgevolg, niet heilig. Wanneer het leven goed en lief was, dan was het natuurlijk juist om het te laten leven. Maar wanneer het leven boos was en leelijk en gevaarlijk voor andere levens, dan was het juist om het te laten dooden of te dooden. Zoodoende was Torres voor haar slechts een episode geweest[169]—onaangenaam, maar snel voorbijgaande. Maar van dien hond was het jammer.

Luid in de handen klappend, toen ze haar kamer binnentrad, om een van haar vrouwen te roepen, overtuigde zij zich, dat de deksel van de juweelenkist openstond. Zij gaf de vrouw een bevel en keerde zelf terug naar het platform, vanwaar ze onopgemerkt in de kamer kon kijken.

Enkele minuten later werd Francis door de vrouw de kamer binnengeleid en alleen gelaten. Hij verkeerde niet in een vroolijke gemoedsstemming. Hoe mooi het ook geweest was, dat hij van Leoncia afgezien had, hij kon zich niet verheugen over deze daad. Evenmin kon hij zich verheugen in het vooruitzicht om de vreemde dame te trouwen, die regeerde over de Verloren Zielen en in deze zonderlinge meer-woning huisde. Maar, in tegenstelling met Torres, wekte ze in hem geen vrees of verbittering op. Integendeel, Francis voelde voor haar een diep medelijden. Hij was onwillekeurig onder den indruk gekomen van het tragische pathos der volwassen, mooie vrouw, die wanhopig zocht naar liefde en een echtgenoot, ondanks haar gebiedend en aanmatigend optreden.

In een oogwenk herkende hij de kamer voor wat het was en vroeg zich, licht verwonderd, af, of hij reeds beschouwd werd als de bruidegom, zonder er verder over te spreken, zonder toestemming, zonder huwelijksplechtigheid. In gedachten verzonken, trok de kist nauwelijks zijn aandacht. De Koningin, die hem in het oog hield, zag, dat hij blijkbaar op haar wachtte, en hem, na eenige minuten, op de kist toetreden. Hij nam er een handvol juweelen uit en liet ze onverschillig weer een voor een er in vallen, alsof het knikkers waren, keerde zich om en stapte naar den anderen kant om de luipaardhuiden op haar slaapstede te bekijken. Vervolgens ging hij er op zitten, oogenschijnlijk volkomen onverschillig voor slaapstede of schat. Dit alles beviel de Koningin zoo zeer, dat ze er niet toe kon besluiten, om nog langer te blijven spionneeren. De kamer binnentredend en hem begroetend, vroeg ze lachend:

„Was Senor Torres een leugenaar?”

„Was?” vroeg Francis, om iets te zeggen, terwijl hij opstond.

„Hij is niet meer,” verzekerde zij hem. „Wat beteekent, dat hij noch hier noch daar is,” haastte zij zich te zeggen, toen Francis belangstelling begon te toonen in Torres’ einde. „Hij is heengegaan, en het is goed, dat hij heengegaan is, want hij kan nu nooit terugkomen. Maar hij loog, is het niet?”

„Beslist,” antwoordde Francis. „Hij is een doortrapte leugenaar.”

Hij moest wel de verandering op haar gelaat zien, toen hij zoo van harte instemde met haar meening omtrent Torres’ waarheidlievendheid.

„Wat heeft hij gezegd?” vroeg Francis.

„Dat hij de uitverkorene was, om met mij te trouwen.”

„Een leugen,” merkte Francis droogjes op.

„Vervolgens zei hij, dat gij de uitverkorene waart—wat ook een leugen was.” Haar stem werd zachter.

Francis schudde het hoofd. [170]

De onwillekeurige vreugdekreet, die de Koningin slaakte, wekte in zijn hart zoo’n teeder medelijden op, dat hij er bijna toe kwam om zijn armen om haar heen te slaan en haar te liefkoozen. Zij wachtte, wat hij zou zeggen.

„Ik ben de man, die je zal trouwen,” vervolgde hij kalm. „Je bent zeer schoon. Wanneer zal ons huwelijk plaats hebben?”

De onstuimige vreugde in haar gelaat was zóó groot, dat hij plechtig beloofde, dat door zijn toedoen dit gelaat nimmer de sporen van verdriet zou dragen. Zij mocht dan al heerscheres zijn over de Verloren Zielen, onmetelijke rijkdommen bezitten en begiftigd zijn met de bovennatuurlijke macht om in den Spiegel te lezen; in de eerste plaats was ze voor hem een eenzame en naïeve vrouw, overvloeiend van liefde en volkomen onwetend van de liefde.

„En ik zal je nog een leugen vertellen, dien dat beest van een Torres mij vertelde,” barstte zij verontwaardigd los. „Hij zei mij, dat je rijk waart en dat je, voor je mij trouwde, wilde weten, wat ik bezat. Hij zei me, dat je hem gezonden hadt om te onderzoeken, welke rijkdommen ik bezat. Ik weet, dat dit een leugen was. Je trouwt mij niet om dat!” Met een toornig gebaar wees zij op de kist met juweelen.

Francis schudde het hoofd.

„Je trouwt mij om mijzelf,” ging zij triomfantelijk voort.

„Om jezelf,” loog Francis, ondanks zich zelf.

En toen zag hij een verwonderlijk iets. De Koningin, deze Koningin, die de reinste autocraat was, die beval, kom hier en ga daarheen, die den dood van Torres niet meer waardig keurde dan enkel een vermelding en die haar koninklijken echtgenoot koos, zonder ook maar naar zijn wenschen te vragen, deze Koningin begon te blozen. Langs haar hals en over haar gelaat, tot aan haar ooren en voorhoofd toe, vloog de roze gloed der maagdelijke zedigheid en verlegenheid. En dit teeken van verwarring, bracht Francis ook in de war. Hij wist niet wat hij doen moest en voelde het warme bloed opstijgen onder de gebruinde huid van zijn eigen gelaat. Nooit tevoren, dacht hij, hadden een man en een vrouw in een dergelijke positie verkeerd in de levensgeschiedenis der mannen en vrouwen. Hun wederzijdsche verlegenheid was zeer groot en, al had hij er zijn leven mee kunnen redden, het was hem onmogelijk om een woord uit te brengen. Dus was de Koningin genoodzaakt om het eerst te spreken.

„En nu,” zei ze, nog sterker blozend, „moet je mij het hof maken.”

Francis deed moeite om iets te zeggen, maar zijn lippen waren zoo droog, dat hij ze eerst moest bevochtigen en slechts enkele onsamenhangende woorden kon stamelen.

„Ik werd nooit bemind,” vervolgde de Koningin dapper. „Mijn volk houdt zich niet op met liefde. Het zijn redelooze dieren. Maar wij, gij en ik, zijn man en vrouw. Daarbij hoort begeeren en teederheid—dat heeft mijn Spiegel der Wereld mij geleerd. Maar ik ben onervaren. Ik weet niet hoe het moet. Maar gij, die uit de groote wereld komt, moet het weten. Ik wacht. Gij moet mij liefhebben.”

Zij zonk neer op haar rustbank, trok Francis naast zich [171]en wachtte, zooals ze gezegd had. Terwijl hij, die op bevel moest liefhebben, als verlamd was door de onmogelijkheid om aan dit bevel te gehoorzamen.

„Ben ik niet mooi?” vroeg de Koningin na een nieuwe pauze. „Zijn je armen niet als dol van verlangen om zich om mij heen te slaan, evenals ik dol verlangend ben, om ze om mij heen te voelen? Nog nooit hebben mannenlippen de mijne beroerd. Waar gelijkt een kus op—een kus op de lippen, bedoel ik? Je lippen op mijn hand waren een extase. Je kuste toen niet alleen mijn hand, maar ook mijn ziel. Mijn hart voelde toen den druk van je lippen. Heb je het kloppen ervan niet gevoeld?”

„En nu,” zei ze een half uur later, toen ze hand in hand op de slaapbank zaten, „heb ik je het weinige verteld, wat ik van mijzelf weet. Ik weet van het verleden niet anders, dan men mij ervan verteld heeft. Het tegenwoordige zie ik duidelijk in mijn Spiegel der Wereld. De toekomst kan ik eveneens zien, maar slechts vaag; ook begrijp ik niet altijd, wat ik zie. Ik werd hier geboren. Zoo ook mijn moeder, en haar moeder. Het toeval wilde, dat er altijd in het leven van iedere koningin een minnaar kwam. Soms kwamen ze hier, evenals gij. De moeder van mijn moeder, zoo vertelde men mij, verliet het dal om haar minnaar te zoeken en was langen tijd weg—jarenlang. Zoo ging ook mijn moeder weg. Ik ken den geheimen weg, waar de reeds lang gestorven conquistadores de geheimen der Mayas bewaken, en waar Da Vasco zelf staat, wiens helm door dat beest van een Torres zoo onbeschaamd gestolen en tot zijn eigendom verklaard werd. Wanneer jij niet gekomen waart, zou ik ook weg hebben moeten gaan om je te zoeken, want jij waart het, die voor mij bestemd waart en moest zijn.” Een vrouw trad binnen, gevolgd door een speerdrager, en Francis kon nauwelijks wijs worden uit het vreemde, ouderwetsche Spaansch, waarin het gesprek gevoerd werd. Met een gemengd gevoel van toorn en blijdschap, deelde de Koningin hem in het kort den inhoud ervan mee.

„Wij moeten nu naar het Lange Huis gaan voor de trouwpartij. De Priester der Zon is koppig, ik begrijp niet waarom, of hij moest wenschen het bloed van jelui allen op zijn altaar te zien. Hij is zeer bloeddorstig. Hij is de Zonnepriester, maar hij bezit weinig verstand. Men bericht mij, dat hij het volk tracht op te zetten tegen ons huwelijk—die hond!” Zij vouwde haar handen, terwijl haar gezicht hard werd en haar oogen vlamden van koninklijke woede. „Hij zal ons trouwen volgens de oude gebruiken, voor het Lange Huis, voor het Altaar der Zon.”

„Het is nog niet te laat, om van gedachten te veranderen, Francis,” drong Henry aan. „Bovendien is het niet eerlijk. Ik heb het kortste strootje getrokken. Nietwaar, Leoncia?”

Leoncia kon niet antwoorden. Zij stonden in een groep voor het altaar, ten aanschouwe van de vergaderde Verloren Zielen. De Koningin en de Zonnepriester bevonden zich in het Lange Huis. [172]

„Je zou niet graag zien, dat Henry met haar trouwde, is het niet, Leoncia?” vroeg Francis.

„En jou evenmin,” antwoordde Leoncia. „Alleen Torres had ik gaarne met haar zien trouwen. Ik houd niet van haar. Ik zou niet graag een mijner vrienden haar echtgenoot zien worden.”

„Het lijkt haast of je jaloersch bent,” merkte Henry op. „Maar hoe het zij, Francis schijnt niet al te mistroostig te zijn over zijn lot.”

„Ze is heelemaal niet kwaad,” antwoordde Francis. „En ik kan mijn lot waardig, zoo al niet gelijkmoedig dragen. En ik wil je nog iets anders vertellen, Henry, nu we het hier toch over hebben; ze zou je niet eens nemen, al vroeg je haar.”

„O, dat weet ik nog zoo net niet,” begon Henry.

„Vraag het haar dan,” was het voorstel. „Daar komt ze aan. Kijk eens naar haar oogen. Daar broeit iets. En de priester ziet er uit als een donderwolk. Doe haar je voorstel en zie welke kans je hebt tegenover mij.”

Henry schudde koppig het hoofd.

„Ik zal het doen—maar niet om je te toonen welk een vrouwenveroveraar ik ben, doch alleen terwille van het eerlijke spel. Ik speelde dit niet toen ik je zelfopoffering aannam, maar nu zal ik het spelen.”

Voor zij hem tegen konden houden, was hij op de Koningin toegeloopen, had zich tusschen haar en den priester ingedrongen en begon op ernstigen toon te spreken. En de Koningin luisterde lachend. Maar haar lach was niet voor Henry bestemd. Stralend van triomf lachte ze tegen Leoncia.

Het kostte niet veel tijd om Henry’s voorstel af te wijzen, waarop de Koningin zich bij Leoncia en Francis voegde, terwijl de priester haar op de hielen volgde en Henry, die langzaam achteraan kwam, moeite deed om de blijdschap te verbergen, die hij voelde over het blauwtje, dat hij geloopen had.

„Wat dunkt je ervan?” sprak de Koningin Leoncia aan. „Die goede Henry heeft mij juist gevraagd zijn vrouw te worden, dat is vandaag de vierde. Word ik niet zeer bemind? Hebt je ooit vier aanbidders gehad, die je alle vier wenschen te trouwen op je huwelijksdag?”

„Vier!” riep Francis uit.

De Koningin schonk hem een teederen blik.

„Jij zelf en Henry, dien ik juist afgewezen heb. En voor jelui, vandaag, die onbeschofte Torres en nu pas, in het Lange Huis, de priester hier.” Bij deze herinnering vlamde de toorn op in haar oogen en wangen. „Deze Priester der Zon, deze priester, die reeds lang ontrouw was aan zijn beloften, deze man, die slechts half een man is, verlangde mij als vrouw! Die hond! Dat beest! En hij had ten slotte de onbeschaamdheid te zeggen, dat ik niet de vrouw van Francis zou worden. Kom. Dat zal ik hem laten zien.” Zij riep met een hoofdbeweging haar eigen speerdragers op uit den groep en beval met haar oogen twee hunner om achter den priester te gaan staan en hem te bewaken. Op het gezicht hiervan, begon er gemompel op te stijgen uit de menigte.

„Maak voortgang, priester,” beval de Koningin barsch. „Anders zullen mijn mannen je op staanden voet dooden.” [173]

Hij keerde zich met een ruk om, alsof hij een beroep wilde doen op het volk, maar de toespraak, die zijn lippen deed trillen, werd niet onder woorden gebracht, toen hij de speerpunten op zijn borst gericht zag. Hij onderwierp zich aan het onvermijdelijke en liep vooruit tot vlak voor het altaar, waar hij de Koningin en Francis voor zich plaatste, terwijl hij zelf boven op het platform van het altaar ging staan, vanwaar hij op hen neerzag en over hen heen de Verloren Zielen aankeek.

„Ik ben de Priester der Zon,” begon hij. „Mijn geloften zijn mij heilig. Als gewijd priester word ik gedwongen deze vrouw, de Dame Die Droomt, in den echt te verbinden met dezen vreemdeling en indringer, wiens bloed reeds vervallen is aan dit altaar. Mijn geloften zijn mij heilig. Het is mij onmogelijk, ze ontrouw te worden. Ik weiger deze vrouw en dezen man te trouwen. In den naam van den Zonnegod weiger ik deze plechtigheid te voltrekken …”

„Dan zult gij sterven, priester, hier en op dit oogenblik,” siste de Koningin hem toe, de dichtstbijzijnde speerdragers een teeken gevend om hun speren tegen hem op te heffen en de andere speerdragers bevelend om zich tegen de murmureerende en half-opstandige Verloren Zielen te keeren.

Nu volgde er een gewichtige pauze. Ongeveer een minuut lang werd er geen woord gesproken, geen gedachte verraden door een ongedurige beweging. Ze stonden allen onbeweeglijk als even zoovele standbeelden; en iedereen keek naar den priester, op wiens hart de vergiftigde speerpunten gericht waren.

Hij, wiens bloed en leven in deze zaak in de eerste plaats op het spel stond, was ook de eerste, die handelde. Hij gaf toe. Kalm keerde hij de dreigende speren den rug toe en richtte, in ouderwetsch Spaansch, een gebed om vruchtbaarheid tot de Zon. Tot de Koningin en Francis terugkeerend, liet hij hen, door een handbeweging, zich diep neerbuigen, zoodat ze half voor hem knielden. Toen hij met zijn vingertoppen hun handen aanraakte, kon hij niet verhinderen, dat zijn gelaatstrekken zich onwillekeurig vertrokken.

Toen het paar, op zijn aanwijzing, opstond, brak hij een kleine koren-koek doormidden en gaf ieder de helft.

„Het Heilig Avondmaal,” fluisterde Henry Leoncia in, toen het paar hun stuk koek stukbrak en opat.

„De Roomsch-Katholieke Godsdienst, die Da Vasco met zich hierheen gebracht moet hebben, maar zoo ontaard, dat het nu de huwelijksplechtigheid geworden is,” fluisterde zij terug, ofschoon ze, nu ze zag, dat Francis voor haar verloren was, moeite moest doen om zich te bedwingen en met kleurlooze, op elkander geklemde lippen, haar nagels in haar handpalmen drukte. Van het altaar nam de priester een kleine ponjaard en een gouden kopje en bood deze de Koningin aan. Zij zei iets tegen Francis, die zijn mouw opstroopte en haar zijn ontblooten linker benedenarm aanbood. Op het punt om een sneedje in zijn vleesch te geven, aarzelde zij en, inplaats daarvan, zette zij de punt van den ponjaard voorzichtig op haar tong.

Maar nu kreeg de woede de overhand. Toen ze den smaak [174]van het lemmet proefde, wierp ze het wapen van zich, sprong half op den priester toe, en gaf haar speerdragers half bevel om hem te dooden en beefde en sidderde door de moeite, die ze deed om zich te beheerschen. Met haar oogen den ponjaard volgend, overtuigde zij zich, dat de vergiftigde punt niemand anders trof, om zijn noodlottige uitwerking te volbrengen en trok toen uit de plooien van haar kleed een andere kleine ponjaard te voorschijn. Deze probeerde zij eerst ook op haar tong, voor ze met de punt ervan een sneedje in Francis’ huid gaf en in den gouden kop eenige roode bloeddruppeltjes opving, die uit de verwonding kwamen. Francis herhaalde hetzelfde voor haar en bij haar, waarop de priester, met vlammenden blik, den kop nam en het vermengde bloed op het altaar offerde.

Er ontstond een pauze. De Koningin fronste de wenkbrauwen.

„Wanneer er vandaag nog bloed moet vloeien op het altaar van den Zonnegod …” begon zij dreigend.

En de priester richtte zich, alsof hij zich zijn verzuim herinnerde, tot het volk en verkondigde plechtig, dat het tweetal nu man en vrouw was. De Koningin wendde zich tot Francis, met de bede in de oogen, om haar in zijn armen te sluiten. Toen hij dit deed en haar op de begeerige lippen kuste, zuchtte Leoncia en drukte zich, als om steun zoekend, vast tegen Henry aan. Evenmin ontging Francis deze voorbijgaande zwakte en hij begreep, hoewel Leoncia, toen de blozende Koningin met oogen, die triomfantelijk glinsterden, haar medezuster aankeek, oogenschijnlijk trotsch en onverschillig rondblikte.

Twee gedachten vlogen door Torres’ brein, toen hij naar beneden gezogen werd. De eerste betrof den grooten witten hond, die achter hem aangesprongen was. De tweede was, dat de Spiegel der Wereld leugens vertelde. Dat dit het einde was, daarvan was hij overtuigd, toch geleek het weinige, waarnaar hij in den Spiegel had durven kijken, volstrekt niet op een einde als dit.

Hoewel een goed zwemmer werd hij verzwolgen en meegezogen in een snelle, beweeglijke duisternis, hij vreesde, dat zijn hersens verpletterd zouden worden tegen de steenen muur of het dak van den onderaardschen gang, waar hij door gesleept werd. Maar de grillige stroom sleurde hem mee, zonder dat een enkel zijner lichaamsdeelen in botsing kwam. Soms voelde hij, dat hij tegen waterkussens stiet, die het dreigend gevaar verrieden van een muur of een rots en dan kromp hij ineen als een zeeschildpad, die zijn kop intrekt voor een aanval van haaien.

Het duurde nog geen minuut, hij beoordeelde het tijdsverloop door zijn adem in te houden, voor hij, in een langzamer vlietende stroom, met zijn hoofd boven water kwam en hij zijn longen verfrischte door met groote teugen de koele lucht in te drinken. In plaats van te zwemmen, hield hij zich drijvend [175]en vroeg zich verwonderd af, wat er van den hond geworden zou zijn en wat de volgende episode van zijn onderaardsch avontuur zou zijn. Spoedig zag hij voor zich uit een lichtschemering, het vage, maar niet te miskennen daglicht; en, toen de weg helderder werd, keerde hij zijn hoofd om en zag iets, wat hem met snellen slag deed voortzwemmen. Wat hij zag, was de hond, die hoog door het water zwemmend, de tanden van zijn reuzenbek in het, steeds sterker wordende licht liet glinsteren. Dank zij het licht, zag hij een veiligen oever en klom uit het water. Zijn eerste gedachte, die hij ook gedeeltelijk ten uitvoer bracht, was om in zijn zak te voelen naar de juweelen, die hij uit de kist der Koningin gestolen had. Maar een doordringend geblaf, dat in het hol veel op donder geleek, herinnerde hem aan zijn geduchten vervolger en, in plaats van de juweelen, haalde hij den ponjaard der Koningin te voorschijn.

Weer vlogen er twee gedachten door zijn brein. Zou hij probeeren om den zwemmenden woesteling te dooden, eer deze landde? Of zou hij op de rotsen klimmen en het er op wagen, dat de stroom den hond meesleepte langs hem heen? Hij besloot tot het tweede en vluchtte naar boven langs een smallen rotsrand. Maar de hond landde en volgde hem met een viervoetige snelheid, zoodat hij hem spoedig inhaalde. Torres keerde zich om op zijn sidderende voeten, hurkte neer en wachtte met den ponjaard den sprong van den woesteling af.

Maar de hond deed geen sprong. In plaats daarvan, ging hij speelsch, met wijd geopende, lachende kaken, zitten en strekte, bij wijze van groet, zijn rechterpoot uit. Toen hij den poot in zijn hand nam en schudde, bezweek Torres bijna onder het gevoel van verlichting. Hij lachte met een schrilheid, die bijna iets hysterisch had en bleef den poot van den hond op en neer slingeren, terwijl de hond, met wijd geopenden bek en vriendelijke oogen teruglachte.

Verder de rots opgaande, terwijl de hond hem heel tevreden op den voet volgde en nu en dan aan zijn kuiten snuffelde, merkte Torres, dat het smalle pad, dat evenwijdig liep met de rivier, na een eindje stijgen, weer naar de rivier afdaalde. En toen zag Torres twee dingen, waarvan het eene hem huiverend deed stilstaan en het andere zijn hart hoopvol deed kloppen. Het eerste was de onderaardsche rivier. Recht op den rotsmuur aanstormend, stortte zij zich in een chaos van schuim en draaikolken daarin, met stijfgetande en spijtig spattende golven, die getuigden van de snelheid en de beweegkracht. Het tweede was een opening aan de eene zijde, waar het witte daglicht doorscheen. Deze opening was misschien vijftien voet in doorsnee, maar daarvoor hing een spinneweb, monsterachtiger dan ooit in het brein van een krankzinnige zou kunnen oprijzen. Nog afzichtelijker waren de overblijfselen van beenderen, die er onder lagen. De draden van het web waren van zilver en zoo dik als een potlood. Hij huiverde toen hij met zijn hand een draad aanraakte. Ze bleef als lijm aan zijn hand kleven en slechts door een krachtsinspanning, die het heele web in beweging bracht, slaagde hij er in zijn hand te bevrijden. Aan zijn kleeren en aan de vacht van den hond wreef hij zijn kleverige hand af. [176]

Tusschen twee der lagere verbindingsdraden van het groote web ontdekte hij voldoende ruimte om door de opening in het daglicht te kruipen, maar eer hij dit waagde, deed de voorzichtigheid hem eerst de opening onderzoeken, door den hond voor zich uit te schuiven. Het witte beest krabbelde en werkte er zich doorheen, waarop het uit het gezicht verdween en Torres wilde juist volgen, toen het terugkeerde. En die terugkeer geschiedde zoo angstig en gejaagd, dat het dier tegen hem aanbotste en zij samen neervielen. Maar de man wist zich op de been te houden, door zich, met zijn handen aan de rotsen vast te klemmen, terwijl de viervoetige woesteling, die zich niet vast kon grijpen, in het kolkende water viel. Juist toen Torres een hand uitstak om hem te grijpen, werd de hond meegesleept onder de rots.

Langen tijd beraadslaagde Torres. Die nieuwe onderaardsche doorgang der rivier was een verschrikkelijke gedachte. Daarboven was de open weg naar het daglicht en het leven in hem verlangde naar het daglicht als een bij of een bloem naar de zon. Maar wat had de hond gezien, dat hem in zoo’n snelle vaart terugdreef? Terwijl hij zoo stond te overleggen, merkte hij, dat zijn hand rustte op een rond voorwerp. Hij raapte het op, en keek in de, van oogen en neus beroofde, gelaatstrekken van een menschelijken schedel. Zijn verschrikte oogen gleden over de laag beenderen en, er viel niet aan te twijfelen, hij herkende de ribben en rugwervels en dijbeenderen van wat vroeger menschen geweest waren. Dit deed hem het water kiezen om een uitweg te zoeken, maar op het zien van de schuimende kracht, waarmee het door de hechte rotsen drong, deinsde hij terug.

De ponjaard van de Koningin trekkend, kroop hij zeer voorzichtig tusschen de draden van het web door, zag wat de hond gezien had en kwam met zoo’n snelle vaart terug, dat hij ook in het water viel en, nadat hij net tijd gehad had om zijn longen met frissche lucht te vullen, werd hij meegesleept in de opening en de duisternis.

Ondertusschen voltrokken zich ginds in de meer-woning der Koningin, niet minder belangrijke gebeurtenissen met niet minder snelheid. Juist teruggekeerd van de plechtigheid in het Lange Huis, wilden de bruiloftsgasten zich neerzetten om, wat men het huwelijksontbijt zou kunnen noemen, te gebruiken, toen een pijl, die door een spleet in den bamboemuur drong, tusschen de Koningin en Francis door tegen den tegenovergestelden muur vloog, waar de gevederde schacht, nog trillend van de kracht van zijn, plotseling onderbroken, vlucht bleef steken. Een sprong naar de ramen, die uitzicht gaven op de smalle brug, toonde Henry en Francis den ernst van den toestand. Terwijl zij stonden te kijken, zagen zij den speerdrager der Koningin, die den toegang der brug bewaakte, vluchtend halverwege op de brug, in het water vallen met een trillende pijl in den rug, volkomen gelijk aan die, welke in den muur der kamer stak. Aan de overzijde der brug, op den oever, vulden de mannelijke Verloren Zielen, met hun priester aan het hoofd en hun vrouwen en kinderen achter zich, de lucht met hun gevederde pijlen. Een speerdrager der [177]Koningin wankelde het vertrek binnen, terwijl zijn beenen hem bijna begaven, zijn oogen verglaasden en zijn lippen een geluidlooze boodschap stamelden, die zijn wegvlietend leven niet meer onder woorden liet komen, voor hij voorover op den grond viel, terwijl de pijlen in zijn rug hem op een stekelvarken deden gelijken. Henry sprong naar de deur, die van de brug toegang gaf tot het huis en veegde deze, met zijn automatisch pistool, schoon van de aanvallende Verloren Zielen, die slechts een voor een konden naderen en door zijn vuur geveld werden.

De overwinning van het broze huis duurde slechts kort. Ofschoon Francis, beschermd door Henry’s automatisch pistool, de brug vernielde, hadden zij in geen enkel opzicht kans om den strijd aan te binden tegen het brandende dak, dat op een twintigtal plaatsen in brand geschoten werd door de vuurpijlen, afgeschoten onder aanwijzing van den Zonnepriester.

„Er is maar één uitweg,” hijgde de Koningin, op het platform een blik werpend op den draaikolk, terwijl zij de eene hand van Francis in de hare greep en zich aan hem dreigde vast te klemmen. „Die geeft toegang tot de wereld.” Zij wees op het middelpunt van den draaikolk. „Niemand is er ooit uit teruggekeerd. In mijn Spiegel zag ik ze weggaan, altijd dood, verder de wijde wereld in. Behalve Torres, heb ik nooit een levende dien weg zien gaan. Alleen de dooden. En zij keerden nooit terug. Evenmin is Torres teruggekeerd.”

Aller oogen keken elkander aan, toen ze het ontzettende van dezen weg inzagen.

„Is er geen andere weg?” vroeg Henry, terwijl hij Leoncia naar zich toe trok.

De Koningin schudde het hoofd. Rondom hen vielen reeds brandende stukken dak naar beneden, terwijl hun ooren doof werden door het bloeddorstig gezang der Verloren Zielen op den oever van het meer. De Koningin maakte haar hand los uit die van Francis, blijkbaar met de bedoeling om naar haar slaapkamer te gaan, greep toen zijn hand weer en leidde hem naar binnen. Toen hij verwonderd naast haar stond, wierp zij den deksel der kist dicht en sloot deze. Vervolgens schopte zij de mat op den vloer opzij en lichtte een valluik op, waardoor men in het water keek. Op haar aanwijzing, sleepte Francis de kist hierheen en liet die er door vallen.

„Zelfs de Zonnepriester kent die bergplaats niet,” fluisterde zij, voor ze hem weer bij de hand greep en, hard loopend, hem weer terugvoerde naar de anderen op het platform.

„Het is tijd om deze plaats te verlaten,” verkondigde zij. „Neem mij in je armen, beste Francis, mijn echtgenoot, en beur mij op en spring met mij naar beneden,” beval ze. „Wij zullen den weg wijzen.”

En zij deden den sprong. Toen het dak in een stortvloed van vuur en opstuivende asch naar beneden kwam, greep Henry Leoncia, en sprong naar beneden in het kokende water, waarin Francis en de Koningin reeds verdwenen waren.

Evenals Torres, ontsnapten de vier vluchtelingen aan verwondingen tegen de rotsen en werden door de onderaardsche rivier voortgedragen naar de daglicht-opening, waar het groote [178]spinneweb den weg versperde. Henry had het ’t gemakkelijkst, want Leoncia kon zwemmen. Maar Francis wist door zijn zwemkunst de Koningin ook boven water te houden. Zij gehoorzaamde hem onvoorwaardelijk, liet zich diep in het water zakken, klemde zich niet vast aan zijn armen en belemmerde hem in geen enkel opzicht. Bij de rots gekomen, klommen ze alle vier uit het water en rustten. De beide vrouwen gingen haar haren uitwringen, die heelemaal losgespoeld waren in den maalstroom.

„Dat is niet de eerste berg, wiens hart ik met jelui beiden ben binnengedrongen,” lachte Leoncia tegen de Morgans, ofschoon haar woorden meer voor de Koningin dan voor hen bestemd waren.

„Het is de eerste maal, dat ik met mijn man in het hartje van een berg was,” lachte de Koningin terug en deze pijl wondde Leoncia diep.

„Het schijnt, dat jouw vrouw en mijn aanstaande het niet al te best samen kunnen vinden, Francis,” zei Henry, met de scherpe censuur, die mannen gewoonlijk toepassen om de verlegenheid te verbergen, waarin zij door het vrouwelijk geslacht gebracht zijn. En, als het onvermijdelijk gevolg, dat dit optreden der mannen teweegbrengt, was Henry’s belooning een, nog meer in verwarring brengende en verlegen makende, stilte. De twee vrouwen verheugden zich bijna over deze situatie. Francis martelde tevergeefs zijn hersens om een opmerking te bedenken, die de zaak minder pijnlijk zou maken, terwijl Henry, in wanhoop, plotseling opstond met de opmerking, dat hij eens een „kijkje ging nemen” en, door zijn hand uit te steken om haar op te helpen, de Koningin uitnoodigde om hem te vergezellen. Francis en Leoncia bleven een oogenblik zitten, koppig zwijgend. Hij was de eerste, die deze stilte verbrak.

„Wat zou ik je graag eens flink door elkaar schudden, Leoncia.”

„Maar wat heb ik dan gedaan?” spartelde ze tegen.

„Alsof je dat niet zoudt weten. Je hebt je afschuwelijk gedragen.”

„Jij bent het, die zich afschuwelijk heeft gedragen,” snikte ze bijna, ondanks haar voornemen om niet een dergelijke vrouwelijke zwakheid te toonen. „Wie dwong je, om met haar te trouwen? Je hebt het kortste strootje niet getrokken. Toch moest jij je vrijwillig aanbieden, hals over kop er op instormen, waar zelfs engelen slechts bevend den voet zouden zetten. Heb ik het je soms gevraagd? Mijn hart stond haast stil, toen ik je tegen Henry hoorde zeggen, dat jij haar zoudt trouwen. Ik dacht, dat ik flauw zou vallen. Je hadt mij niet eens geraadpleegd; toch was het op mijn voorstel, om jou voor haar te bewaren, dat er om geloot werd—ja, en ik schaam me niet te bekennen, dat dit geschiedde, omdat ik jou voor mijzelf wilde behouden. Henry bemint mij niet zoo, als gij mij deedt gelooven, dat je mij liefhebt. Ik beminde Henry nooit zoo, als ik jou bemin, als ik je zelfs nu nog bemin, God moge het mij vergeven.”

Francis was buiten zich zelf. Hij greep haar en drukte haar in een verstikkende omhelzing tegen zich aan. [179]

„En dat nog wel op je trouwdag,” hijgde zij verwijtend, midden in zijn omhelzing.

Zijn arm gleed van haar af.

„En dit van jou, Leoncia, op zoo’n oogenblik,” mompelde hij droevig.

„En waarom niet?” barstte ze los. „Je hadt mij lief. Je gaf mij te verstaan, duidelijk te verstaan, dat je mij liefhadt; en toch, hier, vandaag, verloochende je jezelf, gretig en blij, en trouwde met de eerste blanke vrouw de beste, die zich zelf aanbood.”

„Je bent jaloersch,” verweet hij en voelde zijn hart van vreugde kloppen, toen zij knikte. „Ik zeg, dat je jaloersch bent, maar tegelijkertijd gebruik makend van het vrouwelijk privilege om te liegen, lieg je nu. Wat ik deed, werd niet gretig of blij gedaan. Ik deed het terwille van jou en van mij—of, nog beter, terwille van Henry. Goddank, ik ben nog steeds een man van eer!”

„Manneneer voldoet een vrouw niet altijd,” antwoordde zij.

„Zou je mij liever onteerd zien?” nam hij snel den handschoen op.

„Ik ben maar een vrouw, die liefheeft,” pleitte zij.

„Je bent een stekende, vrouwelijke wesp,” viel hij woedend uit, „en je bent niet loyaal.”

„Is een vrouw, die liefheeft, ooit loyaal?” sprak zij deze groote bekentenis uit. „Mannen kunnen misschien leven van eer; maar weet dat een vrouw, en als een nederige vrouw beken ik nederig mijn vrouwelijkheid, alleen leeft door haar liefde.”

„Misschien heb je gelijk. Eer kan evenals de wiskunde, beredeneerd en berekend worden. Daardoor blijft voor een vrouw geen moraliteit over, maar enkel …”

„Enkel gevoel,” voltooide Leoncia verachtelijk, vóór hem.

Uitroepen van Henry en de Koningin maakten een einde aan het gesprek en Leoncia en Francis stonden spoedig met hen naar het groote web te kijken.

„Hebben jelui ooit zoo’n monsterachtig web gezien?” riep Leoncia uit.

„Ik zou het monster wel eens willen zien, dat dit gemaakt heeft,” sprak Henry.

„En ik zou het liever zien, dan zijn,” haalde Francis aan uit de „Purple Cow”.

„’t Is ons geluk, dat we dien weg niet behoeven te gaan,” zei de Koningin.

Allen keken haar vragend aan, toen zij haar blik naar beneden op den stroom wierp.

„Dat is de weg,” sprak zij. „Ik weet het. Telkens en telkens weer, heb ik in mijn Spiegel der Wereld den weg gezien. Toen mijn moeder stierf en in den draaikolk begraven werd, heb ik haar lijk in den Spiegel gevolgd en ik zag het hier op deze plaats komen en van deze plaats weggaan, nog altijd in het water liggend.”

„Maar zij was dood,” merkte Leoncia vlug op.

De afgunst tusschen haar laaide oogenblikkelijk weer op.

„Een van mijn speerdragers,” ging de Koningin kalm voort, „een knappe jongen, helaas, waagde het om zijn oogen tot [180]mij op te slaan. Hij werd er levend in geworpen. Ik keek hem ook na in den Spiegel. Toen hij op deze plek kwam, klom hij aan wal. Ik zag hem onder het web doorkruipen, het daglicht tegemoet, en ik zag hem ruggelings terugdeinzen voor het daglicht en zich in den stroom werpen.

„Nog een doode,” beweerde Henry grimmig.

„Neen; want ik volgde hem in den Spiegel, en ofschoon alles een tijd lang donker was en ik niets zien kon, kwam hij toch eindelijk en spoedig, te voorschijn in den boezem van een groote rivier, zwom naar den oever en klom er tegen op—als ik mij goed herinner, was het de linkeroever—en verdween tusschen groote boomen, zooals er in het dal der Verloren Zielen niet gevonden worden.”

Maar, evenals Torres, huiverden de overigen voor het denkbeeld van den donkeren doortocht door de levende rots.

„Daar liggen de beenderen van menschen en dieren,” waarschuwde de Koningin, „die terugdeinsden voor den weg door het water en moeite deden om de zon te bereiken. Daar liggen menschen—kijk maar! Of ten minste, wat er van hen overbleef, de beenderen, die ook na verloop van tijd tot stof overgaan.”

„En toch voel ik plotseling een ontzettende behoefte om in de zon te kijken,” zei Francis. „Blijven jelui hier, terwijl ik een onderzoek ga instellen.”

Zijn automatisch pistool te voorschijn halend, waarvan de kogels tegen water bestand waren, kroop hij onder het web door. Onmiddellijk nadat hij achter het web uit het gezicht verdwenen was, hoorden zij hem schieten. Vervolgens zagen zij hem, achterwaarts loopend, terugkomen, nog altijd schietend. En vervolgens boven op hem vallend, kwam de bewoner van het web, een monsterachtige spin, die van den top van de eene zwartharige poot tot den top van de andere twee meter mat, nog altijd stuiptrekkend onder het wegvlietende leven, en die op verschillende plaatsen doorschoten was. Het vaste middelpunt van haar lichaam, waarvan de pooten phosforiseerden, had de grootte van een gewone prullenmand en kraakte hoorbaar toen het op Francis’ schouders en rug neerkwam, terugsprong en in de bruisende watergolven stortte, terwijl de pooten nog hulpeloos trokken. Alle vier de oogenparen keken toe, toen het lichaam tegen den rotsmuur viel, naar beneden gezogen werd en verdween.

„Waar er een is, zijn er twee,” sprak Henry, met wantrouwigen blik naar het daglicht kijkend.

„Het is de eenige weg,” zei de Koningin. „Kom, mijn echtgenoot, laten we in elkanders armen door de duisternis naar de, in het zonlicht schitterende wereld gaan. Bedenk, dat ik die nog nooit gezien heb en haar nu spoedig, met jou, voor de eerste maal zal aanschouwen.”

Met uitgebreide armen voor hem staande, kon Francis het haar niet weigeren.

„Het is een hol in den wand van een afgrond, een duizend voet diep,” verklaarde hij aan de anderen, wat hij in een oogwenk achter het spinneweb gezien had, greep de Koningin in zijn armen en sprong naar beneden.

Henry had Leoncia tot zich getrokken en stond op het punt om den sprong te wagen, toen zij hem tegenhield. [181]

„Waarom nam je Francis’ offer aan?” vroeg ze.

„Omdat …” Hij hield op en keek haar verwonderd aan. „Omdat ik je niet kan missen,” voltooide hij. „En ook omdat ik met je verloofd was, terwijl Francis vrij was. Bovendien, als ik mij niet al te erg vergis, schijnt Francis heel tevreden als bruidegom.”

„Neen,” zij schudde nadrukkelijk het hoofd. „Hij heeft een ridderlijk hart en doet, wat hij kan, om haar gevoelens niet te kwetsen.”

„Och, dat weet ik nog zoo net niet. Bedenk, hoe hij voor het altaar, bij het Lange Huis, toen ik hem zei, dat ik de Koningin zou vragen om met mij te trouwen, snoefde, dat zij mij niet zou willen, wanneer ik haar vroeg. Wel, daaruit blijkt vrij duidelijk, dat hij haar zelf wilde hebben. En waarom ook niet? Hij is vrijgezel. En zij is toch ook een knappe vrouw.”

Maar Leoncia had het nauwelijks gehoord. Met een snelle beweging leunde zij achterover in zijn armen, zoodat ze hem recht in de oogen kon zien en vroeg:

„Hoe heb jij mij lief? Heb je mij vreeselijk lief? Heb je mij, tot krankzinnig wordens toe, lief? Beteeken ik zooveel voor je, en meer nog, en meer, en meer?”

Zijn oogen konden enkel zijn verbazing te kennen geven.

„Heb je?—heb je?” drong ze hartstochtelijk aan.

„Natuurlijk heb ik dat,” antwoordde hij langzaam, „maar het zou nooit in mijn hoofd opgekomen zijn, om het op die wijze te beschrijven. Wel, je bent voor mij de eenigste vrouw ter wereld. Ik zou liever willen zeggen, dat ik je diep en innig, en eeuwig liefheb. Wel, je bent als het ware, zoo’n deel van mijn leven, dat het mij is, of ik je altijd gekend heb. Zoo was het van het begin af.”

„Zij is een afschuwelijke vrouw!” ging Leoncia, heel ontoepasselijk, voort. „Ik heb haar van het eerste oogenblik af gehaat.”

„Hemel! Wat een opgewonden standje! Ik mag er niet aan denken, hoe je haar gehaat zoudt hebben, wanneer ik haar getrouwd had, in plaats van Francis.”

„’t Was beter, als we hen nu volgden.” Met deze woorden maakte ze een eind aan het gesprek.

En Henry, die zich zeer verwonderde, drukte haar stevig tegen zich aan en sprong met haar in het witte, bruisende water.

Op den oever der Gualaca-Rivier zaten twee Indiaansche meisjes te visschen. Een beetje stroomopwaarts van haar verhief zich de steile rots van een der steunpilaren der hooge bergen. De stroom vloeide als een chocoladekleurige vloedgolf voorbij, maar vlak bij haar, waar zij vischten, was een kalme kolk. Ook het visschen bleef zeer kalm. Hun snoeren gingen niet naar beneden ten teeken, dat ze beet hadden. Een der meisjes, Nicoya, geeuwde, at een banaan, geeuwde weer en hield de schil, die zij juist weg wilde werpen, in haar hand omhoog.

„We hebben ons heel stil gehouden, Concordia,” merkte ze op tegen haar kameraadje, „en het heeft ons geen enkele [182]visch opgeleverd. Nu zal ik eens wat leven gaan maken en een beetje gespat. Ze zeggen altijd: „Wat omhoog gaat, moet ook weer naar beneden komen,” waarom zou er dan ook niet iets naar boven komen, wanneer er wat naar beneden gaat? Ik ga het eens probeeren. Daar!”

Zij wierp de bananenschil in het water en keek droomerig naar de plek, waar deze neergekomen was.

„Als er iets naar boven komt, hoop ik, dat het iets groots zal zijn,” mompelde Concordia even droomerig.

En terwijl zij nog keken, verrees voor hun verwonderden blik uit de bruine diepten een groote, witte hond. Zij haalden hun hengels op en wierpen ze achter zich op den oever, sloegen de armen om elkander heen en keken hoe de hond aan het lager gelegen gedeelte der kolk den oever bereikte, tegen den hellenden kant opklom, stilstond om zich af te schudden en toen tusschen de boomen verdween.

Nicoya en Concordia gichelden.

„Probeer het nog eens,” drong Concordia aan.

„Neen, nu jij. Kijk eens, wat jij naar boven kunt brengen.”

Er in het minst niet aan geloovend, wierp Concordia er een kluit aarde in. En bijna onmiddellijk verrees er een gehelmd hoofd uit den vloed. Elkander stevig vasthoudend, zagen zij hoe de man met de helm den oever bereikte op dezelfde plek, waar de hond geland was en in het bosch verdween.

Weer gichelden de beide Indiaansche meisjes; maar ditmaal, hoe ze er ook bij elkander op aandrongen, kon geen van beide den moed vinden om iets in het water te werpen.

Een poosje later, terwijl ze nog altijd zaten te gichelen over de vreemde gebeurtenissen, werden ze opgemerkt door twee jonge Indianen, die vlak langs den oever hun kano stroomop pagaaiden.

„Waarom lachen jelui?” begroette de eene haar.

„Wij hebben iets gezien,” lachte Nicoya tegen hen.

„Dan heb je zeker kruidenbier gedronken,” beschuldigde de jongeman.

Beide meisjes schudden het hoofd en Concordia sprak:

„Wij hoeven niet te drinken om iets te zien. Eerst, toen Nicoya een bananenschil in het water wierp, zagen wij een hond uit het water naar boven komen—een witte hond, even groot als een tijger uit de bergen …”

„En toen Concordia er een kluitje inwierp,” zette het andere meisje het verhaal voort, „kwam er een man uit met een ijzeren hoofd. Het is tooverij. Concordia en ik kunnen tooveren.”

„José,” aldus sprak een der Indianen zijn makker aan, „daar moeten we er eentje op nemen.”

En ieder nam op zijn beurt, terwijl de ander met zijn pagaai de kano op haar plaats hield, een teug uit een vierkante Hollandsche jeneverflesch, gedeeltelijk gevuld met kruidenbier.

„Nee,” zei José, toen de meisje hem ook om een teug vroegen. „Als je nu nog een slok kruidenbier neemt, zou je nog wel eens meer witte honden, zoo groot als tijgers en mannen met ijzeren hoofden kunnen zien.”

„Ook goed,” beantwoordde Nicoya de weigering. „Werp zelf dan je flesch kruidenbier er in en zie, wat er gebeurt. [183]Wij haalden een hond en een man te voorschijn. Jouw prijs is misschien wel de duivel zelf.”

„Ik zou den duivel wel eens willen zien,” zei José, nog een slok uit de flesch nemend. „Dat kruidenbier geeft iemand werkelijk moed. Ik zou dolgraag den duivel eens zien.”

Hij gaf de flesch aan zijn kameraad met een gebaar, om deze leeg te maken.

„Werp ze nu in het water,” beval José.

De leege flesch viel met een sterk geplas in het water en de bezwering had verrassend snel resultaat, want op de oppervlakte dreef het monsterachtige, harige lichaam der gedoode spin. Dit was te veel voor een eenvoudige Indiaan van vleesch en bloed. De beide jongemannen deinsden zoo plotseling terug voor dit gezicht, dat de kano omsloeg. Toen hun hoofden weer boven water kwamen, zwommen zij naar den snellen stroom en werden snel meegevoerd stroomafwaarts, langzamer gevolgd door de omgeslagen kano.

Nicoya en Concordia waren te verschrikt om te lachen. Zij klemden zich aan elkander vast en wachtten, naar het tooverwater kijkend en met een zijdelingschen blik ziende, hoe de jonge mannen de kano grepen, naar het strand sleepten, het water uitsnelden en zich op den oever verborgen.

De namiddagzon stond al laag aan den hemel, voor de meisjes het weer durfden wagen om het tooverwater te bezweren. Eerst na veel overleg, stemden zij er in toe om er beiden tegelijkertijd kluitjes aarde in te werpen. En er verrezen een man en een vrouw—Francis en de Koningin. De meisjes vielen achterover in het kreupelhout en bleven zelf onopgemerkt, terwijl zij toekeken, hoe Francis met de Koningin naar den kant zwom.

„Het kan toeval zijn—al deze dingen kunnen toevallig juist gebeurd zijn op het oogenblik, waarop wij de dingen in het water wierpen,” fluisterde Nicoya vijf minuten later tegen Concordia.

„Maar toen we er één ding ingooiden, kwam er slechts één te voorschijn,” beweerde Concordia. „En toen we er twee ingooiden, kwamen er twee te voorschijn.”

„Goed,” zei Nicoya. „Laten we nu de proef op de som nemen. Laten we het allebei nog eens probeeren. Als er niets te voorschijn komt, dan bezitten wij geen tooverkracht.”

Samen wierpen zij er kluitjes in, en een andere man en vrouw rezen uit het water op. Maar dit paar, Henry en Leoncia, kon zwemmen, en zij aan zij zwommen ze naar de natuurlijke landingsplaats en verdwenen, evenals de anderen vóór hen, tusschen de boomen uit het gezicht.

Langen tijd wachtten de beide Indiaansche meisjes. Want ze waren overeengekomen om er niets meer in te werpen en, wanneer er nu nog iets opsteeg, dan zou bewezen zijn, dat het een samenloop van omstandigheden was. Maar wanneer er niets opsteeg, konden ze enkel aannemen, dat ze werkelijk toovermacht bezaten. Ze hielden zich schuil en keken naar het water, tot de duisternis dit aan haar oogen onttrok; en langzaam en kalm, keerden zij terug naar haar dorp, overtuigd, dat zij door de goden gezegend waren. [184]

Eerst den dag, volgende op zijn ontsnapping uit de onderaardsche rivier, kwam Torres te San Antonio. Hij kwam er te voet, uitgeput en vuil, met een kleine Indianenjongen achter zich aan, die den helm van Da Vasco droeg. Want Torres wilde den helm laten zien aan den Chef en den Rechter, om het verhaal te bewijzen van zijn zonderling avontuur en hij brandde van verlangen om hun dit te vertellen.

De eerste, dien hij in de hoofdstraat ontmoette, was de Chef, die een luiden uitroep slaakte bij zijn verschijning.

„Ben je dat werkelijk, Senor Torres!” De Chef sloeg eerbiedig een kruis, eer hij hem de hand gaf.

Het stevige vleesch en, nog meer het vuil en zand aan de handen van den ander, overtuigden den Chef, dat hij werkelijk met een mensch van vleesch en bloed te doen had.

Maar nu werd de Chef boos.

„En ik heb je al dien tijd als dood beschouwd!” riep hij uit. „Die Caroo-hond van een José Mancheno! Hij kwam terug en zei, dat je dood was—dood en begraven tot den Dag des Oordeels in het hartje van den Maya-Berg.”

„Hij is een gek, en ik ben misschien de rijkste man in Panama,” antwoordde Torres trotsch. „Ik heb tenminste, evenals de oude, heldhaftige conquistadores, alle gevaren getrotseerd en ben tot den schat doorgedrongen. Ik heb hem gezien. Neen …”

Torres’ hand was in zijn broekzak verdwenen, om er de gestolen juweelen van de Dame Die Droomt uit te halen; maar hij trok zijn hand ledig terug. Er waren teveel nieuwsgierige oogen in de straat, die zich reeds alle op hem en zijn bemodderde figuur vestigden.

„Ik heb je veel te vertellen,” zei hij tot den Chef, „maar ik kan het je nu niet goed zeggen. Ik heb op de poorten des doods geklopt en de gewaden van lijken gedragen. En ik ben bij menschen geweest, die reeds vier eeuwen dood waren en toch niet tot stof vergaan en ik heb ze, door verdrinking, een tweeden dood zien sterven. Ik ben door de bergen gegaan, even goed als er overheen en heb brood gebroken met verloren zielen, en een blik geslagen in den Spiegel der Wereld. Dat alles zal ik je vertellen, mijn beste vriend, jou en den achtenswaardigen Rechter, ter gelegener tijd, want ik zal jelui ook rijk maken.”

„Heb je misschien gegist kruidenbier gedronken?” vroeg de Chef ongeloovig.

„Ik heb geen sterkeren drank gedronken dan water sedert den dag, waarop ik het laatst San Antonio verliet,” was het antwoord. „En nu ga ik naar huis en neem een langen, langen teug, en daarna zal ik het vuil van mij afspoelen en heele, fatsoenlijke kleeren aantrekken.”

Maar Torres bereikte zijn huis niet, zonder opgehouden te worden. Een havelooze straatjongen slaakte een uitroep toen hij hem zag, rende op hem toe, en overhandigde hem een enveloppe, die hij herkende als afkomstig van de plaatselijke Rijksdraadlooze, en hij was er zeker van, dat dit van Regan kwam.

Je handelt goed. Houd persoon nog drie [185]weken van New-York verwijderd. Vijftigduizend als je slaagt.

Een potlood van den jongen leenend, schreef Torres een antwoord op de achterzijde der enveloppe:

Stuur het geld. Persoon zal nooit terugkeeren uit bergen, waar hij zoekgeraakt is.

Nog twee andere gebeurtenissen waren oorzaak, dat Torres lang op zijn langen teug en bad moest wachten. Juist toen hij den juwelierswinkel van den ouden Rodriguez Fernandez binnentrad, werd zijn weg versperd door den ouden Maya-priester, dien hij het laatst in den Maya-berg gezien had. Hij deinsde terug, alsof hij een spook gezien had, want hij was vast overtuigd, dat de oude man in de Kamer der Goden verdronken was. Evenals de Chef bij het zien van Torres, zoo deinsde Torres, verbaasd en verrast, terug bij het zien van den priester.

„Ga weg,” sprak hij. „Vertrek, rustelooze, oude man. Gij zijt een geest. Je lichaam ligt verdronken en afschuwwekkend in het hartje van den berg. Je bent een verschijning, een spook. Ga weg, deze schim van je heeft niets lichamelijks meer, anders zou ik je neerslaan. Je bent een geest. Vertrek onmiddellijk. Ik zou niet graag een geest neerslaan.”

Maar het spook greep zijn handen en klemde zich daaraan vast met zoo’n kracht, dat hij wel degelijk overtuigd werd, met een levend wezen te doen te hebben.

„Geld,” stamelde de oude. „Geef mij geld. Leen mij geld. Ik zal het terug betalen—ik, die de geheimen van den Maya-schat ken. Mijn zoon is vermist in den berg, met den schat. De Gringos zijn ook vermist in den berg. Help mij mijn zoon te redden. Als ik hem maar heb, is genoeg; de schat zal geheel voor u zijn. Maar we moeten mannen meenemen en veel van het wonderpoeder der blanken en een gat in den berg maken, zoodat het water kan afvloeien. Hij is niet verdronken. Hij is een gevangene van het water in de kamer, waar Chia en Hzatzl met de juweelenoogen staan. Hun groene en roode oogen alleen al zijn voldoende, om al het wonderpoeder der wereld te betalen. Geef mij dus het geld, waarvoor ik het wonderpoeder kan koopen.”

Maar Alvarez Torres was een zonderling mensch. Iets bekrompens, iets verkeerds of iets eigenaardigs in zijn karakter maakte het hem altijd vreeselijk moeilijk om van zijn geld te scheiden, wanneer dit onvermijdelijk was. En hoe rijker hij werd, hoe sterker deze eigenaardigheid op den voorgrond trad.

„Geld!” zei hij barsch, terwijl hij den ouden priester opzij duwde en de deur van Fernandez’ winkel openmaakte. „Hoe kom je er bij, dat ik geld zou hebben … Ik, die niets aan heb dan lompen en vodden, evenals een bedelaar. Ik heb geen geld voor mij zelf, en nog minder voor jou, ouwe man. Bovendien heb jezelf, en niet ik, je zoon den Maya-berg binnengeleid. De dood van je zoon, die in den kuil onder de voeten van Chia viel, welke kuil gegraven is door jouw voorouders en niet door de mijne, kome over jou hoofd, en niet over het mijne.”

Weer klemde de oude zich aan hem vast en jammerde om geld, om dynamiet voor te koopen. Maar Torres duwde hem [186]zoo ruw terzijde, dat zijn oude beenen hun gewonen dienst weigerden en hij languit op de straatsteenen viel.

De winkel van Rodriguez Fernandez was klein en vuil en bevatte niet veel meer dan een kleine, vuile uitstalkast, die rustte op een even kleine en vuile toonbank. De plaats was bedekt met het stof en vuil van een heele generatie. Hagedissen en kakkerlakken kropen langs de muren. In iederen hoek zaten spinnewebben en Torres zag iets langs den zolder loopen, wat hem snel terzijde deed stappen. Het was een, zeven duim lange duizendpoot, die hij liever niet op zijn hoofd zag vallen of tusschen zijn kleeren op den rug. En toen hij, als een reuzenspin, uit het binnenste van een ongeventileerde kamer te voorschijn kroop, geleek Fernandez een Shylock-figuur uit den tijd van koningin Elisabeth—ofschoon hij een vrijwat smeriger Shylock was, dan zelfs in het tijdperk van koningin Elisabeth in den smaak viel.

De juwelier kroop voor Torres en vernederde zich nog dieper, dan het stof van zijn winkel. Torres haalde op goed geluk een dozijn of meer der uit de kist der Koningin gestolen juweelen uit zijn zak te voorschijn, koos de kleinste er uit en reikte deze, zonder een woord te spreken, aan den juwelier toe, tegelijkertijd de rest in zijn zak stekend.

„Ik ben een arm man,” kakelde hij, hoewel het Torres niet ontging, hoe nauwkeurig hij het juweel onderzocht.

Hij liet het boven op de uitstalkast vallen alsof het weinig waarde had, en keek zijn bezoeker onderzoekend aan. Maar Torres wachtte zwijgend, wel wetend, dat hij hierdoor den praatzuchtigen, gierigen oude aan het praten zou krijgen.

„Begrijp ik goed, dat de geëerde Senor Torres mijn raad wil inwinnen omtrent de kwaliteit van den steen?” vroeg de oude juwelier eindelijk.

Torres knikte enkel kortaf.

„Het is een ruwe edelsteen. Hij is klein. En, zooals u zelf zien kunt, is hij niet volmaakt zuiver. Bovendien zal er met het slijpen veel verloren gaan.”

„Hoeveel is hij waard?” vroeg Torres met ongeduldige lompheid.

„Ik ben een arm man,” herhaalde Fernandez.

„Ik heb je niet gevraagd om hem te koopen, ouwe gek. Maar nu je er zelf over begint, hoeveel wil je er voor geven?”

„Zooals ik reeds zei, met uw welnemen, edele heer, zooals ik reeds zei, ik ben een zeer arm man. Er zijn dagen, waarop ik geen tien centavos kan uitgeven voor een stukje bedorven visch. Er zijn dagen, waarop ik geen slokje kan krijgen van den goedkoopen, rooden wijn, die zoo goed is voor mijn gestel, zooals ik ondervonden heb toen ik nog maar een jongen was en, ver van Barcelona, in Italië mijn leertijd doormaakte. Ik ben zoo arm, dat ik geen kostbaarheden koop …”

„Ook niet om ze met winst te verkoopen?” viel Torres hem in de rede.

„Wanneer ik zeker ben van de winst,” kakelde de oude man. „Ja, dan wil ik ze wel koopen; maar, daar ik arm ben, kan ik er niet veel voor geven.” Hij nam het edelgesteente op en bekeek het lang en zorgvuldig. „Ik wil er voor geven,” begon hij aarzelend, „ik wil er voor geven—maar bedenk [187]alstublieft, edele heer, dat ik een doodarm man ben. Vandaag kwam nog niets dan een lepelvol uiensoep, mijn morgenkoffie en een mondvol broodkorsten over mijn lippen …”

„In Gods naam, wat wil je er voor geven, ouwe gek?” donderde Torres.

„Vijfhonderd dollars—maar ik betwijfel sterk, of ik er iets op zal winnen.”

„Goud?”

„Mexicaansche,” was het antwoord, wat het bod tot op de helft verminderde en wat Torres zeker wist, dat gelogen was. „Natuurlijk Mexicaansche, enkel Mexicaansche, wij betalen alleen met Mexicaansche dollars.”

Ondanks zijn voldoening over zoo’n hoogen prijs voor zoo’n klein juweel, toonde Torres zich zeer ongeduldig, toen hij zijn hand uitstrekte om het edelgesteente terug te nemen. Maar de oude man trok zijn hand terug, daar hij zich het koopje niet gaarne liet ontgaan.

„Wij zijn oude vrienden,” kakelde hij met schelle stem. „Ik zag je voor het eerst, toen je, als jongen, van Bocas del Toro naar San Antonio kwam. En, omdat we oude vrienden zijn, zullen we zeggen, dat het bedrag in goudgeld berekend wordt.”

En Torres kreeg een sterk, maar vaag vermoeden van de waarde, zoowel als van de echtheid der schatten van de Koningin, die in vroeger tijden door de Verloren Zielen geroofd waren uit de bergplaats in den Maya-berg.

„Heel goed,” zei Torres, met een snelle, beleefde beweging zich weer meester makend van den steen. „Hij behoort aan een vriend van mij. Hij wilde er bij mij geld op leenen. Dank zij je inlichtingen kan ik er hem tot vijfhonderd dollar goudgeld op geven. En ik zal je gaarne, wanneer we elkander weer ontmoeten in de herberg, tracteeren op een dronk—ja, op zooveel dronken als je maar durft te nemen—van je slappe, roode wijn, die zoo goed is voor je gestel.”

En toen Torres den winkel verliet, zonder ook maar eenigszins moeite te doen om de minachting te verbergen, die hij voelde voor den juwelier, dien hij zoo voor den gek gehouden had, was hij ervan overtuigd, dat Fernandez, die Spaansche vos, de juweelen op de helft der waarde had geschat.

Ondertusschen waren Leoncia, de Koningin en de beide Morgans, die per kano de Gualaca-Rivier afgereisd waren, sneller dan Torres vooruitgekomen en hadden de kust bereikt. Maar voor hun aankomst, was er op de Solano-haciënda een belangrijke gebeurtenis voorgevallen, die op dat oogenblik niet naar waarde geschat werd. Langs het kronkelend pad, dat naar de haciënda leidde, liep een bezoeker, zóó vreemd als men daar nog nooit gezien had, vergezeld door een afgeleefde, oude vrouw, wier over hoofd en schouders geslagen zwarte doek, het magere, verweerde gelaat niet voldoende kon beschutten voor de rondstuivende vulkaanasch. Hij was een Chinees, van middelbaren leeftijd en dik, wiens vollemaansgezicht de goedmoedigheid verried, meestal eigen aan dikke menschen. Yi Poon geheeten, wat beteekent „De Room der Curstad-appel”, waren zijn manieren even zacht en zalvend als zijn naam. Voor de oude vrouw, [188]die aan zijn zijde voortwankelde en half door hem gedragen werd, was hij een en al vriendelijkheid en voorkomendheid. Wanneer ze hijgde van lichaamszwakte en dreigde neer te vallen, hield hij stil en gaf haar gelegenheid om weer op krachten en bij adem te komen. Bij zulke gelegenheden, op den steilen tocht naar de haciënda, gaf hij haar uit een dichtgeschroefden veldflesch een lepel Franschen brandewijn.

De oude vrouw in een beschut, schaduwrijk hoekje van het voorplein neerzettend, klopte Yi Poon brutaalweg aan de voordeur. Voor hem en zijn handel, was de achtertrap de aangewezen weg, maar zijn handel en zijn verstand hadden hem geleerd, wanneer het noodig was om van den hoofdingang gebruik te maken.

De Indiaansche meid, die op zijn geklop de deur opendeed, bracht zijn boodschap naar de woonkamer, waar de mistroostige Enrico Solano zat met zijn zonen—mistroostig over het bericht, dat Ricardo meegebracht had omtrent het zoek raken van Leoncia in den Maya-berg. De Indiaansche meid keerde terug naar de deur. Senor Solano was ongesteld en wilde niemand ontvangen, was het bericht, dat ze nederig overbracht, al was de ontvanger ervan ook maar een Chinees.

„Phoe!” was de opmerking van Yi Poon, overtuigd de meid hierdoor genoeg schrik aan te jagen om nog een tweede boodschap over te brengen. „Ik ben geen koelie. Ik ben knap Chinees. Ik schoolgaan, heel veel. Ik spreek Spaansch. Ik spreek Engelsch. Ik schrijf Spaansch. Ik schrijf Engelsch. Kijk—ik schrijf nu in Spaansch voor Senor Solano. Jij niet kan schrijven, dus ook niet kan lezen, wat ik schrijf. Ik schrijf, dat ik Yi Poon ben. Ik woon Colon. Ik kom hierheen om Senor Solano te zien. Groote zaak. Heel belangrijk. Heel geheim. Ik schrijf alles hier op papier, wat jij niet kan lezen.”

Maar hij zei niet, dat hij ook nog geschreven had:

„Senorita Solano. Ik heb groot geheim.”

Blijkbaar had Alesandro, de oudste der reuzenzonen van Solano het briefje in ontvangst genomen, want hij kwam met groote sprongen naar de deur, zoodat de terugkeerende meid hem niet bij kon houden.

„Zeg mij je boodschap!” schreeuwde hij den dikken Chinees haast toe. „Wat is het? Vlug!”

„Heele goede zaak,” was het antwoord van Yi Poon, die met voldoening de opwinding van den ander zag. „Ik maak veel geld. Ik koop—wat je noemt—geheimen. Ik verkoop geheimen. Heel goede zaak.”

„Wat weet je van Senorita Solano?” schreeuwde Alesandro, hem bij den schouder grijpend.

„Alles. Heel belangrijke inlichting …”

Maar Alesandro kon zich niet langer bedwingen. Hij sleepte den Chinees bijna het huis in en, hem vasthoudend, schoof hij hem de woonkamer binnen en naar Enrico toe.

„Hij heeft nieuws over Leoncia!” juichte Alesandro.

„Waar is ze?” riepen Enrico en zijn zonen in koor.

Ha!—dacht Yi Poon. Een dergelijke opwinding, al beloofde die veel voor zijn zaken, was voor hem even opwindend.

Zijn gepeins voor vrees aanziende, stak Enrico zijn hand op om zijn zoons tot stilte te manen, en sprak kalm den bezoeker aan. [189]

„Waar is ze?” vroeg Enrico.

Ha!—dacht Yi Poon. De senorita was weg. Dat was een nieuw geheim. Dat kon op zekeren dag ook nog wel waarde krijgen. Een knap meisje, van een voorname, rijke familie als de Solanos, dat zoek raakt in een Latijnsch-Amerikaansch land, dat was een inlichting, die wel iets waard was. Op zekeren dag kon ze gaan trouwen—daar had je dat praatje, dat hij in Colon gehoord had—en nog later kon ze wel eens ruzie krijgen met haar man of haar man met haar—op welken tijd zij of haar echtgenoot, het deed er niet toe wie, gaarne een flinke prijs zou betalen voor het geheim.

„Deze Senorita Leoncia,” sprak hij eindelijk, met listige onderdanigheid. „Zij is niet uw dochter. Zij heeft andere papa en mama.” Maar Enrico’s verdriet over haar verlies was te groot om zich te verbazen over deze besliste bevestiging van een oud geheim.

„Ja,” knikte hij. „Ofschoon het buiten mijn familie niet bekend is, heb ik haar als kind aangenomen, toen ze nog een baby was. Het is vreemd, dat je dit weet. Maar ik heb er geen belang bij, dat je mij komt vertellen, wat ik al lang weet. Wat ik nu wil weten is: waar is zij nu?”

Yi Poon schudde ernstig en meewarig zijn hoofd.

„Dat weer een ander geheim,” verklaarde hij. „Misschien ik vind dat geheim. Dan ik verkoop het u. Maar ik heb oud geheim. Gij niet weet den naam van Senorita Leoncia’s papa en mama. Ik weet.”

En de oude Enrico Solano kon zijn belangstelling niet verbergen bij zoo’n verleidelijke inlichting.

„Spreek,” beval hij. „Noem de namen en lever de bewijzen en ik zal je er voor beloonen.”

„Neen.” Yi Poon schudde het hoofd. „Zeer slechte zaak. Ik niet doe zoo zaken. Jij mij betaal, ik jou vertel. Mijn geheimen goede geheimen. Ik bewijs mijn geheimen. Gij geeft mij honderd pesos en groote onkosten van Colon naar San Antonio en weer naar Colon terug en ik zeg je naam van papa en mama.”

Enrico Solano boog ten teeken van instemming en wilde juist Alesandro opdragen om het geld te gaan halen, toen de kalme, stompzinnige Indiaansche meid een afleiding bezorgde. De kamer binnensnellend en op Enrico toevliegend, zooals ze haar nog nooit hadden zien loopen, wrong zij haar handen en schreide zoo, dat men uit haar onsamenhangende woorden niet kon opmaken, of haar opwinding door vreugde of door droefheid veroorzaakt werd. „De senorita!” kon ze eindelijk met schorre stem fluisteren, toen ze met een hoofdknik en een blik uit haar oogen naar den zijkant van het voorplein wees. „De senorita!”

En Yi Poon en zijn geheim waren vergeten. Enrico en zijn zoons vlogen naar buiten om Leoncia en de Koningin en de beide Morgans, met stof bedekt, van de ruggen te zien glijden van muildieren, die gemakkelijk te herkennen waren als komende uit de weiden aan den mond der Gualaca-Rivier. Onderwijl verdreven twee mannelijke Indiaansche bedienden, die door de meid geroepen waren, den vetten Chinees en zijn oude metgezellen van huis en erf. [190]

„Kom later maar eens terug,” zeiden ze tot hem. „Senor Solano heeft nu juist gewichtige bezigheden.”

„Zeker, ik kom later wel eens terug,” verzekerde Yi Poon hen opgeruimd, zonder wrok en zonder eenige teleurstelling te laten blijken, dat zijn handelszaak verhinderd was, juist vóór hij het geld in handen kreeg.

Maar hij vertrok slechts schoorvoetend. Dit was een geschikte plaats voor zijn zaken. De geheimen schoten er maar zoo uit den grond. Nooit was er een rijper oogst in Kanaän, waaruit een landman, met den sikkel in de hand, was verdreven! Ware het niet om de actieve Indiaansche wachters geweest, dan zou Yi Poon naar den hoek der haciënda geschoten zijn, om een oogje te werpen op de nieuw aangekomenen. Zooals de zaken nu stonden en halverwege den heuvel het gewicht der oude vrouw te vermoeiend vindend, goot hij haar leven en kracht in om haar eigen gewicht nog een weinig verder voort te dragen, door haar een dubbele dosis uit zijn schroefflesch te geven.

Enrico trok Leoncia van haar muildier voor ze kon afstijgen, zoo hartstochtelijk verlangde hij er naar haar in zijn armen te drukken. Eenige minuten hoorde men niets dan luidruchtige Latijnsche begroetingen, toen haar broeders zich allemaal tegelijk verdrongen om haar te verwelkomen en te omhelzen. Toen ze wat tot bedaren kwamen, had Francis de Dame Die Droomt reeds van haar rijdier geholpen en wachtte naast haar staande, met haar hand in de zijne, dat men hem zou herkennen.

„Dit is mijn vrouw,” zei Francis tegen Enrico. „Ik ging in de Cordilleras zoeken naar schatten en kijk eens, wat ik vond. Heeft iemand ooit meer geluk gehad?”

„En zij offerde zelf een grooten schat op,” mompelde Leoncia dapper.

„Zij was koningin van een klein koninkrijk,” voegde Francis er bij, wat een dankbare en bewonderende flikkering teweegbracht in Leoncia’s oogen, die er snel aan toevoegde:

„En zij redde ons aller leven, maar offerde daarvoor haar klein koninkrijk op.”

En Leoncia sloeg, in een edelmoedige opwelling, haar arm om het middel der Koningin, trok haar weg van Francis en leidde haar zoo de haciënda binnen.

In al de pracht van het middeleeuwsch Spaansch costuum en dat der Nieuwe Wereld, zooals dit nog altijd gedragen werd door enkele der groote haciendados van Panama, reed Torres langs den strandweg naar het huis der Solanos. Naast hem voortrennend, met zulke lichte sprongen, dat deze beloofden het van Torres’ beste rijpaard te winnen, liep de groote, witte hond, die hem gevolgd was door de onderaardsche rivier. Toen Torres een bocht maakte om het kronkelpad te bereiken, dat over den heuvel naar de haciënda leidde, passeerde hij Yi Poon, die stilgehouden had, om de [191]oude vrouw weer op krachten te laten komen. Hij beschouwde het vreemde paar enkel als uitschot van het gepeupel. De hooghartigheid, die hij aannam, tegelijk met zijn prachtige kleeding, verbood hem, om hen meer belangstelling te schenken dan een vluchtigen blik.

Maar Yi Poon nam hem op met zijn sluwe Oostersche oogjes, waaraan geen enkele bijzonderheid ontging. En Yi Poon dacht: Hij lijkt erg rijk. Hij is een vriend van de Solanos. Hij rijdt naar het huis. Hij kan zelfs wel een aanbidder zijn van Senorita Leoncia.—Of een verslagen mededinger naar haar liefde. In nagenoeg ieder geval, mag men verwachten, dat hij het geheim van Senorita Leoncia’s geboorte zal koopen en hij lijkt beslist rijk, heel rijk.

Binnen de haciënda, in de huiskamer, zaten de teruggekeerde avonturiers en al de Solanos. De Koningin, die op haar beurt een gedeelte vertelde van het verhaal der gebeurtenissen, beschuldigde juist met vlammende oogen Torres van diefstal van haar juweelen en beschreef zijn val in den draaikolk door den aanval van den hond, toen Leoncia, die met Henry aan het raam stond, een scherpen kreet slaakte.

„Als je van den duivel spreekt!” zei Henry. „Daar heb je Torres zelf.”

„Ik eerst!” riep Francis, zijn vuist ballend en veelbeteekenend zijn biceps opzettend.

„Neen,” besliste Leoncia. „Hij is een schitterend leugenaar. Hij is een buitengewoon goed leugenaar, zooals we allemaal ondervonden hebben. Laten we eens een pretje hebben. Hij stijgt juist af. Laten wij vieren verdwijnen—Vader!” Met een handbeweging duidde ze Enrico en al zijn zonen aan. „Jelui gaan allemaal hier zitten, mistroostig over mijn verlies. Die schurk, Torres, komt binnen. Je hongert naar inlichtingen. Hij zal je vertellen, niemand kan gissen, welke leugens omtrent ons. Wat ons betreft, wij zullen ons daar achter dat scherm verbergen.—Kom mee! Jelui allemaal!”

En, de Koningin bij de hand grijpend en vooruitloopend, gebood ze Francis en Henry met haar oogen om haar te volgen naar de schuilplaats.

En Torres vond een tooneel der smart, dat nog zoo kort geleden werkelijkheid geweest was, dat het Enrico en zijn zonen niet de minste moeite kostte om dit na te bootsen. Enrico stond op uit zijn stoel om hem te verwelkomen, maar zonk machteloos terug. Torres greep de hand van den man in zijn beide handen en veinsde diep medegevoel, dat hem belette te spreken van aandoening.

„Helaas!” slaagde hij er eindelijk in, om op hartroerenden toon te zeggen. „Ze zijn dood. Zij is dood, uw schoone dochter, Leoncia. En de beide Gringo Morgans zijn met haar omgekomen. Zooals Ricardo hier, moet weten, zijn ze omgekomen in het hartje van den Maya-berg.”

„Het is het rijk der mysterie,” ging hij voort na lang genoeg gewacht te hebben, dat de eerste heftige uitbarsting van droefheid van Enrico een beetje gezakt was. „Ik was er bij, toen zij stierven. Hadden zij mijn raad gevolgd, dan zouden ze allen in leven gebleven zijn. Maar zelfs Leoncia wilde niet luisteren naar den ouden vriend der Solanos. Neen, zij moest [192]luisteren naar de beide Gringos. Na ongeloofelijke gevaren wist ik mij een weg te banen door het hart van den berg, keek neer in het dal der Verloren Zielen en keerde terug in den berg, om hen stervend te vinden …”

Op dit oogenblik, sprong de witte hond, gevolgd door een Indiaansche bediende, de kamer binnen, waar hij, sidderend en jankend van opwinding, rondsnuffelde naar de talrijke sporen in de kamer, die de aanwezigheid van zijn meesteres verrieden. Voor hij de plek kon bereiken, waar de Koningin zich achter het scherm verborgen hield, had Torres hem bij zijn nekvel gegrepen en overgegeven aan een paar der Indiaansche huisjongens om hem vast te houden.

„Laat den woesteling hier blijven,” zei Torres. „Ik zal je straks wel van hem vertellen. Maar kijk eerst eens naar dit.” Hij haalde een handvol juweelen te voorschijn. „Ik klopte op de poorten des doods en, kijk, de Maya-schat is mijn. Ik ben de rijkste man in Panama, in heel Amerika. Ik zal machtig zijn …”

„Maar je waart bij mijn dochter, toen zij stierf,” viel Enrico hem snikkend in de rede. „Had zij geen woord voor mij?”

„Ja,” snikte Torres terug, echt onder den indruk van de stervensscène, die haar ontstaan aan zijn verbeelding te danken had. „Zij stierf met uw naam op haar lippen. Haar laatste woorden waren …” Maar hij kon zijn zin niet voltooien, want met uitpuilende oogen zag hij Henry en Leoncia, die op de meest natuurlijke, toevallige wijze ter wereld door de kamer liepen, in een kalm gesprek verdiept. Zonder dat zij Torres opmerkten, liepen zij, nog altijd in druk gesprek, naar het raam.

„Je vertelde me, dat haar laatste woorden waren?…” herinnerde Enrico.

„Ik—ik heb u voorgelogen,” stamelde Torres, terwijl hij tijd zocht te winnen om zich uit de verlegenheid te redden. „Ik was overtuigd, dat ze zoo goed als dood waren en nimmer weer den weg terug naar de wereld zouden vinden. En ik wilde den slag voor u verzachten, Senor Solano, door u te vertellen, wat ik zeker weet, dat haar laatste woorden zouden zijn, wanneer ze stierf. Ook wat dezen man, Francis, betreft, dien gij zoo gaarne mocht lijden. Ik dacht, dat het beter voor u was te gelooven, dat hij dood was, dan hem te kennen als het Gringo-zwijn, dat hij is.”

Op dit oogenblik blafte de hond vroolijk tegen het scherm en gaf de beide Indianen de handen vol werk om hem tegen te houden. Maar Torres, die niets vermoedde, ging voort met zijn noodlottige vergissingen.

„In het dal woont een onnoozel-zwakzinnig schepsel, dat voorgeeft door tooverkracht in de toekomst te kunnen lezen. Zij is een wreedaardig en bloeddorstig vrouwelijk schepsel. Ik ontken niet, dat ze physiek zeer schoon is. Want schoon is ze, en een duizendpoot is mooi voor diegene, die een duizendpoot mooi vindt. Begrijpt ge wat er gebeurd is. Ze heeft Henry en Leoncia langs den een of anderen geheimen weg het dal uitgestuurd, terwijl Francis verkozen heeft om daar bij haar te blijven in een zondige verhouding—want [193]zondig is die, daar er in het dal geen Katholiek priester is, om hun verbintenis te wettigen. O, niet dat Francis verzot is op dat vreeselijke schepsel. Maar hij is verzot op een armzalige schat, die dat schepsel bezit. En dit is de Gringo Francis, dien gij welkom hebt geheeten in den schoot uwer familie, de glibberige slang van een Gringo, Francis, die zelfs de bekoorlijke Leoncia om den tuin heeft willen leiden, door haar met de oogen van een minnaar aan te zien. O, ik weet wat ik zeg. Ik heb gezien …”

Een vroolijke uitbarsting van den hond overstemde hem en hij zag Francis en de Koningin, in even diep gesprek als het tweetal, dat hen voorafging, door de kamer wandelen. De Koningin stond stil om den hond te liefkoozen, die zoo groot was, dat, overeindstaande met zijn voorpooten op haar schouders, zijn kop boven haar hoofd uitstak; terwijl Torres zijn plotseling droog geworden lippen met zijn tong bevochtigde en tevergeefs zijn hersenen pijnigde om een nieuwen leugen te bedenken, waarmee hij zich uit zijn onmogelijke positie zou redden.

Enrico Solano was de eerste, die in lachen losbarstte. Al zijn zoons volgden zijn voorbeeld, terwijl tranen van pleizier uit hun oogen rolden.

„Ik had haar zelf kunnen trouwen,” hoonde Torres kwaadaardig. „Zij smeekte er mij op haar knieën om.”

„Ik houd niet van smerige karweitjes. En dit is een smerig karweitje besparen, door hem de deur uit te gooien.”

Maar Henry, die snel naderkwam, verzekerde:

„Ik houd wel van smerige karweitjes. En dit is een smerig karweitje, dat mij al bijzonder aanstaat.”

Beide Morgans wilden op Torres aanstormen, toen de Koningin haar hand opstak.

„Laat hem eerst,” sprak ze, „uit zijn gordel den ponjaard teruggeven, dien hij mij ontstolen heeft.”

„Zoo,” zei Enrico, toen dit geschied was. „Zou hij u ook niet de juweelen teruggeven, die hij ontvreemd heeft, schoone dame?”

Torres aarzelde geen oogenblik. Zijn hand in zijn zak stekend, legde hij een handvol juweelen op tafel. Enrico keek de Koningin aan, die kalm afwachtte.

„Meer,” zei Enrico.

En Torres voegde nog drie der schitterende ongeslepen juweelen bij de andere op de tafel.

„Willen jelui mij misschien fouilleeren als een gemeene zakkenroller?” vroeg hij zeer verontwaardigd, allebei zijn broekzakken leeg ten binnenste buiten keerend.

„Ja,” zei Francis.

„Ik sta er op,” zei Henry.

„O, heel goed,” besloot Francis. „Dan zullen we het samen doen. En dan kunnen we hem verder de trap afgooien.”

Als één man te werk gaande, grepen zij Torres bij kraag en broek en renden naar de deur.

Alle andere aanwezigen vlogen naar de vensters om Torres te zien vertrekken; maar Enrico, die de vlugste van allen was, bereikte het eerst een raam. En meer achterwaarts, in het midden der kamer, streek de Koningin de juweelen van de [194]tafel in haar beide handen, en gaf deze dubbele handvol aan Leoncia, zeggende:

„Van Francis en mij voor jou en Henry—je huwelijkscadeau.”

Yi Poon liet de vrouw op het strand achter en kroop terug om het huis vanuit het kreupelhout in het oog te houden en grinnikte tevreden, toen hij den rijken caballero met zoo’n kracht de trappen af zag werpen, dat hij een heel eind verder-spartelend in het grint terechtkwam. Maar Yi Poon was te verstandig om te laten merken, dat hij het gezien had. Zich wegspoedend, was hij al halverwege den heuvel af, toen hij door Torres, op zijn paard gezeten, ingehaald werd.

De zoon van het hemelsche rijk sprak hem nederig aan, en Torres, die nog op alles en iedereen woedend was, hief woest zijn rijzweep op om dien over zijn gezicht te halen. Maar Yi Poon verloor den moed niet.

„De Senorita Leoncia,” zei hij snel en ving den slag op. „Ik heb groot geheim.” Torres wachtte, de zweep nog altijd dreigend opgeheven.

„Gij wilt andere man trouwen dat heel mooi Senorita Leoncia?”

Torres liet de zweep zakken.

„Ga voort,” beval hij barsch. „Wat is dat voor een geheim?”

„Gij niet wilt andere man trouwen dat Senorita Leoncia?”

„En, veronderstel, dat dit zoo was?”

„Dan, veronderstel, gij hebt geheim, gij kunt stop andere man.”

„Wel, wat is er? Spreek op!”

„Maar eerst,” Yi Poon schudde het hoofd, „gij betaalt mij zeshonderd dollar goudgeld. Dan ik vertel u geheim.”

„Ik zal je betalen,” zei Torres bereidwillig, ofschoon hij er geen oogenblik over dacht om zijn woord te houden. „Je kunt het mij eerst vertellen en dan, als het geen leugen is, zal ik je betalen.—Kijk!”

Uit zijn borstzak haalde hij een portefeuille, die uitpuilde van het papieren geld; en Yi Poon, gedwongen hiermee genoegen te nemen, leidde hem langs het pad naar de oude vrouw op het strand.

„Dat oude vrouw,” legde hij uit, „zij niet liegt. Zij eerste klas meid, eerste klas kindermeid. Op zekeren tijd zij neemt betrekking bij Engelsche familie, die komt reizen in haar land. Langen tijd zij werkt bij dat familie. Zij gaan terug naar Engeland. Dan—gij weet Spaansch bloed is zeer heet—zij wordt zeer dol. Dat familie heeft een klein meisje. Zij steelt klein meisje en loopt weg naar Panama. Dat kleine meisje Senor Solano aanneemt als eigen dochter. Hij genoeg zoons, geen dochter. Zoo, dat kleine meisje hij maakt zijn dochter. Maar dat oude vrouw, zij niet vertelt wat naam draagt kleine meisjes familie. Dat familie zeer voornaam, zeer rijk, iedereen in Engeland kent dat familie. Dat familie heet: Morgan! Gij kent dat naam? In Colon komt San Antonio mannen, die zegt Senor Solano’s dochter trouwt Engelsch Gringo, die Morgan heet. Dat Gringo Morgan de broeder van Senorita Leoncia.”

„Ha!” zei Torres met boosaardige blijdschap. [195]

„Gij betaalt mij nu zeshonderd dollars goudgeld,” zei Yi Poon.

„Merci, dwaas, dat je bent,” zei Torres, met onuitgesproken spot in zijn stem. „Je zult misschien nog wel eens beter het zaakje leeren om geheimen te verkoopen. Geheimen zijn geen schoenen of mahoniehout. Een verteld geheim is niet meer dan een fluistering in de lucht. Het komt. Het gaat. Het is verdwenen. Het is een spook. Wie heeft het gezien? Schoenen en mahoniehout kan je opeischen. Maar je kunt nooit een geheim opeischen, dat je verteld hebt.”

„Wij spreken over spoken, gij en ik,” zei Yi Poon kalm. „En de spoken zijn verdwenen. Ik heb geen geheim verteld. Gij hebt een droom gedroomd. Wanneer gij vertelt andere menschen, men vraagt, wie heeft u gezegd. En gij zegt: „Yi Poon!” Maar Yi Poon zegt: „Neen.” En zij zullen zeggen: „Spoken,” en je uitlachen.”

Yi Poon, die voelde, dat de andere tot zijn verheven gedachte overhelde, zweeg met opzet.

„Wij hebben fluisteringen verteld,” vervolgde hij na eenige seconden. „Gij spreekt waarheid, wanneer gij zegt fluisteringen zijn spoken. Wanneer ik geheimen verkoop, dan verkoop ik geen spoken. Ik verkoop schoenen. Ik verkoop mahoniehout. Mijn bewijzen verkoop ik. Die zijn solied. Op de weegschaal hebben zij gewicht. Gij kunt er het papier aftrekken en het is rechtsgeldig papier, waarop ze zijn geschreven. Sommige, die niet op papier staan, kunt gij uw tanden op zetten en die er op stukbijten. Want de fluisteringen zijn al verdwenen als morgennevel. Ik heb bewijzen. Gij zult mij zeshonderd dollars goudgeld betalen voor de bewijzen of men zal u uitlachen, omdat gij naar spoken geluisterd hebt.”

„Goed,” gaf Torres, nu overtuigd, toe. „Laat mij de bewijzen zien, die ik kan scheuren en waarop ik kan bijten.”

„Betaal me de zeshonderd dollars goudgeld.”

„Zoodra je mij de bewijzen hebt laten zien.”

„De bewijzen, die je kunt scheuren en waarop je kunt bijten, zijn de uwe, zoodra gij de zeshonderd dollars goudgeld in mijn hand geteld hebt. Gij belooft. Een belofte is een fluistering, een spook. Ik handel niet met spookgeld. Gij betaalt mij echt geld, dat ik kan breken en waarop ik kan bijten.”

En ten slotte gaf Torres toe, betaalde vooruit, wat hem zeer voldeed, toen hij de documenten gezien had, de oude brieven, het kinder-medaillon en het kinderspeelgoed. En Torres verzekerde Yi Poon niet alleen, dat hij voldaan was, maar betaalde hem vooruit, op aandringen van den laatste, nog honderd dollar goudgeld bovendien, om een opdracht voor hem uit te voeren.

Ondertusschen waren Henry en Francis in de badkamer, die hun slaapkamers verbond, gekleed in frisch linnengoed en zich scherende met veiligheidsscheerapparaten, aan het zingen:

In haar gezellige vertrekken, geholpen en bijgestaan door een paar Indiaansche naaisters, was Leoncia, half vroolijk, [196]half droevig en vol liefelijke en heilzame edelmoedigheid bezig om de Koningin in te leiden in de heerlijkheden der kleeding eener beschaafde vrouw. De Koningin, een echte vrouw in haar hart, was dol verrukt over de tallooze snuisterijen van weefsel en versiering, waarvan Leoncia’s garderobe voorzien was. Het was een kinderlijke pret voor allebei en een steekje hier en een plooitje daar maakte enkele van Leoncia’s japonnen passend voor de slanke leden der Koningin.

„Neen,” zei Leoncia beslist. „Gij hebt geen corset noodig. Gij zijt de eenige vrouw op de honderd, die geen corset noodig heeft. Gij hebt voor een magere vrouw de rondste lijnen, die ik ooit gezien heb. Gij …” Leoncia hield op, blijkbaar in beslag genomen door de behoefte aan een speld van haar kaptafel, waarvoor ze zich omkeerde; maar tegelijkertijd slikte ze het brok in haar keel weg, zoodat ze kon vervolgen: „Gij zijt een schoone bruid en Francis kan enkel nog trotscher op je worden.”

In de badkamer brak Francis, na opgehouden te hebben met scheren, zijn gezang af om te antwoorden op een klopje aan de deur van zijn slaapkamer en ontving een telegram van Fernando, op een na de jongste der gebroeders Solano. En Francis las:

Onmiddellijke terugkomst gewenscht. Meer marge noodig. Beurs zeer slap, maar een sterke aanval op al je fondsen, behalve Tampico-Petroleum, die vast is als ooit. Telegrafeer, wanneer je komt. Toestand ernstig. Denk, dat ik het wel kan uithouden, wanneer je onmiddellijk vertrekt. Telegrafeer dadelijk.

Bascom.

In de woonkamer vonden de beide Morgans Enrico en zijn zonen, die bezig waren om wijnflesschen open te trekken.

„Nauwelijks heb ik mijn dochter teruggekregen,” zei Enrico, „of ik ga haar opnieuw verliezen. Maar het is nu een gemakkelijker verlies, Henry. Morgen zal het huwelijk plaats hebben. Het kan niet te vroeg voltrokken worden. We kunnen er zeker van zijn, dat die schurk van een Torres op het oogenblik door geheel San Antonio het praatje rondstrooit van Leoncia’s laatste escapade met jou.”

Voor Henry zijn dank kon betuigen, traden Leoncia en de Koningin binnen. Hij hief zijn glas op en toastte:

„Op de bruid!”

Leoncia, die er niets van begreep, nam een glas van de tafel en keek de Koningin aan.

„Neen, neen,” zei Enrico. „Niemand zal drinken, zoolang de toast niet compleet is. Laat mij er van maken:

„Op de bruidjes!”

„Jij en Henry trouwen morgen,” legde Enrico Leoncia uit.

Hoe onverwacht en bitter het nieuws ook was, Leoncia wist zich te beheerschen en waagde het om Francis met voorgewende vroolijkheid in de oogen te kijken, terwijl ze riep:

„Nog een toast! Op de bruidegoms!”

Hoe moeilijk Francis het ook gevonden had om de Koningin te trouwen en zijn bedaardheid te bewaren, nu, bij de aankondiging [197]van het snelle huwelijk van Leoncia, was het hem onmogelijk om bedaard te blijven. Het ontging Leoncia evenmin, hoe hij zich moest inspannen om zich te beheerschen. Zijn lijden deed haar heimelijk pleizier, en met een gevoel, dat bijna op triomf geleek, zag zij hem gebruik maken van de eerste gelegenheid de beste om de kamer te verlaten.

Hun het telegram toonende en verzekerend, dat zijn fortuin op het spel stond, zei hij, dat hij een antwoord moest verzenden en verzocht Fernando om voor een ruiter te zorgen, die het naar het Rijksdraadloos telegraafstation te San Antonio kon brengen.

Het duurde ook niet lang, of Leoncia volgde hem. Zij vond hem in de bibliotheek, aan de leestafel gezeten, het telegram nog ongeschreven, terwijl zijn blik gevestigd was op een groot portret van haar, dat hij van zijn plaats boven op de lage boekenplanken genomen had. Dit alles was te veel voor haar. Haar onwillekeurige, hijgende snik bracht hem nog net bijtijds op de been, om haar wankelend in zijn armen op te vangen. En voor een van beiden wist, wat er gebeurde, waren hun lippen hartstochtelijk op elkander gedrukt. Leoncia stribbelde tegen en rukte zich los, haar aanbidder verschrikt aankijkend.

„Dit moet uit zijn, Francis!” riep ze. „Meer nog: je moogt niet hier blijven op mijn bruiloft. Als je het toch doet, zal ik niet aansprakelijk zijn voor mijn daden. Er vertrekt een stoomboot uit San Antonio naar Colon. Jij en je vrouw moeten daarmee weggaan. Je kunt gemakkelijk passage nemen op de fruitbooten van New-Orleans en den trein halen naar New-York. Ik heb je lief!—dat weet je.”

„De Koningin en ik zijn niet getrouwd,” pleitte Francis, buiten zich zelf, verrast door hetgeen plaats gevonden had. „Die heidensche huwelijksvoltrekking voor het Altaar der Zon was geen huwelijk. Door geen enkele daad of ceremonie zijn wij getrouwd. Dat verzeker ik je, Leoncia. Het is nog niet te laat …”

„Dat heidensche huwelijk was tot nu toe voor je van kracht,” viel zij hem kalm en flink in de rede. „Laat het van kracht blijven tot New-York, of minstens tot … Colon.”

„De Koningin wil niet overtrouwen volgens onze gebruiken,” sprak Francis. „Zij blijft er bij, dat de heele vrouwelijke linie voor haar zoo getrouwd is en dat de plechtigheid voor het Zonnealtaar heilig en bindend is.”

Leoncia trok onverschillig haar schouders op, ofschoon haar gezicht streng en vastberaden was.

„Huwelijk of niet,” antwoordde zij, „je moet gaan—vanavond—jelui allebei. Anders word ik krankzinnig. Ik waarschuw je: ik zal niet in staat zijn om je tegenwoordigheid te verdragen. Ik kan het niet, ik weet, dat ik het niet kan, niet in staat ben om je gezicht te zien, terwijl ik verbonden word aan Henry en nadat ik Henry’s vrouw geworden ben.—O, alsjeblieft, alsjeblieft, begrijp mij niet verkeerd. Ik heb Henry lief, maar niet zoo … niet op dezelfde wijze … niet zoo als ik jou liefheb. Ik—en ik schaam me niet over de stoutmoedigheid, waarmee ik het zeg—ik heb Henry ongeveer even lief, als jij de Koningin lief hebt; maar jou heb ik lief, zooals ik [198]Henry moest beminnen en zooals jij de Koningin moest liefhebben, zooals ik weet, dat jij mij bemint.”

Zij greep zijn hand en drukte die tegen haar hart.

„Daar! Voor de laatste maal! Ga nu!”

Maar zijn armen waren om haar heen geslagen en zij kon hem enkel haar lippen toesteken. Weer rukte zij zich los, ditmaal naar de deur vluchtend. Francis boog het hoofd voor haar besluit, en nam toen haar portret op.

„Dat houd ik,” zei hij.

„Dat moest je niet doen,” sprak ze met een laatsten zoeten glimlach tot hem. „Je mag het hebben,” voegde zij er bij, keerde zich om en was verdwenen.

Yi Poon had een opdracht te vervullen, waarvoor Torres hem bij voorbaat honderd dollars goudgeld betaald had. Den volgenden morgen, toen Francis en de Koningin al uren lang op weg waren naar Colon, arriveerde Yi Poon op de Solano haciënda. Enrico, die op de veranda een sigaar zat te rooken en zeer tevreden was met zich zelf en de geheele wereld en de wijze, waarop de wereld draaide, herkende en verwelkomde Yi Poon als zijn bezoeker van den vorigen dag. Nog voor ze begonnen te spreken, had Leoncia’s vader Alesandro weggezonden om de overeengekomen vijfhonderd pesos te halen. En Yi Poon, wiens beroep was het handel drijven in geheimen, had er niets op tegen om zijn geheim voor de tweede maal te verkoopen. Toch was hij in zooverre trouw, dat hij Torres’ instructies gehoorzaamde en weigerde het geheim te vertellen, wanneer Leoncia en Henry er niet bij tegenwoordig waren.

„Dat geheim is verzegeld,” verontschuldigde Yi Poon, nadat het paar geroepen was en hij het bundeltje bewijzen uitpakte. „Senorita Leoncia en de man, met wien zij gaat trouwen, moeten eerst, vóór iemand anders, deze dingen zien. Daarna mag iedereen kijken.”

„Dat is niet meer dan billijk, daar zij er het meeste belang bij hebben,” stemde Enrico grootmoedig toe; ofschoon hij tegelijkertijd zijn nieuwsgierigheid verried, door het ongeduld, waarmee hij zijn dochter en Henry aanspoorde tot het onderzoek.

Hij deed zijn best om zich onverschillig te toonen, maar aan zijn zijdelingsche blikken ontsnapte geen enkele hunner handelingen. Tot zijn verbazing zag hij Leoncia plotseling een document, dat zij en Henry samen doorgelezen hadden en dat er heel gewichtig uitzag, neergooien en van ganscher harte en ongedwongen haar armen om diens hals slaan en hem van ganscher harte en ongedwongen op de lippen kussen. Vervolgens zag Enrico Henry achteruitgaan en, half versuft, op hartroerenden toon, uitroepen:

„Maar, mijn God, Leoncia! Dit is het einde van alles. Nooit kunnen wij man en vrouw worden!”

„Wat?” snoof Enrico. „Terwijl alles gereed is! Wat beteekent dit, mijnheer? Dit is een beleediging! Trouwen zal je en wel vandaag nog!”

Henry keek, nagenoeg verdoofd, Leoncia aan, dat zij voor hem zou spreken. [199]

„Het is in strijd met de Goddelijke en menschelijke wetten,” sprak ze, „dat een man met zijn zuster trouwt. Nu begrijp ik mijn vreemde liefde voor Henry. Hij is mijn broeder. Wij zijn eigen broeder en zuster, tenzij deze documenten liegen.”

En Yi Poon wist, dat hij Torres het bericht kon overbrengen, dat dit huwelijk niet doorging en nimmer zou doorgaan.

Een kwartier nadat ze met den kleinen kustvaarder geland waren te Colon, een boot van de United Fruit Company treffend, was de reis van de Koningin met Francis naar New-York een snelle opeenvolging van gunstige verbindingen geweest. Door te New-Orleans op de werf een auto te nemen naar het station en een wedloop van kruiers met handbagage, slaagden zij er in om nog net op het nippertje den trein te halen. Te New-York aangekomen, ontmoette Francis Bascom, die met Francis’ eigen auto aan het station was, en met dezelfde vaart werd de tocht voortgezet naar het sierlijke paleis, dat R. H. M. zelf, Francis’ vader, voor zijn millioenen had laten bouwen te Riverside Drive.

Zoodoende kende de Koningin nog niet veel meer van de groote wereld, dan toen ze haar reizen begon door in de onderaardsche rivier te springen. Wanneer ze een minderwaardiger schepseltje geweest was, zou ze ontzet geweest zijn over deze reuzen-beschaving rondom haar. Nu was ze koninklijk onlogisch, en nam deze beschaving aan als een geschenk van haar koninklijken echtgenoot. Want koninklijk was hij, gediend als hij werd door talrijke slaven. Had zij dit niet op de boot en in den trein gemerkt? En hier, in zijn paleis, beschouwde zij den stoet bedienden, die hen begroette, als iets heel natuurlijks. De chauffeur opende het portier der limousine. Andere bedienden brachten de bagage binnen. Francis stak geen hand uit, behalve naar haar arm om haar te ondersteunen. Zelfs in Bascom—een man, dien zij niet voor een bediende aanzag—vermoedde zij iemand, die in Francis’ dienst was. En zij zag Bascom vertrekken in Francis’ limousine, met instructies en op bevel van Francis.

Haar verrukking over het inwendige der woning was naïef en kinderlijk. De bedienden heelemaal vergetend, of liever, er geen acht op slaande, zooals zij haar eigen bedienden in haar meer-woning over het hoofd zag, klapte zij in de groote hall in haar handen, keek naar de marmeren trap en snelde op een drafje naar het naaste vertrek en gluurde naar binnen. Het was de bibliotheek, die zij in den Spiegel der Wereld gezien had op den dag, waarop zij Francis voor het eerst ontmoette. En het visioen werd werkelijkheid, want Francis ging met haar de groote boekenkamer binnen, zijn arm om haar heen geslagen, juist zooals zij hem gezien had op de vloeibaar-metalen oppervlakte van den gouden bokaal. De telefonen en de koersaanwijzer herinnerde zij zich ook; en, juist zooals zij toen zich zelf zag doen, liep zij naar het bord om dit te bekijken en Francis stond, met zijn arm nog altijd om haar heen geslagen, naast haar. [200]

Nauwelijks was hij begonnen om haar het instrument eenigszins te verklaren en juist toen hij begreep, dat het onmogelijk was om haar in een paar minuten al de finesses der beursinstelling te leeren, lazen zijn oogen op het lint, dat Frisco Consolidated twintig procent was gedaald—iets wat nog nooit gebeurd was met dien kleinen spoorweg in Iowa, die R. H. M. gesticht en aangelegd had en op den dag van zijn dood nog trots verklaarde zoo’n goed ding te zijn, dat dit iedere storm zou doorstaan, al gingen de helft der banken en heel Wall Street over den kop.

De Koningin merkte den onrust op, die steeds sterker op Francis’ gelaat te lezen stond.

„Het is tooverachtig—net als mijn Spiegel der Wereld?” vroeg en constateerde zij half.

Francis knikte.

„Het vertelt je geheimen, dat weet ik,” vervolgde zij. „Evenals mijn gouden bokaal, brengt het de heele wereld hier in deze kamer, bij je. Het brengt je zorg. Dat is duidelijk te zien. Maar wat voor zorg kan deze wereld je brengen, terwijl je toch een van haar groote koningen bent?”

Hij opende zijn mond om haar laatste vraag te beantwoorden, hield op en zei niets, inziende dat hij het haar toch niet begrijpelijk kon maken, terwijl zijn geest gekweld werd door de beelden van groote spoorwegen en scheepvaartlijnen, van wemelende stations en woelige dokken; van mijnwerkers, zwoegend in Alaska, in Montana, in Death Valley, van gebreidelde rivieren en, in een harnas geslagen watervallen, en van electrische geleidingen op tweehonderd voet hooge palen boven laaglanden, moerassen en vennen, en van al de mechanische, economische en finantiëele instellingen eener twintigste eeuwsche machinebeschaving.

„Het brengt je zorgen,” herhaalde zij. „En, helaas! Ik kan je niet helpen. Mijn gouden bokaal is weg. Nooit zal ik er de wereld meer in aanschouwen. Ik ben niet langer een heerscheres over de toekomst. Ik ben niets meer dan een vrouw en hulpeloos in deze vreemde, reusachtige wereld, waarheen je mij gebracht hebt. Ik ben niets dan een vrouw, en jou vrouw, Francis, je vrouw, die trotsch op je is.”

Hij had haar bijna lief, toen hij, het lint loslatend, haar een oogenblik vast tegen zich aandrukte eer hij naar de telefonen liep. Ze is verrukkelijk, dacht hij. Er is geen bedrog of kwaad in haar, ze is enkel vrouw, een en al vrouw, liefelijk en beminnelijk—helaas, waarom moet Leoncia altijd en immer in mijn gedachten tusschen haar staan; haar die ik heb en haar, die ik nooit zal bezitten!

„Nog meer tooverij,” mompelde de Koningin, toen Francis, die aansluiting gekregen had met Bascom’s kantoor, zei:

„Mijnheer Bascom komt ongetwijfeld binnen een half uur terug. U spreekt met Morgan—Francis Morgan. Mijnheer Bascom vertrok nog geen vijf minuten geleden naar zijn kantoor. Wanneer hij aankomt, zeg hem dan, dat ik ook op weg ben naar zijn kantoor en er hoogstens vijf minuten later zal zijn dan hij. Het is van groot belang. Zeg hem, dat ik op weg ben. Dank u. Goeden dag.”

Het was zeer natuurlijk, dat de Koningin teleurgesteld was, [201]toen Francis haar vertelde, dat hij onmiddellijk moest vertrekken naar een plaats, genaamd Wall Street, terwijl zij al de wonderen van het groote huis nog moest zien.

„Wat is het toch?” vroeg ze, een tikje misnoegd, „dat je, als een slaaf, van mij wegsleept?”

„Het zijn zaken—en zaken van groot gewicht,” zei hij haar, met een glimlach en een kus. „Het is de groote Amerikaansche god. Bovendien, is het een zeer verschrikkelijke god en als hij slaat, slaat hij vreeselijk en snel.”

„En je hebt zijn misnoegen opgewekt?” vroeg zij.

„Helaas ja, ofschoon ik niet weet waardoor. Ik moet naar Wall Street gaan …”

„Is dat zijn altaar?” viel ze hem vragend in de rede.

„Dat is zijn altaar,” antwoordde hij, „waar ik moet gaan onderzoeken, waardoor ik hem beleedigd heb en hoe ik hem kan verzoenen en boete doen.”

Zijn overhaaste poging om haar de deugden en werkzaamheden uit te leggen der dienstbode, die hij telegrafisch uit Colon ontboden had, boezemde haar nauwelijks belang in, en zij viel hem in de rede door te zeggen, dat de dienstbode blijkbaar gelijkstond met de Indiaansche vrouwen, die haar bediend hadden in het dal der Verloren Zielen en dat ze gewend was om bediend te worden van den tijd, dat ze een klein meisje was af, toen ze van haar moeder Engelsch en Spaansch leerde in het huis aan het meer. Maar toen Francis zijn hoed nam en haar kuste, bedaarde zij en wenschte hem geluk voor het altaar toe.

Na verscheidene uren, waarin zij in haar eigen vertrekken wonderlijke avonturen beleefde, waarbij de meid, een Spaansch sprekende Fransche vrouw als gids en raadgeefster diende en nadat zij afwisselend gemeten en bekeken was door een prachtig gekleede vrouw, die zelf wel een koningin leek en bediend werd door twee jonge vrouwen en die, volgens de gedachten der Koningin, zeker geroepen was om haar en Francis te dienen, liep zij de groote trap weer af om de bibliotheek eens te gaan verkennen met haar geheimzinnige telefonen en koersaanwijzer.

Langen tijd keek zij naar den laatste en luisterde naar het onregelmatig getik. Maar zij, die Engelsch en Spaansch kon lezen en schrijven, kon niet wijs worden uit de hiërogliefen, die op zoo’n wonderlijke wijze op het lint te voorschijn kwamen. Vervolgens probeerde zij de eerste der telefonen. Zich herinnerend, hoe Francis er aan geluisterd had, legde zij haar oor tegen de spreekbuis. Maar toen herinnerde zij zich, dat hij gebruik gemaakt had van den hoorn, nam dezen van den haak en hield hem aan het oor. De stem, ongetwijfeld een vrouwestem, klonk zoo dicht bij haar, dat ze verschrikt en verrast den hoorn liet vallen en terugdeinsde. Juist trad Parker, Francis’ oude huisknecht, de kamer binnen. Zij had hem nog niet gezien, en zijn kleeding was zoo keurig en zijn houding zoo waardig, dat ze hem voor een vriend van Francis aanzag in plaats van voor een bediende—een vriend, zooals Bascom, die hem met Francis’ machine aan het station afgehaald had, als een gelijke met hen binnen in de auto had gezeten en die toch vertrokken was, met de bevelen van Francis, waaraan hij blijkbaar moest gehoorzamen. [202]

Toen ze Parker’s ernstig gelaat zag, lachte ze verlegen en wees vragend op de telefoon. Ernstig nam hij den hoorn op, mompelde: „Een vergissing,” in den hoorn en hing hem op. In deze paar minuten ontstond er een omwenteling in de gedachten der Koningin. Dat was geen stem van een god of een geest, die zij gehoord had, maar een vrouwestem.

„Waar is die vrouw?” vroeg ze.

Parker’s stijve houding werd nog een beetje stijver, de uitdrukking van zijn gelaat nog deftiger, terwijl hij boog.

„Er is een vrouw verborgen hier in huis,” sprak ze snel. „Haar stem weerklinkt in dat ding. Zij moet in de andere kamer zijn …”

„Het was Centraal,” trachtte Parker haar woordenvloed tegen te houden.

„Het kan me niet schelen, hoe ze heet,” ging de Koningin voort.

„Ik wil niet, dat er een andere vrouw in huis is dan ik. Zeg haar, dat ze weggaat. Ik ben zeer boos.”

Parker werd nog stijver en ernstiger, en nu kreeg zij een ander idee. Misschien was deze deftige heer wel voornamer dan ze verwachtte in het rijk der kleinere koningen, dacht ze. Misschien was hij wel net een koning als Francis en zij had hem als een mindere, als een veel mindere behandeld.

Zij nam hem bij de hand, in haar voortvarendheid toch zijn weerstand opmerkend, trok hem naar een sofa en liet hem naast haar plaats nemen. Om Parker’s verlegenheid nog te verhoogen, greep zij in een bonbondoos en begon hem chocolaadjes te voeren, zijn mond met deze snoeperij sluitend telkens wanneer hij hem open deed om te protesteeren.

„Zeg,” sprak ze, toen ze hem bijna volgestopt had, „is het de gewoonte van de mannen hier in dit land om polygamie te plegen?” Parker stond verstomd over deze ruwe oprechtheid.

„O, ik ken de beteekenis van het woord wel,” verzekerde ze hem. „Maar ik herhaal, is het de gewoonte van de mannen hier in dit land om polygamie te plegen?”

„Er is geen vrouw hier in huis, behalve u zelf, mevrouw, en de vrouwelijke dienstboden,” slaagde hij er eindelijk in om te zeggen. „Die stem, die u hoorde, is niet de stem van een vrouw hier in huis, maar de stem van een vrouw, mijlen ver weg, die u moet dienen en iedereen, die een telefonisch gesprek wil voeren.”

„Zij is de slavin van het mysterie?” vroeg de Koningin, die een flauw vermoeden begon te krijgen, hoe de zaak in elkaar zat.

„Ja,” stemde de bediende van haar echtgenoot toe. „Zij is een slavin van de telefoon.”

„Van de vliegende spraak?”

„Ja, mevrouw, zoo kunt u het noemen, van de vliegende spraak.”

Hij wist geen raad om te ontsnappen aan een situatie, waarin hij nog nooit in zijn geheele carrière verkeerd had. „Kom, dan zal ik het u laten zien, mevrouw. Deze slavin der vliegende spraak staat nacht en dag klaar voor uw bevelen. Als u wilt, stelt deze slavin u in staat om met uw echtgenoot, mijnheer Morgan te spreken …” [203]

„Nu?”

Parker knikte, stond op en ging haar voor naar de telefoon.

„Eerst,” legde hij uit, „spreekt u met de slavin. Op hetzelfde oogenblik, waarop u dit opneemt en aan uw oor brengt, zal de slavin antwoorden. De slavin zegt onveranderlijk: „Nummer?” Soms zegt ze ook „Nummer? Nummer?” En soms is ze zeer prikkelbaar. Wanneer de slavin gezegd heeft „Nummer”, dan moet u zeggen: „Eddystone 1292”, waarop de slavin zal zeggen: „Eddystone 1292” en dan moet u antwoorden: „Ja, alstublieft.”

„Moet ik tegen een slavin „alstublieft” zeggen?” viel ze hem in de rede.

„Ja, mevrouw, want deze slavinnen der vliegende spraak zijn bijzondere slavinnen, die men nooit ziet. Ik ben niet jong meer, maar ik heb nog nooit van mijn leven een Centrale gezien.—Dus, vervolgens, na een oogenblik, zal een andere slavin, een vrouw, die weer mijlen ver van de eerste verwijderd is, tegen u zeggen: „Dit is Eddystone 1292” en u zult zeggen: „Ik ben mevrouw Morgan. Ik wil mijnheer Morgan spreken, die waarschijnlijk in het privé-kantoor van mijnheer Bascom is.” En dan wacht u, misschien een halve minuut, of een minuut, en dan zal mijnheer Morgan met u beginnen te praten.”

„Over een afstand van mijlen en nog eens mijlen?”

„Ja, mevrouw—juist alsof hij in de kamer hiernaast was. En wanneer mijnheer Morgan zegt: „Goedendag,” dan moet u ook zeggen: „Goedendag,” en de hoorn ophangen, zooals u mij hebt zien doen.”

En alles gebeurde zooals Parker haar gezegd had, toen zij zijn instructies opvolgde. De twee verschillende slavinnen gehoorzaamden aan de tooverkracht van het nummer, dat zij haar opgaf, en Francis praatte en lachte tegen haar, verzocht haar, om zich niet eenzaam te voelen en beloofde dien middag niet later dan vijf uur thuis te zullen komen.

Ondertusschen en den geheelen dag door, had Francis het zeer druk en was zeer verontrust.

„Wat heb je toch voor een geheime vriend?” vroeg Bascom telkens en telkens weer, terwijl Francis zijn hoofd schudde en tevergeefs giste, wie het kon zijn.

„Want zie je, behalve waar het jouw fondsen betreft, is de markt redelijk en in orde. Maar kijk jouw fondsen eens. Daar heb je Frisco Consolidated. Er is absoluut geen aanleiding of reden, waarom ze dien kant opgaan. Alleen jouw fondsen dalen. New-York, Vermont en Connecticut betaalde de laatste vier kwartalen vijftien procent, en is zoo solied als Gibraltar. Toch is het gezakt en hard gezakt ook. Hetzelfde is het geval met Montana Lode, Death Valley Copper, Imperial Tungsten, Northwestern Electric. Neem Alaska Trodwell—zoo solied als de rots der eeuwen. De beweging daartegen begon eerst gisteren laat in den middag. Ze sloten acht procent lager, en vandaag zijn ze nog tweemaal zooveel gezakt. Allemaal fondsen, waarin je sterk geïnteresseerd bent. Andere fondsen worden niet meegesleept. Verder is de beurs vast.”

„Ook Tampico-Petroleum is vast gestemd,” zei Francis, „en daar ben ik toch het sterkst in geïnteresseerd.” [204]

Bascom trok wanhopig zijn schouders op.

„Weet je zeker, dat je niemand kunt bedenken, die hier de schuld van is en misschien je vijand kan zijn?”

„Al was mijn leven er mee gemoeid, Bascom, ik kan geen mensch bedenken. Ik heb geen vijanden gemaakt, omdat ik, sedert mijn vader gestorven is, niet veel gedaan heb. Tampico-Petroleum is het eenige, waar ik zaken in gedaan heb, en die zijn zelfs nu nog goed.” Hij stapte naar den koersaanwijzer. „Daar. Een half procent hooger de aandeelen van vijfhonderd.”

„Hoe het zij, er zit iemand achter je heen,” verzekerde Bascom hem. „Dat is zoo klaar als de dag. Ik heb van het begin af de verslagen der verschillende fondsen nagegaan. Ze zijn gekleurd, kunstig en voorzichtig gekleurd, en de kleurstof is pessimistisch en officiëel. Waarom boekte Northwestern Electric haar dividend? Waarom zetten ze dat zwartgallige stukje in Mulhancy’s verslag over Montana Lode? O, de rest van die zwartgalligheid doet er niets toe, maar waarom al deze uitlatingen. ’t Is duidelijk genoeg. Het is niets anders dan een raid, die naar het schijnt op jou gemunt is en het is ook geen plotselinge, snelle aanval. Het is langzaam begonnen en neemt gestadig toe. En de bom is gereed om los te barsten bij het eerste oorlogsgerucht, een groote werkstaking of een finantiëele paniek—bij het een of ander, dat de geheele markt zal drukken.

„Bedenk eens in welke positie je verkeert, nu alle fondsen, behalve die van jou, normaal zijn. Ik heb je stukken op prolongatie gedekt en nog eens gedekt. Een groot deel van je geldelijke borgtocht is reeds verdwenen. En je stukken op prolongatie zakken steeds meer. Je kunt ze ook moeilijk verkoopen. Dat zou een ramp tengevolge kunnen hebben. Het is te netelig.”

„Daar heb je Tampico-Petroleum, die zoo gunstig is als je maar kunt wenschen—dat is voldoende borgtocht om alles te dekken,” opperde Francis. „Hoewel ik altijd huiverig geweest ben om die aan te spreken,” voegde hij er bij.

Bascom schudde zijn hoofd.

„Dan is er nog de Mexicaansche revolutie en onze eigen krachtelooze administratie. Als we Tampico-Petroleum op het spel zetten, en er zou daarginds iets ernstigs gebeuren, dan zou het uit zijn met je, je waart op, failliet.

„En toch,” besloot Bascom, „zie ik geen anderen uitweg dan om Tampico-Petroleum te gebruiken. Zie je, alles is bijna uitgeput, wat je mij in handen gegeven hebt. En dit is geen wervelstorm. Het gaat langzaam en zeker als een naderende gletscher. Ik heb al deze jaren je beurszaken gedaan, en dit is de eerste maal, dat we in het nauw gedreven worden. Maar hoe staat het met je andere zaken? Collins behartigt die en is er van op de hoogte. Je moet er ook van op de hoogte zijn. Welke zekerheid kan je me geven? Nu? En morgen? En de volgende week? En de eerstvolgende drie weken?”

„Hoeveel heb je noodig?” was Francis’ weervraag.

„Vandaag vóór beurssluiting een millioen.” Bascom wees veelbeteekenend op den koersaanwijzer. „En in de eerstvolgende drie weken nog minstens twintig millioenen, wanneer—en let goed op dit wanneer—wanneer de vrede in de [205]wereld behouden blijft en wanneer de algemeene markt even normaal blijft als in de afgeloopen zes maanden.”

Francis stond op, na een besluit genomen te hebben en greep naar zijn hoed.

„Ik ga nu dadelijk naar Collins. Hij weet veel meer van mijn andere zaken af, dan ik zelf. Ik zal zorgen, dat je vóór beurssluiting minstens een millioen in handen hebt, en ik vertrouw, dat ik de rest gedurende de eerstkomende weken wel zal kunnen dekken.”

„Bedenk wel,” waarschuwde Bascom hem, terwijl zij elkander de hand drukten, „het is juist die langzaamheid van den aanval, die zoo onheilspellend is. Het is regelrecht op jou gemunt en het is geen onbeduidende zaak. Wie er ook achter zit, hij doet het op groote schaal en hij moet heel wat in de melk te brokken hebben.”

Verscheidene malen, laat in den middag en avond, werd de Koningin opgebeld door de slavin der vliegende spraak en in staat gesteld om met haar echtgenoot te praten. Tot haar blijdschap vond zij in haar eigen kamer, naast haar bed, een telefoon, waardoor zij, door het kantoor van Collins op te bellen, Francis goedennacht zei. Ook probeerde ze hem een hartelijken kus te geven en ontving, met een vreemd en vaag geluid, zijn kus als antwoord.

Zij wist niet hoelang zij geslapen had, toen ze wakker werd. Zonder zich te bewegen, zag ze door haar halfgesloten oogleden Francis in de kamer en naar haar kijken. Toen hij zacht verdergegaan was, sprong ze uit haar bed en liep nog tijdig naar de deur om hem de trap af te zien gaan.

Nog meer moeilijkheden met den grooten Zakengod—was haar gedachte. Hij ging naar beneden naar die wonderlijke kamer, de bibliotheek om nog meer te lezen van de dreigementen en waarschuwingen van dien geduchten god, die zoo geheimzinnig den vorm aannamen van geschreven woorden bij het getik van den koersaanwijzer. Zij bekeek zich zelf in den spiegel, streek haar haren glad en met een glimlachje van liefde en verwachting trok ze een huisjapon aan—een der verrukkelijke sieraden van Francis’ voorzorg en voorzienigheid.

Bij den ingang der bibliotheek stond ze stil, daar ze de stem hoorde van een ander dan Francis. Eerst dacht ze, dat het de vliegende spraak was, maar onmiddellijk begreep ze, dat het daarvoor te duidelijk, te dichtbij en heel anders was. Naar binnen glurend, zag ze twee mannen in groote clubfauteuils vlak bij elkander zitten, met de gezichten naar elkander toe. Francis, vermoeid van de beslommeringen van den dag, droeg nog altijd zijn gewone pak; maar de andere was in avondtoilet. En zij hoorde, hoe hij haar man „Francis” en hoe deze hem „Johnny” noemde. Dat, en hun intiem gesprek, overtuigde haar dat zij oude en dikke vrienden waren.

„En vertel me nu niet, Francis,” zei de ander, „dat je al dezen tijd door Panama gezworven hebt, zonder dat je je hart een dozijn malen aan de senoritas verloren hebt.”

„Maar eens,” antwoordde Francis na een pauze, waarin de Koningin opmerkte, dat hij zijn vriend onafgebroken aankeek.

„Bovendien,” ging hij na een nieuwe pauze voort, „verloor [206]ik werkelijk mijn hart—maar niet mijn hoofd Johnny Pathmore, o Johnny Pathmore, je bent werkelijk een flirtende bruut, maar ik zeg je dat je nog massa’s moet leeren. Ik verzeker je, dat ik in Panama de verrukkelijkste vrouw ter wereld gevonden heb—een vrouw, waarvoor ik den hemel dankbaar was, dat ik haar leerde kennen; een vrouw, waarvoor ik met vreugde gestorven zou zijn; een vrouw, vurig, hartstochtelijk, lieftallig, edel, ja een koninklijke vrouw.”

En de Koningin, die luisterde en de intense bezieling van zijn gelaat zag, glimlachte trots en verrukt, want had zij niet een echtgenoot gekregen, die tegelijkertijd een aanbidder bleef?

„En de dame—e—a—beantwoordde zij je gevoel?” waagde John Pathmore te zeggen.

„Zij bemint mij zooals ik haar bemin—dit weet ik absoluut zeker.” Hij stond plotseling op. „Wacht. Ik zal je haar laten zien.”

En toen hij naar de deur liep, vluchtte de Koningin, overgelukkig door de bekentenis van haar echtgenoot, die zij afgeluisterd had, schalksch weg om zich te verbergen in den breeden deuringang van een groot vertrek, dat de meid haar beschreven had als de ontvangkamer, wat dat dan ook voor een kamer mocht zijn. Met vergenoegen zich Francis’ verbazing voorstellend, wanneer hij haar niet in bed vond, keek ze hem na toen hij de breede, marmeren trap opliep. Enkele minuten later kwam hij terug. Met een lichte huivering merkte zij, dat hij niet de minste verbazing toonde, dat hij haar niet gevonden had. In zijn hand droeg hij een rol dun, wit karton. Niet rechts of links ziende, liep hij de bibliotheek weer in.

Naar binnen glurend, zag ze hem de rol losmaken, die voor Johnny Pathmore neerleggen en hoorde hem zeggen:

„Oordeel zelf. Daar heb je ze.”

„Maar waarom zet je daarbij zoo’n doodbiddersgezicht, ouwe kerel?” vroeg Johnny Pathmore, na langen tijd het portret bekeken te hebben.

„Omdat we elkander te laat ontmoetten. Ik was genoodzaakt een andere te trouwen. En ik verliet haar voor altijd, enkele uren vóór ze de vrouw werd van een ander, welk huwelijk al vastgesteld was, voor een van ons beiden wist, dat de ander bestond. En je moet weten, dat de vrouw, die ik trouwde, een goede en prachtige vrouw is. Zij zal altijd mijn toewijding bezitten. Maar, helaas, mijn hart kan ik haar nooit geven.”

Na een oogenblik van groote afgetrokkenheid, begon de Koningin de geheele waarheid te begrijpen. Haar gebalde handen tegen haar hart gedrukt, bezweek ze bijna onder de duizeling, die haar beving. Ofschoon er nog verder gesproken werd in de bibliotheek, verstond zij geen woord meer, terwijl ze haar best deed om zich te beheerschen, wat haar eerst langzaam gelukte. Eindelijk wankelde ze met ingetrokken schouders, een arm, droef schaduwbeeld van de schitterende vrouw en echtgenoote, die zij nog slechts enkele minuten geleden was, door de hall en sleepte zich langzaam, als in een nachtmerrie, de trap op. In haar kamer gekomen, verloor ze al haar zelfbeheersching. Francis’ ring werd van haar vinger getrokken en vertrapt. Haar boudoir-mutsje en haar schildpadden [207]haarspelden deelden in de algemeene verwoesting onder haar voeten. Stuiptrekkend, sidderend en in zich zelf mompelend, wierp ze zich wanhopig op haar bed en slaagde er enkel in om, in een extase van verdriet, zich volkomen kalm te houden, toen Francis, op weg naar bed, even om het hoekje in haar kamer keek.

Zij gaf hem een uur, dat haar duizend eeuwen toescheen, tijd om in slaap te komen. Toen stond ze op, nam de ruwe, met juweelen bezette ponjaard, die haar eigendom geweest was in het dal der Verloren Zielen in de hand en liep zachtjes, op haar teenen, naar zijn kamer. Daar op de tafel stond het groote portret van Leoncia. Niet wetend wat te doen, den ponjaard omklemmend tot zij kramp kreeg in haar handpalm en vingers, weifelde zij tusschen haar echtgenoot en Leoncia. Eenmaal, vlak naast zijn bed, hief zij haar hand op om toe te stooten, maar de opwellende tranen in haar brandende oogen verduisterden haar blik, zoodat de hand met den ponjaard naar beneden zakte, terwijl zij hoorbaar snikte.

Zich oprichtend en van besluit veranderend, liep ze naar de tafel. Een gereedliggende bloc-note en potlood trokken haar aandacht. Zij krabbelde een paar woorden, scheurde het blaadje af en legde dit op het gelaat van Leoncia, dat plat op de oppervlakte van het gepolijste hout lag. Vervolgens, nagelde zij, met een vasten stoot van den ponjaard, het briefje vast op het portret tusschen Leoncia’s oogen, zoodat de punt van het lemmet in het hout drong en het gevest trillend rechtop bleef staan.

Ondertusschen waren, evenals de verschillende gebeurtenissen in New-York, waar Regan krachtig voortging met zijn reusachtigen aanval op al de fondsen van Francis, terwijl Francis en Bascom tevergeefs zijn identiteit trachtten vast te stellen, ook in Panama gebeurtenissen in werking, die Leoncia en de Solanos omvatten, Torres en den Chef van Politie en, om de belangrijkste niet te vergeten, Yi Poon, de dikke Chinees met het vollemaansgezicht. De kleine, oude rechter, die het werktuig was van den Chef, zat te slapen in het gerechtshof te San Antonio. Hij had rustig twee uren geslapen, nu en dan met zijn hoofd knikkend en iets mompelend, ofschoon het een ernstige zaak was, waarop twintig jaren in San Juan stond, waar de sterkste het niet langer dan tien jaar kon uithouden. Maar de rechter hoefde geen rekening te houden met bewijzen of pleidooi. Voor de zaak afgeroepen werd, waren beslissing en vonnis reeds bepaald, hem ingeblazen door den Chef. De advokaat van den gevangene eindigde zijn oppervlakkig pleidooi, de klerk bij het gerechtshof snoot zijn neus en de rechter werd wakker. Hij keek opgewekt rond en sprak:

„Schuldig.”

Niemand verwonderde zich, zelfs de gevangene niet.

„Morgen vroeg verschijnen voor het vonnis.—Volgende zaak.” [208]

Na dit bevel, maakte de rechter aanstalten om een nieuw dutje te gaan doen, toen hij Torres en den Chef het gerechtshof zag binnentreden. Een glinstering in de oogen van den Chef zei hem wat hij doen moest en oogenblikkelijk hief hij de gerechtszitting op tot den volgenden dag.

„Ik ben bij Rodriguez Fernandez geweest,” legde de Chef vijf minuten later in de leege gerechtszaal uit. „Hij zegt, dat het een ruwe edelsteen was en dat veel verloren zou gaan door het slijpen, maar dat hij er toch nog vijfhonderd dollars goudgeld voor wilde geven.—Laat hem den rechter eens zien, Senor Torres, en de overige handvol groote steenen.”

En Torres begon te liegen. Hij moest liegen, omdat hij de schande niet wilde bekennen, dat de juweelen hem door de Solanos en de Morgans ontnomen waren, toen ze hem de haciënda uitgooiden. En hij loog met zoo’n overtuiging, dat hij zelfs den Chef overtuigde, terwijl de rechter, behalve waar het de kwaliteiten van sterken drank betrof, alles accepteerde, wat de Chef hem wilde doen gelooven. In het kort, ontdaan van de talrijke bijzonderheden, die Torres er doorheen vlocht, kwam zijn verhaal hier op neer, dat hij zoo overtuigd was, dat de juwelier de juweelen te laag schatte, dat hij ze door een specialen boodschapper naar zijn agent in Colon gezonden had, met instructies om in connectie te treden met Tiffany in New-York om ze te laten taxeeren en eventueel te verkoopen.

Toen ze de gerechtszaal verlieten en de trappen afgingen, die geflankeerd werden door afzonderlijke pilaren, die de merkteekenen droegen van kogelschoten van vroegere revoluties, zei de Chef:

„En daar wij de bescherming der wet noodig hebben bij onzen avontuurlijken onderzoekingstocht naar deze juweelen en, nog meer, omdat we beiden onzen goeden vriend, den rechter, gaarne mogen lijden, zullen we hem een klein aandeel geven in hetgeen we winnen. Hij zal ons vertegenwoordigen in San Antonio gedurende onze afwezigheid en, zoo noodig, ons de bescherming der wet verleenen.” Nu wilde het toeval, dat achter een der pilaren Yi Poon half-gehurkt zat, met zijn hoed in de oogen getrokken. Ook was het niet enkel toeval, dat hij daar zat. Reeds lang had hij geleerd, dat waardevolle geheimen, die altijd gepaard gaan met menschelijke zorgen, bijzonder veel te vinden zijn in de buurt der gerechtshoven, die het brandpunt vormen van dergelijke moeilijkheden. Men kon het nooit van tevoren zeggen. Ieder oogenblik kon zoo’n geheim iemand ontvallen of aan een ander oververteld worden. Daarom beschouwde Yi Poon zich als een visscher, die zijn lijn uitwierp in zee, wanneer hij zat te luisteren naar den verdediger en den beschuldigde, de getuigen en de getuigen à décharge, en zelfs het aanhangsel der gerechtshoven, den oogenschijnlijk toevalligen toeschouwer.

Zoo was dezen morgen, de eenige veelbelovende persoon, dien Yi Poon er uit gepikt had, een ouden, in lompen gekleeden inlander, die er uitzag alsof hij teveel had gedronken en nu, in dezen toestand van reactie, zou bezwijken, als hij niet onmiddellijk weer wat te drinken kreeg. Zijn oogen waren met bloed beloopen en hadden roode randen, terwijl er in zijn verwilderde en verweerde trekken een wanhopig besluit te [209]lezen stond. Toen het gerechtshof leeggeloopen was, had hij zijn plaats gekozen buiten op de trappen, dicht bij een pilaar.

En waarom? Yi Poon vroeg dit zich zelf af. Daar binnen bleven enkel de drie voornaamste mannen van San Antonio over—de Chef, Torres en de Rechter. Welk verband bestond er tusschen hen, of een van hen en den dronkelap, die bibberde, alsof hij verkleumde in de gloeiende hitte der loodrechte zonnestralen? Yi Poon wist het niet, maar hij wist, dat het wel de moeite zou loonen om zijn kans, al liet die nog zoo lang op zich wachten, waar te nemen om dit te weten te komen. Daarom zat hij droomerig, als de verpersoonlijking van iemand, die rustig een zonnebad neemt, op de trappen achter den pilaar, waar geen streepje schaduw hem beschutte voor de gloeiende zon, die hij zoozeer verfoeide. De oude inlander deed wankelend een stap vooruit, zwaaide alsof hij zou neerslaan, maar slaagde er toch in om Torres van zijn metgezellen te scheiden, die een twaalf passen verder op straat op hem wachtten, waar ze ongedurig en trippelend, alsof ze op heete kolen stonden, maar in een ernstig gesprek verdiept bleven staan. En er ontging Yi Poon geen woord of gebaar, geen glinstering in de oogen of een veranderde trek in het gelaat van het tweetal, onder het gesprek, dat plaats had tusschen den grooten Torres en het wrak van een inlander.

„Wat nu weer?” vroeg Torres barsch.

„Geld, om godswil een beetje geld, senor, een klein beetje geld,” jammerde de oude inlander.

„Je hebt je geld gehad,” snauwde Torres. „Toen ik wegging, gaf ik je het dubbele bedrag om tweemaal zoo lang van je af te zijn. In de eerste twee weken heb je geen centavo tegoed.”

„Ik heb schuld,” jammerde de oude man, terwijl zijn heele lichaam sidderde en trilde door de zenuwverstorende werking van den drank, dien hij blijkbaar nog zoo kort geleden gebruikt had.

„Op de lei in de Peter- en Pauls-herberg,” zei Torres hoonend, zijn onfeilbare diagnose stellend.

„Op de lei in de Peter- en Pauls-herberg,” was de openhartige bekentenis. „En de lei is vol. Ik kan geen drank meer krijgen zonder betalen. Ik ben een ellendige en lijd duizend folteringen zonder mijn kruidenbier.”

„Je bent een onredelijk zwijn!”

Een vreemde waardigheid en een wijsheid, die alle wijsheid te boven gaat, scheen plotseling het oude wrak te bezielen, toen hij zich recht oprichtte, een oogenblik ophield met beven, en ernstig sprak:

„Ik ben oud. Er is geen levenskracht meer overgebleven in mijn hart en mijn aderen. De wenschen mijner jeugd zijn vervlogen. Met dit gebroken lichaam kan ik niet eens meer werken, ofschoon ik heel goed weet, dat arbeid verlichting en vergetelheid schenkt. Ik kan zelfs niet arbeiden en vergeten. Voedsel walgt mij als ik het in den mond steek en pijnigt mijn ingewanden. Vrouwen—zij zijn een pest en het is een ergernis te denken, dat men haar ooit begeerd heeft. Kinderen—ik heb mijn laatste twaalf jaar geleden begraven. Godsdienst—maakt mij bang. Dood—zelfs slapend verlaat mij [210]de angst daarvoor niet. Drank—o, goede God! dat is de eenige prikkeling en het eenige levensgenot, dat mij overblijft!

„Wat doet het er toe of ik teveel drink? Dat komt omdat ik veel te vergeten heb en niet veel tijd meer over om in de zon te luieren eer de Duisternis, voor eeuwig de zon voor mijn oude oogen uitdooft.”

Ontoegankelijk voor de filosophie van den ouden man, maakte Torres een ongeduldige, dreigende beweging om verder te gaan.

„Een paar pesos, maar een handvol pesos,” smeekte de oude inlander.

„Geen centavo,” zei Torres beslist.

„Heel goed,” zei de oude man even beslist.

„Wat bedoel je daarmee?” knarste Torres, in wien snel een vermoeden oprees.

„Heb je dat vergeten?” was het antwoord, dat met zoo’n veelbeteekenenden nadruk gegeven werd, dat Yi Poon zich er over verwonderde, om welke reden Torres den inlander een soort pensioen of lijfrente gaf.

„Ik betaal je, volgens onze overeenkomst, om te vergeten,” sprak Torres.

„Ik zal nooit vergeten, hoe mijn oude oogen zagen, dat je Senor Alfaro Solano in den rug stak,” antwoordde de inlander.

Ofschoon hij zich, in onbeweeglijke rust, verborgen achter den pilaar bleef zitten, ging Yi Poon, figuurlijk gesproken, recht zitten. De Solanos waren menschen van aanzien en rijkdom. Dat Torres een hunner vermoord zou hebben, was werkelijk een kostbaar geheim.

„Beest! Onredelijk zwijn! Smerig dier!” Torres’ handen balden zich van woede. „Omdat ik goed voor je ben, behandel je mij aldus! Als je nog eens je tong durft roeren, zal ik je naar San Juan zenden. Je weet, wat dat zeggen wil. Niet alleen zal je slapen in angst voor den dood, maar als je wakker bent, zal je geen oogenblik bevrijd zijn van den angst voor het leven, als je staart op de gieren, die zeker en binnenkort het vleesch van je beenderen zullen scheuren. En er zal geen kruidenbier zijn in San Juan. Er is nooit een druppel kruidenbier in San Juan voor de menschen, die ik daarheen zend. Zoo? Hé? Ik dacht het wel. Je wilt dus twee weken wachten, tot het weer de tijd is, waarop ik je het geld geef. Als je niet wacht zal je nooit meer kruidenbier drinken vóór je in de magen der gieren belandt.”

Torres draaide zich op zijn hielen om en was verdwenen. Yi Poon keek hem na toen hij met zijn beide metgezellen de straat uit liep, kwam achter den pilaar uit om den ouden inlander te vinden, die in elkaar gezakt was uit teleurstelling van nu heelemaal geen drank te krijgen, en die kreunde en kermde en scherpe gilletjes uitstootte, terwijl zijn lichaam sidderde als het lichaam van een stervend dier in zijn laatste stuiptrekkingen, en zijn vingers aan zijn huid en kleeren plukten, alsof hij er duizendpooten aftrok. Yi Poon ging naast hem zitten en begon op eigen gelegenheid met een opmerkelijke bezigheid. Gouden en zilveren munten uit zijn zak halend, [211]begon hij deze te tellen en liet het geld rammelen en rinkelen, met zoo’n zoeten, zachten klank, dat het in de verdoofde ooren van den inlander klonk als het kabbelend, klaterend geluid van fonteinen vol sterken drank.

„Wij zijn verstandig,” vertelde Yi Poon hem in hoogdravend Spaansch, terwijl hij aldoor het geld liet rinkelen en de inlander huilde en jammerde om de paar centavos, die noodig waren voor een borrel. „Wij zijn verstandig, jij en ik, oude man, en we zullen hier gaan zitten en elkander vertellen, wat we weten van mannen en vrouwen, van leven en liefde, van vrees en plotselingen dood, van de woede, die het hart in vuur zet en het staal, dat bitter koud in den rug dringt; en als je mij vertelt, wat ik gaarne hooren wil, dan zal je kruidenbier drinken tot het je ooren uitloopt en je oogen er in verdrinken. Je houdt van dat kruidenbier, hé? Je zoudt nu graag een borrel hebben, nu, spoedig, heel gauw?”

De nacht, waarin de Chef van Politie en Torres hun expeditie voorbereidden onder bescherming der duisternis, zou voor de Solano-haciënda een zeer gewichtige worden. Het begon al vroeg. Toen het diner afgeloopen was, zat de familie, waartoe ook Henry, als broeder van Leoncia, gerekend werd, op de ruime veranda voor het huis hun koffie te drinken en hun cigaretten te rooken. In het maanlicht zagen zij op de trap een zonderlinge gedaante naderkomen.

„Het lijkt wel een spook,” zei Alvarado Solano.

„Dan toch een vet spook,” merkte Martinez, zijn tweelingbroeder op.

„Een Chineesch spook, waar je je vinger niet doorheen kunt steken,” lachte Ricardo.

„Dezelfde Chinees, die Leoncia en mij voor een huwelijk behoedde,” zei Henry Morgan, hem herkennend.

„De geheimenkoopman,” lachte Leoncia. „En als hij niet met een nieuw geheim komt aanzetten, zal het mij erg tegenvallen.”

„Wat wil je van ons, Chinees?” vroeg Alesandro, de oudste der gebroeders Solano, op scherpen toon.

„Mooi nieuw geheim, heel mooi nieuw geheim misschien koopen,” mompelde Yi Poon trotsch.

„Je bent te duur met je geheimen, Chinees,” zei Enrico niet zeer bemoedigend.

„Dit mooie nieuwe geheim zeer duur,” verzekerde Yi Poon hem vriendelijk.

„Maak, dat je wegkomt,” beval de oude Enrico. „Ik hoop nog lang te leven, maar tot aan den dag van mijn dood verlang ik geen geheimen meer te hooren.”

Maar Yi Poon was heel zeker van zijn zaak.

„Op zekeren dag hadt gij een zeer knappen broeder,” sprak hij. „Op zekeren dag uw zeer knappe broeder, Senor Alfaro Solano, sterft met mes in zijn rug. Mooi. Een geheim, niet?”

Maar Enrico was al bevend overeind gesprongen.

„Je weet?” gilde hij bijna zijn vraag uit.

„Hoeveel?” zei Yi Poon.

„Al, wat ik bezit!” riep Enrico, maar keerde zich tot Alesandro, om er bij te voegen: „Handel jij met hem, mijn zoon. Betaal hem goed, als hij het door een ooggetuige kan bevestigen.” [212]

„Gij kunt er van op aan,” sprak Yi Poon. „Ik heb een getuige. Hij goede oogen gekregen. Hij ziet man steken mes in Senor Alfaro’s rug in het donker. Zijn naam …”

„Ja, ja,” hijgde Enrico vol verlangen.

„Duizend dollars voor zijn naam,” zei Yi Poon, aarzelend welk soort van dollars hij zou durven vragen. „Duizend dollars goudgeld,” besloot hij.

Enrico vergat, dat hij de onderhandeling overgedragen had aan zijn oudsten zoon.

„Waar is je getuige?” schreeuwde hij.

En Yi Poon, zachtjes iets naar beneden roepend, in de richting van het kreupelhout, ontbood den, door den drank verwoesten, inlander, die als een echt spook langzaam naderkwam en de trappen opwankelde.

Op denzelfden tijd bewaakten, aan het uiteinde der stad, twintig ruiters, waaronder de gendarmes Rafaël, Ignacio, Augustino en Vicente, een karavaan van ruim twintig muilezels en wachtten op het bevel van den Chef van Politie om te vertrekken voor, zij wisten niet welk geheimzinnig avontuur, in de Cordilleras. Wat ze wel wisten, was dat, zorgvuldig gescheiden gehouden van al de overige dieren, een sterk, groot muildier stond beladen met tweehonderdvijftig pond dynamiet. Ook wisten ze, dat het oponthoud veroorzaakt werd door Senor Torres, die langs het strand was weggereden met den gevreesden Caroo-moordenaar, José Mancheno, die, dank zij de gratie Gods en van den Chef van Politie, er al jarenlang voor gespaard was gebleven, om op het schavot zijn talrijke vergrijpen tegen leven en wet te boeten.

En terwijl Torres op het strand wachtte en het paard van den Caroo en nog een ander vasthield, liep de Caroo te voet den slingerenden weg op, die naar de haciënda der Solanos leidde. Weinig vermoedde Torres, dat op twintig voet afstand, in de jungle, die langs het strand liep, een rustig slapende, dronken, oude inlander lag en gehurkt naast hem een zeer heldere en zeer nuchtere Chinees zat, met een, pas verworven, bedrag van duizend dollars in zijn gordel. Yi Poon had nauwelijks tijd gehad om den inlander in dezen schuilhoek te slepen, toen Torres over het zand voorbijreed en bijna vlak naast hem stilhield.

Op de haciënda waren alle leden der huishouding op weg naar bed. Leoncia, die juist haar haren los ging maken, hield op, toen ze kleine keisteentjes tegen haar raam hoorde kletteren. Met een zacht gefluisterde waarschuwing om geen leven te maken, overhandigde José Mancheno haar een verkreukeld briefje, dat Torres geschreven had, met de geheimzinnige woorden:

„Van een vreemden Chinees, die geen honderd voet hier vandaan op den zoom van het kreupelhout wacht.”

En Leoncia las, in afschuwelijk Spaansch:

„Eerste keer, ik vertel u geheim over Henry Morgan. Nu ik heb geheim over Francis. Kom mee en praat nu met mij.”

Leoncia’s hart sprong op van vreugde toen ze den naam van Francis las en toen ze een mantel omsloeg en met den Caroo meeging, kwam het geen oogenblik in haar op, om er aan te twijfelen, dat Yi Poon op haar stond te wachten. [213]

En Yi Poon, die beneden op het strand Torres bespiedde, twijfelde geen oogenblik, toen hij den Caroo-moordenaar zag verschijnen met de senorita Solano, gebonden en met een prop in den mond, als een meelzak over zijn schouder geslagen. Ook betwijfelde Yi Poon geen oogenblik zijn volgende handeling, want hij zag hoe Leoncia werd vastgebonden in het zadel van het derde paard en in galop meegevoerd over het strand, terwijl Torres en de Caroo ieder aan een kant van haar reden. De Chinees liet den dronken inlander slapen en liep zoo snel den weg tegen den heuvel op, dat hij ademloos op de haciënda aankwam. Niet alleen tevreden met op de deur te kloppen, sloeg hij er met zijn vuisten en voeten tegen en bad zijn Chineesche goden, dat geen kortaangebonden Solano hem een kogel zou geven, voor hij zijn dringende boodschap kon overbrengen.

„Loop naar den duivel,” zei Alesandro, toen hij de deur geopend had en het licht viel op het gelaat van den lastigen bezoeker.

„Ik heb groot geheim,” hijgde Yi Poon. „Zeer groot, splinternieuw geheim.”

„Kom morgenvroeg maar eens op een fatsoenlijker uur terug,” bromde Alesandro, toen hij zich gereed maakte om den Chinees van de deur te trappen.

„Ik verkoop niet geheim,” stamelde en hijgde Yi Poon. „Ik geef het present. Ik geef nu geheim. De senorita, uw zuster, is gestolen. Zij is gebonden op een paard, dat hard loopt over het strand.”

Maar Alesandro, die Leoncia nog geen half uur geleden goedennacht had gezegd, lachte luid en ongeloovig en wilde den geheimenkoopman weer een schop toedienen. Yi Poon was wanhopig. Hij haalde de duizend dollars te voorschijn en legde ze in Alesandro’s hand, zeggende:

„Gij gauw gaan kijken. Als de senorita nu in dit huis is, gij houdt al dat geld. Als de senorita er niet is, gij geeft geld terug …”

En Alesandro was overtuigd. Een minuut later wekte hij het heele huis. Vijf minuten later waren de paardenjongens, hun oogen nauwelijks open door hun diepen slaap, in de kralen paarden en muilezels aan het vangen en opzadelen, terwijl de familie Solano rijkleeren aantrok en zich van wapens voorzag.

Op en neer langs de kust en op de verschillende paden, die terug leidden naar de Cordilleras, verspreidden de Solanos zich, in het donker blindelings zoekend naar het spoor der ontvoerders. Of het toeval het zoo wilde, kreeg Henry, dertig uur later, alleen het spoor te pakken en volgde het, zoodat hij, gekampeerd in dezelfde voetstap van God, waar de oude Maya-priester het eerst de oogen van Chia gezien had, het heele gezelschap van twintig mannen en Leoncia aantrof, die het ontbijt gereedmaakten en nuttigden. Twintig tegen een, wat nooit eerlijk en altijd iets onmogelijks is, maakte geen indruk op Henry Morgan’s Angel-Saksischen geest. Wat wel indruk maakte was het, met dynamiet beladen muildier, dat afgezonderd stond van de ruim veertig afgezadelde dieren en [214]daar door de zorgelooze inlanders achtergelaten was, met de lading nog altijd op zijn rug. In plaats van de beslist onmogelijke poging te wagen om Leoncia te bevrijden en begrijpend dat het groote getal der mannen haar vrouwelijke veiligheid verzekerde, stal hij het muildier met de dynamiet.

Hij nam het niet ver mee. In de beschutting van het lage hout, opende hij het pak en vulde al zijn zakken met dynamietpatronen, een doos met detonators en een stuk lont. Met een spijtigen blik op de rest van het dynamiet, dat hij gaarne zou hebben laten ontploffen, maar wat hij niet aandurfde, bepaalde hij den weg, dien hij zou moeten nemen, wanneer hij slaagde, om Leoncia aan haar ontvoerders te ontfutselen. Zooals Francis, bij een vroegere gelegenheid te Juchitan, den weg bezaaid had met zilveren dollars, zoo bezaaide Henry ditmaal den weg met dynamiet, de patronen in kleine hoopjes en de lonten, niet langer dan de lengte van een detonator, met een detonator aan ieder einde.

Drie uren sloop Henry om het kamp in den voetstap van den God, eer hij gelegenheid kreeg om Leoncia van zijn tegenwoordigheid op de hoogte te brengen; en nog twee kostbare uren gingen verloren, eer zij de kans schoon zag, om naar hem toe te sluipen. Wat niet zoo erg geweest was, wanneer haar vlucht niet bijna onmiddellijk ontdekt was en de gendarmes en de rest van Torres’ gezelschap, allen bereden, hen, die te voet waren, niet dadelijk hadden kunnen inhalen.

Toen Henry Leoncia neertrok om zich naast hem achter een beschuttende rots te verbergen en tegelijkertijd zijn geweer aanlegde, protesteerde zij.

„We hebben niet de minste kans, Henry,” zei ze. „Zij zijn te talrijk. Als je vecht, wordt je beslist gedood. En wat zal er dan van mij worden? ’t Is beter, dat je zelf ziet te ontsnappen en hulp haalt, terwijl ze mij opnieuw gevangen nemen, dan dat je sterft en ik toch weer gevangen genomen word.”

Maar hij schudde zijn hoofd.

„Ze zullen ons niet gevangennemen, liefste zuster. Vertrouw op mij en wacht. Daar komen ze. Nu moet je kijken.”

Op verschillende rijdieren, paarden en pakdieren—zooals zij ze in hun haast gegrepen hadden—verschenen Torres, de Chef en hun mannen in het gezicht. Henry mikte, niet op hen, maar op een, iets dichter bijgelegen plek, waar hij zijn eerste lading dynamiet had neergelegd. Toen hij den trekker overhaalde, verhief zich in de tusschenruimte een wolk rook en aarde, die hen belette om iets te zien. Toen de wolk langzaam optrok, zagen ze hen, de helft der dieren en mannen omvergeworpen en allemaal versuft en verschrikt door de ontploffing.

Henry greep Leoncia’s hand, trok haar overeind en holde zij aan zij met haar voort. Op behoorlijken afstand achter zijn tweede zaaisel, trok hij haar naast zich neer om te rusten en op adem te komen.

„Ze zullen nu niet zoo snel naderkomen,” siste hij juichend. „En hoe langer zij ons vervolgen, hoe langzamer ze zullen vorderen.”

Overeenkomstig zijn voorspelling, bewogen de vervolgers [215]zich, toen ze in het gezicht kwamen, zeer voorzichtig en zeer langzaam.

„Eigenlijk moesten ze gedood worden,” zei Henry. „Maar ze hebben niet de minste kans en ik heb den moed niet om het te doen. Maar ik zal ze toch een beetje aan het schrikken maken.”

Weer schoot hij in het uitgezaaide dynamiet en weer vluchtte hij, de verwarring den rug toekeerend, achter zijn derde zaaisel.

Nadat hij de derde ontploffing teweeggebracht had, rende hij met Leoncia naar zijn vastgebonden paard, hief haar in het zadel en rende naast haar voort, zich aan haar stijgbeugel vastklemmend.

Francis had orders voor Parker achtergelaten om hem om acht uur te roepen en toen Parker zachtjes binnentrad, vond hij zijn meester nog in slaap. Nadat hij het water in de badkamer in het bad had laten loopen en het scheergerei klaargezet had, ging de knecht de slaapkamer weer binnen. Nog altijd zachtjes loopend, opdat zijn meester zoo lang mogelijk zou kunnen blijven slapen, vielen Parker’s oogen op den vreemden ponjaard, die recht overeind stond en waarvan de punt door een briefje en een portret heen in het harde hout der tafel gedrongen was. Langen tijd keek hij naar dit vreemde schouwspel en toen opende hij, zonder aarzelen, voorzichtig de deur van mevrouw Morgan’s kamer en keek naar binnen. Vervolgens schudde hij Francis flink bij den schouder.

De oogen van dezen laatsten gingen open en verrieden een oogenblik de onbegrijpelijkheid van den pas ontwaakten slaper, maar verhelderden toen, alles herkennend en zich het bevel herinnerend om hem te wekken, dat hij den vorigen avond achtergelaten had.

„’t Is tijd om op te staan, mijnheer,” mompelde de knecht.

„Dat is altijd een slechte tijd,” geeuwde Francis glimlachend. Hij sloot zijn oogen weer met een: „Laat me nog een minuut liggen, Parker. Als ik insluimer, schud me dan wakker.”

Maar Parker schudde hem onmiddellijk.

„U moet dadelijk opstaan, mijnheer. Ik geloof, dat er iets gebeurd is met mevrouw Morgan. Zij is niet in haar kamer en er zijn hier een vreemd briefje en een mes, waarvan ik niets begrijp. Ik weet niet, mijnheer …”

Francis was met één sprong uit zijn bed, staarde een oogenblik naar den ponjaard en las vervolgens, dien er uit trekkend, het briefje nog eens en nog eens, alsof de eenvoudige beteekenis, vervat in die paar eenvoudige woorden, niet tot zijn begrip vermochten door te dringen.

„Adios voor eeuwig,” zei het briefje.

Wat hem nog meer trof, was de ponjaard, die tusschen Leoncia’s oogen gestoken was en, terwijl hij staarde naar de wond, gemaakt in het dunne karton, was het hem, alsof hij ditzelfde vroeger al gezien had en hij herinnerde zich de meer-woning [216]van de Koningin, toen ze allemaal gekeken hadden in den gouden bokaal en hij Leoncia’s gelaat had gezien op dat vreemde, vloeibare metaal, met het mes tusschen de oogen gestoken. Hij stak zelfs den ponjaard weer terug in het karton en bleef er naar staren.

De uitlegging ervan was duidelijk. De Koningin was van het begin af jaloersch geweest op Leoncia en hier in New-York, het portret van haar mededingster op de tafel in de kamer van haar echtgenoot vindend, had dit niet minder zijn uitwerking gemist, dan zij met haar stalen punt de gefotografeerde gelaatstrekken gemist had. Maar waar was zij? Waar was zij heengegaan?—Zij, een vreemdelinge, zooals nooit de groote stad was binnengetreden; die de telefoon het wonder der vliegende spraak noemde; die Wall Street voor een tempel aanzag en Zaken beschouwde als de god der New-Yorksche mannen. Zij was even onwetend en onnoozel omtrent een groote stad alsof ze een bewoner van Mars geweest ware. Waar en hoe had zij den nacht doorgebracht? Waar was zij nu? Was ze nog wel in leven?

Visioenen van de Morgue met zijn onbekende dooden en van lichamen, die met de eb naar zee dreven, vlogen door zijn brein. Het was Parker, die hem weer tot zich zelf bracht.

„Is er iets, dat ik voor u doen kan, mijnheer? Zal ik het detectivebureau opbellen? Uw vader zei altijd …”

„Ja, ja,” viel Francis hem snel in de rede. „Er was een man, dien hij meer gebruikte dan al de anderen, een jongeman bij de Pinkertons—herinner je je zijn naam?”

„Birchman, mijnheer,” antwoordde Parker prompt, wegloopend. „Ik zal een boodschap zenden, dat hij dadelijk komt.”

En hiermee, met het onderzoek naar zijn vrouw, werd Francis verwikkeld in een reeks avonturen, die hem, den geboren New-Yorker, een duidelijk beeld gaven omtrent toestanden en verwikkelingen in New-York, waarvan hij, tot op dat oogenblik, niet het minste geweten had. Niet alleen zocht Birchman, maar een twintigtal detectives werkten onder hem, die als met een fijne kam de stad afliepen, terwijl in Chicago en Boston, de werkzaamheden van dergelijke menschen door hem geleid werden.

Francis’ bestaan was allesbehalve eentonig, verdeeld als het was door zijn strijd met den ongekenden vijand van Wall Street en de herhaalde oproepingen om hier en daar en overal heen te gaan, om, naar aanleiding van een nieuw spoor, de identiteit vast te stellen van wat misschien zijn vrouw kon zijn. Hij vergat wat een geregelde slaap was en werd er aan gewend om van zijn lunch of diner afgeroepen te worden, of om uit zijn bed gehaald te worden, om te beantwoorden aan spoedeischende oproepingen om te komen en naar pasgevonden vermiste dames te kijken. Geen spoor van iemand, die aan haar beschrijving beantwoordde en per trein of stoomboot de stad had verlaten, werd ontdekt en Birchman zette onvermoeid zijn nauwgezet onderzoek voort, overtuigd, dat zij zich nog in de stad bevond.

Zoodoende maakte Francis uitstapjes naar Mattenwan en Blackwell en bezocht de Tombs en het All-Night-gerechtshof. Evenmin ontkwam hij er aan om naar ontelbare hospitalen en [217]naar de Morgue gesleept te worden. Eens werd zijn aandacht gevestigd op een pas gesnapten winkeldief, die niet in de crimineele registers stond opgeteekend en wier identiteit niet was vast te stellen. Hij had avonturen met geheimzinnige vrouwen, die door Birchman’s satellieten in het nauw gedreven waren in de achterkamers van Reines’ Hotels, en in Westzijde, in de Fifties, verraste hij twee betrekkelijk onschuldige liefdes-idylles, tot groote verlegenheid van iedereen, hem zelf inbegrepen.

Misschien beleefde hij wel zijn belangrijkst en meest tragisch avontuur in het tien-millioenen-dollar-huis van Philipp January, den Telluride-mijnkoning. De vreemde vrouw, een slanke dame, was bij de Januarys gekomen, een week voor Francis haar zag. En, zooals zij die geheele week gedaan had, begon zij ook nu tegen Francis op hartroerende wijze haar handen te wringen, onophoudelijk te schreien en smeekend te mompelen: „Otto, je vergist je. Op mijn knieën bezweer ik je, dat je ongelijk hebt. Otto, jou en jou alleen heb ik lief. Daar is niemand buiten jou, Otto. Er is nooit iemand anders dan jij geweest. ’t Is alles een vreeselijke vergissing. Geloof me, Otto, geloof me, of ik sterf …”

En tusschen dit alles door, werd de Wall Street-strijd voortgezet tegen den, niet te ontdekken, machtigen vijand, die begonnen was met een, wat Francis en Bascom moesten erkennen, als een noodlottigen aanval, een strijd op leven en dood op zijn fortuin.

„Als we maar kunnen voorkomen, dat we Tampico-Petroleum in den maalstroom moeten werpen,” bad Bascom.

„Ik verwacht mijn redding juist van Tampico-Petroleum,” antwoordde Francis. „Wanneer iedere zekerheidsstelling, die ik kan geven, uitgeput is, dan zal het inbrengen van Tampico-Petroleum gelijkstaan met de verschijning van een nieuw leger op een hopeloos slagveld.”

„En verondersteld, dat je onbekende tegenstander machtig genoeg is om ook die laatste, schitterende activa op te slokken en om nog meer schreeuwt?” vroeg Bascom.

Francis trok zijn schouders op.

„Dan zal ik geruïneerd zijn. Maar mijn vader werd een half dozijn malen geruïneerd eer hij zijn fortuin won. Bovendien werd hij doodarm geboren. Ik hoef me over zoo’n kleinigheid niet druk te maken.”

Een tijdlang volgden de gebeurtenissen op de Solano-haciënda elkander langzaam op. Eigenlijk waren er, na de bevrijding van Leoncia door Henry langs zijn met dynamiet bezaaid pad, geen gebeurtenissen voorgevallen. Zelfs Yi Poon was niet meer komen opdagen om een volkomen frisch en fonkelnieuw geheim te koop aan te bieden. Er was niets gebeurd, behalve dat Leoncia neerslachtig was en apathisch en dat noch Enrico, noch Henry, haar eigen broeder, noch haar Solano-broeders, die heelemaal geen broeders van haar waren, haar konden opvroolijken.

Maar, terwijl Leoncia neerslachtig neerzat, maakten Henry en de lange zoons van Enrico zich ongerust en druk over den schat in het dal der Verloren Zielen, waarheen Torres zich op [218]dat oogenblik met dynamiet een weg baande. Eén ding wisten zij, namelijk, dat de Torres-expeditie Augustino en Vicente teruggezonden had naar San Antonio om nog twee muildierladingen dynamiet te halen. Het was Henry, die na in overleg getreden te zijn met Enrico en zijn toestemming verkregen te hebben, de zaak met Leoncia besprak.

„Lieve zuster,” waren zijn woorden, „wij gaan naar boven, om te zien wat die schurk van een Torres en zijn bende uitvoeren. Dank zij jou, kennen wij hun doel. Het dynamiet moet een ingang maken in het dal. Wij weten, waar de Dame Die Droomt haar schat liet zinken, toen haar huis in brand stond. Torres weet dit niet. Ons idee is, dat we hen kunnen volgen in het dal, nadat ze de Maya-kelders hebben laten leegloopen en evenveel kans hebben, zoo niet meer om beslag te leggen op die kostbare kist met juweelen. En het voornaamste is, dat we jou graag mee zouden nemen op die expeditie. Ik geloof, dat je er niet tegen op zoudt zien, om dien tocht langs de onderaardsche rivier nog eens te herhalen, wanneer we er in slaagden om zelf dien schat te bemachtigen.”

Maar Leoncia schudde droevig het hoofd.

„Neen,” zei ze, nadat hij bleef aandringen. „Ik verlang er niet naar om het dal der Verloren Zielen ooit weer te zien en hoop er nooit meer over te hooren spreken. Daar verloor ik Francis aan die vrouw.”

„Het was alles een vergissing, liefste zuster. Maar wie kon dit weten? Ik niet. Jij niet. En Francis evenmin. Hij handelde als een eerlijk, oprecht man. Niet wetend, dat jij en ik broer en zuster waren, geloovende, dat we werkelijk verloofd waren—wat toentertijd ook het geval was—wilde hij je mij niet ontnemen en hij maakte verdere verleiding onmogelijk en redde ons aller leven door de Koningin te trouwen.”

„Ik mis het eeuwigdurend gezang, van jou en Francis: „Rug aan rug, door den grootmast gescheiden,”” mompelde ze droevig en niet zeer toepasselijk.

Stille tranen welden op in haar oogen en rolden over haar wangen, toen ze zich omkeerde, de trappen van de veranda afliep, het erf overstak en doelloos den heuvel afdaalde. Voor de twintigste maal sedert ze Francis het laatst gezien had, volgde zij denzelfden weg, naar dezelfde plek, waar ze hem de eerste maal van de Angélique naar het strand had zien roeien, waar ze hem mee de jungle ingesleept had om hem te redden voor haar toornige mannelijke familieleden, tot het oogenblik, waarop ze hem, met getrokken revolver, gekust had en hem gedwongen had om in de boot te gaan en weg te roeien. Dit was zijn eerste bezoek geweest.

Vervolgens bedacht ze elke bijzonderheid van zijn tweede bezoek vanaf het oogenblik, waarop zij naar haar zwemtochtje in de lagune, om de rots heenloopend, hem had zien zitten, leunend tegen de rots, terwijl hij zijn eerste briefje aan haar krabbelde; haar verschrikte vlucht de jungle in, de beet in haar knie van de labarri (die ze bij vergissing voor een vergiftige adder aangezien had) en haar botsing met Francis toen ze terugdeinsde en bewusteloos op het zand neerviel. En, onder haar parasol, zette ze zich neer op dezelfde plek, waar ze [219]bewusteloos geworden en weer bijgekomen was, om hem aanstalten te zien maken om het gif uit de wonde te zuigen, die hij reeds opengemaakt had. Als zij zich goed herinnerde, was het de pijn van dit openmaken geweest, wat haar weer tot bewustzijn gebracht had.

Zij was diep verzonken in de zoete herinneringen, hoe ze hem een klap op zijn wang gegeven had, juist toen zijn lippen haar knie naderden, verborg blozend haar gelaat in haar handen, lachte omdat haar voet geslapen had door zijn al te stevig tourniquet, werd wit van boosheid toen hij haar hielp herinneren, dat zij hem beschouwde als den moordenaar van haar oom en zij zijn aanbod afwees om het tourniquet los te maken. Zoo diep was zij verzonken in die zoete herinneringen, die nog zoo kort geleden gebeurd waren en nu toch door een halve eeuw van den tegenwoordigen tijd gescheiden leken, zoo groot was de voorraad aan voorvallen, avonturen en teedere oogenblikken daartusschen door, dat ze niet het, op een rattenval gelijkende rijtuig, van San Antonio langs den strandweg zag rijden. Evenmin zag ze hoe een dame, zeer modieus gekleed, ten bewijze dat ze uit New-York kwam, uit het rijtuig stapte en haar te voet naderde. De dame, die niemand anders was dan de Koningin, Francis’ vrouw, beschermde zich ook door een parasol tegen de tropische zon.

Vlak achter Leoncia staande, merkte zij niet, dat zij het meisje verrast had in een oogenblik, waarop ze afstand deed van alles, wat haar lief was. Alles, wat ze wist, was, dat ze Leoncia een klein portret uit haar blouse zag halen en er lang naar kijken. Over haar schouder heenkijkend, zag de Koningin, dat het een kiekje van Francis was, waarop haar dolzinnige jaloerschheid opnieuw losbarstte. Een ponjaard vloog in haar hand uit de scheede, die zij vóór in haar japon gestoken had. Deze snelle beweging was voldoende om Leoncia te waarschuwen, die haar parasol wegnam om te kijken, wie het was, die achter haar rug stond. Te droevig gestemd om zich ook maar even verbaasd te voelen, begroette zij de vrouw van Francis Morgan, alsof deze haar eerst een uur geleden verlaten had. Zelfs de ponjaard vermocht haar verwondering of vrees niet op te wekken. Misschien, wanneer ze zich verwonderd of bevreesd had getoond, zou de Koningin het staal wel in haar lichaam gedreven hebben. Zooals de zaken nu stonden, kon ze alleen uitroepen:

„Je bent een slechte vrouw! Een slechte, slechte vrouw!”

Waarop Leoncia enkel haar schouders optrok en zei:

„Zou je niet liever je parasol tusschen jou en de zon houden?”

De Koningin liep om haar heen, zoodat ze voor haar kwam te staan, en keek op haar neer met een vrouwelijke woede, vermengd met een jaloezie, die haar sprakeloos maakten.

„Waarom?” Leoncia was de eerste die sprak, na een lange pauze.

„Waarom ben ik een slechte vrouw?”

„Omdat je een dief bent,” barstte de Koningin los. „Omdat je mannen steelt, terwijl je zelf getrouwd bent. Omdat je je echtgenoot ontrouw bent—tenminste in je hart, omdat het tot dusverre in ander opzicht onmogelijk was.” [220]

„Je aanstaande echtgenoot dan—ik dacht, dat je zoudt trouwen op den dag na ons vertrek.”

„Ik heb geen aanstaande echtgenoot,” vervolgde Leoncia even kalm.

De spieren der andere vrouw spanden zich zoo plotseling, dat Leoncia een oogenblik aan een tijgerin dacht.

„Henry Morgan!” riep de Koningin.

„Hij is mijn broeder.”

„Een woord, dat ik heb leeren kennen als van ruime beteekenis, Leoncia Solano. In New-York zijn er aanbidders van zekere altaren, die alle mannen in de wereld, broeders en alle vrouwen, zusters noemen.”

„Zijn vader was ook mijn vader,” verklaarde Leoncia kalm en duidelijk. „Zijn moeder was ook mijn moeder. Wij zijn eigen broer en zuster.”

„En Francis?” vroeg de andere, nu overtuigd, met plotseling toenemende belangstelling. „Ben je ook zijn zuster?”

Leoncia schudde het hoofd.

„Dan heb je Francis lief!” beschuldigde de Koningin, pijnlijk teleurgesteld.

„Jij hebt hem,” zei Leoncia.

„Neen; want jij hebt hem mij ontroofd.”

Leoncia schudde langzaam en droevig het hoofd en keek bedroefd uit over de gloeiende, schitterende oppervlakte der Chiriqui-Lagune. Na een lange stilte, sprak ze droef: „Je mag het gelooven. Geloof, wat je wilt.”

„Ik vermoedde het al van het eerste oogenblik af,” riep de Koningin. „Je hebt een eigenaardige macht over de mannen. Ik ben geen leelijke vrouw. Sinds ik in de wijde wereld geweest ben, heb ik mannenoogen op mij gevestigd gezien. Ik weet, dat ik niet heelemaal onaantrekkelijk ben. Zelfs de ellendige mannelijke Verloren Zielen hebben met neergeslagen oogen in liefde naar mij opgezien. Een durfde meer dan kijken en hij stierf voor mij, of om mij, en werd in den maalstroom geworpen, om daar zijn straf te vinden. En toch oefen jij, met je vrouwelijke macht, zoo’n vreemde aantrekkingskracht uit over mijn Francis, dat hij, zelfs in mijn armen, nog aan jou denkt. Ik weet het. Ik weet, dat hij zelfs dan nog aan je denkt!”

Haar laatste woorden waren de noodkreet van een hartstochtelijk en bezwijkend hart. En het volgend oogenblik, ofschoon Leoncia er zich niet erg over verwonderde, te apathisch om zich over iets te verwonderen, liet de Koningin haar mes in het zand vallen en zonk ineen, begroef haar gelaat in haar handen en gaf zich over aan de uitbarsting van een hysterisch verdriet. Bijna zonder het te weten en heelemaal machinaal, sloeg Leoncia haar arm om haar heen en trachtte haar tot bedaren te brengen. Dit duurde verscheidene minuten, waarop de Koningin, kalmer wordend, plotseling vastberaden sprak:

„Ik verliet Francis op het oogenblik, waarop ik overtuigd was, dat hij je liefhad,” zei ze. „Ik stak mijn dolk in jouw portret, dat in zijn slaapkamer staat en kwam hierheen om ditzelfde in jouw lichaam te doen. Maar ik had ongelijk. Jij kunt er niets aan doen, en Francis evenmin. Het is mijn schuld, dat ik zijn liefde niet heb kunnen winnen. Niet jij, maar ik [221]moet sterven. Maar eerst moet ik teruggaan naar mijn dal en mijn schat weer opzoeken. In de tempel, die Wall Street heet, verkeert Francis in groote moeilijkheden. Het is mogelijk, dat zijn fortuin hem ontnomen wordt, en hij heeft een ander fortuin noodig om het zijne te redden. Ik bezit dat fortuin en er is geen tijd te verliezen. Wil jij en je familie mij helpen? Het is terwille van Francis.”

Zoodoende kon het gebeuren, dat het dal der Verloren Zielen langs onderaardsche wegen van twee verschillende richtingen binnengedrongen werd door twee partijen schatgravers. Van de eene zijde naderden snel de Koningin en Leoncia, Henry Morgan en de Solanos. Veel langzamer, ofschoon ze veel eer vertrokken waren, vorderden Torres en de Chef. De eerste aanval op den berg was het moeilijkst geweest. Om een opening te maken naar de Maya-kelders had meer dynamiet gekost, dan ze oorspronkelijk hadden meegebracht, terwijl de rots hardnekkiger geweest was, dan ze verwacht hadden. Verder bleek het, toen ze eindelijk een weg gebaand hadden, dat ze zich boven den vloer van den kelder bevonden, zoodat ze nog meer rots moesten laten springen om het water te doen opvloeien. En toen ze een weg gemaakt hadden naar de, in het water rondzwemmende mummies der conquistadores en tot het Vertrek der Goden, moesten zij zich ook weer een uitweg banen verder in het hartje van den berg. Maar voor ze verder gingen, maakte Torres zich eerst meester van de robijnoogen van Chia en de smaragdoogen van Hzatzl. Ondertusschen drongen de Koningin en haar gezelschap, nagenoeg zonder eenig oponthoud, door den berg aan den anderen kant het dal binnen. Ook hielden zij zich niet precies aan den vroeger door hen afgelegden weg. De Koningin kende, door het langdurige staren in haar Spiegel, iederen centimeter van den weg. Waar de onderaardsche rivier zich een doortocht baande en in de Gualaca-Rivier uitliep, was het onmogelijk om hun booten mee te nemen. Maar, door een nauwgezet onderzoek onder haar leiding vonden zij den kleinen ingang van een hol in den steilen muur van een rots, zóó verborgen door dichte bessenstruiken, dat ze het nooit gevonden zouden hebben, wanneer ze niet hadden geweten, wat ze zochten. Met algemeene hulp en met de touwen, die zij meegenomen hadden, heeschen zij hun kanos tegen de rots op, droegen ze op hun schouders door de kronkelende gangen en lieten ze weer te water in de onderaardsche rivier, waar deze vrij en rustig tusschen ruime oevers doorstroomde, zoodat ze met gemak tegen den zwakken stroom op pagaaiden. Bij andere gelegenheden, wanneer de rivier te snel stroomde, trokken ze de kanos aan touwen langs den oever voort; en waar de rivier zich een doortocht baande door de hechte verbindingen der bergen, daar wees de Koningin hen de blijkbaar uitgehouwen, oude doorgangen waardoor ze hun lichte vaartuigen konden heendragen.

„Hier moeten we de kanos achterlaten,” beval de Koningin [222]ten slotte, en de mannen begonnen ze bij het licht van flikkerende toortsen, stevig aan den oever vast te meeren. „Het is maar een klein eindje door dezen laatsten doorgang. Dan komen we bij een kleine opening in de rots, verborgen onder wijnranken en varens en kijken neer op de plek, waar mijn huis eens stond naast de draaikolk. De touwen zullen we noodig hebben om de rots af te dalen, maar dat is maar vijftig voet.”

Henry liep met een electrische toorts vooruit, de Koningin naast hem, terwijl de oude Enrico en Leoncia de achterhoede vormden, om toe te zien, dat misschien niet een lafhartige inlander of Indiaansche bootsman achter zou blijven en wegloopen. Maar toen het gezelschap op de plek kwam, waar de uitgang van het hol had moeten zijn, was er geen uitgang. De gang hield op, van den vloer tot het dak stevig afgesloten door rotsblokken, die in grootte varieerden van straatsteenen tot huizen der inboorlingen.

„Wie kan dit gedaan hebben?” riep de Koningin toornig uit.

Maar Henry stelde haar, na een vluchtig onderzoek, gerust.

„Het zijn maar naar beneden gestorte rotsblokken,” sprak hij, „een oppervlakkige breuk in de buitenste rotshuid, die naar beneden gegleden is, en we zullen het met ons dynamiet spoedig herstellen. Gelukkig hebben we een voorraad meegenomen.”

Maar het duurde lang. Het overige van den dag en den geheelen nacht door waren ze aan het werk. Groote hoeveelheden springstoffen werden niet gebruikt, omdat Henry vreesde voor een nog grootere storting van rotsblokken uit de breuk daarboven. Het dynamiet, dat gebruikt werd, had alleen ten doel om de stukken kleiner te maken, zoodat ze deze uit de gang konden wegschuiven. Den volgenden morgen om acht uur ontplofte de lading, die hen de eerste schemering van het daglicht deed aanschouwen. Daarna gingen ze heel voorzichtig te werk, om geen nieuwe rotsblokken naar beneden te doen storten. Ten slotte stonden ze voor een rotsblok van tien ton, dat den mond van de gang afsloot. Door openingen aan weerskanten konden ze hun armen uitstrekken in den brandenden zonneschijn, maar het blok steen versperde hen den weg. Wat ze ook probeerden, ze konden het alleen maar even doen trillen en Henry besloot tot een laatste ontploffing, waardoor het naar buiten en het dal in zou rollen.

„Ze zullen wel merken, dat er bezoekers in aantocht zijn, nadat we de laatste vijftien uren zoo op hun achterdeur geklopt hebben,” lachte hij, toen hij zich gereed maakte om de lont aan te steken.

Voor het altaar van den Zonnegod voor het Lange Huis verzameld, merkte de geheele bevolking inderdaad, en angstig, de komst der bezoekers. Hun ondervinding van de laatsten, die gekomen waren, was zoo noodlottig geweest, toen de meer-woning verbrand was en zij hun Koningin verloren, dat ze nu den Zonnegod smeekten, om geen bezoekers meer te zenden. Maar tot een ding waren ze, hartstochtelijk opgehitst door hun priester, besloten, namelijk, om onmiddellijk en zonder onderhandelingen alle bezoekers, die bij hen kwamen, te dooden. [223]

„Zelfs Da Vasco zelf,” had de priester geroepen.

„Zelfs Da Vasco,” hadden de Verloren Zielen geantwoord.

Ze waren allen gewapend met speren, strijdknotsen, pijlen en bogen; en terwijl zij wachtten, bleven zij bidden voor het altaar. Ieder oogenblik arriveerden renboden van het meer, met hetzelfde bericht dat, hoewel de berg nog altijd bleef donderen, er niets uit te voorschijn kwam.

Het kleine meisje van tien jaar, het meisje uit het Lange Huis, dat met Leoncia gesproken had, was de eerste, die nieuwaangekomenen ontdekte. Dit was mogelijk, omdat de aandacht van den stam gevestigd was op den rommelenden berg bij het meer. Niemand verwachtte bezoekers uit den berg aan den anderen kant van het dal.

„Da Vasco!” riep ze. „Da Vasco!”

Allen keken en zagen, op nog geen vijftig meter afstand, Torres, den Chef en hun volgelingen, op de open vlakte komen. Torres droeg weer den helm, die hij van zijn rimpeligen voorvader in de Kamer der Mummies gestolen had. Zij werden onmiddellijk en warm begroet, in den vorm van een vlucht pijlen, die om hen heen snorden en twee der volgelingen tegen den grond wierpen. Vervolgens vielen de Verloren Zielen, mannen en vrouwen, aan, terwijl de geweren van Torres’ mannen begonnen te spreken. Deze aanval kwam zoo onverwacht en geschiedde zoo snel en op zoo’n korten afstand, dat, hoewel er velen door de kogels vielen, toch een aantal de indringers bereikte en overgingen tot een wanhopig gevecht van man tegen man. Nu werd het voordeel der vuurwapenen verminderd en gendarmes en anderen werden aan speren geregen of met de zware knotsen den schedel ingeslagen.

Maar ten slotte moesten de Verloren Zielen het onderspit delven, dank zij voornamelijk de revolvers, die in het dichtste handgemeen hun werk konden doen. De overlevenden vluchtten, maar de helft der indringers was gevallen en gevallen om niet weer op te staan. De vrouwen hadden op drastische wijze gezorgd voor iederen man, die gewond neerviel. De Chef tierde van pijn en woede, veroorzaakt door een pijl, die in zijn arm gedrongen was; en kon niet tot bedaren gebracht worden voor Vicente het gevederde gedeelte afsneed en de schacht er uit trok.

Torres was ongedeerd, op een pijnlijken schouder na, waar een knots hem getroffen had; en hij zag met genoegen den ouden priester, die stervend op den grond lag, met zijn hoofd op de knieën van het kleine meisje.

Daar ze zelf geen gewonden hadden, waarop ze hun ruwe en vlugge geneeskunst moesten toepassen, gingen Torres en de Chef vooruit naar het meer en kwamen bij de overblijfselen van de woning der Koningin. Slechts eenige gehavende stompen van pilaren, die boven het water uitstaken, wezen aan waar deze eens gestaan had. Torres was verlegen, maar de Chef was woest.

„Hier, in dit huis juist, stond de schatkist,” stamelde hij.

„Een vruchtelooze jacht!” bromde de Chef. „Senor Torres, ik heb altijd vermoed, dat je een gek was.”

„Hoe kon ik weten, dat het huis afgebrand was?”

„Dat had je moeten weten, jij, die zoo wijs bent in alle [224]mogelijke dingen,” kaatste de Chef terug. „Maar je kunt mij niet voor den gek houden. Ik heb je in het oog gehouden. Ik zag je de smaragden en robijnen stelen uit de oogholten der Maya-goden. Die zal je met mij deelen en dadelijk.”

„Wacht, wacht, een beetje geduld,” verzocht Torres. „Laten we eerst een onderzoek instellen. Natuurlijk zal ik die vier juweelen met je deelen—maar wat beteekenen die, vergeleken met een heele kist vol? Het was een lichtgebouwd, broos huis. De kist kan ongedeerd in het water gevallen zijn, toen het dak instortte. En water beschadigt edelsteenen niet.”

Tusschen de verbrande pilaren liet de Chef zijn mannen een onderzoek instellen, en zij waadden en zwommen in het ondiepe water, zorgvuldig oppassend om niet gegrepen te worden door de zuiging van den verderop liggenden maalstroom. Augustino, de Zwijger, deed de vondst, vlak bij den oever.

„Ik sta op iets,” zei hij, terwijl het water nauwelijks tot zijn knieën reikte.

Torres sprong er in, en naar beneden reikend tot zijn hoofd en schouders onder water verdwenen, betastte hij het voorwerp.

„Het is de kist, ik ben er zeker van,” verklaarde hij. „… Kom! Jelui allemaal! Sleep haar op het droge, dan kunnen we de zaak onderzoeken!”

Maar toen dit geschied was en juist toen hij zich vooroverboog om het deksel te openen, hield de Chef hem tegen.

„Ga terug in het water, jelui allemaal,” beval hij zijn manschappen. „Er zijn een massa van deze kisten en onze tocht zal mislukt zijn, als we ze niet allemaal vinden. Eén kist zou de onkosten niet goed maken.”

Eerst toen al de menschen door het water waadden en er in rond grabbelden, opende Torres de kist. De Chef stond als aan den grond genageld. Hij kon enkel toekijken en onverstaanbare klanken uitstooten.

„Wil je het nu gelooven?” vroeg Torres. „De waarde ervan is niet te schatten. Wij beiden zijn de rijkste mannen in Panama, in Zuid-Amerika, in de heele wereld. Dit is de Maya-schat. Wij hoorden er over spreken, toen we nog jongens waren. Onze vaders en grootvaders droomden ervan. De conquistadores konden hem niet vinden. En nu is hij van ons—van ons!”

En terwijl de beide mannen, nagenoeg verstomd, ernaar stonden te staren, kropen hun volgelingen een voor een uit het water, vormden zwijgend een halven cirkel achter hun rug en staarden er eveneens op. De Chef en Torres wisten niet, dat hun mannen achter hen stonden en deze wisten evenmin, dat ze van achteren heimelijk beslopen werden door de Verloren Zielen. Ze stonden allemaal verbaasd en geboeid op den schat te staren, toen de aanval geschiedde.

Pijl en boog, op tien meter afstand gebruikt, zijn doodelijke wapens, vooral wanneer er voldoende tijd is om goed te mikken. Twee derde der schatgravers viel gelijktijdig neer. Vicente, die toevallig vlak achter Torres stond, werd door niet minder dan twee speren en vijf pijlen doorboord. Het handjevol overlevenden had nauwelijks tijd om hun geweren te grijpen en zich om te keeren, toen de aanval met de knotsen begon. [225]Hierbij werden van Rafaël en Ignacio, twee der gendarmes, die het avontuur in de Juchitan-olievelden meegemaakt hadden, bijna onmiddellijk de schedels verbrijzeld. En, zooals gewoonlijk, zorgden de vrouwelijke Verloren Zielen er voor, dat de gewonden het niet lang meer maakten.

Het einde was voor Torres en den Chef nog slechts een kwestie van enkele oogenblikken, toen een luid gekraak van den berg, gevolgd door een neerstortende rotslawine, de aandacht afleidde. De weinige Verloren Zielen, die nog in leven gebleven waren, verdwenen in doodsangst in de beschuttende kreupelboschjes. De Chef en Torres, die alleen nog op de been waren en ademden, vestigden hun oogen op de rots, waar de rook nog steeds te voorschijn kwam uit het pas gemaakte gat, en zagen Henry Morgan en de Koningin op den rand der rots in den zonneschijn naar buiten stappen.

„Jij neemt de dame,” snoof de Chef. „Ik zal met dien Gringo Morgan afrekenen, als is dit ook de laatste daad van een leven, dat oogenschijnlijk niet lang meer zal duren.”

Beide hieven hun geweer op en vuurden. Torres, die nooit heel zeker was van zijn schot, zond zijn kogel goedgemikt in de borst der Koningin. Maar de Chef, kampioen-schutter en bezitter van talrijke medailles, miste zijn doel heelemaal. Het volgend oogenblik, trof een kogel uit Henry’s geweer zijn pols, vloog door den benedenarm tot aan den elleboog, waar hij er weer uitdrong en zijn weg vervolgde. En toen zijn geweer kletterend op den grond viel, wist hij, dat die rechterarm, waarvan het been van de pols tot aan den elleboog verbrijzeld was, nooit meer een geweer zou hanteeren.

Maar Henry schoot niet best. Juist naar buiten gekomen na een verblijf van vierentwintig uur in een duister hol, waren zijn oogen nog niet gewend aan het verblindende zonnelicht. Zijn eerste schot was gelukkig geweest. Zijn volgende schoten troffen enkel de onmiddellijke omgeving van den Chef en Torres, toen zij zich omkeerden en, als dollen, het kreupelbosch invluchtten.

Tien minuten later, terwijl de gewonde Chef vooruit liep, zag Torres een vrouw der Verloren Zielen achter een boom te voorschijn springen en hem met een reuzensteen, die ze in beide haar handen zwaaide, den schedel inslaan. Torres schoot haar eerst neer, bekruiste zich toen verschrikt en strompelde verder. Achter hem hoorde hij in de verte het geroep van Henry en de gebroeders Solano, die hem vervolgden, en hij herinnerde zich het visioen van zijn dood, dat hij vluchtig aanschouwd, maar geweigerd had te zien in den Spiegel der Wereld en vroeg zich verwonderd af, of dit einde nu nabij was. Toch had het niet geleken op deze plek met boomen, varens en jungle. Uit hetgeen hij vluchtig aanschouwd had, kon hij zich geen plantengroei herinneren—enkel hechte rots, brandende zonneschijn en beenderen van dieren. De hoop ontwaakte weer bij deze gedachte. Misschien was dit einde hem dezen dag nog niet beschoren, misschien nog niet eens in dit jaar. Wie kon het zeggen? Het kon nog best twintig jaren duren, eer dit einde kwam.

De jungle verlatend, kwam hij op een vreemde rots, gevormd [226]uit wat reeds lang verteerde lavasteen geleek. Hier liet hij geen spoor achter en hij liep er voorzichtig overheen naar de verder gelegen jungle, weer eens vertrouwend op zijn goed gesternte, dat hem ook ditmaal in staat zou stellen om te ontsnappen. Zijn ontvluchtingsplan begon vorm aan te nemen. Hij zou een veilige schuilplaats zien te vinden tot het donker werd. Dan zou hij terugkeeren naar het meer en de draaikolk. Eenmaal daar gekomen, zou niets en niemand hem tegen kunnen houden. Hij hoefde er slechts in te springen. De onderaardsche reis had niets verschrikkelijks meer voor hem, nu hij haar eens gedaan had. En in zijn verbeelding zag hij weer het liefelijk beeld der Gualaca-Rivier, die schitterde onder den vrijen hemel op haar weg naar zee. Bovendien, droeg hij de twee groote smaragden en twee groote robijnen niet bij zich, die de oogen geweest waren van Chia en Hzatzl? Fortuin genoeg en zeker, goed fortuin ook, voor wie ook ter wereld. Wat kon het schelen, dat hij niet de rijkste man ter wereld geworden was, doordat de Maya-Schat hem ontgaan was? Hij was tevreden. Al, wat hij nu noodig had, was duisternis en een laatste onderdompeling in het hart van den berg en door het hart van den berg naar de Gualaca, die naar zee stroomde. En juist op dat oogenblik, toen hij het visioen van zijn vlucht zoo duidelijk voor oogen had, lette hij niet op den weg onder zijn voeten en maakte een duikeling. Maar het was geen onderdompeling in een draaikolk. Het was een duikeling, voorover, op het vasteland van een rotshelling. Deze was zoo glibberig, dat hij voort bleef glijden, ofschoon hij er in slaagde zich om te keeren, zoodat hij met gezicht en buik naar de oppervlakte lag en deed woeste pogingen om zich met handen en voeten vast te klemmen. Deze pogingen verminderden enkel zijn vaart, maar konden hem niet tot stilstand brengen.

Op de bodem aangekomen, bleef hij een oogenblik ademloos en versuft liggen. Toen hij weer bij zinnen kwam, was het eerste, wat hij merkte, dat zijn hand op iets vreemds rustte. Hij had er een eed op willen doen, dat hij tanden voelde. Ten slotte, huiverend zijn oogen openend en al zijn moed bijeenrapend, waagde hij het om naar het voorwerp te kijken. En onmiddellijk voelde hij zich verlicht. Het waren tanden, een echt, verbleekt kakebeen; maar het waren varkenstanden en het kakebeen was van een varken. Er lagen nog meer beenderen in de buurt van zijn lichaam, die, na een ingesteld onderzoek, beenderen van varkens en kleinere dieren bleken te zijn.

Waar had hij toch al meer zoo’n verzameling beenderen gezien? Hij dacht na en herinnerde zich den grooten, gouden bokaal der Koningin. Hij keek op. O, Heilige Moeder Gods! Dit was dezelfde plaats! Hij herkende het op het eerste gezicht, toen hij den trechter zag, waarboven in de verte het daglicht scheen. Volle tweehonderd voet boven hem was de rand van den trechter. De harde, gladde rotskanten helden steil naar hem af en zijn oogen en verstand zeiden hem, dat geen man, uit een vrouw geboren, ooit tegen die helling kon opklimmen.

Het denkbeeld, dat in zijn geest oprees, deed hem plotseling in panischen schrik overeind springen en snel om zich heen [227]kijken. Alleen op grootere schaal, herinnerde de trechter, waarin hij gevangen zat, hem aan de trechtervallen, door jachtspinnen in het zand gegraven, die op den bodem zaten te loeren naar de prooi, die er in zou vallen. En, nu zijn levendige verbeelding eenmaal opgewekt was, werd hij verschrikt door de gedachte, dat een monsterspin, even groot als de trechterval, misschien op hem zat te loeren om hem te verslinden. Maar er verscheen geen dergelijke bewoner. De bodem der Val, die rond van vorm was, had een doorsnee van een goede tien voet en was bedekt, hij wist niet hoe dik, door de overblijfselen van beenderen van kleinere dieren. Waarom hadden de oude Mayas zoo’n reusachtig hol gegraven? vroeg hij zich af; want hij was er meer dan half van overtuigd, dat de trechter geen natuurverschijnsel was.

Voor het donker werd, had hij door een dozijn pogingen uitgemaakt, dat het onmogelijk was om uit den trechter te klimmen. Tusschen de verschillende pogingen door hurkte hij neer in de, steeds grooter wordende, schaduw der ondergaande zon en hijgde met brandende lippen van warmte en dorst. De plaats was een ware oven, en zijn lichaamsvochten werden door het voortdurende transpireeren uit hem geperst. Den geheelen nacht door, met kleine tusschenpoozen, waarin hij indommelde, peinsde hij tevergeefs over het vraagstuk, hoe te ontsnappen. De eenige uitweg was naar boven, maar hij kon geen enkele methode uitdenken om naar boven te komen. Bovendien verwachtte hij met schrik het aanbreken van den dag, want hij wist, dat geen mensch volle tien uren gloeiende hitte, zooals dan zijn deel zou worden, kon doorstaan. Eer de avond weer viel, zou de laatste druppel vocht uit zijn lichaam verdwenen zijn, en hem als een gerimpelde en reeds half door de zon verdroogde mummie achterlaten.

Met het aanbreken van den dag nam zijn angst reuzensnel toe, en hij bedacht een nieuwe en zeer eenvoudige theorie om te ontsnappen. Daar hij niet naar boven kon klimmen en ook niet door de zijwanden kon dringen, was de eenige weg, die overbleef, naar beneden. Dwaas, die hij was! Hij had gedurende de koele nachtelijke uren kunnen werken en nu moest hij het doen in de snel toenemende hitte. Hij werkte zich op tot een extase van energie om door de massa verteerde beenderen heen te graven. Natuurlijk moest daar een uitweg zijn. Hoe kon anders de put droog zijn? Anders zou hij vol of gedeeltelijk gevuld zijn met het regenwater. Dwaas! Driemaal driedubbele dwaas!

Hij groef aan den eenen kant van den muur, de afval in een hoop tegen den anderen kant gooiend. Zoo wanhopig ging hij te werk, dat hij zijn nagels tot in het leven afbrak, terwijl ieder vingertop doorgeschaafd was en bloedde. Maar de liefde tot het leven beheerschte hem in sterke mate en hij wist, dat het een strijd was op leven en dood met de zon. Toen hij dieper kwam, werd de afval steviger, zoodat hij den loop van zijn geweer als breekijzer gebruikte en het losgewerkte vuil met handenvol opschepte.

Toen de voormiddag half om was en zijn hoofd begon te duizelen van de hitte, deed hij een ontdekking. Op den muur, [228]dien hij ontbloot had, ontdekte hij het begin van een opschrift, blijkbaar met de punt van een mes ruw in de rots gekrast. Met vernieuwde hoop, hoofd en schouders in het gat, groef en krabde hij als een hond, het vuil als een hond er uit en tusschen zijn beenen doorgooiend. Een gedeelte ervan viel buiten den kuil, maar het meeste viel terug en op hem. Maar hij was nu te ver heen, om het nuttelooze van zijn poging in te zien.

Eindelijk was het opschrift vrij, zoodat hij kon lezen:

Peter McGill uit Glasgow. 12 Maart 1820.
Ik ontsnapte uit den Put des Duivels door dezen gang,
door in de diepte te graven, waar ik hem vond.

Een gang! Deze gang moest onder het opschrift liggen! Torres werkte nu verwoed door. Hij zat zóó onder het vuil, dat hij geleek op een reusachtig, viervoetig, in de aarde wroetend dier. Het vuil kwam nu en dan in zijn oogen, in zijn neusgaten en luchtwegen, waardoor hij haast stikte en genoodzaakt was om den kuil uit te gaan en door snuiten en hoesten zijn ademhalingsapparaat weer vrij te maken. Tweemaal werd hij bewusteloos. Maar de zon, die nu bijna loodrecht boven hem stond, spoorde hem aan.

Hij bereikte de bovenste rand van den gang. Hij groef niet verder tot den ondersten rand, want zoodra de opening groot genoeg was om zijn lenige gestalte door te laten, wrikte en wrong hij zich erin en weg van de vernietigende zonnestralen. De koelte en de duisternis kalmeerden hem, maar zijn blijdschap en de reactie, van wat hij ondergaan had, deden hem voor de derde maal in zwijm vallen.

Weer bijgekomen en met zwarte, gezwollen lippen een onzinnig lied van dankbaarheid en dankzegging uitstootend, krabbelde hij verder door den gang. Hij moest wel krabbelen, want de gang was zóó laag, dat een dwerg er niet rechtop in had kunnen staan. De plaats was een knekelhuis. Beenderen kraakten en verbrokkelden onder zijn handen en knieën, en hij wist, dat zijn knieën tot op het been opengereten werden. Na een honderd voet afgelegd te hebben, zag hij de eerste lichtschemering. Maar hoe meer hij de vrijheid naderde, hoe langzamer hij vorderde, want hij kwam in het laatste stadium van uitputting. Hij wist dat het geen lichamelijke uitputting was, of van honger, maar hij was uitgeput door dorst. Water, een paar ons water, was al wat hij noodig had om hem weer sterk te maken. En er was geen water.

Maar het licht werd sterker en kwam nader. Hij merkte op het laatst, dat de vloer van den gang met een hoek van dertig graden naar beneden liep. Dit maakte zijn weg gemakkelijker. Zijn gewicht dreef hem voort naar de bron van het licht en hielp ieder zijner zwakke bewegingen. Zeer dicht erbij gekomen, merkte hij, dat de voorraad beenderen grooter werd. Toch trok hij zich hier weinig van aan, want dit was nu al een oude geschiedenis voor hem geworden, terwijl hij te uitgeput was om er op te letten.

Hij merkte, met schemerende oogen en een toenemende ongevoeligheid, dat de gang zoowel verticaal als horizontaal toeliep. Met een hoek van dertig graden naar beneden hellend, [229]deed het hem denken aan een rattenval, waarin de rat, hijzelf, met het hoofd vooruit afdaalde naar, hij wist niet wat. Even voor hij haar bereikte, merkte hij, dat de streep helder daglicht, die getuigde van de vrije wereld daarachter, te nauw was om zijn lichaam door te laten. En zijn vermoeden was waarheid. Half bewusteloos over het geraamte heenkruipend, dat hij in het daglicht herkende als dat van een man, slaagde hij er, na talrijke en pijnlijke beschadigingen van zijn ooren in, om zijn hoofd door de langwerpige opening te steken. De zon brandde op zijn hoofd, terwijl zijn oogen de ruimte der vrije wereld indronken, die de onmeedoogende rots aan het overige van zijn lichaam ontzegde.

Wat hem nog het meest dol maakte, was een voortvlietende rivier, op nog geen honderd meter afstand en verderop boomen, met malsch weidegras, dat van zijn kant naar de rivier leidde. En in het door de boomen beschaduwde water stonden slaperig en tot aan hun knieën erin, verscheidene koeien van het dwergsoort, dat gevonden werd in het dal der Verloren Zielen. Nu en dan sloegen ze lui met hun staarten naar de vliegen, of brachten hun gewicht van de eene poot op den anderen over. Hij keek of hij ze niet zag drinken, maar blijkbaar hadden ze genoeg water gehad. Dwazen! Waarom zouden ze niet drinken, terwijl al die rijkdom aan water ongebruikt voorbij vloeide.

Er ontstond eenige beweging onder hen, ze draaiden hun koppen naar den anderen oever en staken hun ooren vooruit. Toen er een groote gehoornde bok uit de boomen aan den rand van het water te voorschijn kwam, legden zij hun ooren weer terug, schudden hun koppen en stampten in het water, zoodat hij het geplas kon hooren. Maar het hert trok zich niets aan van hun dreigementen, boog zijn kop en dronk. Dit was teveel voor Torres, die een waanzinnige kreet uitstootte, welke hij, wanneer hij bij zinnen geweest was, niet herkend zou hebben als komend uit zijn eigen keel en strottehoofd.

Het hert sprong weg. Het vee keerde hun koppen in de richting van Torres, sloot slaperig de oogen en zette de vliegenjacht voort. Met een verwoede poging, nauwelijks voelend dat hij zijn ooren half afgetrokken had, haalde hij zijn hoofd terug uit de langwerpige opening en viel boven op het geraamte in zwijm.

Twee uur later, ofschoon hij niet wist hoeveel tijd er verloopen was, kwam hij weer bij en vond zijn eigen hoofd wang aan wang met het geraamte, waarop hij lag. De ondergaande zon scheen reeds in de nauwe opening en zijn blik bleef bij toeval rusten op een roestig mes. De punt er van was afgesleten en gebroken, en hij begreep het verband. Dit was het mes, waarmee het opschrift in de rots aan den voet van den trechter gemaakt was aan het andere einde van den gang, en dit geraamte was het beenig overblijfsel van den man, die het opschrift gemaakt had. En Alvarez Torres werd krankzinnig.

„Ha, Peter McGill mijn vijand,” mompelde hij. „Peter McGill uit Glasgow, die mij aldus verraden hebt.—Dit is voor jou!—En dit!—En dit!”

Dit zeggend, stak hij het zware mes in het broze voorhoofd [230]van den schedel. De stof van het been, dat eens de tabernakel geweest was van McGills hersenen, vloog in zijn neusgaten en vermeerderde zijn woede. Hij viel het geraamte met zijn handen aan, rukte er aan, scheurde het uiteen en vulde de nauwe ruimte rondom hem met rondvliegende beenderen. Het was als het ware een strijd, waarin hij vernietigde, wat nog over was van de stoffelijke overblijfselen van den vroegeren bewoner van Glasgow.

Nog eens wrong Torres zijn hoofd door de spleet om een blik te werpen op de verbleekende heerlijkheid der wereld. Als een rat in den val, met zijn nek in den val zittend, uitgedacht door de oude Mayas, zag hij de schitterende wereld en dag verbleeken en duister worden, evenals ten slotte zijn bewustzijn opgelost werd in de duisternis des doods.

Maar het vee stond nog altijd in het water te droomen en sloeg naar de vliegen en later keerde het hert terug, zonder zich aan het vee te storen en zette zijn gestoorden dronk voort.

Niet voor niets, werd Regan door zijn associés, De Wolf van Wall Street genoemd! Terwijl hij gewoonlijk slechts een conservatief, op grooten schaal handelend, speler was, bezondigde hij zich even dikwijls, evenals een periodiek drinker, aan woeste, gewaagde beursspeculatie. Minstens vijfmaal in zijn langdurigen loopbaan had hij de bodem uit de markt of het dak er afgeslagen en dit telkens met een persoonlijke winst van millioenen. Hij hield zich nooit op met een kleine strooptocht en hij deed het ook niet te dikwijls.

Hij liet jaren rustig voorbijgaan, tot alle verdenking tegen hem in slaap gesust was en zijn wereld dacht, dat de Wolf eindelijk oud en vreedzaam geworden was. En dan, als een donderslag, trof hij de mannen en de fondsen, die hij wilde vernietigen. Maar, hoewel de slag altijd als een donderslag neerkwam, de voorbereiding was heel anders. Maanden en zelfs jarenlang werden de verschillende plannen voor dien dag gesmeed, de plannen en voorwaarden voor den strijd nauwkeurig gewikt en gewogen.

Zoo was het ook geweest met de voorbereiding en uitwerking van het dreigende Waterloo voor Francis Morgan. Er schuilde wraak achter, maar het was wraak jegens een doode. Niet Francis, maar Francis’ vader was de man, dien hij wilde treffen, ofschoon hij door den levende het graf moest treffen, om zijn doel te bereiken. Acht jaren had hij gewacht en naar zijn kans uitgekeken, voor de oude R. H. M.—Richard Henry Morgan—gestorven was. Maar hij had zijn kans niet schoon gezien. Hij was werkelijk de Wolf van Wall Street, maar nooit had hij, door het een of ander gelukkig toeval de kans gehad tegenover de Leeuw—want tot aan zijn dood stond R. H. M. bekend als de Leeuw van Wall Street.

Zoo had Regan, hoewel altijd onder den schijn van eerlijkheid, de veete van vader op zoon overgebracht. Toch was Regan’s grondslag, waarop hij zijn wraak opbouwde, laag en [231]verkeerd op touw gezet. Zeker, acht jaren voor R. H. M.s dood, had hij getracht hem een poets te spelen en dit was mislukt, maar hij had nooit kunnen droomen, dat R. H. M. dit geraden had. Toch had R. H. M. dit niet alleen geraden, maar was er, zonder een schaduw van twijfel, van overtuigd, en had prompt en handig zijn verraderlijke associé beetgenomen. Zoodoende zou Regan, wanneer hij geweten had, dat R. H. M. van zijn trouweloosheid op de hoogte was, zijn pil geslikt hebben zonder aan wraak te denken. Zooals de zaken nu stonden, geloovend dat R. H. M. even slecht was als hij zelf, geloovende dat R. H. M. uit laagheid, even laag als de zijne, zonder aanleiding of verdenking, hem zoo gemeen behandeld had, zag hij geen anderen weg om zijn rekening met hem te vereffenen dan door hem, of in plaats van hem, zijn zoon te ruïneeren.

En Regan had zijn tijd afgewacht. Eerst had Francis zich niet druk gemaakt met het finantiëele spel, tevreden met zijn geld veilig te laten staan in de veilige fondsen, waarin zijn vader het belegd had. Eerst toen Francis voor het eerst actief was opgetreden, door millioenen te steken in Tampico-Petroleum, met de zekerheid, hier millioenen mee te winnen, had Regan een schijn van kans gezien om hem te vernietigen. Maar toen hij eenmaal de kans had, liet Regan geen tijd verloren gaan, hoewel zijn langzame, grondige campagne maandenlange ontwikkeling noodig had. Voor hij hiermee gereed was, wist hij ongeveer ieder aandeel van ieder fonds, dat Francis bezat. De voorbereiding had Regan, werkelijk twee jaren en nog meer gekost. Van enkele der corporaties, waarin Francis sterk geïnteresseerd was, was Regan zelf directeur of een der voornaamste aandeelhouders. Van Frisco Consolidated was hij president. Van New-York, Vermont en Connecticut was hij vice-president. Het toezicht hebbend over een directeur der Northwestern Electric had hij het door keukenpolitiek zoover gebracht dat hij een meerderheid van twee derde controleerde. En zoo ging het met alles, hetzij direct of indirect, door corporaties en bank-relaties had hij de hand in de geheime bronnen en drijfveeren van het finantiëele, en zaken-organisme dat de steun uitmaakte van Francis’ fortuin.

Toch was geen enkele hiervan meer dan een bagatel, vergeleken bij dat voornaamste van alles—Tampico-Petroleum. Hiervan bezat Regan, behalve een onnoozele twintig duizend aandeelen, die hij op de beurs gekocht had, niets, beheerschte niets, ofschoon de tijd naderde, waarin hij deze in ongekende hoeveelheden zou moeten verkoopen, en er mee handelen. Tampico-Petroleum was feitelijk Francis’ particulier terrein. Verscheidene zijner vrienden waren, voor hun doen, hier sterk in geïnteresseerd; mevrouw Carrothers zelfs heel sterk. Zij maakte het hem lastig en liet hem zelfs per telefoon daarover niet met rust. Dan waren er ook nog anderen, zooals Johnny Pathmore, die hem nooit lastig vielen en die, wanneer ze elkander ontmoetten, zorgeloos en optimistisch over den toestand der markt en over finantiëele aangelegenheden in het algemeen praatten. En dit alles was nog moeilijker te dragen dan de voortdurende zenuwachtigheid van mevrouw Carrothers.

Northwestern Electric was, dank zij Regan’s machinaties, [232]werkelijk dertig procent gedaald en daarop blijven staan. De buitenstaanders, die meenden, dat ze op de hoogte waren, beschouwden dit fonds als absoluut onbetrouwbaar. Dan was er de kleine, oude, zoo-hecht-als-de-rots-van-Gibraltar Frisco Consolidated. De ernstigste geruchten waren daaromtrent in omloop en op het praatje van een failliet werd steeds meer den nadruk gelegd. Montana Lode leed reeds onder Muthaney’s minder gunstig en ongemodificeerd rapport en Weston, de groote expert, uitgezonden door de Engelsche aandeelhouders, had niets geruststellends gerapporteerd. Zes maanden geleden had Imperial Tungsten, dat nog niets opleverde, noodlottige groote onkosten moeten maken door de groote werkstaking, die nog heel in haar begin scheen te zijn. En niemand, behalve de talrijke arbeidersleiders, die het wisten, vermoedde, dat Regan’s goud achter deze zaak zat. Het was juist het geheime en het doodelijke van den aanval, wat Bascom ontmoedigde. Alle fondsen, waarin Francis geïnteresseerd was, werden, als door een langzaam voortschuivenden gletscher, naar beneden gedrukt. Er was niets opzienbarends in deze beweging, het was enkel een geregeld, aanhoudend dalen, waardoor Francis’ groot fortuin ontzettend inkromp. En behalve hetgeen hij in vast bezit had, krompen ook zijn stukken op prolongatie telkens meer in.

Toen kwamen er oorlogsgeruchten. Gezanten ontvingen rechts en links hun paspoort en de halve wereld scheen te mobiliseeren. Dit was het oogenblik, nu de beurs geschokt was en er een paniek heerschte, en nu de wereldlijke machten talmden met het uitvaardigen van moratoriums, dat Regan gekozen had om toe te slaan. De tijd was rijp voor een berenaanval en met hem verbonden, waren een half dozijn andere groote beren, die hem stilzwijgend als hun aanvoerder erkenden. Maar zelfs zij kenden niet den vollen omvang van zijn plannen, of vermoedden hun bepaalde richting. Zij namen deel aan den aanval, terwille van de winst en dachten, dat hij dit om dezelfde reden deed, in de eenvoudige oprechtheid hunner geldelijke visioenen geen spoor ontdekkend van Francis Morgan of zijn overleden vader, voor wien de groote klap bestemd was.

Regan’s bureau tot het verspreiden van geruchten kreeg het druk en de eersten, die daalden en die het hardst daalden op de terugloopende markt waren de fondsen van Francis, die reeds aanzienlijk gezakt waren, voor de berenaanval begon. Toch was Regan te voorzichtig om dwang uit te oefenen op Tampico-Petroleum. Trotsch hieven deze het hoofd op temidden der algemeene plotselinge daling en gretig wachtte Regan op het oogenblik van wanhoop, waarop Francis genoodzaakt zou zijn om deze op de markt te werpen om zijn verminderde borgtocht in andere richtingen te dekken.

„God! God!”

Bascom rustte met zijn wang op de palm van zijn eene hand en trok een gezicht alsof hij vreeselijke kiespijn had.

„God! God!” herhaalde hij. „Er heerscht een paniek op de beurs en Tampico-Pet is naar de maan. Kijk ze dalen! Wie had dat kunnen droomen!” [233]

Francis, die geregeld een trekje deed aan een cigaret en niet eens merkte, dat hij haar niet aangestoken had, zat met Bascom in het privé-kantoor van dezen laatste.

„Het lijkt wel een uitverkoop,” beweerde hij.

„Dat kan zoo niet langer doorgaan dan tot morgenvroeg—dan ben je uitverkocht en ik met je,” sprak zijn makelaar eenvoudig, snel een blik op de klok werpend.

Deze wees op twaalf, zooals Francis’ snelle, machinale blik vaststelde.

„Gooi de rest van Tampico-Pet er op,” zei hij droevig. „Dat is wel voldoende tot morgen.”

„En wat morgen?” vroeg zijn makelaar, „met dit bodemloos vat en nu iedereen, tot de loopjongens toe, al is uitverkocht.”

Francis trok zijn schouders op. „Je weet, dat ik het huis, Dreamwold en Adirondack Camp al tot het uiterste belast heb.”

„Heb je geen vrienden?”

„Op zoo’n tijd!” zei Francis bitter.

„Wel, dit is juist de goede tijd,” antwoordde Bascom. „Kijk eens hier, Morgan. Ik ken het stel, waarmee je college geloopen hebt. Daar heb je Johnny Pathmore …”

„En hij zit er al tot over zijn ooren tusschen. Wanneer ik failliet ga, gaat hij ook. En Dave Donaldson zal zich moeten bekrimpen tot een bedrag van ongeveer honderd zestig dollar per maand. En wat Chris Westhouse betreft, hij zal zijn kostwinning moeten zoeken in de bioscoop. Hij was altijd goed op tooneeluitvoeringen, en ik weet zeker dat hij het ideale „film-gezicht” heeft.”

„Dan heb je nog Charley Tippery,” opperde Bascom, ofschoon hij daar blijkbaar niet veel van hoopte.

„Ja,” stemde Francis even hopeloos toe. „Maar er is alleen maar één ding met hem het geval—zijn vader leeft nog.”

„Die oude kerel waagde nooit iets in zijn leven,” voltooide Bascom. „Hij heeft altijd millioenen ter zijner beschikking. En hij leeft nog, ongelukkig genoeg.”

„Charley zou hem er wel toe kunnen overhalen, en dit zeker doen ook, maar er is maar één bezwaar.”

„Geen borgstellingen meer?” vroeg de makelaar.

Francis knikte.

„Alsof de oude man van een dollar zou scheiden, zonder de noodige zekerheidsstelling.”

Toch liet Francis enkele minuten later, hopende Charley Tippery in de middaguren op zijn kantoor te vinden, zijn kaartje afgeven. Van alle juweliers en handelaars in edelgesteenten in New-York, was de zaak van Tippery de grootste. En dat niet alleen. Ze werd als de grootste ter wereld beschouwd. Van het geld van den ouden Tippery was een grooter bedrag in de groote Diamond Corner gestoken, dan zelfs zij, die de meeste dingen doorgrondden, hiervan afwisten.

Het onderhoud verliep, zooals Francis voorspeld had. De oude man hield feitelijk de teugels van alles nog in handen, en de zoon had weinig hoop zijn bijstand te winnen.

„Ik ken hem,” zei hij tegen Francis. „En ofschoon ik mijn best zal doen, vertrouw geen oogenblik op een goeden uitslag. Ik zal zoover gaan als ik kan, maar dat is ook alles. [234]Het ergste is, dat hij het gereede geld heeft liggen, om nog niets te zeggen van de noodige goede hypotheken en Amerikaansche effecten. Maar zie je, Grootvader Tippery leende eens, toen hij nog jong was en moest vechten en de zaak stichten, een vriend duizend dollars. Hij kreeg ze nooit terug en kwam hier nooit overheen. Evenmin kon Vader Tippery hier ooit overheen komen. Deze gebeurtenis verhardde hen beiden. Wel, vader zou zelfs geen stuiver leenen op de Noordpool, tenzij hij de Pool als onderpand kreeg en deze eerst terdege had laten taxeeren. En jij hebt geen waarborgen, zie je. Maar ik zal je wat zeggen. Ik zal er vanavond na het diner met den ouden heer over beginnen. Dan is hij het beste gestemd, en ik zal ondertusschen op mijn eigen houtje rondsnuffelen en zien, wat ik doen kan. O, ik weet wel, een paar honderdduizend helpen geen zier, en ik zal doen, wat ik kan, om een grootere som los te krijgen. Wat er ook gebeurt, ik zal morgen vroeg om negen uur aan je huis zijn …”

„’t Zal morgen een drukke dag voor mij zijn,” lachte Francis flauwtjes, toen zij elkander de hand drukten. „Ik ga om acht uur van huis.”

„En ik zal er tegen acht uur zijn,” antwoordde Charley Tippery, hem hartelijk de hand drukkend. „En ondertusschen zal ik mijn best doen. Er beginnen zich al plannen te vormen …”

Francis had dien middag nog een ander onderhoud. Teruggekomen op het kantoor van zijn makelaar, vertelde Bascom hem, dat Regan opgebeld had en Francis wilde spreken, zeggende dat hij een belangrijke mededeeling voor hem had.

„Ik zal er dadelijk heengaan,” zei Francis naar zijn hoed grijpend, terwijl de hoop zijn gelaat deed opklaren. „Hij was een oud vriend van mijn vader en als iemand mij erdoor kan slepen, dan is hij het.”

„Wees daar niet al te zeker van.” Bascom schudde zijn hoofd en zweeg een oogenblik, huiverig om te zeggen, wat hij te zeggen had. „Ik belde hem op, juist voordat je terugkeerde uit Panama. Ik was zeer openhartig tegen hem. Ik vertelde hem van je afwezigheid en je gevaarlijke positie hier en vroeg hem—o ja, ronduit en op den man af—of ik in geval van nood op hem mocht rekenen. En hij weigerde. Zeker, iemand kan weigeren, wanneer hem een dienst gevraagd word. Dat is niets bijzonders. Maar mij dunkt, ik merkte meer … neen, ik wil niet zeggen vijandschap; maar ik wil zeggen, dat ik den indruk kreeg … hoe zal ik het noemen?—wel, dat het mij opviel, dat hij zoo bijzonder en eigenaardig koelbloedig en onverschillig was.”

„Onzin,” lachte Francis. „Hij was een veel te goed vriend van mijn vader.”

„Wel eens gehoord van de Cosmopolitan Railways Merger?” vroeg Bascom met veelbeteekenenden nadruk.

Francis knikte bevestigend, maar zei toen:

„Maar dat was voor mijn tijd. Ik heb er van gehoord en dat is ook alles. Spreek. Wat was daarmee? Zeg me, wat je op het hart hebt.”

„Dat is een te lange geschiedenis, maar neem deze eene raadgeving van mij aan. Als je Regan spreekt, leg dan je [235]kaarten niet open op tafel. Laat hem eerst zijn spel spelen en als hij iets aanbiedt, laat hij dit dan doen, zonder dat je er om gevraagd hebt. Natuurlijk kan ik mij vergissen, maar het zal je niet schaden, als je je hand omhoog houdt en hem eerst laat spelen.”

Na verloop van nog een half uur, zat Francis bij Regan en zijn toestand was zoo hachelijk, dat hij zijn natuurlijke opwellingen moest bedwingen en zich, overeenkomstig Bascom’s instructies, heel onverschillig voordeed over zijn staat van zaken. Hij deed zelfs groot.

„Je zit er aardig tusschen, hé?” begon Regan.

„O, nog niet zoo diep, dat het water over mijn lippen komt,” antwoordde Francis luchtig. „Ik kan nog ademhalen en het zal nog lang duren, eer ik begin te zinken.”

Regan gaf niet dadelijk antwoord. In plaats daarvan, keek hij snel naar de laatste meters van het lint, dat de koersen aangaf.

„Maar je drukt Tampico-Pet toch aardig omlaag.”

„En ze hebben aftrek,” kaatste Francis terug en voor het eerst begreep hij, uiterst verwonderd, dat Bascom’s voorgevoel wel eens waar kon zijn. „Zeker, zij worden verzwolgen.”

„Maar toch zal je merken, dat Tampico-Pet zakt terwijl ze aftrek hebben, dat is toch een zeer wonderlijk verschijnsel,” hield Regan vol.

„Wanneer de contramineurs bezig zijn, ziet men allerlei wonderlijke verschijnselen,” blufte Francis met een air van groote wijsheid. „En wanneer ze genoeg van mijn fondsen verzwolgen hebben, zullen ze rijp zijn voor kruierswerk.

„De een of ander zal er wel wat voor over hebben om mijn fondsen uit hun handen te krijgen. Ik denk, dat ze leelijk zullen bloeden, eer ik met hen afgehandeld heb.”

„Maar je zit er heelemaal onder, jongen. Ik heb je strijd gevolgd, al van voor je terugkomst af. Tampico-Pet is je laatste toevlucht.”

Francis schudde het hoofd.

„Dat zou ik niet graag zeggen,” loog hij. „Ik heb reserves ter beschikking, waarvan mijn beursvijanden niets vermoeden. Ik leid ze om den tuin, dat is de zaak, leid ze heelemaal om den tuin. Natuurlijk vertel ik je dit in vertrouwen, Regan. Je waart een vriend van mijn vader. Ik houd een groote schoonmaak en, als je mijn raad wilt aannemen, dan begin je dadelijk met koopen. Je kunt er zeker van zijn, dat je spoedig met de aanbieders kunt afrekenen.”

„Wat zijn dat voor reserves?”

Francis trok zijn schouders op.

„Dat zullen ze wel ondervinden, wanneer ze volgepropt zitten met mijn stukken.”

„’t Is niets dan bluf!” barstte Regan bewonderend los. „Je hebt dezelfde stalen zenuwen van den ouden heer. Maar je zult mij moeten bewijzen, dat het geen bluf is.”

Regan wachtte en Francis werd plotseling geïnspireerd.

„Het is zoo,” mompelde hij. „Je hebt het gezegd. Het water loopt mij over de lippen en ik sta op het punt om te zinken. Maar dit zal niet gebeuren, als jij me wilt helpen. Je hebt [236]je enkel maar mijn vader te herinneren en je hand uit te steken om zijn zoon te redden. Als jij me steunt, zullen we hen allen buikpijn doen krijgen …”

En nu toonde de Wolf van Wall Street zijn tanden. Hij wees op het portret van Richard Henry Morgan.

„Waarom denk je, dat ik dit al die jaren daar aan den muur had hangen?” vroeg hij.

Francis knikte, alsof de eenige denkbare verklaring hun beproefde en oude vriendschap kon zijn.

„Raad nog eens,” spotte Regan grimmig.

Francis schudde verbaasd het hoofd.

„Opdat ik hem nooit zou vergeten,” vervolgde de Wolf. „En wanneer ik wakker was, heb ik hem geen enkel oogenblik vergeten.—Herinner je je de Cosmopolitan Railways Merger? Wel, de oude R. H. M. heeft me daarmee een vlieg afgevangen. En het was een reuzenvlieg, dat kan je gelooven. Maar hij was te slim, om mij het hem ooit betaald te laten zetten. Daarom bleef dat portret daar hangen en ik heb hier zitten wachten. En nu is de tijd gekomen!”

„Je bedoelt?” vroeg Francis kalm.

„Net wat ik zeg,” gromde Regan. „Ik heb gewacht en gewerkt voor dezen dag en nu is hij aangebroken. Ik heb de welp gekregen, waar ik hem wilde hebben.” Hij keek met een kwaadaardigen blik naar het portret. „En als dat den ouden heer niet in zijn graf doet omdraaien …”

Francis stond op en keek zijn vijand nieuwsgierig aan.

„Neen,” zei hij, bij wijze van alleenspraak, „het is het niet waard.”

„Wat is het niet waard?” vroeg de andere argwanend.

„Om je een pak slaag te geven,” was het koelbloedige antwoord. „Ik zou je met mijn handen in vijf minuten kunnen dooden. Je bent geen Wolf. Je bent slechts een laffe hond, voor zoover je geen stinkdier bent. Ze zeiden me, dat ik dit van je kon verwachten, maar ik geloofde het niet en kwam hier, om te zien of het waar was. Ze hadden gelijk. Je bent alles, wat ze van je zeiden. Wel, ik moet maken, dat ik hier wegkom. Het ruikt naar een vossenhol. Het stinkt.”

Hij bleef staan met zijn hand op de deurknop en keek om. Het was hem niet gelukt, om Regan driftig te maken.

„En wat ga je nu doen?” hoonde de laatste.

„Als je mij toestaat om mijn makelaar aan je telefoon te roepen, dan zal je het misschien hooren,” antwoordde Francis.

„Ga je gang, jonge bok,” stemde Regan toe en liet er toen achterdochtig op volgen: „… Ik zal hem zelf voor je opbellen.”

En, nadat hij zich overtuigd had, dat Bascom werkelijk aan de telefoon stond, overhandigde hij Francis den hoorn.

„Je hadt gelijk,” verzekerde deze aan Bascom. „Regan is al, wat je gezegd hebt en nog veel meer. Ga door met je plan de campagne. We hebben hem, juist waar we hem wilden hebben, ofschoon de oude vos het geen oogenblik wilde gelooven. Hij denkt, dat hij mij zal villen, ruïneeren.” Francis dacht een oogenblik na, hoe hij het best zijn grootspraak kon voortzetten en vervolgde toen: „Ik zal je iets vertellen, wat je nog niet weet. Hij is de man, die van het begin af den aanval leidde. Zoo, nu weet je, wie we gaan begraven.” [237]

En na nog een poosje op deze wijze doorgesproken te hebben, hing hij den hoorn op.

„Zie je,” verklaarde hij, weer bij de deur staande, „je waart zoo slim, dat we er niet achter konden komen, wie het was. Wel, alle duivels, Regan, we waren er op voorbereid om een onbekende, die heel wat sterker was dan jij, af te rossen. En nu jij het maar bent, wordt de zaak al heel gemakkelijk. Wij dachten, dat het inspanning zou kosten. Maar nu is het een ding van niets. Morgen om dezen tijd, zal er hier in je kantoor een begrafenis zijn, maar jij bent geen van de rouwdragers. Jij zult het lijk zijn—en een allesbehalve aanlokkelijk finantiëel lijk zal je wezen, wanneer we met je afgerekend hebben.”

„Het doodelijk venijn van R. H. M.,” grinnikte de Wolf. „Hemel, wat kon hij opsnijden!”

„’t Is jammer, dat hij jou niet begraven heeft en mij die moeite bespaard,” was Francis’ laatste pijl.

„En al de onkosten,” riep Regan hem achterna. „Het wordt wel een beetje kostbaar voor je en op deze plaats zal geen begrafenis zijn.”

„Wel, morgen is het dus de dag,” zei Francis tegen Bascom, toen ze ’s avonds afscheid namen. „Morgen om dezen tijd zal ik een netjes geschoren, gevild, gedroogd en gerookt exemplaar zijn voor Regan’s particuliere verzameling. Maar wie zou gedacht hebben, dat dit ouwe stinkdier zooiets met mij voorhad! Ik heb hem nooit iets in den weg gelegd. Integendeel, ik beschouwde hem altijd als den besten vriend van mijn vader.—Als Charley Tippery maar wat van dat overtollige geld der Tippery’s kon loskrijgen …”

„Of als de Vereenigde Staten maar een moratorium wilden uitvaardigen,” verklaarde Bascom even hopeloos.

En Regan sprak op dit oogenblik tegen zijn bijeengeroepen agenten en specialiteiten van zijn geruchten-bureau:

„Verkoopen! Verkoopen! Verkoop alles, wat je machtig hebt kunnen worden. Ik zie geen heil in deze markt!”

En Francis kocht, op weg naar de stad, het laatste extra-blad, en las de, met groote letters gedrukte hoofdregel:

Ik zie geen heil in deze markt …
Thomas Regan.

Maar Francis was den volgenden morgen om acht uur niet thuis om Charley Tippery te ontvangen. Het was een nacht geweest, waarin het officiëele Washington niet had geslapen en de telegraafdraden hadden het nieuws over het land gedragen, dat de Vereenigde Staten, hoewel niet in oorlog, een moratorium uitgevaardigd hadden. ’s Morgens om zeven uur door Bascom zelf, die deze tijding bracht, uit zijn bed gehaald, was Francis met hem naar de stad gegaan. Het moratorium had hen nieuwe hoop gegeven en er was veel te doen.

Maar Charley Tippery was niet de eerste, die in het paleis in Riverside Drive arriveerde. Enkele minuten voor acht, was Parker zeer verrast en verstoord toen hij Henry en Leoncia, vreeselijk bruingebrand en vermoeid van de reis, den tweeden huisknecht, die de deur opengedaan had, voorbij zag snellen. [238]

„Het helpt niets, of u zoo naar binnen komt,” verzekerde Parker hen.

„Mijnheer Morgan is niet thuis.”

„Waar is hij heengegaan?” vroeg Henry, het valies, dat hij droeg, in de andere hand nemend. „Wij moeten hem pronto hebben en ik zal je leeren, dat pronto vlug beteekent. En wie, voor den duivel, ben jij?”

„Ik ben de vertrouwde knecht van mijnheer Morgan,” antwoordde Parker deftig. „En wie is u?”

„Ik heet Morgan,” antwoordde Henry kortaf, rondkijkend alsof hij iets zocht en liep met groote stappen naar de bibliotheek, keek naar binnen en zag de telefonen. „Waar is Francis? Onder welk nummer kan ik hem opbellen?”

„Mijnheer Morgan heeft last gegeven, dat niemand hem op mocht bellen, behalve in dringende omstandigheden.”

„Wel, wat ik hem te zeggen heb, is dringend. Wat is het nummer?”

„Mijnheer Morgan heeft het vandaag zeer druk,” herhaalde Parker koppig.

„Hij staat er aardig slecht voor, is het niet?” raadde Henry.

Het gelaat van den knecht verried niets.

„’t Ziet er naar uit, of hij vandaag failliet zal gaan, niet?”

Parker’s gelaat verried geen enkele aandoening.

„Voor de tweedemaal zeg ik u, dat hij het zeer druk heeft …” begon hij.

„Alle duivels!” viel Henry hem in de rede. „Het is geen geheim. De speculanten hebben hem leelijk te pakken. Dat weet iedereen. De ochtendbladen waren er vol van. Kom nu maar uit den hoek, mijnheer de vertrouwde knecht. Ik wil zijn nummer weten. Ik heb zelf belangrijke zaken met hem af te handelen.”

Maar Parker bleef weigerachtig.

„Hoe heet zijn advokaat? Of zijn agent? Of een van zijn vertegenwoordigers?”

Parker schudde zijn hoofd.

„U moet me eerst zeggen, wat voor zaken u met hem hebt,” waagde de knecht te zeggen.

Henry zette het valies neer en deed alsof hij op den ander aan wilde vliegen om Francis’ telefoonnummer uit hem te schudden. Maar Leoncia kwam tusschenbeide.

„Zeg het hem,” sprak ze.

„Het hem zeggen!” schreeuwde Henry, haar voorstel aanvaardend. „Ik zal beter doen. Ik zal het hem laten zien.—Hier, kom hier, jij.” Met groote stappen liep hij de bibliotheek binnen, gooide het valies op een leestafel en begon het los te maken. „Luister naar mij, mijnheer de vertrouwde knecht. Onze zaak is een goede zaak. Wij willen Francis Morgan redden. Wij gaan hem uit de put halen. Wij hebben millioenen voor hem, hier in dit ding …”

Parker, die ijskoud, met afkeurenden blik had toegekeken, deinsde bij deze laatste Woorden ontzet achteruit. Òf die vreemde bezoekers waren krankzinnigen, òf slimme misdadigers. Misschien waren op dit oogenblik, waarop ze hem aan de praat hielden met hun verhaal over millioenen, hun handlangers [239]wel bezig om de bovenste verdiepingen van het huis te bestelen. En dat valies, kon best met dynamiet gevuld zijn.

„Hier!”

Met een snellen greep, had Henry hem bij zijn kraag gegrepen, toen hij zich omkeerde om te vluchten. Met zijn andere hand hief Henry het deksel op en liet een massa ongeslepen juweelen zien. Parker toonde duidelijk, dat hij verrast was, ofschoon Henry den aard van zijn opwinding niet vermoedde.

„Ik dacht wel, dat dit je zou overtuigen,” verweet Henry. „Wees nu een goede kerel en geef me zijn nummer.”

„Ga zitten, mijnheer … en mevrouw,” mompelde Parker onder beleefde buigingen en een welgeslaagde poging om zich te beheerschen.

„Ga zitten, alstublieft. Ik heb het nummer in mijnheer Morgan’s slaapkamer laten liggen; hij gaf het mij vanmorgen, toen ik hem hielp met kleeden. Ik zal het in een oogwenk halen. Gaat u onderwijl alstublieft zitten.”

Eenmaal buiten de bibliotheek, werd Parker een zeer actief, helderdenkend persoon. Den tweeden lakei aan de voordeur plaatsend, zette hij den eersten op wacht voor de deur der bibliotheek. Hij zond verscheidene andere bedienden heen om de bovenverdiepingen te gaan verkennen of ze daar misschien ook medeplichtigen zouden verrassen bij hun verfoeilijk werk. Zelf wendde hij zich, via de telefoon van den bottelier, tot den naastbijzijnden politiepost.

„Ja, mijnheer,” herhaalde hij tot den sergeant. „Het zijn òf een paar krankzinnigen òf een paar misdadigers. Zend alstublieft dadelijk een gevangenwagen, mijnheer. Ik weet op het oogenblik zelf niet welke verschrikkelijke misdaden zich misschien nog onder dit dak zullen afspelen …”

Ondertusschen liet aan de voordeur de tweede lakei, met merkbare verlichting, den, ondanks het vroege uur in avondtoilet gekleeden, Charley Tippery binnen, dien hij kende als een beproefd vriend van zijn meester. De eerste bottelier liet hem met een even groot gevoel van verlichting, waaraan hij nog diverse wenken en waarschuwingen toevoegde, in de bibliotheek.

Niet wetende, wat of wie hij verwachten moest, liep Charley Tippery door het groote vertrek naar den vreemden man en de vrouw toe. In tegenstelling met Parker, trok hun gebruind en vermoeid gelaat zijn aandacht, niet als iets verdachts, maar als iets, dat meer belangstelling waardig was, dan New-York gewoonlijk aan zijn meer of minder deftige bezoekers schenkt. Leoncia’s schoonheid trof hem en hij zag dadelijk, dat zij een dame was. Henry’s gebruinde, verweerde trekken, die zoo sprekend geleken op die van Francis en R. H. M. wekten zijn bewondering en eerbied op.

„Goeden morgen,” sprak hij Henry aan, ofschoon deze begroeting tevens voor Leoncia bestemd was. „Vrienden van Francis?”

„O, mijnheer,” riep Leoncia. „Wij zijn meer dan vrienden. Wij zijn hier gekomen om hem te redden. Ik heb de ochtendbladen gelezen. Alleen door de stomheid der bedienden …” [240]

En Charley Tippery koesterde niet de minste achterdocht. Hij stak Henry zijn hand toe.

„Ik ben Charley Tippery,” zei hij.

„En mijn naam is Morgan, Henry Morgan,” begroette Henry hem met warmte, als een verdrinkende, die zich vastklemt aan een levensredder. „En dit is juffrouw Solano—Senorita Solano—mijnheer Tippery. Eigenlijk is juffrouw Solano mijn zuster.”

„Ik kwam voor dezelfde zaak,” verkondigde Charley Tippery, toen de voorstelling was afgeloopen. „De redding van Francis moet, volgens mijn inzicht, geschieden door gereed geld of beslist verhandelbare borgstellingen. Ik heb meegebracht, wat ik dezen geheelen nacht bij elkaar heb kunnen scharrelen, en wat ik beslist weet, dat ontoereikend is …”

„Hoeveel heb je meegebracht?” vroeg Henry op den man af.

„Achttienhonderd duizend—en wat heb jij meegebracht?”

„Rommel,” zei Henry, op het geopende valies wijzend, niet wetend, dat hij tot een deskundige uit een, reeds drie generaties bestaande, juweliersfirma sprak.

Een vluchtig onderzoek van een dozijn der juweelen, op goed geluk er uit genomen en een nog vluggere globale schatting der hoeveelheid, bracht een uitdrukking van verwondering en opgewektheid op het gelaat van Charley Tippery.

„Ze zijn millioenen waard! millioenen!” riep hij uit. „Wat wil je ermee doen?”

„Ze verkoopen, om er Francis mee te helpen,” antwoordde Henry. „Ze zijn voldoende borgstelling voor elk bedrag, is het niet?”

„Sluit het valies,” riep Charley Tippery, „onderwijl zal ik telefoneeren!—Ik moet mijn vader zien te spreken, voor hij het huis uitgaat,” legde hij hen over zijn schouder heen uit, terwijl hij op aansluiting wachtte. „Het is maar vijf minuten gaans van hier.”

Juist toen hij het korte gesprek met zijn vader afbrak, trad Parker binnen, gevolgd door een politie-luitenant en twee agenten.

„Daar is de bende, luitenant—arresteer ze,” zei Parker. „.… O, mijnheer, pardon, mijnheer Tippery. Ik bedoel natuurlijk u niet.—Alleen de twee anderen, luitenant. Ik weet niet, wat hun ten laste gelegd moet worden—krankzinnigheid, in ieder geval, zoo niet erger, wat zeer waarschijnlijk is.”

„Hoe maakt u het, mijnheer Tippery,” was de vriendschappelijke groet van den luitenant.

„U zult niemand arresteeren, luitenant Burns,” zei Charley Tippery lachend tegen hem. „U kunt den wagen terugzenden naar de post. Ik zal het wel in orde maken met den Inspecteur. Want u gaat mee met mij en dit valies en deze verdachte menschen, naar mijn huis. U zult de lijfwacht zijn—o, niet van mij, maar van dit valies. Er zitten millioenen in; koude millioenen, harde millioenen, prachtige millioenen. Wanneer ik het open in tegenwoordigheid van mijn vader, zult gij iets zien, wat weinig menschen in deze wereld te zien zullen krijgen.—En nu, vooruit, allemaal. Wij verknoeien onzen tijd.” [241]

Gelijktijdig met Henry greep hij naar het valies en toen beider handen het vastgrepen, sprong luitenant Burns toe om tusschenbeide te komen.

„Ik geloof, dat ik het maar zal dragen, tot de koop gesloten is,” sprak Henry.

„Zeker, zeker,” stemde Charley Tippery toe, „als we maar niet meer kostbare tijd verliezen. Het zal toch nogal tijd kosten om den koop te sluiten. Kom mee! Vlug!”